«Colophon» журналы – 1929-1950ж. кітап сүйер қауымға арналған, сирек басылым. Әртүрлі баспагерлердің еңбектері, қағаз, типография, иллюстрация туралы мақалалар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Колофон" журналы, "Кітап коллекционерлерінің тоқсандық журналы" немесе "Кітап сүйер қауым үшін тоқсандық журнал" деген қосымша тақырыппен, 1929 жылдың соңында басталып, 1950 жылға дейін түрлі форматта жарияланып келген, шектеулі таралымы бар тоқсандық мерзімді басылым болды. Оның авторы – Нью-Йорк қаласындағы "Пинсон принтерлерінің" негізін қалаушы Элмер Адлер (1884–1962). Оның ойынша, әлемдегі түрлі баспагерлер өздерінің уақытын және біліктілігін жұмсап, өздері таңдаған қағаз, типография және иллюстрация қолданып, мақалалар (қолтаңбалар) дайындауға дайын болуы керек еді. Бұл мақалалар "Пинсон принтерлері" компаниясымен бірге кітапқа мұқапталнып, 2000 абонентке таратылатын еді.
The Colophon, subtitled A Book Collectors' Quarterly or A quarterly for booklovers, was a limited edition quarterly periodical begun late in 1929 and continuing in various guises until 1950. It was the brainchild of Elmer Adler (1884–1962), founder of Pynson Printers of New York City. His idea was that various printers around the world would be willing to contribute their time and expertise to produce signatures (articles) using their own choice of papers, typography and illustration. These articles would then be bound together in boards by Pynson Printers and marketed to 2,000 subscribers.
Мазмұны
Кейбір мақалалар баспа, шығару ісі немесе өнер саласына қатысты ағымдағы немесе тарихи мәселелерге тоқталады. Ал басқа материалдар өзі баспа үлгісі немесе өнер туындысы болу үшін жасалған. Әрбір мақала немесе зат әдетте әртүрлі дизайнер мен баспагер жасаған қысқа бөлім болғандықтан, бір нөмірде стильдердің, қағаздардың және типографияның алуан түрлілігі кездеседі, көбінесе ұзақ немесе кең таралған баспаларда сирек қолданылатын ерекше немесе тәжірибелік тәсілдер пайдаланылады. Әрбір нөмірге сонымен қатар түпнұсқа графикалық өнер туындысы да қосады, олардың кейбіреулері автордың қолымен қол қойылған, ал көпшілігі гравюра, литография немесе гравировка әдістерімен жасалған. Олардың кейбіреулері сирек және құнды, сондықтан бауланған томдардың кейбір даналары басылған суреттерді алып тастау үшін бүлінген.
Some articles comment on a current or historical issue related to printing, publishing or art. Other articles were themselves intended to be an example of printing or a work of art. As each article or item was normally a short section produced by a different designer and printer, a typical issue included a range of styles, papers, and typography, often using unusual or experimental approaches not widely seen in longer or mainstream printed items. Each issue would also include an original piece of graphic art, some signed by the artist, many produced by using etching, lithography, or engraving. Some of these are rare and valuable; as a result, some copies of the bound volumes have been vandalized to remove the prints.
Редакциялық кеңес
Адлер өзінің айналасына Джон Т. Винтерих, Альфред Стэнфорд және Ф. Б. Адамс, кіші редакторынан тұратын редакциялық алқаны, сондай-ақ Роквелл Кент, В. А. Двиггинс, Фредерик Гоуди, Дард Хантер, Брюс Роджерс, А. Эдвард Ньютон және кітап әлемінде жақсы танымал көптеген басқа да авторларды біріктірді. Олардың міндеттері редакциялық біліктілікті ғана емес, сонымен қатар мақалалар (және Роквелл Кент жағдайында, The Colophon логотипі мен колофоны) ұсынудан тұрды.
Adler gathered around him an editorial board of John T. Winterich, Alfred Stanford and F. B. Adams, Jr. and contributing editors including Rockwell Kent, W. A. Dwiggins, Frederic Goudy, Dard Hunter, Bruce Rogers, A. Edward Newton and many others who were well known in the book world. It was their responsibility to provide not only editorial expertise but articles (and in the case of Rockwell Kent, The Colophon logos and colophons).
Жариялану тарихы
1930 жылдың басында Адлер атағандай, бұл "көтеріңкілікке толы оқиға" көпшілік тарапынан зор қуанышпен қарсы алынды, тіпті жазылуға кезек тізімі жасалды. Бірақ, жағдай тез күрделенді, себебі Ұлы депрессия кезінде көптеген адам үшін жылына 15 доллар тұратын жазылу ақысы төлеу қиын болды. 1935 жылға қарай, бар болғаны 1700 абонент табылды. Дегенмен, "Колофон" журналының сапасы баспагерлердің, авторлардың және суретшілердің жақсы ниетімен, сондай-ақ бірқатар белгісіз жомарттардың қаржылық көмегімен бұрынғыдан да жоғары деңгейде сақталды. 1935 жылдан 1938 жылға дейін "Колофон" өндіріс шығындары төмендетілген (жылына 6 долларға сатылатын) жаңа кезеңге енді. 1939 жылы "Жаңа графикалық серия" арқылы бұрынғы сапасы қайта жаңғыртылды. 1948 жылы қайта жандандырылған журналға Филип Душнес "Жаңа Колофон: Кітап коллекционерлерінің тоқсандық журналы" деген атау берді, және журналдың барлық саны Мэн штатының Портленд қаласындағы Антоэнсен баспасында басылды. 1950 жылға дейін төртінші және соңғы форматта жариялануын жалғастырды.
Beginning in early 1930, this "adventure in enthusiasm", as Adler called it, was greeted with public enthusiasm as well, requiring a waiting list for subscriptions. However, it soon ran into difficulty as the Depression made the then costly subscription price of $15 per year difficult for many. By 1935, only 1,700 subscribers could be found. Nonetheless, the quality of The Colophon remained unsurpassed—through the good will of printers, authors and artists—as well as with the help of a number of anonymous financial gifts. From 1935 to 1938, The Colophon entered a new phase with less lofty production values (at a price of $6<Notice given to subscribers which was included in the last two issues of the original 'The Colophon'. per year), before returning to a higher level of quality in 1939 with the 'New Graphic Series'. Starting again in 1948, the name The New Colophon: A Book Collectors' Quarterly was used by Philip Duschnes and the quarterly was entirely printed by the Anthoensen Press of Portland, Maine, continuing publication until 1950 in a fourth and final format.
Қатысушылар
Көптеген қаламгерлер, мысалы, Шервуд Андерсон мен Эдит Уортон, өздерінің алғашқы кітаптары туралы автобиографиялық мақалалар жазды, ал қазір танымал болған көптеген суретшілер, мысалы, Пол Ландакр, Густав Бауман, Говард Кук және Эмиль Гансо, түпнұсқа баспа туындыларын ұсынды.
Many of the writers of the day, such as Sherwood Anderson and Edith Wharton, wrote autobiographical articles about their first books and many artists now famous, such as Paul Landacre, Gustave Baumann, Howard Cook, and Emil Ganso, provided original prints.