Томас Уильям Кок, Лестер графының біріншісі: Британ саяхатшысы және ауыл шаруашылығы реформаторы

Кіріспе

Британдық саясаткер (1754–1842)

Томас Уильям Кок, 1-ші Лестер графы (6 мамыр 1754 – 30 маусым 1842), Норфолк Кок немесе Холкхэм Кок деп белгілі, британдық саясаткер және ауыл шаруашылығы реформаторы болған. Дерби парламент мүшесі (MP) Вэнман Кок пен оның әйелі Элизабеттің ұлы ретінде дүниеге келген Кок, Еуропаға саяхат жасау алдында Итон колледжі сияқты бірнеше мектепте білім алған. Ол Англияға оралып, үйленді. Әкесі қайтыс болғаннан кейін, Норфолк графтығындағы 30 000 акрлық жерді мұраға алды. 1776 жылы Норфолк округінен парламентке сайланған Кок, Чарльз Джеймс Фокспен жақын дос болып, Америка революциялық соғысы кезінде американдық отаршылдарды қолдаған Итон мектептегі әріптесі Уильям Уиндхэмға қосылды. Фокс жақтасы болғандықтан, Кок 1784 жылғы жалпы сайлауда мандатын жоғалтты және Норфолкқа оралып, шаруашылық, аң аулау және Холкхэм Холл – ата-бабасының сарайын күтіп-жөндеу және кеңейту жұмыстарымен айналысты. Кок 1790 жылы қайтадан парламентке сайланды және 1832 жылға дейін үзбей қызмет етті. Ол көбінесе жүгері заңдары сияқты жергілікті мәселелер туралы сөз сөйледі. Оның екінші басты назары – азаматтық құқықтар болды, ол Питерлу қырғыны және осыған ұқсас оқиғаларға үкіметтің реакциясына қарсы айқын пікір білдірді. "Англияның ең ірі қарапайым адамы" деп сипатталған Кок отбасының жағдайы 1759 жылы, Кок бес жасқа толғанда, оның атасы Томас Кок, 1-ші Лестер графы қайтыс болғаннан кейін едәуір жақсарды. Томас қайтыс болған себебі нақты белгісіз, бірақ оның жекпе-жекте қаза тапқаны туралы болжамдар бар. Бірақ Томас әйелі Маргарет қайтыс болғаннан кейін Вэнман Норфолк графтығындағы маңызды мүлікті, соның ішінде "палладиандық шедевр" атанған Холкхэм Холлды мұраға алды. Маргарет отбасының қалған мүшелерінен қашып, Вэнман мүлікті мұраға алмауы үшін одан ұзақ өмір сүруге ант берді. Ол 1775 жылы, Вэнман мұрагерлік алғаннан бір жыл бұрын қайтыс болды. Томас Коктың жас кезі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол француздықтар басқарған Вандзуорт мектебіне барар алдында Дербиширдегі Лонгфордта білім алғаны белгілі. 1765 жылы ол Итон колледжіне жіберілді, онда оның кейінгі өміріндегі жақын досы Уильям Уиндхэм оған қосылды. Кок Итон қаласында бақытты болды және далалық спортта өте жақсы болды. Бірде оның бөлмесінен 70 шүйгін табылды, ал бір күні Виндзордың Ұлы саябағында фазанды атып өлтіргені үшін жазаланбаудан мүжіл болды. Ол академиялық оқуларға аса қызығушылық танытпады, бірақ 1771 жылы Итоннан кеткен кезде Кок жер иеленушілер класынан достар мен байланыстар тобын және болашақ мүлкін басқару үшін қажетті тәжірибелік дағдыларды дамытты. Мектепті бітіргеннен кейін ол әкесі мен әжесінің әпкесі қаржылаған Еуропаға саяхат жасады (олар университетке бармау үшін оған 500 фунт стерлинг ұсынды, оларды жамандық ошағы деп есептеді). Кок Франция мен Италияға барып, жас келіншек Луиза Столберг Гедернге үйлену тойына куә болды. Луиза Кокқа ғашық болды, 52 жастағы, ішімдікке құмар күйеуіне қарағанда осы жастағы ағылшынға көбірек ұнады.

Thomas William Coke, 1st Earl of Leicester (6 May 175430 June 1842), known as Coke of Norfolk or Coke of Holkham, was a British politician and agricultural reformer. Born to Wenman Coke, Member of Parliament (MP) for Derby, and his wife Elizabeth, Coke was educated at several schools, including Eton College, before undertaking a Grand Tour of Europe. He returned to Britain and married. When his father died he inherited a 30,000 acre Norfolk estate. Returned to Parliament in 1776 for Norfolk, Coke became a close friend of Charles James Fox, and joined his Eton schoolmate William Windham in his support of the American colonists during the American Revolutionary War. As a supporter of Fox, Coke was one of the MPs who lost their seats in the 1784 general election, and he returned to Norfolk to work on farming, hunting, and the maintenance and expansion of Holkham Hall, his ancestral home. Coke was again returned to Parliament in 1790, sitting continuously until 1832, and he primarily spoke on matters of local interest, such as the Corn Laws. His second focus was on civil liberties, and he spoke out against the government's response to the Peterloo Massacre and similar events. Described as the "greatest commoner in England", The family's prospects improved significantly in 1759 when Coke was five, when his great uncle, Thomas Coke, 1st Earl of Leicester, died. The cause of Thomas's death is not certain, although there are chances it was a duel, but the result was that upon the death of Thomas's wife Margaret, Wenman inherited a substantial Norfolk estate, including Holkham Hall, a "Palladian masterpiece". Margaret studiously avoided the rest of the family, vowing to outlive Wenman simply to ensure that he did not inherit the estate. In the event she died in 1775, one year before Wenman, who thereby inherited. Few records exist of Thomas Coke's early years, although it is known that he was educated in Longford, Derbyshire, before going to a school in Wandsworth run by French settlers. In 1765 he was sent to Eton College, where he was joined by William Windham, a close friend in his later life. Coke was apparently happy at Eton, and was excellent at field sports; on one occasion 70 snipes he had killed were found in his room, and on another, he narrowly avoided being punished for shooting a pheasant in Windsor Great Park. He was not particularly interested in his academic studies, but by the time he left Eton in 1771 Coke had developed a close circle of friends and connections from the landowning class, and practical skills to deal with his future estates. After leaving school he undertook a Grand Tour of Europe, financed by his father and his great aunt (who offered him £500 not to go to a university, regarding them as dens of vice). Coke visited France and Italy, where he witnessed the marriage of the Young Pretender to Princess Louise of Stolberg Gedern; Louise apparently fell in love with Coke, preferring the similarly aged Englishman to her 52 year old alcoholic husband.

Мансап

Кок Британияға оралған кезде, оның Парламентке өтуі үшін жоспарлар жасалып жатыр. 1774 жылы сайлау жарияланғанда, Уэман Норфолк округінен кандидаттыққа түсті, ал оның ұлы Дерби округінен оның орнына түсуі сұралды. Кок бұған аса ынталы емес еді және қарсыласы оның 21 жасқа толмағанын, Парламентке өту үшін қажетті жас екенін анықтағанда үмітін қайтарды. Әкесі сайланғаннан кейін Кок онымен бірге Лондонға сапар шекті, онда британдық жоғары қоғам өкілдерімен танысты. Оның қарындасы Элизабет және күйеуі Джеймс Даттон, сондай-ақ Даттонның қарындасы Джейн де келді, Кок оған ғашық болды. Уэман Кок ұлына барон қызын таңдағандықтан, Кок олардан үйленуге рұқсат сұрағанда көңілі толмады, бірақ Уэманның досы Харборд Харбордтың араласуымен, ол ақыры олардың некесіне келісім берді, ол 1775 жылдың 5 қазанында қиылды. Жаңа отбасы Годвик поместьесінде тұрды, бірақ 1776 жылы Уэманның денсаулығы нашарлағанда тыныштықтары бұзылды. Ол 10 сәуірде «дәрімен емдеуге келмейтін ішек тоқырауынан» көз жұмды, Кок 22 жасында 30 000 акрлық иелікке ие болды. Әкесінің қайтысынан кейін Харборд және басқа да жетекші вигтер Кокқа келіп, одан Норфолк округінен әкесінің орнына кандидат болуын сұрады. Кок өзін саясаткер ретінде көрмеді және жаңа иеліктері мен байлығының құрметін көруді үміттенеді, бірақ оның келушілері егер олай болмаса, тори оның орнын баса алатынын көрсеткеннен кейін «басымнан аяғыма дейін денеме қышқыл су секілді тартылды және мен алға шықтым». 12 сәуірде ол Норфолк сайлаушыларына манифест жариялады, көп ұзамай үгіт-насихат жұмысына кірісті, ал 27 сәуірде бірауыздан ұсынылғаннан кейін мамыр айында сайланды.

Парламентке кіру

Коуктің парламенттегі ерте мансабы туралы көп мәлімет жоқ; ол салыстырмалы түрде сирек сөйледі, ал парламенттік сессия оның сайлануынан кейін көп ұзамай таратылды. Алайда сол жазда ол өзінің ашық және сәнді өмір салтымен танымал болатын белгілі виг саясаткері Чарльз Джеймс Фокспен қарым-қатынас орнатты. Кейін Коук былай деп баяндады: "Мен алғаш рет Парламентке кіргенімде мен Фоксқа қосылып, оған өмір бойы жабысып қалдым. Мен онымен тығыз достық байланыста болдым". Бұл кезең Лорд Норт тұсында экономикалық тұрақтылық пен саяси тыныштық кезеңі болды, ол Америка революциясы мен оның нәтижесінде болған Америка революциялық соғысына байланысты аяқталды. Кок американдық отаршылдарды қолдағаны үшін танымал болды; 1688 жылғы Салтанатты революцияның және 1689 жылғы Құқық туралы заңның күшті қолдаушысы ретінде ол Ұлыбритания мен шетелдегі әділдік пен төзімділік қағидаларын қолдауды британдық азамат ретінде міндеті деп санады және отаршылдарды қолдаушы ретіндегі ұстанымы мен оның патриотизмі арасында ешқандай қайшылық көрмеді. Саратога шайқастарынан кейін Америкадағы кез келген жеңістің ұзақ және қымбат болатыны анық болды, сондықтан қаржы жинау үшін Джордж III патша өзінің азаматтарынан садақа беруді сұрады. Норвичте осы мақсатта 1778 жылдың қаңтарында кездесу өткізілді; ол бір сағаттан аз уақыт ішінде 4500 фунт стерлинг жинады. Уиндэм мен Кок осы кездесуге қатысты, Уиндэм жалынды сөйлеп, науқанның осы уақытқа дейін "көңіл көншіліксіздік, ұят және ар-ұятты жоғалту" әкелгенін және "Америкамен татулық пен келісімге келу" жалғыз нұсқа екенін атап өтті. Уиндэм, Кок және олардың жақтастары жақын маңдағы пабқа кетіп, сол жерде "Норфолк графтығының дворяндары, дін қызметкерлері, жер иелері және тұрғындары" патшаға өтініш жасады. 1778 жылдың 17 ақпанында Кок бұл құжатты Норфолктен 5400 адам қол қойған күйі Парламентке ұсынды. Георг III мұны жеке қорлау ретінде қабылдады, нәтижесінде ол өлгенше Кокке деген сынымы тоқтатпады. Кок сондай-ақ аң аулау мәселесін де көтерді. XVIII ғасырдың аяғында жер иелерінің аң аулау құқығын қорғайтын және браконьерлерге қатаң жазалар беретін бірқатар заңдар қабылданды. 27 ақпанда құлшынысты аңшы Кок парламентте бұл заңдарды жеңілдетуді ұсынды; "Осы заңдарды орындауға қарсы елде бірлестіктер құрылды және кейбір адамдар қаза тапты". Кез-келген ұсынысты енгізуге дейін (заңдарды 1827 жылға дейін қайта қараған жоқ), Америкадағы жағдай қайтадан көтерілді. 22 ақпанда Генри Сеймур Конвей патшадан "Тыныс жұртшылықтың кішіпейіл дұғасы мен кеңесіне құлақ асуын, Солтүстік Америка құрлығында соғыс енді сол елдің тұрғындарын күшпен мойынсұнуға мәжбүрлеудің практикалық емес мақсатымен жүргізілмеуін" сұраған. Бұл ұсыныс қабылданбағанмен, 27 ақпанда қайтадан ұсынылып, қабылданды. Осыған байланысты Конвей "Оның Ұлылыққа кішіпейіл жолдауды ұсынуға" өтініш жасады; Джордж III оларды 3 наурызда Сент-Джеймс сарайында көретінін айтты. Сол кезде "Коктың саяси мансабындағы ең маңызды және символдық іс-әрекеті" болды. Шаирдің рыцары ретінде Кок соттың алдында ресми сарайлық киіммен емес, "ботинкамен" киінуге құқылы болды; ол мұны Джордж III-нің алдында былғары шалбар, ботинка және шпондар киіп жасады. Ақырында король америкалық колониялармен келіссөздер бастады және Лорд Норттың отставкасын қабылдады – бұл іс-әрекет ақырында Коктың Парламенттен кетуіне әкелді. 1782 жылдың сәуір айында лорд Рокингем премьер-министр, Фокс және лорд Шелберн мемлекеттік хатшылар ретінде жаңа үкімет құрды. Рокингем мен Шелберн үнемі келіспей жүрді, әсіресе Солтүстік Америкадағы жағдайға байланысты, ал Рокингемнің 1 шілдеде қайтыс болуымен Шелберн премьер-министр болды. Бұл жағдайда үкімет мүшелері отставкаға кетті, саяси хаос кезеңінен кейін 1783 жылдың сәуір айында қысқа өмір сүрген Солтүстік Фокс коалициясы құрылды. Кок бұл келісімге наразы болып, оны "құрылған келісім" деп сипаттады. Шығыс Үндістан туралы заң жобасы бойынша Үндістанды қадағалау үшін 7 комиссар құрылды. Бір қызығы, комиссияларды патшалық емес, үкімет тағайындайды, бұл патшаның конституциялық құқығына қарсы келеді. Лордтар палатасында жеңілген бұл заң жобасын Джордж III Фокс үкіметін құлатып, Уильям Питт кіші басқаратын үкімет орнату үшін қолданды. Парламент ақырында 1784 жылдың 25 наурызында таратылды, ал Коктың Фокс пен оның әрекеттерін ұзақ уақыт бойы қолдауының арқасында, жалпы сайлау Коктың орындығынан айырылуына әкелді.

Little is known of Coke's early career in Parliament; he spoke relatively infrequently, and the parliamentary session was dissolved soon after his election. During that summer, however, he struck up a relationship with Charles James Fox, a soon to be famous Whig politician noted for his outspoken and flamboyant lifestyle. Coke later recounted that "When I first went into Parliament I attached myself to Fox and clung to him through life. I lived in the closest bond of friendship with him." The period was one of economic stability and political calm under Lord North, which ended due to the American Revolution and resulting American Revolutionary War. Coke was noted for his support of the American colonists; as a strong supporter of the 1688 Glorious Revolution and the resulting Bill of Rights 1689, he felt that the support of the espoused principles of justice and tolerance in Britain and overseas was his duty as a British subject, and saw no conflict between his position as a supporter of the colonists and his patriotism. Following the Battles of Saratoga, it became clear that any victory in America would be long and expensive, and in an attempt to raise funds King George III asked subjects to donate. In Norwich, a meeting was held in January 1778 for this purpose; it raised £4,500 in less than an hour. Windham and Coke attended this meeting, Windham making an impassioned speech pointing out that the campaign had so far resulted only in "disappointment, shame and dishonour", and that "peace and reconciliation with America" was the only option. Windham, Coke and their supporters then withdrew to a nearby pub, where they drafted a petition to the king from "the Nobility, Gentry, Clergy, Freeholders and Inhabitants of the County of Norfolk". This was presented to Parliament by Coke on 17 February 1778, signed by 5,400 people from Norfolk. George III took this as a personal insult, and as a result, disliked Coke until his death. Coke also brought up the issue of the hunting game. During the late 18th century a series of laws were passed protecting a landowner's right to hunt, and giving severe penalties to poachers. On 27 February Coke, an enthusiastic hunter, suggested in Parliament that these laws be relaxed; "Combinations had been formed in the Country against the execution of these laws and some lives had been lost". Before any motion could be brought (it was not until 1827 that the laws were revised), the situation in America came up again. On 22 February, Henry Seymour Conway brought a motion asking the King to "listen to the humble prayer and advice of his faithful Commons, that the war on the continent of North America may no longer be pursued for the impractical purpose of reducing the inhabitants of that country to obedience by force". While the motion failed, it was again brought on 27 February, and passed. With this, Conway moved that "An humble address be presented to His Majesty"; George III replied that he would see them on 3 March at St James's Palace. It was then that "the most important and symbolic act of Coke's political career" occurred. As a Knight of the Shire, Coke had the right to appear in court dressed "in his boots" as opposed to in formal court dress; this he did, appearing in front of George III dressed in leather breeches, boots and spurs. Eventually, the king began negotiations with the American colonies and accepted the resignation of Lord North – an action which would, eventually, lead to Coke leaving Parliament. A new government was formed in April 1782, with Lord Rockingham as Prime Minister and Fox and Lord Shelburne as Secretaries of State. Rockingham and Shelburne disagreed constantly, particularly over the situation in North America, and with Rockingham's death on 1 July Shelburne was made Prime Minister. At this the rest of the government resigned, and after a period of political chaos, the short lived Fox North Coalition was formed in April 1783. Coke was disgusted by this arrangement, describing it as a "revolting compact". An East India Bill, which created 7 commissioners to oversee India, brought chaos to the coalition. Controversially, the commissioners would be appointed by the government, not by the crown, which challenged what the King saw as his constitutional right. Defeated in the House of Lords, the bill was used by George III to overturn Fox's government and install a government led by William Pitt the Younger. Parliament was eventually dissolved on 25 March 1784, and thanks to Coke's long standing support of Fox and his actions, the ensuing general election led to Coke losing his seat.

Норфолк жұмысы

Парламенттік жұмыстарының арасында Кок және оның әйелі 1776 жылдың сәуір айында иеленгеннен бері оның меншігін күтіп, жақсарта келді. Оның негізгі құрылысы – «өнер сарайы» атанған Холкэм үйі. Классикалық сәулет және өнер туралы толыққанды түсінігі болмағандықтан, Кок оны көбінесе өз күйінде қалдырып, парк пен бақтарға көбірек назар аударды. 2023 жылы жасалған оның өнер жинағына қосқан үлесін қайта қарау барысында Томас Гейнсборо, Джошуа Рейнольдс, Рамзи Ричард Рейнгел, Джордж Хейтер, Честер Хардинг және Джон Опи салған портреттердің қосылғаны айтылды. Ол сонымен қатар Джозеф Ноллекенс, Ричард Вестмакотт, Томас Бэнкс және Фрэнсис Леггат Чантридің мүсіндерін қосты. 1720 және 1730 жылдары жоспарланған жерлер тез арада көне деп есептелді. Кок көлді едәуір кеңейтіп, барлығы 36 000 куб метр топырақ аударды және 1781 жылдан бастап бағбан Джон Сэндисті жұмысқа алды. Сэндис бірнеше ірі ормандық аймақтарды құрды, Шығыс қақпасының жанында 22 акр жерге 7000-нан астам ағаш отырғызды, көлдің жанында тағы 10 акр және 4 акр батпақты жерге де ағаштар отырғызды. 1784 жылы орманды кеңейту жұмыстары жалғасты, 40 акр жерге 11 000 ағаш отырғызылды, ал 1785 және 1789 жылдар аралығында тағы 179 акр жерге 396 750 ағаш отырғызылды. Ол 1805 жылы зейнетке шықты, ал бір жылдан кейін оның орнын Джеймс Луз басты, бірақ Кокке орман шаруашылығы мәселелері бойынша кеңес беруді жалғастырды. Кітапхананы Уильям Росконың жұмысы арқылы кеңейтті, ол 1814 және 1842 жылдар аралығында Кок үшін Майнц псалмы кітабын қоса алғанда, көптеген кітаптар сатып алды. Кок меншігін де кеңейтті, үйдің маңындағы фермаларды олардың жалға мерзімі біткенде қосып алды, 1800 жылға қарай меншігі 3500 акр жерді құрады. Сэмюэл Уайт 1799 жылдан 1805 жылға дейін кеңейтілген меншіктің кіреберісінде жаңа қақпалар салу үшін жұмысқа алынды, ал 1806 жылға дейін жаңа ас үй бағында жұмыс істеді, оның ауданы алты акрды құрады. Хамфри Рептон көлді тағы да кеңейту үшін шақырылды және қайық үйі мен балық аулау павильоны, сондай-ақ «жайлы шатырлы коттеджге» апаратын тізбекті паром салуды ұсынды, бірақ бұл ұсыныс мақұлданбағанын көрсететін ешқандай дәлел жоқ. Көптеген жұмыстар 1810 жылға дейін аяқталды, содан кейін Кок аң аулауға көшті. Меншік осы мақсатта жоспарланған, ал аң аулау туралы жазбаларда жыл сайын 1300 мен 2500 аралығында үйректер атылғаны көрсетілген. 1822 жылы Коктың қызы Элизабет бір күні 800 құс атылғанын жазды. 1777 жылы Коктың әйелі Джейн Даттон олардың алғашқы баласы, Джейн есімді қызын дүниеге әкелді. Екі қыз бала тағы дүниеге келді: Анна Маргарет 1779 жылы, ал Елизавета 1795 жылы, ал Джейн 1800 жылы қайтыс болды. Джейн 1796 жылдың 21 маусымында Андовер виконты Чарльз Невисон Ховардқа тұрмысқа шықты, бірақ 1800 жылдың 11 қаңтарында Андовер Холкэм меншігінде аң аулау кезінде қайтыс болды. Джейн 1806 жылы Генри Дигбиге қайтадан тұрмысқа шықты, олардың 11 баласы болды.

In between his Parliamentary work, Coke and his wife had been maintaining and improving his estates since they took possession of it in April 1776. The cornerstone was Holkham House, a "temple to the arts" built by Coke's great uncle. Knowing that he did not have the same understanding of classical architecture and art, Coke mainly left it alone, instead focusing on the park and gardens. A 2023 reappraisal of his contribution to the art collection discusses his addition of portraits by Thomas Gainsborough, Joshua Reynolds, Ramsay Richard Reinagle, George Hayter, Chester Harding, and John Opie. He also added sculpture by Joseph Nollekens, Richard Westmacott, Thomas Banks, and Francis Leggatt Chantrey. The grounds had been laid out during the 1720s and 1730s, in a design which quickly became seen as old fashioned. Coke had the lake massively expanded, shifting a total of 36,000 cubic yards of earth, and employed the gardener John Sandys from 1781. Sandys created several large pieces of woodland, planting over 7,000 trees on 22 acres near the Eastern Lodge, another ten acres near the lake, and four acres of marshland. In 1784 a further woodland expansion was undertaken, with 40 acres and 11,000 trees, and between 1785 and 1789 396,750 trees were planted on a further 179 acres. He retired in 1805 and was replaced a year later by James Loose, but continued to advise Coke on forestry matters. The library was also expanded, through the work of William Roscoe, who bought books including the Mainz Psalter for Coke between 1814 and 1842. Coke also expanded the estate itself, incorporating farms around the House as their leases ended, and by 1800 the estate covered 3,500 acres. Samuel Wyatt was also employed from 1799 to 1805 to build new lodges at the entrance of the extended estate, and until 1806 also worked on a new kitchen garden; this covered six acres. Humphry Repton was employed to extend the lake yet again, and proposed building a boathouse and fishing pavilion, as well as a chain ferry leading to a "snug thatched cottage"; there is no evidence this proposal was ever approved. Most of the work was completed by 1810, and from then on Coke's attention turned to hunting game. The estate was explicitly designed with that in mind, and game books note between 1,300 and 2,500 partridges were killed most years. In 1822, Elizabeth, Coke's daughter, recorded that 800 birds were shot in one day. Jane Dutton, Coke's wife, gave birth to their first child in 1777, a daughter named Jane. Two more daughters followed; Anne Margaret in 1779, and Elizabeth in 1795, before Jane's death in 1800. Jane was married to Charles Nevison Howard, Viscount Andover, on 21 June 1796, but on 11 January 1800 Andover died in a shooting accident on the Holkham estate. Jane remarried to Henry Digby in 1806, and they had 11 children.

Үй иесі және фермер

Жер иесі ретінде Кок жер иелерінің өздерінің қожалықтарында өмір сүру сапасын жақсартуға құқығы мен моральдық міндетіне берік сенді. 18-шы ғасырдың соңына қарай жер иесі мен жалға алушының рөлі анық белгіленді: жер иесі егістіктерді, жолдарды және ғимараттарды қамтамасыз етсе, жалға алушы тұқым, құрал-жабдықтар мен еңбекті ұсынуы керек еді. Кок мұрагерлікке алғанда оның иелігінде 54 ферма болды, олардың өнімділігі жоғары болды. Дегенмен, оның ағасының Холкэм Холлды салу жұмысының нәтижесінде елеулі қарыздар болды, олардың үлесіне ғана жылына 4000 фунт стерлингтен астам пайыз төленді. Кок мұрагерлікке алғанға дейін жұмыс істеген адамдармен қарым-қатынас орнатуда қиындықтарға тап болды. 1782 жылы Коктың ағасы тағайындаған басқарушы Ральф Колдуэлл зейнеткерлікке шыққанда, Кок оны 1816 жылға дейін алмастыра алмады. Оның орнына бұрын лорд Честерфилдтің үй басқарушысы болған шотландтық Фрэнсис Блейки тағайындалды. Блейки фермалардың қайсысы нашар жұмыс істеп жатқанын немесе жақсартуға мүмкіндігі бар екенін мұқият бақылады, бірақ көбінесе Кокпен келіспеді. Кок ауыл шаруашылығынан басқа мәселелерде қаржылық сауатсыздық танытты, бірде Манчестер маңындағы барлық жерлерін сатып жіберді. Блейки бұл туралы 20 жылдан кейін ғана, жаңа иелерінен кендік құқықтары туралы сұраныс алғаннан кейін білді. Блейки Манчестерге сатуды жүргізген заңгермен кездесу үшін сапар шегіп, нашар жазылған келісімдерді ғана емес, сонымен қатар сатылған жердің бәрінің көмірге бай екенін анықтады. 18-шы ғасырдың басында егістік жерлер ашық егістік жүйесі арқылы пайдаланылды, олар көбінесе тым көп малмен толып, тәжірибелік әдістерді сынауды қиын етті. Ал жабық фермалар жоғары сапалы және тәжірибе жүргізуге ыңғайлы болды, нәтижесінде олар ұқсас көлемдегі ашық егістіктен шамамен екі есеге жуық жалға алынды. Бұл мәселені одан әрі ушықтырып, көптеген қоршаулар жолақтарға бөлінді, нәтижесінде меншік иесі анық болмады. 1776 мен 1816 жылдар аралығында Кок өзінің иеліктеріне жақын жерлерді сатып алып, оларды қоршады. Бұл, негізінен, Наполеон соғыстары кезінде астықтың бағасының (демек, шаруашылықтың табысының) ең жоғары деңгейге жеткен кезде болды. Кокқа жақын жердегі егістікке ие болған және егіс ауыстыру және шаруашылықты жақсартуды ұсынған "Турнип" Тауншенд үлкен әсер етті. Тауншендтің жетістіктері, сондай-ақ аула, марлинг және жақсартылған шөптер "жүз жыл бұрын қолданылғаннан мүлдем өзгеше" шаруашылық жүргізуге әкелді. Коктың ең маңызды жақсартулары екі салаға қатысты: шөптер мен шаруашылық. Ол Cocksfoot және люцернаны тиісінше шөп және мал азырату үшін алғашқылардың бірі болып қолданды, нәтижесінде 1793 жылы ол Холкхемде 2400 қой бар екенін мәлімдеді, ал ол иелікке алғанда 700 қой болған. Шаруашылық әртүрлі сиырларды сауындырумен және шотландтық репаны алғаш рет егумен байланысты, олар "жақсы үстелдік көкөніс, олар Норфолк түрінен гөрі дәмді және қоректі, сондай-ақ сулы емес". Оның негізгі тәжірибелік бағыты - қойларды селекциялық өсіру. Бұл аймақта ең көп тараған қой - Норфолк рогаты, олардың аяқтары ұзын және өсірілуі баяу. Кок ағылшындық Лестер тұқымын насихаттады, ол тез жетіліп, шатыршамен тамақтанған кезде өте жақсы өнім беретін тұқым. Кок екі тұқымды будандастырды, нәтижесінде шыққан қойлар өте жақын және таза Норфолк тұқымынан жоғары болды. Кок ірі қара мал өсірді және жылқының орнына өгіздерді жырту үшін пайдаланды, оларды алғашқылардың бірі болып иықпен емес, иықпен қолданды және 1837 жылы өгіздері үшін сыйлық алды. Қой қырқу, жарыстар және ақсүйектермен байланыс арқылы Кок жаңа идеялар мен тұқымдарды тез таратты. Бастапқыда жергілікті шаруалардың шағын іс-шаралары болған қырқулар, көп ұзамай 200 адамдық ресми кешкі асқа айналды, 1821 жылы 300 адамға дейін өсті, ал көп ұзамай 700 адамға жетті, тіпті 1819 жылы француз консулы мен Сассекс герцогымен бірге американдық елші Ричард Раш та қатысты. 1793 жылы Ауыл шаруашылығы кеңесі құрылды, Кок 30 "қалыпты мүшелердің" бірі ретінде жетекші шаруа ретінде отырды; ол 1805 жылы вице-президент болып тағайындалды. Кеңес Ұлыбританияның көп бөлігі үшін округтік есептер сериясын жариялады, онда елдің әртүрлі аймақтарында жүргізіліп жатқан жаңа шаруашылық шаралары сипатталды. Бір сыншы "желсіз құмды топырақты жырту үшін кісенге байланған қояндарды қолдану керек" деп айтқан. Дегенмен, ғалымдар мен жазушылар оның маңыздылығына күмән келтіреді. 19-шы және 20-шы ғасырдың басындағы тарихшылар оны Британдық ауыл шаруашылығы революциясының маңызды тұлғасы деп санады, оған егіс ауыстыруды ойлап тапқандығын жатқызды. Наоми Ричес бұл "қате" екенін айтады, ал R. A. C. Parker, Economic History Review журналында жазғанда, "оның енгізгені деп есептелетін көптеген жаңалықтар Норфолктегі алдыңғыларына жатқызылуы керек" деді, бірақ "Коктың Англиядағы шаруашылық техникасын жетілдіруге қосқан үлесін жоққа шығаруға болмайды".

As a landlord, Coke was a firm believer in the right and moral obligation of a landowner to improve the quality of life of those living on his estates. The roles of landlord and tenant were clearly set out by the late 18th century; the landlord was to provide fields, roads and buildings, while the tenant would provide the seed, implements and manual labour. Coke's estate included 54 farms when he inherited it, with excellent farm output. There were, however, significant debts as a result of his uncle's work on Holkham Hall, with the interest alone being £4,000 a year. He had some difficulties dealing with the people employed before he inherited the estates, and when the steward Ralph Cauldwell, appointed by Coke's uncle, retired in 1782, Coke failed to replace him until 1816. This replacement was Francis Blaikie, a Scottish man who had previously been employed as estate steward for Lord Chesterfield. Blaikie paid close attention to where farms were doing badly or could do better, but often struggled to deal with Coke. Coke lacked financial sense in matters other than the agricultural, on one occasion selling all his land near Manchester. It wasn't until 20 years later that Blaikie became aware of this, after receiving a query from the new owners about the mineral rights. Blaikie travelled to Manchester to meet the solicitor who had handled the sale, finding not only poorly drafted conveyances but that all the sold land had been rich in coal. In the early 18th century, farmland was run through an open field system, which were commonly overstocked and made trying experimental methods very difficult; enclosed farms, on the other hand, were higher quality and useful for experimentation, with the result that they commanded a rent almost double a similarly sized open field. Compounding this problem, many of the enclosures were split up into strips, with the result that ownership was unclear. Between 1776 and 1816, Coke rapidly bought strips of land near his estates and had them enclosed. Much of this came during the Napoleonic Wars when grain prices (and therefore farming profits) peaked. Coke was influenced by "Turnip" Townshend, who had owned a nearby estate and promoted crop rotation and farm improvement. Along with enclosure, marling and improved grasses, Townshend's improvements resulted in "a course of husbandry utterly unlike that practised a hundred years ago". Coke's big improvements came in two areas; grasses and husbandry. He pioneered the use of cocksfoot and lucerne as grass and feed respectively, with the result that by 1793 he was claiming to have 2,400 sheep in Holkham, as opposed to the 700 kept when he inherited the estates. The husbandry involved the milking comparisons of various types of cow, along with the first planting of Scottish turnips, which are "a good table vegetable being more palatable and nutritious and not so watery as the Norfolk variety". His prime area of experimentation was on the selective breeding for sheep. The most common sheep in the area was the Norfolk Horn, which was long legged and slow to mature. Coke became a promoter of the English Leicester, a breed noted as fast maturing and excellent when fed turnips. Coke cross bred the two, with the resulting sheep being highly tame and superior to the pure Norfolk breed. Coke also bred cattle and used oxen for ploughing rather than horses, being the first to use them harnessed rather than yoked and winning a prize for his oxen in 1837. Through sheep shearings, competitions and his contacts within the nobility, Coke soon spread his new ideas and breeds. Initially small events of local farmers, the shearings soon became 200 person formal dinners, rising to 300 people in 1821 and 700 soon after, with even the American ambassador Richard Rush attending in 1819, along with the French Consul and the Duke of Sussex. The Board of Agriculture was formed in 1793, with Coke sitting as one of the 30 "ordinary members" as a leading agriculturalist; he was made the Vice President in 1805. The Board published a series of county reports for most of the United Kingdom, describing new farming measures being undertaken in various parts of the country. Coke has been described as "the real hero of Norfolk agriculture", despite the fact that his land was so poor one critic is said to have remarked that "the thin sandy soil must be ploughed by rabbits yoked to a pocket knife". However, academics and writers dispute his importance. 19th and early 20th century historians held him to be the crucial figure of the British Agricultural Revolution, crediting him with inventing four crop rotation. Naomi Riches describes this as an "error", and R. A. C. Parker, writing in the Economic History Review, states that "many of the innovations he is supposed to have introduced should be attributed to his predecessors in Norfolk"; however that "is not to deny the substantial contribution of Coke himself to the advance of farming technique in England".

Парламенттік мансап

Кок 1790 жылы үлкен саяси қиындықтар кезінде Парламентке қайта сайланды. Француз революциясы бір жыл бұрын Уиг партиясын екіге бөлді, Кок пен Фокс революционерлерді қолдайтын оқшауланған азшылықта болды, өйткені олардың әрекеттері одан да қатыгез болып бара жатты. 1793 жылы соғыс жарияланғанда, оның әсері Ұлыбританияда ауыл шаруашылығы бағалары мен жалдау ақысының өсуімен сезілді. Бұл сондай-ақ елді қорғау үшін жергілікті жасақ күштерінің құрылуына әкелді, бұл Кок қарсы болды. Бұл оның Норфолктегі танымалдылығын төмендетті және оның якобин болуы мүмкін деген күдік тудырды, тіпті ол республикалық емес екенін және "олардың принциптерін жек көретінін" жариялауға мәжбүр болды. Соңында, 1798 жылдың қыркүйек айының соңында ол Холкхэм жасақ кавалериясын құрып, майор ретінде басқарды, оны кез келген басқындықтан қорғау үшін. Бұл жасақ 1802 жылы Амен бейбітшілігімен таратылды, бірақ бір жылдан кейін соғыс қайта басталғаннан кейін тағы да ерікті полктер құрылды. Кок қорғанысқа дайындыққа қатыспады, өйткені ол басқындық қаупін асыра бағалаған деп санады, бірақ ақырында қоғамдық пікірге 1803 жылы жасақ кавалериясын қайта құруға көндірілді; ол 1805 жылы қайтадан таратылды. Француз революциясы Уигтерді екі топқа бөлді, бірақ ол алға жылжыған сайын революционерлерді қолдаған Фокс тобы азая бастады. Кок Фоксқа адал болды, соғыс басталғанда бұл бөлініс толыққанды аяқталды; Фокс Британияның қақтығысқа қатысуы қажет емес екенін мойындаудан бас тартты, Кок та солай ойлады. Парламентте Кок қақтығысқа қарсы сөйледі, 1794 жылдың сәуірінде жаңа салық арқылы соғысқа қаржы жинау туралы ұсынысты талқылады және 1795 жылдың 24 наурызында Уилберфорстың соғысқа қарсы ұсынысын қолдады. Алайда ол жергілікті мәселелермен көбірек айналысты, оның басты уайымдары "ауыл шаруашылығы мүддесі" болды, ол жаңа жер салығына қарсы шығып, ату маусымын қысқарту туралы заң жобасын енгізді, бұл көбірек астық өндіруге мүмкіндік берді. Кок 1796 жылы Парламентке қайта сайланды, бірақ сайлаушыларға соғысқа қарсы және үкіметке қарсы сөйлегені үшін мақтанқор және диктаторлық деп айыпталды, бірақ ол оралғанда Фоксистер парламенттік қызметтен бас тартуға келіскенін көрді. Парламент 1802 жылдың маусымында таратылғаннан кейін, Кок тағы да сайлауға түсті, бірақ үміткерлерге 35 000 фунт стерлинг шығын келтірген даулы сайлауда жеңіске жетті. 1806 жылы Уильям Питт қайтыс болғаннан кейін екі Уиг тобы одақ құруға келісті, ол барлық таланттар министрлігі түрінде болды; Фокс Сыртқы істер министрі, ал Уиндхэм Соғыс және отарлар министрі болып бекітілді. Үкімет Кокке асыл мәртебе ұсынды, бірақ ол одан бас тартты және негізінен құлдықты жоюға назар аударды, ол тек 13 қыркүйекте 1806 жылы Фокс қайтыс болғаннан кейін ғана мүмкін болды. Фокстың өлімі Парламентке Кок үшін қызығушылығын азайтты, өйткені олар жақын дос болған. Келесі екі жылда оның қатысуы өте шектеулі болды, ал келесі оқиға - Норфолкте танымал емес астық заңдарын қолдауы және 1815 жылы оған қарақұрымның физикалық шабуыл жасауына себеп болды. Ватерлоо шайқасында Наполеон жеңілгеннен кейін Еуропадағы соғыстар аяқталып, әскерлер үйлеріне оралды. Нәтижесінде елде жұмыссыздықтың өсуіне байланысты үлкен өзгерістер болды, өйткені экономика өзгерді және үкімет 20 жылдық соғыс кезінде түскен қарыздарды өтеуге кірісті. Ауыл шаруашылығы өнімдерінің бағасы төмендеді, ал Кок фермерлерге әсер ететін салықтың өсуіне қарсы белсенділік танытты. 1816 жылдың ақпанында ол табыс пен сыра салығына қарсы сөйледі, ал наурыз айында мүлік салығын "азаматтық бостандыққа мүлдем қайшы" деп сынады. Жұмыссыздық пен жоғары салық кезеңінде үкіметтің шектен шығуына қарсы болған ол май айында армияның бағалауына қарсы дауыс берді және азаматтық тізімге қарсы болды. 1818 жылы Парламентке оралғанда ол Корольдік үй шаруашылығы туралы заңға қарсы шығып, аң аулау заңын өзгерту туралы заң жобасын ұсынды, ол жеңіліске ұшырады. Питерлу қырғынынан кейін және үкіметтің бүлікшіл жиналыстарды болдырмау туралы заң жобасын енгізгеннен кейін, Кок үкіметті "Манчестердегі оқиғаларға барынша қатысы бар" деп айыптап, "әкімшіл өкілетті органдардың" араласпауы болмаса, кездесу бейбіт болар еді деп мәлімдеді. 1820 жылдары Кок сөйлейтін уақыты азайды; біріншіден, парламенттегі торилердің үстемдігі жалғасып, екіншіден ол қайтадан үйленгені. 1822 жылы 68 жасында және 21 жыл жесір болғаннан кейін, ол Лорд Альбемарлдың қызы Энн Кеппельге және Коктың 18 жастағы құдайына үйленді. Энн бастапқыда Холкхэмге оның немере інісі Уильяммен серік болу үшін келген, ол Коктың ұлы болмағандықтан мұрагер болар еді, бірақ олар тіл табыса алмады. Энн мен Коктың некесі таңқалыс тудырды және "абсурдты" деп сипатталды, бірақ қарсылыққа қарамастан 26 ақпанда тойланды. Үйленгеннен кейін Энн жүкті болды, олардың ұлы Томас 22 желтоқсанда дүниеге келді. 1831 жылы Коктың жақын досы граф Грей премьер-министр болды; нәтижесінде Кок Парламентте жиі пайда бола бастады. Ол 1832 жылғы Ұлы реформа заңына қуаныш білдірді, бірақ бұл мәселе бойынша бір рет ғана сөйледі және 4 маусымда 1832 жылы оның қабылдануын Парламент депутаты ретінде зейнетке шығуға лайықты сәт деп таңдады. "Англиядағы ең ұлы қарапайым адам" ретінде Кок 1837 жылдың шілдесінде (бұрын алты рет ұсынылған) асыл мәртебеге ие болды, ол Лестер графы атанды. Алайда ол Лордтар палатасына қатынудан ләззат алмады, оны "емделмейтін ауруларға арналған аурухана" деп сипаттады.

Coke was re elected to Parliament in 1790, at a time of great political trouble. The French Revolution a year earlier had torn the Whig party in half, with Coke and Fox in the isolated minority who supported the revolutionaries as their acts became more brutal. With the declaration of war in 1793, an impact was finally felt in Britain with a rise in agricultural prices and rent. It also led to the establishment of local yeomanry forces to defend the country, something Coke opposed. This reduced his popularity in Norfolk and led to suspicions he might be a Jacobin, to the point where he was forced to publicly declare that he was not a Republican and "detested their principles". Eventually, in late September 1798, he raised the Holkham Yeoman Cavalry, commanding it as a Major, to defend against any invasion. This unit was dissolved in 1802 with the Peace of Amiens, but after war broke out again a year later more volunteer regiments were formed. Coke was notably absent from any preparations for defence, feeling that the risks of invasion were exaggerated, but was eventually persuaded by public opinion to reform the Yeoman Cavalry in 1803; it was again dissolved in 1805. The French Revolution had split the Whigs into two factions, but as it progressed Fox's group in support of the revolutionaries began to dwindle. Coke stuck by Fox, and with the outbreak of the War, the split became finalised; Fox refused to accept that Britain need be involved in the conflict, as did Coke. In Parliament, Coke spoke out against the conflict, debating the motion to raise money for the war through a new tax in April 1794, and supporting Wilberforce's anti war motion on 24 March 1795. He felt more comfortable with local matters, however, and his main concerns "were those of the agricultural interest", arguing against a new land tax and introducing a bill to shorten the shooting season, allowing for the production of more corn. Coke was again returned to Parliament in 1796, despite an anti war and anti government address to the electorate which was condemned as arrogant and dictatorial, but found on his return that the Foxites had agreed to withdraw from Parliamentary activity. After Parliament was dissolved in June 1802, another election saw Coke again returned, although in a contested election that cost the candidates £35,000. With the death of William Pitt in 1806, the two Whig groups agreed to an alliance, which took the form of the Ministry of All the Talents; Fox was confirmed as Foreign Secretary, and Windham as Secretary for War and the Colonies. The government apparently offered Coke a peerage, which he refused, and primarily focused on the abolition of slavery, which was accomplished only after the death of Fox on 13 September 1806. Fox's death made Parliament lose some of its appeal to Coke, as they had been close friends. His attendance in the next two years was very limited, and the next occasion of note was his support of the Corn Laws, which were highly unpopular in Norfolk and led to him being physically attacked by a mob in 1815. With the defeat of Napoleon at the Battle of Waterloo, the wars in Europe ended, and the troops returned home. As a result, the nation underwent dramatic shifts due to rising unemployment as the economy shifted and the government began to pay off its debts incurred during 20 years of war. Agricultural prices slumped, and Coke became active in opposing tax increases which would impact on the farmers. In February 1816 he spoke out against income and malt tax, and in March attacked the property tax as "utterly at variance with civil liberty". An opponent of government excess in a time of unemployment and high taxation, he also voted against the army estimates and opposed the Civil List in May. Returning to Parliament in 1818, he argued against the Royal Households Bill and introduced a Game Law Amendment Bill, which was defeated. Following the Peterloo Massacre and the government's introduction of a Seditious Meetings Prevention Bill, Coke accused the government of being "most strongly implicated in the events in Manchester", saying that the meeting would have been peaceful had it not been "interfered with by the officious agents of authority". The 1820s saw Coke speak far less; firstly, because of the continued Tory domination of Parliament, and secondly because of his remarriage. In 1822, at the age of 68 and after 21 years as a widower, he married Anne Keppel, the daughter of Lord Albemarle, and Coke's 18 year old godchild. Anne had initially been brought to Holkham to partner with his nephew William, who due to Coke's lack of sons would inherit the estate, but they failed to get on. Anne and Coke's marriage was met with bemusement, and described as "absurd", but despite opposition took place on 26 February. Soon after the wedding, Anne became pregnant, and their son Thomas was born on 22 December. In 1831, Coke's personal friend Earl Grey became Prime Minister; as a result, Coke's appearances in Parliament became more regular. He expressed delight at the Great Reform Act 1832, although he only spoke on the subject once, and chose its passage on 4 June 1832 as the appropriate moment to retire as an MP. As the "greatest commoner in England", Coke finally accepted a peerage in July 1837 (having been offered one six times before), becoming the Earl of Leicester. He took no pleasure in attending the House of Lords, however, describing it as "the hospital for incurables".

Өлім

Кок зейнетке шыққаннан кейін де өмірінің шарықталу нүктесінде болды; деректерде оның 79 жасында 25 атумен 24 бұғыны өлтіргені және үш жылдан кейін тағы бір баласы болғаны көрсетілген. Стирлингтің сөзінше, одан 20 жылға жас көрінетін суреті "жағымсыз кескіндеме" емес, керісінше, толыққанды дәл. Дербиширдегі Лонгфорд Холлдағы (балалық шағының үйі) иелігіне сапар барысында қысқа да ауыр аурудан кейін Кок 1842 жылдың 30 маусымында таңертең 88 жасында қайтыс болды. Оның соңғы сөздері "әлдебір, тым көп сөйлеген шығармын" деген еді. Денесі екі күн бойы жатты, ал жерлеу рәсімі 7 шілдеде басталды. Ол Кингс-Линн қаласынан өтті, онда қара тулар көтеріліп, мыңдаған адам аза тұтуға келді. Сапардың соңғы кезеңінде, 150 Холкхэмтің иеленушілері ат үстінде бастап кеткен, соңынан бірнеше жүз жеке карета, екі қатарлап отырған 200 ақсүйек аттылар, және соңынан көршілердің, иеленушілердің және шаруалардың ұзын тізімімен екі шақырымдық жерлеу процессиясымен Кок 11 шілдеде Титтлхоллдағы отбасылық мавзолейде жерленді. Кок қайтыс болғаннан кейін бірден оған ескерткіш орнату үшін комиссия құрылды; мыңнан астам қол қойғандар 5000 фунт стерлинг көмектесті. Холкхэм Холл аумағында орналасқан Кок ескерткіші Уильям Донторнмен жобаланып, 1851 жылы аяқталды. Вильгельмина Стирлинг Томас Уильям Коктың өмірбаянын екі томдық кітап түрінде жазды. Графтық титул және Холкхэм иелігі оның ұлы Томасқа өтті.