Джон Ф. Шеридан: Америкалық бейсбол төрешісінің өмірі мен мансабы
Jack Sheridan (umpire)
Джон Ф. Шеридан (1862-1914) – Американ бейсбол төрешісі. 30 жылдық мансабында жаңа позаны енгізіп, бейсбол дәлдігіне үлкен үлес қосты. Бейсбол залының құрметті тізімінде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсбол төрешісі (1862-1914)
American baseball umpire (1862 1914)
Джон Ф. Шеридан (1862 – 2 қараша, 1914) – американдық бейсболдың жоғары лигасының төрешісі. 30 жылдық мансабында ол 1890 мен 1914 жылдар аралығында үш ірі лигада 18 маусым жұмыс істеді. Шериданның көптеген замандастары оны ең үздік жоғары лига төрешісі деп есептеді. Ол қазіргі төрешілердің үй тақтасында қолданатын бүгіліп тұру позысын қалыптастырды. 1946 жылы Шеридан Бейсбол Даңқы залының Бейсболдың Құрметті тізіміне енгізілді.
John F. Sheridan (1862 – November 2, 1914) was an American umpire in Major League Baseball. In his 30 year career as an official, he worked 18 seasons between 1890 and 1914 in three major leagues. Several of Sheridan's contemporaries considered him to be the best major league umpire. He pioneered the crouching stance used by modern umpires at home plate. In 1946 Sheridan was named to the Honor Rolls of Baseball of the Baseball Hall of Fame.
Ерте өмір
Шеридан Иллинойс штатының Декатур қаласында дүниеге келген. Оның анасы Бриджит Ирландияда туған. Балалық шағында Джек отбасы Калифорния штатының Сан-Хосе қаласына көшіп, содан кейін ол онда тұрып қалды. Ол кіші лигада екінші базамен ойнаушы ретінде қысқа мансап жасады. 1883 жылы Шеридан Чаттануганың кіші лига командасының менеджерін өзі командаға пайдалы болатынына көндіріп, ақша алды. Менеджер Шериданның қабілетіне қатты көңіл көшірді және ойыншыны тұтқындауға бұйрық берді. Шеридан темекі фабрикасында жұмыс істеп тапқан ақшаны қайтаруға мәжбүр болды. Ол Калифорниялық ойыншылар командасымен шығысқа сапар шеккеннен кейін көп ұзамай төрешілікке көшті.
Sheridan was born in Decatur, Illinois. His mother Bridget was born in Ireland. During his childhood, Jack's family moved to San Jose, California, where he made his home thereafter. He enjoyed a brief career in the minor leagues as a second baseman. In 1883, Sheridan secured an advance of funds by convincing the manager of a Chattanooga minor league team that he would be an asset to the team. The manager was so disappointed in Sheridan's abilities that he took out an arrest warrant on the player. Sheridan was forced to repay the money he earned by working at a cigarette factory. He turned to umpiring soon after traveling with a team of California players for an eastern tour.
Мансап
Ол өзінің мансабын 1885 жылы Оңтүстік лигасында төрешілік етумен бастады, содан кейін 1886 жылдан 1889 жылға дейін Калифорния лигасында төрешілік етті, ал 1890 жылы Ойыншылар лигасының жалғыз маусымында алғашқы үлкен лигалық тәжірибесін алды. Сол дәуірдегі көбінесе барлық ойындарда бір төреші жұмыс істеді, ал ең көрнекті төрешілер лигадан лигаға көшіп, лига президенттері ең қолдаушы деп саналған жерге барып, жалақыда да, төрешілердің алаңдағы билігін растауда да көмектесетін. 1891 жылғы маусымда Калифорния лигасына оралғаннан кейін Шеридан 1892 жылы Ұлттық лигада, ал 1893 жылы Оңтүстік лигада төрешілік етті. 1894-95 жылдары ол Батыс лигасында төрешілік етті, онда ол алғаш рет лига президенті Бан Джонсонмен танысты. Джонсон төрешілер тобын қатты қолдады, сондықтан 1896-97 жылдары Ұлттық лигаға қысқа мерзімді қайтқаннан басқа, Шеридан мансабының соңына дейін Джонсон лигасында төреші болып қалды. 1901 жылы Батыс лигасы бірнеше шығыс қалаларын қосып, өзін Америка лигасы деп атады және Ұлттық лига ойыншыларын тартқан арқылы өзін бәсекелес үлкен лига ретінде орнықтырды. Ұлттық лигамен салыстырғанда, онда төрешілерге жиі қорлық көрсетіліп, лига кеңсесінен аз қолдау алатын, Джонсон өз төрешілерін қатай қорғады және ойыншылар мен жергілікті билік оларға құрметпен қарауын талап етті. Төрешілік қызметтен бос уақытында Шеридан жерлеу бюросында жұмыс істеді. 1905 жылғы газет мақаласында Шериданның 1905 жылы зейнеткерлікке шығып, жерлеу ісімен айналысуға ниеттенгені айтылған. 1906 жылғы маусымға дейін Шеридан Америка лигасымен келісімшартын жаңартты. 1906 жылы Шеридан аутфилдер Тип О'Ниллді даудан кейін алаңнан қуды, бұл О'Ниллдің мансабының аяқталуына себеп болуы мүмкін. Оның орнына сол маусымда Пэт Догерти келді. О'Нилл сол жылдан кейін үлкен лигада ойнаған жоқ. Ол басқа төрешілерге үлгі болды; Билли Эванс 1906 жылы 22 жасында Америка лигасына келгеннен кейін бірнеше жыл бойы аға төреші Шериданмен бірге жұмыс істеді, Шеридан көбінесе тақта артында, ал Эванс базаларда тұрып төрешілік етті. Эванс пен Билл Клем Шериданды ойынның ең үздік төрешісі деп есептеді. Көп жылдар өткен соң Эванс: "Базада жұмыс істеген әр күні мен Шериданның әрбір қимылын қадағаладым, ол доптың бағытын анықтау үшін денесі мен қадамын тақтадан артқа жылжытатын" деді. Шеридан алғашқы жеті әлем чемпионаттарының төртеуінде төрешілік етті: 1905, 1907, 1908 және 1910 жылдары; сонымен қатар ол 1896 жылы Temple Cup NL чемпионаты сериясында төрешілік еткен. 1913-1914 жылдардың қысында ол және Клем Чикаго Уайт Сокс және Нью-Йорк Гианттарының әлемдік турнесіне екі төреші ретінде қатысты. Боб Эмсли және Тим Херстпен бірге, ол 1893 жылға дейін, питчинг қашықтығы тек 50 фут болған кезде, және 1903 жылы Ұлттық лига мен Америка лигасы бір-бірін үлкен лигалар деп ресми мойындағаннан кейін төрешілік еткен үш төрешінің бірі. 1893 жылға дейін жұмыс істеп, кейіннен Әлем чемпионаттарында төрешілік еткен жалғыз төреші ол. 1911 жылдың қыркүйегінде Шеридан Джонсоннан төрешіліктен зейнетке шығуға рұқсат сұрады. Джонсон Шериданға алғыс айтып медаль табыс етіп, Шеридан алаңнан зейнеткерлікке шығатынын, бірақ келесі маусымда лигада алаңнан тыс қызметте оралуын күтетінін айтты. 1912 жылдың наурыз айында Шеридан: "Бірақ қоңырау соққанда мен қайтадан жұмысқа кірісермін. Бан Джонсонға күрес қызып кеткенде мен керек боламын" деді. Ол сол маусымның мамыр және тамыз айлары аралығында төрешілік етті. Питтсбург Пресі Шериданның 1913 жылғы маусымнан бұрын зейнеткерлікке шығатынын жариялады. Ол сол жылдың маусым айының соңында төрешілер тобына қосылды. 1914 жылдың тамызында Чикагода матчта төрешілік еткенде күн соққысына ұшырап, аурудан толыққанды айыққан жоқ. Ол өзінің соңғы ойынын 24 қыркүйекте Чикагода өткізді және әріптестерінің өтінішіне қарамастан, Калифорниядағы үйіне барар алдында Уайт Сокс пен Кабс арасындағы қалалық дербиде қалуды талап етті. Ол онда жағдайы нашарлай берді және үш аптадан кейін 52 жасында Сан-Хоседе, әпкесінің үйінде қайтыс болды.
He began his career by umpiring in the Southern League in 1885, then officiated in the California League from 1886 to 1889, after which he gained his first major league experience in the sole season of the Players' League in 1890. Nearly all games in that era used a single umpire, and the most outstanding officials generally moved from league to league, going wherever the league presidents were perceived as being most supportive, both in salary and in affirming the umpires' field authority. After returning to the California League for the 1891 season, Sheridan umpired in the National League in 1892, then again in the Southern League in 1893. In 1894–95, he umpired in the Western League, where he first became associated with that league's president, Ban Johnson. Johnson was fiercely supportive of his umpiring staff, and apart from a brief return to the NL in 1896–97, Sheridan would remain an umpire in Johnson's league for the remainder of his career. In 1901, the Western League added several eastern cities and renamed itself the American League, and through a series of signings of NL players successfully established itself as a rival major league. In contrast to the rowdier NL, where umpires were routinely subjected to great abuse with little backing from the league office, Johnson staunchly defended his field officials and insisted that players and local authorities maintain respect for them. When he was not umpiring, Sheridan worked as an undertaker. A 1905 newspaper article even described Sheridan as having announced his retirement to pursue undertaking in 1905. Before the 1906 season, Sheridan renewed his contract with the American League. In 1906, Sheridan ejected outfielder Tip O'Neill after an argument and may have been indirectly responsible for the end of O'Neill's career. The outfielder was replaced by Pat Dougherty, who won the position for the season. O'Neill did not play in the major leagues after that year. He became the standard after which other umpires patterned themselves; after arriving in the AL at age 22 in 1906, Billy Evans regularly worked in a team with Sheridan for several years in order to study under the senior umpire, with Sheridan usually working behind the plate and Evans on the bases. Both Evans and fellow Hall of Famer Bill Klem regarded Sheridan as the game's greatest umpire. Many years later, Evans said, "Each day while working the bases I would follow every move of Sheridan, as he shifted his body and stance back of the plate to follow the flight of the ball." Sheridan umpired in four of the first seven World Series: 1905, 1907, 1908 and 1910; he also umpired in the earlier Temple Cup NL championship series in 1896. In the winter of 1913–1914, he and Klem were the two umpires accompanying the Chicago White Sox and New York Giants on their world tour. Along with Bob Emslie and Tim Hurst, he is one of only three umpires who umpired both before 1893, when the pitching distance was only 50 feet, and also after the NL and AL formally recognized one another as major leagues in 1903. He is the only umpire active prior to 1893 who went on to officiate in a World Series. In September 1911, Sheridan asked Johnson for permission to permanently retire from umpiring. Johnson presented Sheridan with a medal of appreciation and said that while Sheridan would retire from the field, he expected the umpire to return to the league in an off the field capacity the next season. In March 1912, Sheridan said, "But I guess when the bell rings I'll be back in harness. Ban Johnson will need me when the fight grows hot." He umpired between June and August of that season. The Pittsburgh Press announced that Sheridan would retire before the 1913 season. He joined the umpiring staff in late June that year. He suffered sunstroke while umpiring a game at Chicago in August 1914, and never fully recovered from the affliction. He called his last game on September 24 at Chicago, and despite the pleas of fellow officials insisted on remaining in the city for the crosstown series between the White Sox and Cubs before traveling to his home in California. Once there, his condition continued to deteriorate until he died three weeks later at age 52, at the San Jose home of his sister.
Мұра
Шеридан қайтыс болғаннан кейінгі күні «Сан-Франциско Хроникалы» газетінде ол «көрермен алдындағы ең танымал және ең ескі бейсбол төрешісі» екені, сондай-ақ оның белгілі адалдығы мен қабілетінің арқасында халыққа жақсы таныс болғаны жазылған. 14 маусым бойы Американ лигасының төрешілерінің бас төрешісі болған Шеридан 20-ғасыр төрешісінің үлгісіне айналды. 19-ғасырдағы төрешілер доптың қозғалысын жақсырақ байқау үшін тік тұрып, тақтаның артында жұмыс істесе, Шеридан допты және соққыны анықтағанда отырып, иіліп тұру әдісін енгізді. Бұл әдіс тиімділігіне байланысты тез арада барлық жерде қабылданды. Ол сондай-ақ, маскадан басқа ешқандай қорғаныс құралын қолданбағанымен ерекшеленді. Оның жылдамдығы арқасында ешқашан да доптан зардап шекпегені айтылады. Шеридан 1946 жылы Бейсбол Даңқы залының «Құрмет кітабына» енгізілген бірнеше төрешінің қатарында болды, сол кезде төрешілердің ешқайсысы Даңқ залының толық құрамына кірген жоқ. 1953 жылы төрешілерді қабылдау бойынша өткен алғашқы дауыс беруде ол Билл Клем мен Томми Конноллиден кейін үшінші орынды иеленді және бірінші орынға дауыс берген жалғыз кандидат болды.
The day after Sheridan died, the San Francisco Chronicle wrote that he was "the most famous and oldest diamond official before the public and was popular because of his well known honesty and ability." Over his 14 seasons as the dean of AL umpires, Sheridan became the prototype of the 20th century umpire. Whereas umpires in the 19th century had worked behind the plate in a standing position, believing that it helped them to better observe the flight of the ball, Sheridan established the practice of crouching while calling balls and strikes, a move which was quickly adopted universally due to its effectiveness. He was also remarkable in that he refused to use any sort of protection other than a mask. He was agile enough to reportedly never be hit by a foul ball. Sheridan was among the several umpires who were named to the Honor Rolls of Baseball by the Baseball Hall of Fame in 1946, at a time when no umpires had yet received full membership in the Hall. In the initial voting for induction of umpires in 1953, he finished third in the voting behind inductees Bill Klem and Tommy Connolly, and was the only other candidate to receive a first place vote.