Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Chicago Fire – 1974 жылы қысқа ғана өмір сүрген Дүниежүзілік футбол лигасының американдық футбол командасы болды.
the [[association football
The Chicago Fire was an American football team in the short lived World Football League for one season, 1974.
Құрылу
Команда 1973 жылдың қазан айының соңында құрылды, құрылыс магнаты Томас Оригер WFL франшизасын шамамен 400 000 долларға сатып алған алғашқы иесі болды. Чикаго сондай-ақ ойыншыға қол қойған алғашқы франшиза болды – бұрынғы Нотр-Дам және Чикаго Беарс командасының ресивері Джим Сеймур, содан кейін квотербек Вирджил Картер қосылды, ол бұрын NFL-дің «Беарс» командасымен қатар «Цинциннати Бенгалс» және «Сан-Диего Чарджерс» командаларында да ойнаған. Тағы бір танымал «Fire» ойыншысы – Чак Рамси, ол кейін «Нью-Йорк Джетс» командасында ойнады. «Fire» командасын бір кезде Канада футбол лигасының «Виннипег Блю Бомберс» командасын жаттықтырған Джим Спавитал басқарды. «Fire» командасының радио комментаторы бұрынғы «Милуоки Бакс» командасының ойын комментаторы Эдди Дусетт болды, ал экс-«Чикаго Беарс» командасының ойыншысы Майк Пайл түсті комментатор болды. Үй ойындары Лұп ауданындағы Солдат алаңында өтті.
The team was founded in late October 1973, with building magnate Thomas Origer becoming the first owner to purchase a WFL franchise, for around $400,000. Chicago was also the first franchise to sign a player, former Notre Dame and Chicago Bears wide receiver Jim Seymour, and then added quarterback Virgil Carter, who also had played for the NFL's Bears as well as the Cincinnati Bengals and San Diego Chargers. Another notable Fire player was punter Chuck Ramsey, who would later go on to play with the New York Jets. Jim Spavital, one time coach of the Canadian Football League's Winnipeg Blue Bombers, piloted the Fire. The radio announcer for the Fire was former Milwaukee Bucks play by play man Eddie Doucette, while ex Chicago Bears lineman Mike Pyle served as the color commentator. Home games were played at Soldier Field in the Loop area.
1974 жылғы маусым
"От" командасы алғашқы төрт ойында жеңіске жетіп, алғашқы тоғыз ойынның жетінде жеңіске жетті. Чикаго да "Солджер Филд" стадионына жақсы көрермендерді тартты, алғашқы бес үй матчына орта есеппен 33 858 адам келді. Вирджил Картердің Оңтүстік Калифорнияға қарсы өткен жол матчында төрт тачдаун пасын бергеннен кейін, "От" командасы 7-2 есебімен WFL-дің Орталық дивизионында бәсекеге қабілетті болды, онда лиганың екі ең күшті командасы – Бирмингем (9-0) және Мемфис (сондай-ақ 7-2) орналасқан. Алайда, бұл "От" командасының жеңіске жеткен соңғы ойыны болды, себебі көптеген ойыншылардың жарақаттануы салдарынан 10 ойындық жеңіліс тізімі басталды. Көрермендер де азайды, "От" командасының соңғы үй матчын көру үшін бар болғаны 20 000-ға жуық адам келді, ал Гавайи командасы 60-17 есебімен жеңіске жетті, бұл WFL тарихындағы бір команданың ең көп ұпай жинаған көрсеткіші. Қазан айының соңында "От" командасының иесі Оригердің шыдауы түгелді. Команданың құлдырауынан (сонымен қатар банкроттық жағдайынан) шаршаған Оригер 29 қазанда Чикагода өткен шұғыл отырыста, егер лига комиссары Гэри Дэвидсон жұмыстан босатылмаса, өз клубы WFL-ден шығатынын (кестеде үш ойын қалғанда) мәлімдеді. Дэвидсон жұмыстан кетті, бірақ екі аптадан кейін Оригер Чикагоның соңғы матчына команданы Филадельфияға ұшырудан бас тартты, нәтижесінде матчты тіркеусіз қалдырып, "От" командасына 7-13 соңғы көрсеткішті сыйлады. Ұзақ өтпей клуб таратылды.
Fittingly, the Fire started out hot, winning their first four games and seven of their first nine. Chicago also drew decent sized crowds to Soldier Field, with an average attendance of 33,858 at their first five home contests. After Virgil Carter threw four touchdown passes in a 32 22 road win over Southern California, the Fire were 7 2 and competitive in the WFL's Central Division, which contained the loop's two strongest teams in Birmingham (9 0) and Memphis (also 7 2). However, it turned out to be the last game the Fire would ever win, as a rash of injuries triggered a 10 game losing streak. Crowds also began to dwindle, as barely 20,000 showed up to watch the Fire's last home game, a 60 17 rout by the Hawaiians, the most points ever scored by one team in a WFL game. By late October, Fire owner Origer had had enough. Fed up by the team's collapse (as well as bankrupt), Origer said at an emergency meeting in Chicago on October 29 that his club would pull out of the WFL (with three games left in the schedule) if league commissioner Gary Davidson was not fired. Davidson quit, but two weeks later Origer still refused to fly the team to Philadelphia for Chicago's final game, forfeiting the contest and giving the Fire a final record of 7 13. Soon after, the club disbanded.
Мұра
1975 жылы WFL «Желді қалада» Чикаго Виндс клубымен қайтадан әрекеттенді, олар легендарлы квотербек Джо Наматпен келісімге қол қоюға тырысты. Бірақ Намат NFL-де қалды, ал Виндс бес ойыннан кейін таратылды (оның ішінде 3470 көрермен жиналған Солдат алаңында өткен бір ойын). Бірнеше айдан кейін Әлем футбол лигасы да тарихқа енді. 1981 жылы тағы бір Чикаго Файр клубы екінші лигадағы Америка футбол қауымдастығында өнер көрсетті. Билли Марек жетекшілігімен жаңа Файр да Солдат алаңында ойнады, бірақ көрермендер аз болды: жылдың ең көп көрермен саны 8500-ге жуық деп есептелді. Чикаго 8-4 есебімен AFA-ның Батыс дивизионында жеңіске жетіп, алаңда сәтті маусым өткізді. Плей-оффта Чикаго Солдат алаңында 5000 көрерменнің алдында Джексонвиллді 24-17 есебімен жеңіп, содан кейін лига чемпионатында 1981 жылдың 30 тамызында Батыс Вирджинияның «Рокетсі» клубына 29-21 есебімен ұтылды. Олар тіпті бір ойынын жергілікті телеарнада көрсетуге қол жеткізді: бейсболшылардың ереуілі кезінде жазғы спортты көрсетуге тырысқан WGN TV 1981 жылдың 27 маусымында Солдат алаңынан Файр ойынын тікелей эфирде көрсетті. (Шындығында, рейтингтер WGN-дегі Чикаго Стинг футбол командасынан жоғары болғанымен, арна қызметкерлері Файр ойындарын көрсетуден бас тартты.) Қаржылық шығындар және 1982 жылы үлкен бюджетті USFL құрылуы Файр клубының толыққанды тарауына себеп болды. 1997 жылы құрылған Чикагоның қазіргі кәсіби футбол командасы да Файр деп аталады.
In 1975, the WFL tried again in the Windy City with the Chicago Winds, who attempted to sign legendary quarterback Joe Namath. But Namath stayed in the NFL, and the Winds were disbanded after just five games (including one game at Soldier Field that drew a crowd of 3,470). The World Football League followed suit a few months later, passing into history. In 1981, another Chicago Fire club played in the minor league American Football Association. Led by running back Billy Marek, the new Fire also played at Soldier Field, albeit in front of small crowds: the biggest attendance of the year was estimated at 8,500. Chicago did have a successful season on the field, winning the AFA's Western Division with a 8 4 record. In the playoffs, Chicago knocked off Jacksonville, 24 17, in front of 5,000 at Soldier Field, then played in the league championship game, a 29 21 road loss to the West Virginia Rockets on August 30, 1981. They even managed to get one of their games on local television: WGN TV, scrambling for summer sports programming during the baseball strike, broadcast a Fire game from Soldier Field on June 27, 1981. (Although ratings were higher than that of the Chicago Sting soccer team on WGN, station officials declined to carry any more Fire games.) Financial losses, and the formation of the bigger budget USFL in 1982, put the Fire out for good. Chicago's current professional soccer team, founded in 1997, also is named the Fire.