Леонард Коэннің «Махаббат пен Жеккөру Әндері» альбомы

Кіріспе

Леонард Коэннің альбомы

"Love and Hate" әндері – канадалық әнші-әндер авторы Леонард Коэннің үшінші студиялық альбомы. Боб Джонстон продюсерлік еткен альбом 1971 жылдың 19 наурызында Columbia Records лейблы арқылы жарық көрді.

Жазу және композициялау

Коэн продюсер Боб Джонстонмен қайта табысты, ол әншінің бұрынғы альбомы "Songs From a Room" жазуын басқарған еді, сонымен қатар гитарист Рон Корнелиусты да қайта шақырды, ол Коэннің жаңа музыканттар тобының жетекшісі болды, бұл топ "Армия" деп аталды. Альбом негізінен 1970 жылдың 22-26 қыркүйегі аралығында Нэшвиллдегі Columbia Studio A студиясында жазылды. "Sing Another Song, Boys" әні 1970 жылдың 30 тамызында Уайт аралы фестивалінде жазылған. Алдағы жазулар Лондонның Trident Studios студиясында өтті. Альбомның атауы мазмұнына сай, оның негізгі тақырыптарын көрсетеді; онда Коэннің ең танымал композициялары бар, соның ішінде "Joan of Arc", "Avalanche" және "Famous Blue Raincoat". 1996 жылы жарық көрген "Various Positions" кітабында Коэннің өмірбаян авторы Ира Надел көптеген әндердің бұрынғы кезеңнен алынғанын растайды, "Joan of Arc" Нью-Йорктегі Chelsea қонақүйінде жазылған; "Avalanche" және "Dress Rehearsal Rag" ертерек жылдарға жатады; ал "Love Calls You by Your Name" 1967 жылы жарық көрмеген "Love Tries to Call You by Your Name" әнінің өңделген нұсқасы болды. 1991 жылы Коэн Throat Culture журналына үшінші альбомын жазу оған қиын кезең болғанын айтты, себебі "маған айналасындағы барлық нәрсе құлап жатқандай болды: рухым, ниетім, еркім. Сондықтан мен терең және ұзақ депрессияға түстім". "Joan of Arc" әні негізінен Жанна д'Арк пен оны өртеген от арасындағы диалог ретінде құрылған, оны ересілік үшін кінәлі деп танығаннан кейін (1431 жыл). Әнші ән ішінде соғыстан шаршағанын айтады және ақ той киімін кигенін қалайтынын жеткізеді (оған қарсы тағылған айыптардың бірі - ол еркек киімімен жүргені). Жаннаның отқа күйеулі болып табылуы оның діни құлшынысы мен берілгендігінің символы ретінде қарастырылуы мүмкін. 1988 жылы RTÉ телеарнасының Джон МакКеннасына берген сұхбатында Коэн "Joan of Arc" туралы былай деді: "Мен адамдардың тағдыры туралы және олар оны қалай қарсы алып, оған үйленеді деген туралы ойладым. Мен оның шынымен үй шаруасымен айналысқысы келгенін айтқым келмейді. Менің айтқым келгені, ол қаншалықты жалғыз болса да, өзінің тағдырымен кездесіп, оны қабылдауы керек. Әйелдер қозғалысының тұрғысынан қарағанда, ол шынымен де ерекше және батыл нәрсені білдіреді". 2010 жылы жарық көрген "Leonard Cohen: A Remarkable Life" кітабында Коэннің өмірбаян авторы Энтони Рейнольдс Коэннің "Famous Blue Raincoat" әнінің "Жабысып қалған әйеліне хат жазған адам туралы" екенін түсіндіргенін келтіреді, бірақ одан әрі, Коэннің өзінің киіміне қатысты екенін де айтқан: "Менде көк жаңбыр күртесі болды. Ол Burberry болды. Онда көптеген түрлі бейнелер болды. Менің естелігімде ол ешқашан іске аспаған бір ғажайып мүмкіндік ретінде сақталды". "Songwriters on Songwriting" кітабында Коэн композициядан қанағаттанбағанын мойындады: "Бұл ешқашан аяқталмаған ән деп ойладым. Менің ойымша, Женифер Уорнстың нұсқасы жақсырақ болды, себебі мен оның басқа нұсқасымен жұмыс істедім және оны тұтас деп ойладым. Бірақ мен әрқашан осы әнде ағаштан жасалғандай сезімдімін. Бірақ мен оның кейбір суреттеріне өте ризамын. Әннің әуені өте жақсы. Бірақ мен оны импрессионистік деп қорғай аламын. Ол стильдік тұрғыдан тұтас. Қажет болса, оны қорғаймын. Бірақ жасырын түрде мен оның керемет ән болуына кедергі келтіретін белгілі бір тұтастық жоқ екенін сезіндім". Сол сұхбатта Коэн өзінің "chop" - ерекше синкоптық классикалық гитарада ойнау үлгісінің "Avalanche" әнінде ерекше көзге түсетінін айтты, сонымен қатар "Мен бір рет жазған "Dress Rehearsal Rag" сияқты әндер бар, мен оны ешқашан орындамаймын. Джуди Коллинз оның өте әдемі нұсқасын жасады, менің нұсқама қарағанда жақсы. Мен бұл әнді концертте ешқашан орындамаймын; мен оны қолдай алмаймын". 1975 жылы шыққан "The Best of Leonard Cohen" альбомының жазбасында Коэн "Last Year's Man" туралы былай деп жазды: "Неге екенін білмеймін, бірақ маған бұл ән ұнайды. Мен оны 1967 жылы он екі сабы бар мексикалық гитарада ойнайтынмын, бірақ ашуымнан аспапты жойып жібердім. Әннің көптеген шумақтары болды және дұрыс шумақтарды таңдауға бес жылдай уақыт кетті". 1973 жылдың наурыз айында "New Musical Express" журналының Алястер Пирриге берген сұхбатында альбом шығарылғаннан екі жыл өткен соң Коэн альбомды сынға алды: "Егер сіз маған қайырымдылық жасамасаңыз, оны айлакерлік деп атауға болады деп ойлаймын. Мен осы жазбадан кейін кейде өзімді қатал сезіндім және көптеген нәрселерге өкіндім. Бұл тым көп материалмен және тым көп ойластырылған эксперимент болды, бірақ ол сәтсіз аяқталды". "Сүйіспеншілік пен жеккөрушілік әндері" альбомынан бірнеше әндер Коэннің 1972 жылғы Еуропалық турнесінде орындалды, бұл турне Тони Палмердің 1974 жылғы "Бөріктер сымда" атты деректі фильмінде көрсетілді. "Last Year's Man" әнінен басқа, Коэн барлық әнді тікелей орындады (ол "Dress Rehearsal Rag" әнін "Сүйіспеншілік пен жеккөрушілік әндері" альбомы шыққаннан екі жыл бұрын концертте орындаған).

Cohen reunited with producer Bob Johnston, who was at the helm for the singer's previous album Songs From a Room, and also brought back guitarist Ron Cornelius, who acted as leader of Cohen's new crew of backing musicians, christened The Army. The album was mainly recorded in Columbia Studio A in Nashville, between September 22 and 26, 1970. "Sing Another Song, Boys" was recorded at the Isle of Wight Festival on August 30, 1970. Further recording took place at Trident Studios in London. The album title is descriptive, outlining its main themes; it features several of Cohen's most famous compositions, including "Joan of Arc", "Avalanche", and "Famous Blue Raincoat". In the 1996 book Various Positions, Cohen biographer Ira Nadel confirms that many of the songs were from an earlier period, with "Joan of Arc" having been written at the Chelsea in New York; "Avalanche" and "Dress Rehearsal Rag" dated from earlier years; and "Love Calls You by Your Name" was a minor rewrite of an unpublished 1967 song called "Love Tries to Call You by Your Name". In 1991, Cohen revealed to Throat Culture magazine that the recording of his third album had been a difficult time for him because "absolutely everything was beginning to fall apart around me: my spirit, my intentions, my will. So I went into a deep and long depression." "Joan of Arc" is constructed mainly as a dialogue between Joan of Arc and the fire which is consuming her as she burns at the stake, after having been found guilty of heresy (in 1431). In the song, Joan says that she is "tired of the war" and tells how she would rather be wearing a white wedding dress (one of the charges against her was that she dressed as a man). Joan's surrender to the fire, as its bride, may also be seen as a symbol of her religious fervor and commitment. In a 1988 interview with John McKenna of RTÉ, Cohen said of "Joan of Arc", "I was thinking more of this sense of a destiny that human beings have and how they meet and marry their destiny I don't want to suggest in that song that what she really wanted to be was a housewife. What I mean to say is that as lonely and as solitudinous as she was she had to meet and be embraced by her destiny seen from the point of view of the woman's movement she really does stand for something stunningly original and courageous." In his 2010 book Leonard Cohen: A Remarkable Life, biographer Anthony Reynolds quotes Cohen explaining that "Famous Blue Raincoat" is about "A man writing a letter to a man who has had an affair with his wife", but, on a more prosaic level, Cohen is also quoted saying that the tune is related to his own attire: "I had a blue raincoat. It was Burberry. It had lots of various fixtures on it It always resided in my memory as some glamorous possibility that I never realized " In the book Songwriters on Songwriting, Cohen confessed to being unsatisfied with the composition:
That was one I thought was never finished. And I thought that Jennifer Warnes' version in a sense was better because I worked on a different version for her, and I thought it was somewhat more coherent. But I always thought that that was a song you could see the carpentry in a bit. Although there are some images in it that I am very pleased with. And the tune is real good. But I'm willing to defend it, saying it was impressionistic. It’s stylistically coherent. And I can defend it if I have to. But secretly I always felt that there was a certain incoherence that prevented it from being a great song. In the same interview, Cohen revealed that his "chop", his unique pattern of playing syncopated classical guitar, is especially evident on "Avalanche", and also asserted, "There are songs like 'Dress Rehearsal Rag' that I recorded once and I will never sing. Judy Collins did a very beautiful version of it, better than mine. I would never do that song in concert; I can't get behind it." In the liner notes to the 1975 album The Best of Leonard Cohen, Cohen wrote of "Last Year's Man", "I don't know why but I like this song. I used to play it on a Mexican twelve string until I destroyed the instrument by jumping on it in a fit of impotent fury in 1967. The song had too many verses and it took about five years to sort out the right ones." In an interview with Alastair Pirrie of the New Musical Express in March 1973 just two years after the album was released Cohen disparaged the LP: "I suppose you could call it gimmicky if you were feeling uncharitable towards me. I have certainly felt uncharitable towards me from time to time over that record, and regretted many things. It was over produced and over elaborated an experiment that failed." Several of the songs from Songs of Love and Hate would be featured on Cohen's 1972 European tour, a trek that would be documented in Tony Palmer's 1974 documentary Bird on the Wire. With the exception of "Last Year's Man", Cohen performed every song live (he had played "Dress Rehearsal Rag" in concert two years before Songs of Love and Hate was released).