Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Португалиялық ақын және саясаткер (1936 жылы туған)
Portuguese poet and politician (born 1936)
Мануэль Алегре де Мело Дуарте, GCL (12 мамыр 1936 жылы туған) – португалиялық ақын және саясаткер, Социалистік партияның мүшесі және 2006 жылғы Португалия президенттік сайлауына кандидат. Ол 2011 жылғы президенттік сайлауда қайтадан қатысты, бұл жолы «Солтүстік блок» және Социалистік партия оны қолдады. Алегре 2017 жылы Камоес сыйлығымен марапатталды.
Manuel Alegre de Melo Duarte, GCL (born 12 May 1936) is a Portuguese poet and politician, member of the Socialist Party, and a candidate for the 2006 Portuguese presidential election. He ran again in the 2011 presidential election, this time backed by the Left Bloc and the Socialist Party. Alegre was awarded the Camões Prize in 2017.
Өмірбаян
Ол Франсиско Хосе де Фария мен Мело Феррейра Дуартенің ұлы, спортшы Марио Дуартенің бауыры, Рекостаның 1-ші бароншасының ұлы, Кадороның 1-ші баронының ана жағынан немересі және Баррейроның 1-ші виконтінің аналық шөпшесі, сондай-ақ Мария Мануэла Алегренің күйеуі. Оның қарындасы Мария Тереза Алегре де Мело Дуарте де депутат, және ол тағы бір депутат Антонио Хорхе Морейра Португалияның (1931–1994) жесірі. Олардың ұлы – журналист Мануэль Алегре Португалия. Бірде ол ата-бабаларының Либералдық соғыстар кезінде Портодағы Праса Нова алаңында асылып, бастары кесілгенін айтқан.
He is the son of Francisco José de Faria e Melo Ferreira Duarte, brother of sportsman Mário Duarte, son of the 1st Baroness of a Recosta, maternal grandson of the 1st Baron of Cadoro and matrilineal great grandson of the 1st Viscount of o Barreiro, and wife Maria Manuela Alegre. His sister Maria Teresa Alegre de Melo Duarte is also a Deputy and is the widow of another Deputy, António Jorge Moreira Portugal (1931–1994). Their son is journalist Manuel Alegre Portugal. As he once stated, his ancestors were hanged and beheaded at the Praça Nova, Porto, during the Liberal Wars.
Мансап
Ол 1968 жылы Чехословакияға совет әскерлерінің басып кіруіне дейін Португалия Коммунистік партиясының мүшесі болды, оған ол қарсылық танытты. Бүгінде ол Португалия Социалистік партиясының ең солшыл мүшелерінің бірі саналады. Ол 1976 жылғы Португалия Конституциясының барлық түзетулеріне қарсы дауыс берді және 1999 жылы Берлин қабырғасының құлауының 10 жылдығына арналған естелік дауыс беруде қатыспады. Коимбра университетінде заң білімін алған кезінде Алегре Антониу де Оливейра Салазардың диктаторлық үкіметі – «Жаңа мемлекет» режиміне қарсылығымен көзге түсті. Ол әскерге шақырылып, Азор аралдарына, содан кейін Португалиялық Анголаға жіберілді. Луандадағы түрме жазасын өтегеннен кейін ол 1964 жылы жер аударылудан бұрын Коимбраға оралды. Коимбра университетінің студенті кезінде ол университет студенттік одағының белсенді мүшесі болды, басқару органының мүшесі, спортшы және мәдени қайраткер (өлең және театр) ретінде көзге түсті. Ол заңгер мамандығын бітірген жоқ. Келесі он жылды Алжирде өткізді, онда ол Португалияға бағытталған радиостанцияның – «Азаттық дауысы» (Rádio Voz da Liberdade), сондай-ақ «Алжир радиосы» (Rádio Argel) деп аталған, басқа дауыстарының бірі болды. Ол Португалияның отарлық соғысына қарсы тұрған Африка күштерін қолдау үшін бірқатар шаралар ұйымдастырды, соның ішінде соғыс театрындағы португалиялық стратегияға қатысты құпия ақпаратты тарату арқылы. Оның алғашқы кітаптары Салазар үкіметінің тыйым салғандықтан, самиздат түрінде таралды. Алегре 1974 жылы, Гвоздика революциясынан бір апта өткен соң Португалияға оралды. Ол Социалистік партияға дер кезінде қосылып, 1975 жылдан 2005 жылға дейінгі барлық сайлауларда Парламентке сайланды. Ол сондай-ақ Парламент вице-президенттерінің бірі болды. Оның бірнеше өлеңдері Зека Афонсу және Адриано Коррейя де Оливейра сияқты әншілер орындаған әндерге айналды, ал Карлуш Паредеш оларды орындады. Оның сөздері 1997 жылы Grand Union Orchestra әлемдік джаз ансамблінің «The Rhythm of Tides» альбомында Тони Хейнс музыкасына қосылды. Оның «Uma flor de verde pinho» өлеңі 1976 жылғы RTP da Canção фестивалінде жеңіске жетіп, Португалияны «Евровидение» ән байқауында өкілдік етті. 2004 жылы партия басшылығына үміткер болып, Жозе Сократеске жеңіліске ұшырады. 2005 жылы оның құрметіне Коимбрада ескерткіш орнатылды. 2005 жылдың 24 қыркүйегінде ол 2006 жылғы Португалия президенттік сайлауында қатысатынын мәлімдеді, партиясы бұрынғы президент Марио Суареске ресми қолдау көрсеткеніне қарамастан. 2006 жылдың 22 қаңтарында өткен сайлауда ол жарамды дауыстардың 20,7 пайызын жинады (сайланған президент Каваку Силвадан кейін екінші орында және партиясының ресми үміткері Марио Суарестен жоғары). Ол сондай-ақ Республика Ассамблеясы сайлаған Португалия Мемлекеттік кеңесінің мүшесі болып табылады.
He was a member of the Portuguese Communist Party from his youth until the Soviet invasion of Czechoslovakia, which he staunchly opposed, in 1968. Today he's usually considered one of the most leftist members of the Portuguese Socialist Party. He voted against all the revisions of the Portuguese Constitution of 1976, and abstained at a commemorative vote for the 10th anniversary of the fall of Berlin Wall, in 1999. While studying law at the University of Coimbra, Alegre was noticed for his opposition to António de Oliveira Salazar's dictatorial government the Estado Novo regime. He was conscripted, and sent to the Azores and later to Portuguese Angola, where his involvement in an attempt to military rebellion led to his imprisonment. After serving his prison term in Luanda, he returned to Coimbra, before going into exile in 1964. As a student at the University of Coimbra he was a very active figure of the Associação Académica de Coimbra, the university's student's union, while member of the governing body, athlete and cultural agent (poetry and theatre). He would never graduate in law. He would live the next ten years in Algiers, where he was one of the main voices of a radio station directed to Portugal, Rádio Voz da Liberdade (Freedom's Voice), also called Rádio Argel, from where he reportedly led a series of activities supporting African forces opposing the Portuguese military intervention in the Portuguese Colonial War, including by airing privileged information regarding Portuguese strategy in the theater of war. The distribution of his first books was forbidden by Salazar's government, so they circulated in samizdat form. Alegre returned to Portugal in 1974, one week after the Carnation Revolution. He joined the Socialisty Party almost immediately, and was elected to Parliament in every election from 1975 to 2005. He was also one of the vice presidents of Parliament. Several of his poems were made into songs, sung among others by Zeca Afonso and Adriano Correia de Oliveira, and played by Carlos Paredes. His words were set to music by Tony Haynes on world jazz ensemble Grand Union Orchestra's 1997 album, The Rhythm of Tides. One of his poems Uma flor de verde pinho won 1976's Festival RTP da Canção, who represented Portugal in Eurovision Song Contest. In 2004, he lost to José Sócrates a bid for the party leadership. In 2005, a statue in his honour was erected in Coimbra. On 24 September 2005, he announced that he would be a candidate in the 2006 Portuguese presidential election, despite his party's official support for former president Mário Soares as a candidate. On the elections held 22 January 2006, he ended up collecting 20.7% of the valid votes (the second largest amount after the elected President, Cavaco Silva, and ahead of his party's official candidate Mário Soares). He is also a Member of the Portuguese Council of State, elected by the Assembly of the Republic.
2006 жылғы Португалия президенттік сайлауы
Мануэль Алегре 1,138,297 дауыспен (20,74%) екінші орынға ие болды.
Manuel Alegre finished second with 1,138,297 votes (20.74%).
2011 жылғы Португалия президенттік сайлауы
Мануэль Алегре 831 838 дауыспен (19,74%) екінші орынды иеленді.
Manuel Alegre finished second with 831,838 votes (19.74%).