Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ливияның шығыс жағалау аймағы
Eastern coastal region of Libya
Киренаика (/ˌsaɪrəˈneɪɪkə/, /ˌsɪrˈɪnaɪkə, SIRRə) немесе Киренаика (برقة, , Кирена қаласының атымен), – Ливияның шығыс аймағы. Киренаика Ливияның 16-шы және 25-ші шығыс бойлықтары арасындағы шығыс бөлігінің барлығын, Куфра округін қоса қамтиды. Жағалау аймағы, ежелгі заманда «Пентаполис» («Бес қала») деп те белгілі болған, Рим провинциясы Крит пен Киренаиканың бір бөлігі болды, кейін Ливия Пентаполисі және Ливия Сикка болып бөлінді. Ислам дәуірінде бұл аймақ Барка қаласының атымен Барка деп аталды. Киренаика 1911 жылы Италияның колониясына айналды. 1934 жылы Италия Ливиясы құрылғаннан кейін Киренаика провинциясы елдің үш негізгі провинциясының бірі ретінде белгіленді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1943 жылдан 1951 жылға дейін британдық әскери және азаматтық басқаруда болды, ал 1951 жылдан 1963 жылға дейін Ливия Корольдігіне қарады. 1963 жылға дейін ресми түрде Киренаика деп аталған аймақ 1995 жылдан бері Ливияның бірнеше шабияттарын құрады. 2011 жылғы Ливия азаматтық соғысы Киренаикада басталды, ол соғыстың көп бөлігінде Ұлттық Кеңес (Бас штабы Бенгазиде) бақылауында болды. 2012 жылы Киренаиканың өтпелі кеңесі деп танылған орган Киренаиканы Ливияның автономиялық аймағы деп жариялады.
Cyrenaica (,/s//aɪ//r//ə/'/n//eɪ//ɪ//k//ə//,/,/s//ɪr// / SYrəNAYikə,SIRRə) or Kyrenaika (برقة, , after the city of Cyrene), is the eastern region of Libya. Cyrenaica includes all of the eastern part of Libya between the 16th and 25th meridians east, including the Kufra District. The coastal region, also known as Pentapolis ("Five Cities") in antiquity, was part of the Roman province of Crete and Cyrenaica, later divided into Libya Pentapolis and Libya Sicca. During the Islamic period, the area came to be known as Barqa, after the city of Barca. Cyrenaica became an Italian colony in 1911. After the 1934 formation of Italian Libya, the Cyrenaica province was designated as one of the three primary provinces of the country. During World War II, it fell under British military and civil administration from 1943 until 1951, and finally in the Kingdom of Libya from 1951 until 1963. The region that used to be Cyrenaica officially until 1963 has formed several shabiyat, the administrative divisions of Libya, since 1995. The 2011 Libyan Civil War started in Cyrenaica, which came largely under the control of the National Transitional Council (headquartered in Benghazi) for most of the war. In 2012, a body known as the Cyrenaica Transitional Council unilaterally declared Cyrenaica to be an autonomous region of Libya.
География
Геологиялық тұрғыдан Киренаика миоцендік әктас тастардан тұрады, олар Жерорта теңізінен тік көтеріліп, ішкі аймаққа қарай тегіс төмендейді. Бұл масса екі бөлікке бөлінеді. Джебель Ахдар Сидра шығанағынан Бомба шығанағына дейін жағалау бойымен созылып, 882 метр биіктікке жетеді. Ұзындығы бойынша үздіксіз жазық жоқ, ең ұзын жолағы Сидра шығанағының ойысынан басталып, Бенгази арқылы Толмейтаға дейін барады. Одан кейін, Суза мен Дернадағы дельталық участалардан басқа, жағалаудың барлығы тік жарлы. Жағалау жазығын 300 метр биіктіктегі Марж жазығы деп аталатын салыстырмалы түрде тегіс платодан тік жарлы тау бөледі. Марж жазығының үстінде 700 метр биіктіктегі тілген плато орналасқан, онда тау жотасының ең биік шыңдары шоғырланған. Джебель Ахдар және оған іргелес жағалау Жерорта теңізі орманды-далалық аймағының құрамына кіреді және ыстық, құрғақ жаздары мен салыстырмалы түрде жұмсақ, жаңбырлы қыстарындағы Жерорта теңізі климатымен сипатталады. Киренаиканың осы бөлігіндегі өсімдік қауымдастықтарына орман, орманды жер, маки, гаррига, дала және еменді саванналар жатады. Гаррига бұталары ауыл шаруашылығына пайдаланбаған жағалау жазықтары мен жағалау жарларында өседі, басым түрлері – Саркопотериум спинозум, Асфоделус рамус және Артемизия герба альба. Макидің шағын аудандары теңізге қараған солтүстік беткейлерде кездеседі және төменгі платода кеңейеді. Juniperus phoenicea, Pistacia lentiscus, Quercus coccifera және Ceratonia siliqua – макиде өсетін кең таралған ағаштар мен ірі бұталар. Тарихи тұрғыдан, кең аумақтарда орман болған. Джебель Ахдардағы орманды аумақ соңғы онжылдықтарда азайып келеді. 1996 жылғы БҰҰ Азық-түлік және ауыл шаруашылығы ұйымына жасалған есепте орманды аумақтың 500 мың гектардан 320 мың гектарға дейін азайғаны, көбінесе егін салу үшін ағаштарды кесіп тастағаны көрсетілген. Джебель Ахдардың оңтүстік беткейлері Жерорта теңізінің құрғақ орманды-далалық аймағымен жабылған, бұл Солтүстік Африканың Жерорта теңізі климаты мен аса құрғақ Сахара арасындағы көпірлік аймақ. Төменгі Джебель-эль-Акаба Джебель Ахдардың оңтүстігінде және шығысында орналасқан. Екі жотадан депрессия бөліп тұрады. Ежелгі заманда Мармарика деп аталған бұл шығыс аймақ Джебель Ахдардан әлдеқайда құрғақ, мұнда Сахара жағалауға дейін жетіп отыр. Тарихи тұрғыдан, тұз жинау және губка балық аулау шаруашылықтан маңыздырақ болған. Бомба мен Тобруктың жақсы порты бар.
Geologically, Cyrenaica rests on a mass of Miocene limestone that tilts up steeply from the Mediterranean Sea and falls inland with a gradual descent to sea level again. This mass is divided into two blocks. The Jebel Akhdar extends parallel to the coast from the Gulf of Sidra to the Gulf of Bomba and reaches an elevation of 882 meters. There is no continuous coastal plain, the longest strip running from the recess of Gulf of Sidra past Benghazi to Tolmeita. Thereafter, except for deltaic patches at Susa and Derna, the shore is all precipitous. A steep escarpment separates the coastal plain from a relatively level plateau, known as the Marj Plain, which lies at about 300 meters elevation. Above the Marj Plain lies a dissected plateau at about 700 meters elevation, which contains the highest peaks in the range. The Jebel Akhdar and its adjacent coast are part of the Mediterranean woodlands and forests ecoregion and have a Mediterranean climate of hot, dry summers and relatively mild and rainy winters. The plant communities of this portion of Cyrenaica include forest, woodland, maquis, garrigue, steppe and oak savanna. Garrigue shrublands occupy the non agricultural portions coastal plain and coastal escarpments, with Sarcopoterium spinosum, along with Asphodelus ramosus and Artemisia herba alba, as the predominant species. Small areas of maquis are found on north facing slopes near the sea, becoming more extensive on the lower plateau. Juniperus phoenicea, Pistacia lentiscus, Quercus coccifera and Ceratonia siliqua are common tree and large shrub species in the maquis. Historically large areas of range were covered in forest. The forested area of the Jebel Akhdar has been shrinking in recent decades. A 1996 report to the UN Food and Agriculture Organization estimated that the forested area was reduced to 320,000 hectares from 500,000 hectares, mostly cleared to grow crops. The southward slopes of the Jebel Akhdar are occupied by the Mediterranean dry woodlands and steppe, a transitional ecoregion lying between the Mediterranean climate regions of North Africa and the hyper arid Sahara. The lower Jebel el Akabah lies to the south and east of the Jebel Akhdar. The two highlands are separated by a depression. This eastern region, known in ancient times as Marmarica, is much drier than the Jebel Akhdar and here the Sahara extends to the coast. Historically, salt collecting and sponge fishing were more important than agriculture. Bomba and Tobruk have good harbors.
Ежелгі Мысыр дәуірі
Мысыр жазбаларында Мысырдың Жаңа патшалығы дәуірінде (б.з.д. XIII ғасыр), Киренаиканың Либу және Мешвеш тайпалары Мысырға жиі шабуыл жасағандығы айтылады.
Egyptian records mention that during the New Kingdom of Egypt (thirteenth century BC), the Libu and Meshwesh tribes of Cyrenaica made frequent incursions into Egypt.
Грек отарлауы
Киренаика гректермен біздің заманымыздан бұрын VII ғасырдан бастап отарланды және Киренаика деп аталды. Алғашқы және ең маңызды колония – Кирине, ол шамамен б.з.д. 631 жылы Тера аралынан келген отаршылармен құрылды, олар қатты ашаршылықтан қашқан болатын. Олардың қолбасшысы Аристотель ливиялық Баттос есімін қабылдады. Батиадтар деп белгілі болған оның ұрпақтары көршілес қалалардағы гректермен болған қақтығыстарға қарамастан, билікте болды. Провинцияның ірі елді мекендері жоқ шығыс бөлігі Мармарика деп аталды; ал батыс бөлігі маңыздырақ болды және Пентаполис деп аталды, себебі ол бес қаланы қамтыды: Кирена (қазіргі Шахат ауылының жанында) және оның порты Аполлония (Марса Суса), Арсиноэ немесе Таухеира (Токра), Эусперидес немесе Беренице (қазіргі Бенгазидің жанында), Балагре (Байда) және Барсе (Марж) – олардың арасында ең бастысы Кирена болды. Кирена грек әлемінің ең ірі интеллектуалдық және өнер орталықтарының біріне айналды, ол медицина мектебімен, білімді академиялармен және эллинистік стильдің ең үздік мысалдары бар сәулетімен танымал болды. Киреналық Аристипп адамның ләззаттарының жиынтығы ретінде бақытты жай-күйді анықтаған моральдық көңіл-күйдегі доктринаны уағыздаған ойшылдар мектебін құрды. Киренаның басқа да белгілі туғандары – ақын Каллимах және математиктер Теодор мен Эратосфен.
Cyrenaica was colonized by the Greeks beginning in the seventh century BC, when it was known as Kyrenaïka. The first and most important colony was that of Cyrene, established in about 631 BC by colonists from the Greek island of Thera, which they had abandoned because of a severe famine. Their commander, Aristoteles, took the Libyan name Battos. His descendants, known as the Battiadae, persisted despite severe conflict with Greeks in neighboring cities. The eastern portion of the province, with no major population centers, was called Marmarica; the more important western portion was known as the Pentapolis, as it comprised five cities: Cyrene (near the modern village of Shahat) with its port of Apollonia (Marsa Susa), Arsinoe or Taucheira (Tocra), Euesperides or Berenice (near modern Benghazi), Balagrae (Bayda) and Barce (Marj) – of which the chief was the eponymous Cyrene. Cyrene became one of the greatest intellectual and artistic centers of the Greek world, famous for its medical school, learned academies and architecture, which included some of the finest examples of the Hellenistic style. The Cyrenaics, a school of thinkers who expounded a doctrine of moral cheerfulness that defined happiness as the sum of human pleasures, were founded by Aristippus of Cyrene. Other notable natives of Cyrene were the poet Callimachus and the mathematicians Theodorus and Eratosthenes.
Христиандық
Синоптикалық Евангелияларға сәйкес, Киренелік Симон Иса Мәсіхтің айқышқа тартылуына арналған айқыш ағашын көтеріп әкелген. Бір дәстүр бойынша, Евангелист Марк Пентаполисте дүниеге келген, кейіннен апостол Пауылмен бірге Колоссада (Кол. 4:10) және Римде (Филип. 24; 2 Тим. 4:11) уағыз айтқаннан кейін оралған; Пентаполистен ол Александрияға бет түзеген. Ерте христиандық Пентаполиске Мысырдан тараған; Синезий Киринейлік (370–414), Птолемейдің епископы, Александриядағы Катехизикалық мектепте және Мусейонда білім алған, сондай-ақ ол соңғы язычник неоплатонист Гипатияға зор құрмет пен сүйіспеншілікпен қараған, оның сабақтарына қатысқан. Синезий 410 жылы Александрия патриархы Теофилмен епископқа бекітілген. 325 жылы Никея соборынан бастап Киренаика Александрия шіркеуінің провинциясы ретінде танылған. Копт шіркеуінің патриархы бүгінгі күнге дейін Пентаполисті өзінің құзыретіндегі аймақ ретінде атауына қосады. Батыс Пентаполистің епархиясы Копт Православие шіркеуінің бір бөлігі болған, өйткені Александрия Папасы Африка Папасы есептелген. Копт Православие шіркеуінің Киелі Синодындағы Пападан кейінгі ең жоғары лауазым Батыс Пентаполистің митрополиті болған, бірақ Александрия Папасы Иоанн VI тұсында ірі архиепископтық митрополия ретінде таратылғаннан бері, ол басқа епархияға қосылған титулярлық орын ретінде сақталған. Рим дәуірінде бірнеше рет қиратылып, қайта жаңғыртылғаннан кейін Пентаполис қарапайым қалашыққа айналды, бірақ бәрібір епархияның орны болды. Оның епископы Зопирус 325 жылы Никея соборына қатысқан. Ефесте (431) және Халкидонда (451) қойылған қолтаңбаларда тағы екі епископтың – Зенобий мен Феодордың есімдері көрсетілген. «Пентаполис» атауын сақтап қалғанымен, шіркеу провинциясы тек бес қаланы ғана емес, Киренаиканың барлық аумағын қамтыған. Пентаполис әлі де Копт Православие шіркеуі мен Александрия Грек Православие шіркеуі Папаларының атауында кездеседі.
According to the Synoptic Gospels, Simon of Cyrene carried the cross of Jesus Christ to the crucifixion. According to one tradition, Mark the Evangelist was born in the Pentapolis, and later returned after preaching with Paul the Apostle in Colosse (Col 4:10) and Rome (Phil 24; 2 Tim 4:11); from Pentapolis he made his way to Alexandria. Early Christianity spread to Pentapolis from Egypt; Synesius of Cyrene (370–414), bishop of Ptolemais, received his instruction at Alexandria in both the Catechetical School and the Mouseion, and he entertained a great deal of reverence and affection for Hypatia, the last pagan Neoplatonist, whose classes he had attended. Synesius was raised to the episcopate by Theophilus, patriarch of Alexandria, in 410. Since the First Council of Nicaea in 325, Cyrenaica had been recognized as an ecclesiastical province of the See of Alexandria, per the ruling of the Nicaean Fathers. The patriarch of the Coptic Church to this day includes the Pentapolis in his title as an area within his jurisdiction. The Eparchy of the Western Pentapolis was part of the Coptic Orthodox Church, as the Pope of Alexandria was the Pope of Africa. The most senior position in The Holy Synod of the Coptic Orthodox Church after the Pope was the Metropolitan of Western Pentapolis, although, since its demise as a major Archiepiscopal Metropolis in the days of Pope John VI of Alexandria, it was held as a Titular See attached to another Diocese. After being repeatedly destroyed and restored during the Roman period Pentapolis became a mere borough, but was nevertheless the site of a diocese. Its bishop, Zopyrus, was present at the First Council of Nicaea in 325. The subscriptions at Ephesus (431) and Chalcedon (451) give the names of two other bishops, Zenobius and Theodorus. Although it retained the title "Pentapolis", the ecclesiastic province actually included all of the Cyrenaica, not just the five cities. Pentapolis is still included in the title of Popes of the Coptic Orthodox Church and the Greek Orthodox Church of Alexandria.
Арабтар мен Осман империясының билігі
Киренаика 642 жылы екінші халифа Омардың тұсында Амр ибн әл-Ас басшылығымен мұсылман арабтары тарапынан басып алынды және провинциялық астанасы, ежелгі Барка қаласының атымен Барқа деп белгілі болды. Үмәйд халифалығының ыдырауынан кейін ол негізінен Мысырға қосылды, бірақ бұл аймақ Фатимид халифалары тұсында бұрынғы атымен сақталды. Аймақ қарақшылардың базасына айналды, олардың көпшілігі Фатимидтер үшін жекеменшік ретінде жұмыс істеді. 1051/52 жылдары Барқа әмірі Жаббара Фатимидтерге адалдығын Зиридтерге ауыстырды. 11 ғасырдың ортасында, Зиридтердің бақылауындағы Солтүстік Африка жағалауын бірнеше араб тайпалары, соның ішінде бедуин Бану Хилал конфедерациясы қиратты. Барқа Хилал шабуылынан зардап шекті және Бану Хилал батысқа қарай жорық жасағанда Бану Сулеймдер қоныстанды. Бұл шабуыл порты қалаларының және теңіз саудасының құлдырауына әкелді. Мысырдан батысқа көшіп кеткен Хилалилердің саны 200 000-ға жуық отбасы деп есептеледі. Араб тайпаларының көшіп келуі нәтижесінде Киренаика Арабияның ішкі аймағынан басқа араб әлеміндегі ең арабтанған аймаққа айналды. Айюбид әмірі Қарақұш Мағрибке жорық жасады және әл-Макризидің сөзіне сәйкес, Саладинның бұйрығымен провинцияны ауыл шаруашылығының базасы ретінде пайдалану мақсатымен Киренаиканы басып алды. Мамлюктер ешқандай маңызды бақылауды жүзеге асыра алмады және салық төлей отырып, жергілікті бедуиндермен одақтасып, олардың билігін тікелей қабылдауға мәжбүр болды. 1879 жылы Киренаика Осман империясының вилаятына айналды. 1888 жылы ол мутасаррифияға айналды және бес қадаға бөлінді. Алайда, Осман Триполитаниясының валиі әскери және сот істерін басқарды. Бюрократиялық құрылым Триполидегідей болды. Мутасаррифия итальяндық шабуылға дейін болды.
Cyrenaica was conquered by Muslim Arabs under command of Amr ibn al As during the tenure of the second caliph, Omar, in c. 642, and became known as Barqah after its provincial capital, the ancient city of Barce. After the breakdown of the Ummayad caliphate it was essentially annexed to Egypt, although still under the same name, first under the Fatimid caliphs. The region became a base for piracy, many of whom acted as privateers for the Fatimids. Around 1051/52, Jabbara, emir of Barqa, transferred his allegiance from the Fatimids to the Zirids. In the middle of the 11th century, several Arab tribes, including the Bedouin Banu Hilal confederation devastated the North African coast under Zirid control. Barqa was ravaged by the Hilalian invasion and left to be settled by the Banu Sulaym while the Banu Hilal marched westwards. The invasion contributed to the decline of the port cities and maritime trade. The number of Hilalians who moved westward out of Egypt has been estimated as high as 200,000 families. As a result of the migration by Arab tribes, Cyrenaica became more Arab than any place in the Arab world except for the interior of Arabia. The Ayyubid emir Qaraqush marched into the Maghreb and according to al Maqrizi had taken control of Cyrenaica on orders of Saladin who wanted to use the province as an agricultural base. The Mamluks were seemingly unable to exert any significant control and had to ally with the resident Bedouins to accept their suzerainty indirectly while paying taxes. In 1879, Cyrenaica became a wilayah of the Ottoman Empire. In 1888, it became a mutasarrıfiyya under a mutasarrif and was further divided into five qadaas. The wali of Ottoman Tripolitania, however, looked after the military and judicial affairs. The bureaucratic setup was similar to the one in Tripoli. The mutasarrifate existed until the Italian invasion.
Италиялық отаршылдық билік
1911 жылы итальяндықтар Түрік-итальян соғысы кезінде Киренаиканы басып алды және 1912 жылғы 15 қазанда оны итальяндық протекторат деп жариялады. Үш күннен кейін Осман империясы провинцияны Италия патшалығына ресми түрде өткізді. 1919 жылғы 17 мамырда Киренаика итальяндық колония ретінде құрылды, ал 1920 жылғы 25 қазанда Италия үкіметі шейх Сиди Идристі Сенусилердің басшысы ретінде мойындады, оған 1929 жылға дейін әмірлік дәрежесі берілді. Сол жылы Италия оны және Сенусилерді мойындаудан бас тартты. 1934 жылғы 1 қаңтарда Триполитания, Киренаика және Феззан Италияның Ливия колониясы ретінде біріктірілді. Италия фашистері Киренаика мен Триполитания арасындағы шекараға жақын жағалауда империялық жеңіс аркасы ретінде Мармурлық арканы салды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Киренаикада одақтастар итальяндық армия мен нацистік Германияның Африка корпусына қарсы ауыр шайқастар жүргізді. 1942 жылдың соңында одақтас күштер Киренаиканы Остің оккупациясынан босатты, ал Ұлыбритания 1951 жылға дейін Ливияның көп бөлігін басқарды, осы жылы Ливия Корольдігі құрылып, тәуелсіздік алды.
The Italians occupied Cyrenaica during the Italo Turkish War in 1911 and declared it an Italian protectorate on 15 October 1912. Three days later, the Ottoman Empire officially ceded the province to the Kingdom of Italy. On 17 May 1919, Cyrenaica was established as an Italian colony, and, on 25 October 1920, the Italian government recognized Sheikh Sidi Idriss as the leader of the Senussi, who was granted the princely rank of Emir until 1929. In that year, Italy withdrew recognition of him and the Senussi. On 1 January 1934, Tripolitania, Cyrenaica, and Fezzan were united as the Italian colony of Libya. The Italian fascists constructed the Marble Arch as a form of an imperial triumphal arch at the border between Cyrenaica and Tripolitani near the coast. There was heavy fighting in Cyrenaica during World War II on the part of the Allies against the Italian Army and the Nazi German Afrika Korps. In late 1942, Allied forces liberated Cyrenaica from Axis occupation and the United Kingdom administered most of Libya through 1951, when the Kingdom of Libya was established and granted independence.
Киренаика әмірлігі
1949 жылы Идрис әл-Сенуси британдықтардың қолдауымен Киренаика эмирлігін тәуелсіздікке жариялады. Бұл эмирлік Ливия Корольдігі құрылғанда оның құрамына енді, ал 1951 жылдың 24 желтоқсанында Идрис әл-Сенуси король Идрис атанды, және тәуелсіз патшалыққа айналды.
In 1949, Idris al Senussi, with British backing, proclaimed the independent Emirate of Cyrenaica. This emirate became part of the Kingdom of Libya when it was established, and an independent kingdom on 24 December 1951, with Idris al Senussi becoming King Idris.
Қаддафидің араб республикасы
1969 жылдың 1 қыркүйегінен бастап, Муаммар Каддафи полковнигі Сенасси әулетін құлатып, Киренаика кейде Каддафидің әскери диктатурасына қарсы ұлтшыл қозғалыстарды, соның ішінде 1980 жылы Тобруктағы әскери көтерілісті бастан кешірді. 2007 жылы Сейф әл-Ислам Каддафи басқарған Жасыл тауды сақтау және дамыту басқармасы "Фостер және Партнерлер" фирмасы жасаған Киренаика үшін аймақтық жоспарды жариялады. "Кирена декларациясы" деп аталған жоспар Киренаиканың ауыл шаруашылығын жаңғыртуға, ұлттық саябақ құруға және аймақты мәдени және экологиялық туризм орталығы ретінде дамытуға бағытталған. Жарияланған пилоттық жобаларға үш қонақ үйдің жобалары кірді, оның ішінде Кирена қаласының қираған жерлеріне жақын орналасқан "Кирена Гранд" қонақ үйі. Ливия азамат соғысының көп бөлігінде Киренаика көбінесе Ұлттық ауысу кеңесінің бақылауында болды, ал Триполитания мен Феззан Каддафи үкіметінің бақылауында қалды. Кейбіреулер қақтығысты шешу үшін "екі мемлекеттік шешім" ұсынды, онда Киренаика тәуелсіз мемлекет болар еді, бірақ бұл идея екі тараптан да қабылданылмады. 2011 жылдың қазан айында үш аймақ қайта біріктірілді, өйткені көтерілісшілер Триполитания мен Феззанды басып алды және үкімет құлады.
Since 1 September 1969, when the Senussi dynasty was overthrown by Colonel Muammar Gaddafi, Cyrenaica occasionally experienced nationalist activity against Gaddafi's military dictatorship, including a military rebellion at Tobruk in 1980. In 2007, the Green Mountain Conservation and Development Authority, headed by Saif al Islam Gaddafi, announced a regional plan for Cyrenaica, developed by the firm Foster and Partners. The plan, known as The Cyrene Declaration, aimed to revive Cyrenaica's agriculture, create a national park and develop the region as a cultural and eco tourism destination. The announced pilot projects included plans for three hotels, including the Cyrene Grand Hotel near the ruins of Cyrene. For much of the Libyan civil war, Cyrenaica was largely under the control of the National Transitional Council while Tripolitania and Fezzan remained under Gaddafi's government control. Some proposed a "two state solution" to the conflict, with Cyrenaica becoming an independent state, but this concept was strongly rejected by both sides, and the three regions were united again in October 2011, as rebel forces took Tripolitania and Fezzan and the government collapsed.