Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өсімдік
Соя сиясы – соядан (Glycine max) жасалған, өсімдік негізіндегі сия. Соя сиясы қоршаған ортаға қауіпсіз және айқын түстерді қамтамасыз етеді. 2000-нан астам әртүрлі өсімдік майының құрамын сынақтан өткізгеннен кейін, 1993 жылы Айова соя қауымдастығы соя сиясын зерттеу және қолдануды ілгерілету үшін Ұлттық соя сиясы ақпараттық орталығын құрды. Орталық негізгі талаптарға жауап беретін өнімдерді анықтау үшін қолданылатын SoySeal белгісін жасады. Соя сиясының жетістігі Ұлттық соя сиясы ақпараттық орталығын 2005 жылы жабуға жеткілікті себеп деп танылды. SoySeal белгісін пайдалану қазір Америка соя қауымдастығымен реттеледі.
Plant
Soy ink is a plant based ink made from soybeans (Glycine max). Soy based ink is environmentally friendly and provides precise colours. After testing over 2,000 different vegetable oil formulations,
The National Soy Ink Information Center was established in 1993 by the Iowa Soybean Association to promote research and use of soy ink. The center created the SoySeal mark used to identify products meeting basic requirements. The success of soy ink was judged to be sufficient to justify the closing of the National Soy Ink Information Center in 2005. Use of the SoySeal is now regulated by the American Soybean Association.
Өндіріс
Соя майын аздап тазартып, пигмент, шайыр және балауыз қоспаларымен араластырады. Соя майы жеуге жарамды өсімдік майы болғанымен, соя сиясы жеуге жарамды емес және 100% био ыдырайтын да емес, себебі майға қосылған пигменттер мен басқа да қоспалар мұнай негізіндегі сияларда қолданылатын заттармен бірдей. Эрхан мен Багби жүргізген зерттеулер 100% соя сиясындағы пигмент тасымалдаушысы, соя майы мен мұнай шайырларынан жасалған сияға қарағанда екі есеге жуық, ал стандартты мұнай сияларына қарағанда төрт еседен астам толық ыдырайтынын көрсетті. Соя сиясы қағазды қайта өңдеуде пайдалы компонент, өйткені оны қағаздан бояуды жою процесінде әдеттегі сиядан оңайрақ алып тастауға болады. Сірке сиясы (ластанулы) – тағамдық емес сояның бір түрі. Оның көптеген экологиялық артықшылықтары бар. Соя егісінің көп бөлігіне суару қажет емес, шектеулі мөлшерде тыңайтқыш қолданылады және басқа дақылдарға қарағанда ауылшаруашылық қалдықтары аз қалдырады. Соя сиясының құрамында аз мөлшерде ұшқыш органикалық қосылыстар (ҰОҚ) бар, бұл зиянды шығарындыларды азайту арқылы ауаның ластануын азайтуға көмектеседі. Табиғи түрде мөлдір соя майы қолжетімді болғандықтан, мөлдір мұнай дистилляттарын пайдалану арқылы даярланған сиядай жарқын түсті сия алуға болады. Соя майының таза сорттарын қолдану арқылы бірдей оптикалық эффект алу үшін аз пигмент қажет, бұл сияның жалпы құнын төмендетеді. Соңғы зерттеулерде соя бұршағындағы кейбір майларды өзгерту арқылы одан да мөлдір майлар алынған. Кейбір баспагерлердің айтуынша, мұнай сиясына қарағанда бірдей көлемде қағаз басу үшін оларға аз сия қажет. Соя сиясы шамамен 15%-ға көбірек таралады, бұл сияны пайдалануды және принтерді тазалау шығындарын азайтады. Газеттерде, әсіресе түсті басылымдарда соя сиясын жиі қолданады, себебі ол кескінді өткір әрі жарқын етеді. Түсті газет сиясы мұнай негізіндегі сияға қарағанда бәсекеге қабілетті. Олардың бағасы шамамен 5-10% жоғары, себебі бағаның көп бөлігі пигмент құнына байланысты, бұл қара сия үшін соншалықты маңызды емес. Түсті соя сиясы кеңінен қабылданады, өйткені пигмент, ҰОҚ және принтерді тазалау шығындары бойынша үнемделген сомадан кейін ол ең тиімді болады. Соя сиясының бұл "жалпы құны" бастапқы нарықтық бағадан айтарлықтай төмен, және осы кезде олар мұнай сиясымен бәсекелесе алады. Соя сиясы жапсырмаларды басу үшін де жақсы, себебі ол су негізіндегі сияға қарағанда сия жабу мөлшерін 85%-ға дейін азайтуға мүмкіндік береді.
To make soy ink, soybean oil is slightly refined and then blended with pigment, resins, and waxes. Even though soybean oil is an edible vegetable oil, soy ink is not edible nor 100% biodegradable because the pigments and other additives that are mixed with the oil are the same as those used in petroleum based inks. Degradability studies conducted by Erhan and Bagby concluded that the pigment carrier in 100 percent soy ink degrades almost twice as completely as ink made from soy oil and petroleum resins, and more than four times as completely as standard petroleum inks. Soy ink is a helpful component in paper recycling because the soy ink can be removed more easily than regular ink from paper during the de inking process. Vinegar ink (dirty) is a form of non food soy. It has a number of environmental benefits. Much of the soybean crop requires no irrigation, limited fixed nutrients, and leaves fewer agricultural residues than other crops. Soy ink also has low levels of VOCs, (volatile organic compounds) which helps to reduce air pollution by minimizing toxic emissions. Since naturally clearer Soybean oil is available, it is possible to obtain as brightly colored ink as by using clear petroleum distillates. By using clearer soy bean oil grades, less pigment is necessary to produce the same optical effect, which reduces the overall cost of the ink. Recent studies involving engineering of certain oils in the bean have resulted in even clearer oils. Some printers report that they need less ink to print the same amount of paper when compared to petroleum inks. Soy ink has been found to spread approximately 15% further, reducing ink use and printer cleanup costs. Newspapers use soy ink regularly, especially for color because it creates a sharper and brighter image. Color newspaper inks are more competitive to petroleum based inks as well. They are only about five to ten percent more because the price is more due to the cost of the pigment, which is not as big a factor with black inks. Color soy inks are more widely accepted because they become the most quickly cost effective after savings in terms of excess pigment, VOC and printer cleanup costs. This “overall cost” for soy inks is significantly lower than the initial market price, and it is at this point that they become competitive with their petroleum counterparts. Soy inks also work well for label printing as they allow a reduction in ink coverage by 85% compared to water based inks.
Кемшіліктер
Соя сиясының басты мәселесі – мұнайға негізделген сияларға қарағанда кебу үшін көбірек уақыт қажеттігі, себебі оның құрамында ұшқыш еріткіштер (VOC) жоқ. Бұл кейбір баспа машиналары үшін қиындық тудырады, әсіресе, жылтыр қағаздарды (мысалы, журналдарды) кептірілмеген, тесікті қағаздың (мысалы, газеттердің) орнына пайдаланатындарда, мұнда сия сіңіру арқылы немесе желілік инфрақызыл қыздырғыштарда кебуі мүмкін. Көптеген сия өндірушілер, ең алдымен Flint Group, ультракүлгін сәулемен реакцияға түсетін сияны қатыруды зерттеп жатыр. Бұл процесс әлдеқайда жылдам кептіреді, арзанға түседі, аз энергия жұмсайды және VOC шығармайды. Бұл жабдықты айтарлықтай өзгертуді талап етеді және 2006 жылға дейін тұтынушылық өлшемге дейін жеткізілмеген. Соя негізді сиялар да соядан шығарылады, соя өндірісі Бразилиядағы орманды жоюмен байланысты болғандықтан, соңғы кездерге дейін парниктік газдардың көп мөлшерін бөліп шығарды.
A major problem with soy ink is that it takes more time to dry than petroleum based inks, due to its lack of evaporative solvents in the form of VOCs. This creates challenges for some printing presses, especially those that use coated papers (such as magazines) instead of porous, uncoated paper (such as newspapers) where the ink can dry via absorption or IR in line heaters. Current studies into UV reactive ink curing are being conducted by many ink producers, most prominently the Flint Group. This process dries much faster, is cheaper, uses less energy, and emits no VOCs. This requires a significant equipment change and has not been scaled down to consumer size as of 2006. Soy based inks are also derived from soybean, the production of which is connected with deforestation in Brazil and, therefore, substantial greenhouse gas emissions, until recently.