Оңтүстік Англиядағы ел үйі: Альдермастон Кортының тарихы

Кіріспе

Оңтүстік Англиядағы Альдермастон сарайы – Виктория дәуірінде Дэниел Хигфорд Давалл Берр үшін, бұрынғы Стюарт үйінің элементтері қосылып салынған ауылдық үй және жеке саябақ. Ол Англияның Беркшир графтығындағы Альдермастон ауылының оңтүстік-шығысында орналасқан. Бұл сарайдың алдыңғы қоралық үйі жер байлығының арқасында және Англия азамат соғысы кезінде I Карлға көмек көрсеткендігі үшін Альдермастонның Форстер барондарының меншігіне көшкен, содан бері Алдермастон паркі және Алдермастон қоралығы деген атаулар кезекпен қолданылып келеді. 1843 жылғы өрт алдыңғы ғимараттың үштен бірін жойғаннан кейін, сарай нео-элизабеттік стильде қайта жаңартылды, сондай-ақ түрлі ландшафттық элементтер қосылды, нәтижесінде ғимарат және оның аумағы II* санатқа енгізілді. ХХІ ғасырдың басынан бастап және 2012 жылы жабылуға дейін, сарай тойлар өткізілетін орын, конференц-орталық және қонақ үй ретінде пайдаланылды. Сарай үйі мен оның төңірегінде кеңсе ғимараттары мен көл орналасқан.

Сәулет

Қазіргі үй алғашқы сарайдан шамамен оңтүстікке қарай орналасқан. 1848 жылы үлкен өрттен кейін Дэниел Берр қайта салған жаңа сарай Елизавета дәуірінің стилінде салынды және 1636 жылғы үйден сақталған әсем ағаш баспалдағы, бірнеше боялған әйнек және түтін шығаратын қондырғылары қолданылды. Ал бұл үй кейіннен бұзылып жатыр.

Парк

Альдермастон паркі – ежелгі және құлдыраған ағаш жайылымы, онда көптеген pollard емен және тәтті каштан мысалдары кездеседі. 16 ғасырдың ортасында парк , 1721 жылы ол , ал 1860 жылы ол деп есептелді.

Ашардтар отбасы (11-ғасыр 1361)

Роберт ФицАчард (1070–1161) 1100 жылы Англияның I Генрихы оған Альдермастон иелігін берді; сол кездегі үй туралы ешқандай жазба қалмаған. ФицАчард – көрнекті норманды сарбаз, оның ұлы шіркеудің солтүстік бөлігін (трансептін) салған. 1168 жылғы «Төлемдер тізімінде» (Pipe Rolls) бұл атау Альдерманнестун деп өзгерген. Ашард отбасы 1227 жылы III Генрихті маңырында қабылдады, бірақ Монк Шерборн монастырына (Памбер монастыры) ректорат пен жерді ұзақ мерзімге жалға берді; отбасы мүшелерінің барлығы Sparsholt шағын сарайында жерленген. Томасқа немере болып табылатын Роберт де ла Маре, Брамли маңындағы Боурпайрдегі Брокас отбасына үйленді және V Генрихтың графтық рыцары атанды. Роберттің ұлы де ла Маре әулетінің соңғы өкілі болды және Киелі қабір рыцары болды, ол Уфтонның шаруашылық басшысының (Squire) бауыры және жақын жердегі Падворт иелігінің жалға алушысы еді. Паркинс Форстердің Альдермастонға «жоғары билік» танытуына наразы болды, ал Форстер Паркинстің үйіне шабуыл жасап, таңғы асын ісіп отырғанда оны ауыр түрде салдады. Францистің әйелі Анна Паркинс оның өмірін сақтап қалуын жалбарып өтінді. Форстер – қаруланған сүйегімен бірге – Фрэнсисті Уфтонға сүйреп әкетті, онда оның бауыры Ричардтың отбасы таңғы ас ішіп отырған еді. Жаңадан зорлық-зомбылық орын алды, Ричардтың әйелі леди Марвин де Фрэнсистің өмірін сақтап қалуын өтінді. I Елизавета Альдермастонға екі рет келді. Оның алғашқы келуі 1558 жылы Уильям билік еткен кезде, ал екіншісі – 1592 жылы оның ұлы III Хамфри билік еткен кезде болды. III Хамфридің ұлы II Уильям 1595 жылы IV Хамфри дүниеге келді. Келесі жылдың қазан айында II Манчестер графы Эдвард Монтегю басқаратын парламенттік әскерлер полкі Альдермастон ауданында орналасты. 1780 жылы иелік оның екінші туысы Уильямға (сол аттас драматургтің туысы) өтті. Уильям иелігінде иелікке көп өзгерістер енгізілді. Үйдің жанындағы көл өзенге бөгет салу арқылы жасалды. Иеліктің солтүстік-батыс жағындағы темірден жасалған Бүркіт қақпалары Мидгемнен карта ойынында жеңіп алынды. Оларды орнату үшін иеліктің солтүстік-батыс қарауылы (дворец үйі) құрылды.

Robert FitzAchard (1070–1161) was granted the Aldermaston estate in 1100 by Henry I of England; no records of the house at this time have survived. FitzAchard was a distinguished Norman soldier whose son built the north transept in the parish church. According to the Pipe Rolls of 1168, the name had become Aldermannestun. The Achard family hosted Henry III at the manor in 1227, but granted a long lease of the rectory and glebe to Priory of Monk Sherborne (Pamber Priory); the family are all buried at their secondary manor of Sparsholt. Robert de la Mare, Thomas's grandson, married into the Brocas family of Beaurepaire, near Bramley, and was made a Knight of the Shire by Henry V. Robert's son was the last of the de la Mare lineage, and a Knight of the Holy Sepulchre. ), who was the brother of the Squire of Ufton and tenant of nearby Padworth Manor. Parkyns was unhappy with Forster's "over lordship" of Aldermaston, and Forster retaliated by breaking into Parkyns's house and severely assaulting him while he ate breakfast. Anne Parkyns, Francis's wife, begged for his life. Forster – along with an armed entourage – dragged Francis to Ufton, where the family of his brother Richard were breakfasting. More violence broke out, with Lady Marvyn – Richard's wive – also begging for Francis's life to be spared. Elizabeth I visited Aldermaston twice. Her first visit, in 1558, was during the lordship of William, and the second – in 1592 – during his son Humphrey III's tenure. Humphrey III's son, William II, fathered a son – Humphrey IV – in 1595. In October of the following year, a regiment of Parliamentary troops under the command Edward Montagu, 2nd Earl of Manchester camped in the Aldermaston area. In 1780 the estate passed to his second cousin, William (a relation of the dramatist of the same name). Many changes to their estate occurred during the William's ownership. The lake by the house was created by damming the stream. The wrought iron Eagle Gates, at the north west of the estate, were won at a game of cards so taken from Midgham. To install them, the estate's north west lodge (a dower house

Уильям Конгревтің Альдермастон үйіндегі уәзірі Джон Мэннинг 1811 жылдың 31 тамызында қайтыс болды. Конгрев оның қабіріне ауылдық шіркеудің маңында тас орнатты. 1843 жылдың 13 қаңтарында болған өрт маңыраудағы үштен бір бөлігін жойды. Уильям Конгрев өрттен ешқашан қалпына келмеді және сол жылы қайтыс болды. Конгрев есімі ауылдағы тұйық көшенің атына сақталған.

Бёрр отбасы сатып алу және қайта құру (18491893)

Бұл уақытта ауыл кейде Адмистон деп жазылған. Бёрр біршама ерекше мінезді болған, маймылдар мен жыландарды үй жануарлары ретінде ұстаған. Ол Филип Чарльз Хардвикке бүгінгі ғимаратты неоклассикалық стильде салуды тапсырды; қазіргі сарай өрттен сақталған ескі материалдардың мүмкіндігінше көп бөлігін пайдалану арқылы салынған. Бёрр 1885 жылғы 29 қарашада 74 жасында қайтыс болды, ал мүлкі оның ұлы Хигфорд Хигфордқа (әкесінің тегін емес, алыс атасының есімін қабылдады) өтті. 1847 жылғы 10 қыркүйекте туған және Гертфордширден келген Кейзер бұрын Лондон қаласында заң магистрі дәрежесін алғаннан кейін табысты мансапқа ие болған. Оның жинаған байлығы таңдаған саласында мамандануға мүмкіндік берді, ол ағылшын шіркеуінің сәулетіндегі саңлақ тұлғаға айналды, ерекше ортағасырлық шіркеулерге маманданған. Кейзердің назарын Альдермастонға оның қарындасы Агнес аударды, ол оның сарайы Сандрингем үйінде болған уақытын еске түсіргенін айтты. Кейзер Хиндс-Хедте сатылымға қойылғанда мүлікті сатып алу мүмкіндігін пайдаланды. Кейзердің мүлкі 770 000 фунт стерлингке бағаланды, нәтижесінде 150 000 фунт стерлинг мұра салығы төленді. 1929 жылы мүліктің ауылшаруашылық кірісінің төмендеуі оны күтіп ұстау құнынан азырақ болды. Көптеген учаскелерді олардың иелері сатып алды. Үй және оған жақын жер Associated Electrical Industries (AEI) компаниясы 16 000 фунт стерлингке сатып алды. Соғыстан кейін әуежай пайдаланыла берді және оны BOAC басқарды, ол оны ұшқыштарды даярлау академиясы ретінде, содан кейін 1947 жылдан 1950 жылға дейін азаматтық әуежай ретінде пайдаланды. Әуе қатынасы Blackbushe және Luton әуежайларына ауыстырылды. Әуежай жабылғаннан кейін парк AEI-ге қайтарылды, ол оны плазма зерттеу зертханасы ретінде пайдаланды. Олар үй мен көл арасында қазір бұзылған MERLIN реакторын салдырды – Ұлыбританиядағы алғашқы коммерциялық ғылыми реактор, оны 1959 жылғы 6 қарашада монархтың күйеуі, принц Филип ашты. Әуежай Ұлыбританияның атом қаруларын зерттеу орталығына айналды, кейіннен Атом қаруларын зерттеу мекемесі (AWE) – мұндай қарулардың көпшілігін зерттеу, іске қосу және тоқтату үшін. 20 ғасырдың соңында Ұлыбританиядағы ядролық қаруға қарсылық көрінісі Лондон мен Хай-Уайкомбтен Альдермастонға жасалған науқандарда, ал 1972 және 2004 жылдары ұйымдастырылған науқандарда ең айқын болды. Blue Circle Industries компаниясы 1980 жылдары мүлікті сатып алды. Олар үйді қалпына келтіріп, оны қонақ үй және конференц-орталық ретінде пайдалануға берді. Олар сондай-ақ саябақта кеңселер салды. 1997 жылы үй мен жерді Holaw (420) Ltd сатып алды, ол бұрынғы атауымен, Aldermaston Manor, оны қонақ үй және конференц-орталыққа айналдырды. Олар осы қызметтерді басқару үшін Compass Group компаниясын тағайындады. 2012 жылы компания банкрот болғаны жарияланды, ал үй мен кеңселер жабылды.

Aldermaston Manorrefn|group=n|Around this time, the village was occasionally recorded as Admiston. Burr was somewhat eccentric, keeping monkeys and snakes as pets. He commissioned Philip Charles Hardwick to build today's edifice in a Neoclassical style; the present mansion house was built using as much of the old material as possible that had been saved from the fire. Burr died on 29 November 1885 at the age of 74, and the estate passed to his son, Higford Higford (who, rather than taking his father's surname, assumed the name of a distant ancestor). Keyser, who was born on 10 September 1847 and came from Hertfordshire had previously established a successful career in the City of London, having gained a Master's Degree in Law at Cambridge University. His accumulated wealth allowed him to specialise in his chosen area, and he became a distinguished figure in English church architecture, specialising in medieval churches. Keyser's attention was drawn to Aldermaston by his sister Agnes, who said that the court reminded her of her stay at Sandringham House. Keyser seized the opportunity to buy the estate when it was put up for sale at the Hind's Head. Keyser's estate was valued at £770,000, resulting in an Inheritance Tax of £150,000. The lessened agricultural income from the estate was then less than the cost of its maintenance in 1929. Many of the lots were bought by their occupants. The house and its immediate grounds were bought by Associated Electrical Industries (AEI) for £16,000. After the war, the airfield remained in use and was run by BOAC, who operated it as a pilot training academy then from 1947 to 1950 as a civilian airport. Air use was transferred to Blackbushe and Luton Airports. After the closure of the airfield, the park was returned to AEI. which used it as a plasma research laboratory. They built the now demolished MERLIN reactor between the house and the lake – the first commercial scientific reactor in Britain, which was opened on 6 November 1959 by the monarch's husband, Prince Philip. The airfield became the UK's Atomic Weapons Research Establishment—later the Atomic Weapons Establishment (AWE)—for research, commissioning and de commissioning of most such weapons. Periodic UK opposition to nuclear weapons was in the late 20th century was most prominently expressed in the Aldermaston Marches from London and High Wycombe, with its later marches organised in 1972 and 2004. Blue Circle Industries bought the estate in the 1980s. They restored the house, and converted its usage into a hotel and conference centre. They also built the offices in the park,

The house and grounds were purchased by Holaw (420) Ltd. in 1997, who under its former name, Aldermaston Manor, converted it to a hotel and conference centre. They appointed the Compass Group to operate these uses. The business was declared insolvent in 2012, and the house and office spaces were closed.