АҚШ Штаттарының Федералды Үкіметке Жер Аумақтарын Қосылуы
State cessions
АҚШ тарихы: Штаттар федералды үкіметке өткізген жерлер туралы мағлұмат. 18-19 ғасырлардағы аумақтар, олардың маңызы және қазіргі АҚШ-тың құрамындағы орны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың басқа жерлеріндегі штаттардың берген жерлері
Штаттар федералды үкіметке берген АҚШ аумақтары
state cessions elsewhere
U. S. areas ceded by states to the federal government
Штаттардың берген жерлері – АҚШ-тың жеке штаттары 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында федералды үкіметке берген аумақтар. Апалачи таулары мен Миссисипи өзені арасында жатқан осы жерлерді беру, бұрынғы британдық колониялар арасындағы бірлестікті құруға маңызды рөл атқарды. Берілген аумақтар қазіргі АҚШ территориясының 10,4 пайызын құрайды және 10 штаттың толық немесе бір бөлігін қамтиды. Бұл Техас штаты кейінірек федералды үкіметке берген аумақтарды қамтымайды, олар тағы бес штаттың құрамына кіреді.
The state cessions are the areas of the United States that the separate states ceded to the federal government in the late 18th and early 19th centuries. The cession of these lands, which for the most part lay between the Appalachian Mountains and the Mississippi River, was key to establishing a harmonious union among the former British colonies. The areas ceded comprise , or 10.4 percent of current United States territory, and make up all or part of 10 states. This does not include the areas later ceded by Texas to the federal government, which make up parts of five more states.
Өмірбаян
Британдық Америка колонияларының көпшілігі Солтүстік Американың географиялық білімі толық емес болған 17 және 18 ғасырдың басында құрылған. Бұл колониялардың көбісі «теңізден теңізге дейін» созылатын шекараларын анықтайтын патша жарлығы немесе жарғысы арқылы құрылды; ал кейбіреулерінің батыс шекаралары мүлдем белгіленбеген. Осылайша, бұл колониялардың теориялық аумақтары бір-бірімен қабаттасып, басқа еуропалық державалардың талаптарымен және қоныстануымен қайшылыққа түсті. Британ үкіметінің 1763 жылғы Корольдік жариялауы колониялардың Аппалач таулары арғы аймақтарына қатысты дауларды шешпесе де, аймаққа адамдардың қозғалысын және жаңа талаптар қоюды баяулатты. Дегенмен, көптеген адамдар бұл жариялауды елемеді және әртүрлі отаршылдық үкіметтерге адал болған түрлі шекаралық қоныстар жалғасты. Америка революциясы кезінде АҚШ-қа айналған Он үш колонияның шекаралары көбінесе зерттелді және келісілді. Олардың жер талаптары да революция қарсаңында батыстағы нақты жағдаймен әртүрлі дәрежеде сәйкес келді. Мысалы, Кентукки 1776 жылы Вирджиния штатының құрамындағы округ ретінде ұйымдастырылды, ал Вирджиния 1792 жылы Одаққа жеке штат ретінде қабылданғанға дейін бұл аймақтың де-факто билеушісі болды. Ал Массачусетс штатының қазіргі Мичиган және Висконсин штаттарындағы жерге деген талаптары картаға салынған сызықтардан аспады. Солтүстік Америкадағы француз-үнді соғысын аяқтаған Париж келісімі (1763) Францияны континенттегі жерлеріне қатысты көптеген талаптарын Ұлыбритания мен Испанияға беруге мәжбүр етті. Францияның оңтүстік жерлерінің шығыс бөлігін алған Ұлыбритания Массачусетс, Коннектикут, Вирджиния, Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина және Джорджия колонияларының талаптарын Миссисипи өзеніне дейін кеңейтті; кейбір жағдайларда бұл бұрынғы жарғылық талаптарды нығайтты.
Most of the British American colonies were established in the 17th and early 18th century when geographical knowledge of North America was incomplete. Many of these colonies were established by royal proclamation or charter that defined their boundaries as stretching "from sea to sea"; others did not have western boundaries established at all. These colonies thus ended up with theoretical extents that overlapped each other and conflicted with the claims and settlements established by other European powers. The British government's Royal Proclamation of 1763, while not resolving the disputes over the colonies' trans Appalachian claims, succeeded in slowing down the movement of people into the region and the making of new claims in it. Many, however, ignored the proclamation, and various frontier settlement enterprises, owing allegiance to disparate colonial governments, continued. By the time of the American Revolution, the boundaries between the Thirteen Colonies that became the United States had been for the most part surveyed and agreed upon. Their land claims also corresponded in varying degrees to the actual reality on the ground in the west at the eve of the Revolution. Kentucky, for instance, was organized into a county of Virginia in 1776, with Virginia serving as practical sovereign over the area until its admission into the Union as a separate state in 1792. Massachusetts' claims to land in modern day Michigan and Wisconsin, by contrast, amounted to little more than lines drawn on a map. The Treaty of Paris (1763) that ended the war known as the French and Indian War in North America had France cede most of its claims to land on the continent to Great Britain and Spain. Great Britain, gaining the eastern half of France's southern lands, extended the claims of its colonies of Massachusetts, Connecticut, Virginia, North Carolina, South Carolina, and Georgia to the Mississippi River; in some cases, this reinforced earlier charter claims.
Талаптарды шешу
Париж келісім-шарты (1783) Америка революциясын аяқтады және Аппалач таулары мен Миссисипи арасындағы жерлерге Американың тәуелсіздігін орнатты; осы жерді қалай басқару керектігін және бірнеше штаттың оған қатысты келіспеушілік талаптарын қалай шешу керектігін анықтау жаңа мемлекет алдында тұрған маңызды міндеттердің бірі болды. Осы талаптардан туындаған қиындықтар екі есе болды. Бір мәселе анық болды: көп жағдайда бірнеше штат бір аумаққа құқық таластырды, бірақ егемендік тек біреуіне ғана мойындалатыны белгілі болды. Екінші келіспеушілік жаңа одақтың тыныштығына да қауіп төндірді. Он үш штаттың тек жетісінде ғана батыс жерлері болды, ал қалған "жерсіз" штаттар кең шекараны бақылайтын штаттардың ықпалына түсуінен қорқады. Әсіресе Вирджиния, жаңа мемлекеттің бес тұрғынының бірін қамтитын, қазіргі Кентукки және Иллинойс округы деп аталатын кең аумаққа құқық таластырды, ал кіші штаттар оның одаққа толық үстемдік ете алатынынан қауіптенді. Нәтижесінде, 1781 және 1787 жылдар аралығында транс-Аппалач жерлерінің көп бөлігі Федералдық үкіметке берілді; Нью-Йорк, Нью-Гэмпшир және бұрын мойындалмаған Вермонт үкіметі 1791 жылға дейін дауларын шешті, ал Кентукки 1792 жылы Вирджиниядан бөлініп, жаңа штатқа айналды. Бұл берілулер мүлдем өзімшіл болған жоқ – кейбір жағдайларда штаттардың революциялық соғыс қарыздары федералдық үкімет тарапынан қабылдануының шарты болды, бірақ штаттардың жиі келіспеушілік талаптарын ұсынуы жас Республиканың штаттары арасында ерте, мүмкін апатты, жарылыстарды болдырмады және "жерсіз" штаттардың қорқынышын басып, оларды жаңа АҚШ Конституциясын ратификациялауға көндірді. Бұл берілулер сонымен қатар Жоғарғы Орта Батыстың қоныстануына және АҚШ-тың Солтүстік Америка құрлығының ортасына қарай кеңеюіне жағдай жасады, сондай-ақ Құрама Штаттар жаңадан иеленген жерлерді ескі штаттарға емес, жаңа штаттарға ұйымдастыру жолын белгіледі. Джорджия транс-Аппалач жерлеріне қатысты талаптарын тағы бір он жыл сақтап тұрды, және бұл талапты құрлықтың көп бөлігі АҚШ пен Испания арасында да даулы болғандығы күрделендірді. 1802 жылы Джорджия қазіргі шекарасынан батысқа қарайғы жерді АҚШ-қа ақшаға сатқанда, батыс жерлерін берудің соңғы кезеңі аяқталды.
The Treaty of Paris (1783) that ended the American Revolution established American sovereignty over the land between the Appalachians and the Mississippi; the jobs of determining how that land should be governed, and how the conflicting claims to it by several of the states should be resolved, were one of the first major tasks facing the new nation. The potential for trouble arising from these claims was twofold. One problem was obvious: in many cases more than one state laid claim to the same piece of territory, but clearly only one would be ultimately recognized as the sovereign. The other conflict also threatened the peace of the new union. Only seven of the thirteen states had western land claims, and the other, "landless" states were fearful of being overwhelmed by states that controlled vast stretches of the new frontier. Virginia in particular, which already encompassed 1 in 5 inhabitants of the new nation, laid claim to modern day Kentucky, and the vast territory it called Illinois County, and the smaller states feared that it would come to completely dominate the union. In the end, most of the trans Appalachian land claims were ceded to the Federal government between 1781 and 1787; New York, New Hampshire, and the hitherto unrecognized Vermont government resolved their squabbles by 1791, and Kentucky was separated from Virginia and made into a new state in 1792. The cessions were not entirely selfless—in some cases the cessions were made in exchange for federal assumption of the states' Revolutionary War debts—but the states' reasonably graceful cessions of their oft conflicting claims prevented early, perhaps catastrophic, rifts among the states of the young Republic, and assuaged the fears of the "landless" states enough to convince them to ratify the new United States Constitution. The cessions also set the stage for the settlement of the Upper Midwest and the expansion of the U. S. into the center of the North American continent, and also established the pattern by which land newly acquired by the United States would be organized into new states rather than attached to old ones. Georgia held on to its claims over trans Appalachian land for another decade, and this claim was complicated by the fact that much of the land was also disputed between the United States and Spain. When Georgia finally sold the land west of its current boundaries to the United States for cash in 1802, the last phase of western cessions was complete.
Жерге құқық талап ететін мемлекеттер
Мемлекет берілген күні Қабылданған күні Талаптар мен берілулер 1786 1786 Қазіргі Пенсильвания (әсіресе Пеннамит-Янки соғысында дауланған Вайоминг аңғары), Огайо, Мичиган, Индиана және Иллинойс штаттары арқылы Миссисипи өзенінің батысына қарай, қазіргі солтүстік және оңтүстік шекаралық ендіктер арасындағы жерді берді. Бұл "Батыс резервациясы" 1800 жылы федералды үкіметке берілді. 1802 1802 "Язу жерлерін" Миссисипи өзенінің батысына қарай, 35-ші және 31-ші ендік параллельдер арасында, қазіргі Алабама мен Миссисипи штаттары арқылы берді. Бұл жер үшін Джорджия штаты федералды үкіметтен 1,25 миллион доллар алды, және ол төленді. 1784 1785 Қазіргі Нью-Йорк, Мичиган және Висконсин штаттары арқылы қазіргі солтүстік және оңтүстік шекаралары арасындағы батысқа қарайғы жерді берді, оған Британдық Коронадан теңізден теңізге дейінгі жерге құқы бар екендігіне сенді. 1780 1782 Онтарио көлінің батысындағы талаптарын берді. Нью-Йоркке 1786 жылы Преемпция желісінің батысындағы өзінің және Массачусетстің талап еткен жерлерін сақтап қалуға рұқсат берілді, ол кейін Батыс Нью-Йоркқа айналды. 1789 1790 Транс-Аппалачи Вашингтон округін, қазіргі солтүстік және оңтүстік шекаралық ендіктер арасындағы батысқа қарай Миссисипи өзеніне дейінгі жерді берді, одан федералды үкімет Оңтүстік-Батыс аумағын, кейіннен Теннесси штатын құрды. 1787 1787 Шамамен 12 миль (19 км) енді (солтүстік-оңтүстікке қарай), батысқа қарай солтүстік-батыс ұшынан Миссисипи өзеніне дейін, Солтүстік Каролинаның оңтүстік-батыс бөлігі, Солтүстік Джорджия, сондай-ақ қазіргі Теннессидің оңтүстік шеті, қазіргі Алабама мен Миссисипидің солтүстік шетімен бірге берді. Жеке келісім бойынша Оңтүстік Каролина мен Джорджия өздерінің ортақ шекарасын түзетуге келісті. Оңтүстік Каролинаның Саванна өзенінің бастауы мен Солтүстік Каролинаның оңтүстік шекарасы арасындағы және одан батысқа қарайғы жерге талап еткенін ескеріңіз. Бірақ кейінірек жасалған нақты зерттеулер Саванна өзенінің бастауының ішінде Солтүстік Каролинаға дейін созылатынын көрсетті. Бұл Оңтүстік Каролина үшін бұл жердің шын мәнінде болмағанын білдірді. 1781 1784 Огайо өзенінің солтүстігіндегі аумаққа өзінің кең талаптарын берді, ол кейін Солтүстік-Батыс аумағына айналды, бірақ бастапқыда Огайоның оңтүстігінде және Миссисипи өзенінің шығысындағы қалған транс-Аппалачи талабы, Кентукки округін сақтап қалды. Сондай-ақ, Колумбия округінің бөлігі болған федералды үкіметке жер берді; бұл жер кейін Вирджинияға қайтарылды.
State Date ceded Date accepted Claims and cessions 1786 1786 Ceded a swath between present north and south border latitudes west to the Mississippi River, across present day Pennsylvania (notably the Wyoming Valley disputed in the Pennamite–Yankee War), Ohio, Michigan, Indiana, and Illinois, except for a portion south of Lake Erie. Sovereignty over this "Western Reserve" was ceded to the federal government in 1800. 1802 1802 Ceded the "Yazoo lands", between 35th parallel and 31st parallel of latitude west to the Mississippi River, across present day Alabama and Mississippi. Unique among the cessions, Georgia charged the federal government $1.25 million for this land, which it apparently paid. 1784 1785 Ceded a swath between present north and south border latitudes west, across present day New York, Michigan and Wisconsin, to which it was entitled by its interpretation of its original sea to sea grant from The British Crown. 1780 1782 Ceded claims west of Lake Ontario. New York was allowed to keep the land claimed by it and Massachusetts west of the Preemption Line in 1786, which eventually became Western New York. 1789 1790 Ceded its trans Appalachian Washington District, a swath between present north and south border latitudes west to the Mississippi River, from which the federal government created the Southwest Territory, and subsequently the State of Tennessee. 1787 1787 Ceded a swath, approximately 12 mile (19 km) wide (north–south), west from its northwestern tip to the Mississippi River, across extreme southwest North Carolina, northern Georgia, plus the southern edge of present day Tennessee, along with the northern edge of present day Alabama and Mississippi. In a separate agreement, South Carolina and Georgia adjusted their common boundary. Note that the claim by South Carolina had been for land between the headwaters of the Savannah River and the southern boundary of North Carolina, and thence westward. In fact, however, later and more accurate surveying showed that the headwaters of the Savannah River actually extended into North Carolina. This meant that this strip of land for South Carolina had actually been illusory. 1781 1784 Ceded its vast claim to the territory north of the Ohio River, which would subsequently become the Northwest Territory, but initially retained its remaining trans Appalachian claim, the Kentucky County, south of the Ohio and east of the Mississippi Riverpresent day Kentucky. Also ceded land to the federal government that became part of the District of Columbia; this land was later retroceded back to Virginia.
Жерге құқықсыз мемлекеттер
Делавэр штатының батысында жерді иеленуге құқығы жоқ. Оның батыс шекарасы Мейсон-Диксон сызығының бір бөлігін құрайды. Мэриленд батысқа қарай жерді талап етпеді, бірақ Колумбия округінің құрамына кірген (қазіргі күні оның толық аумағы) жерді федералды үкіметке берді. Мэрилендтің солтүстік шекарасы Мейсон-Диксон сызығының бір бөлігін құрайды. Нью-Гэмпшир Америка революциясына дейін Коннектикут өзенінің батысындағы, қазіргі оңтүстік Вермонт аймағындағы жерге құқық талап еткен, бұл аумаққа Нью-Йорк та талапкер болған. Осыдан туған "Нью-Гэмпшир гранттары" дауы Грин-Маунтин Бойз қозғалысының пайда болуына және кейін Вермонт Республикасының құрылуына әкелді. Нью-Гэмпширдің жерге құқығы 1764 жылы Джордж III-нің патшалық бұйрығымен жойылды, ал 1790 жылы Нью-Йорк штаты Вермонтқа 30 000 долларға жерді иелену құқығын берді. Нью-Джерсиде батысқа қарай жерді иеленуге құқығы жоқ. Англия королі Чарльз II-ден Уильям Пеннге берілген жер гранты 42-ші және 38-ші параллельдер арасындағы, сондай-ақ Нью-Джерсидің батыс және Делавэрдің солтүстік-батыс шекараларынан батысқа қарай бес градус бойлыққа дейінгі жерлерді қамтыды. Оның оңтүстік шекарасы Мейсон-Диксон сызығының бір бөлігін құрайды. Пенсильвания Эри көлінің жанындағы жердің бөлігін, Эри үшбұрышы деп белгіледі; Массачусетс және Коннектикут өздерінің талаптарын бас тартып, 1792 жылы федералды үкімет Эри үшбұрышын Пенсильванияға сатты. Род-Айленд батысқа қарай жерді талап етпеді.
State NotesDelaware No land claim farther west. Its western border forms part of the Mason–Dixon line. Maryland No land claim farther west, but ceded land to the federal government that became part of the District of Columbia (and is now the entirety of it). Maryland's northern border forms part of the Mason–Dixon line. New Hampshire Prior to the American Revolution, New Hampshire claimed territory west of Connecticut River, in present day southern Vermont, territory that was also claimed by New York. The resulting "New Hampshire Grants" dispute led to the rise of the Green Mountain Boys and the later establishment of the Vermont Republic. New Hampshire's claim upon the land was extinguished in 1764 by royal order of George III, and in 1790 the State of New York ceded its land claim to Vermont for 30,000 dollars. New Jersey No land claim farther west. Pennsylvania Original land grant from King Charles II of England to William Penn was for the land between the 42nd parallel and the 38th parallel in latitude, and extending west five degrees in longitude from the western boundary of New Jersey and northwestern boundary of Delaware. Its southern border forms part of the Mason–Dixon line. Pennsylvania claimed the portion of land along Lake Erie commonly known as the Erie Triangle; after Massachusetts and Connecticut ceded their claims to it, the Erie Triangle was sold to Pennsylvania by the federal government in 1792. Rhode Island No land claim farther west.
Техас
XIX ғасырдың соңында тағы бір мемлекет өзінің жерінің бір бөлігін федералды үкіметке өткізді. Техас Республикасы 1845 жылы АҚШ-қа қосылғанға дейін, Техас үкіметінің іс жүзінде бақылауында болмаған, көптеген жерлерді талап етті. Техастың осы аумақтарды тәуелсіз мемлекет ретінде бақылауға талпынысы (ең әйгілісі – Санта-Фе экспедициясы) апатқа ұшырады. Осылайша, Техас, Мексика және Түпкі халықтар арасында шекаралық дау туды, оны АҚШ үкіметі Техасты аннексиялағаннан кейін мұра етті. Бұл 1846-1847 жылдардағы Мексика-Америка соғысының себептерінің бірі болды (тағы бір себебі – АҚШ-тың батыс жерлеріне деген құштарлығы және Мексика Біріккен Штаттарының өзінің аумағын АҚШ-қа сатудан бас тартуы). Америка сол соғыста жеңіске жеткеннен кейін, Мексика үкіметі даулы Техас жерлеріне АҚШ-тың егемендігін мойындады және Тынық мұхитыға дейін созылатын жерді өткізіп берді/сатып алды. Мексика үкіметі 1848 жылғы Гвадалупе-Идальго шарты бойынша 25 000 000 доллар алды. Сонымен қатар, Техас Республикасының максималды жер талаптары Техас штатының солтүстік және батыс шекараларын анықтамады. Оның солтүстік шекарасының көп бөлігі, бірақ барлығы емес, АҚШ пен Испания империясы арасындағы шарт бойынша белгіленген – Қызыл өзен бойымен. Конгресс актісінде, 1850 жылғы Ұласалмау шарты бойынша, Техас өзінің қайшылықты солтүстік және батыс аумақтық талаптарын АҚШ-қа берешегін жеңілдету үшін өткізді, осылайша Мексика-Америка соғысының нәтижесінде АҚШ-тың аумақтық пайдасынан қайшылықты талаптарды жойды. Осы өткізілген жерлер кейіннен Канзас (1861), Колорадо (1876), Вайоминг (1890), Оклахома (1907) және Нью-Мексико (1912) штаттарының бір бөлігіне айналды.
Later in the 19th century, there was one more case of a state ceding some of its land to the federal government. Before the Republic of Texas joined the United States in 1845, it claimed a good deal of land that had never been under the de facto control of the Texan government – Texan attempts to exercise control of these territories as a sovereign state (most famously, the Santa Fe expedition) had ended in disaster. Thus, there was a border dispute between Texas, Mexico, and Native American tribes that the U. S. government inherited upon the annexation of Texas. This was one of the causes of the Mexican–American War of 1846–47 (another being the western land aspirations of the U. S. coupled with the refusal by the United Mexican States to sell its territory to the U. S.). After the American victory in that war, the Mexican government recognized American sovereignty over the disputed Texan lands and also ceded/sold the land extending west to the Pacific Ocean. The Mexican government was paid $25,000,000 under the Treaty of Guadalupe Hidalgo of 1848. In addition, the maximalist land claims of the Republic of Texas did not set the northern and western borders of the State of Texas. Most, but not all, of its northern boundary had been set by a treaty between the United States and the Spanish Empire – along the Red River. In an act of Congress, the Compromise of 1850, Texas ceded its conflicting northern and western territorial claims to the U. S. in return for debt relief, removing its conflicting claims from the U. S. territorial gains of the Mexican–American War. This ceded land eventually became portions of the states of Kansas (1861), Colorado (1876), Wyoming (1890), Oklahoma (1907), and New Mexico (1912).