Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Bell D 188A (ресми емес әскери тағайындамалары XF 109/XF3L) – 8 қозғалтқышты, Мах 2 жылдамдығына жете алатын, тік ұшып-қону (VTOL) мүмкіндігі бар tiltjet истребитель, ол макеттен әрі дамытылмады.
The Bell D 188A (unofficial military designations XF 109/XF3L) was a proposed eight engine Mach 2–capable vertical take off and landing (VTOL) tiltjet fighter that never proceeded past the mock up stage.
Даму
1955 жылы Bell Aircraft компаниясына АҚШ Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштері VTOL/STOVL суперзвук, кез келген ауа райында ұша алатын соғыс ұшағы-бомбалаушы және қорғанысқа қарсы ұшақтың жобасын жасауды тапсырды. Жоба өте амбициялы болды және екі түрлі әскер үшін көптеген міндеттерді орындауға бағытталған. Ұшақ 2000 үлгісі деп аталды және екі нұсқада ұсынылды – Әскери-теңіз күштері үшін D 188 және Әуе күштері үшін D 188A. Bell компаниясы Әскери-теңіз күштерінің нұсқасын XF3L 1 деп, ал Әуе күштерінің нұсқасын XF 109 деп атады, бірақ ешқайсысы ресми атау емес еді. 1959 жылы Bell компаниясы XF 109 бағдарламасын ілгерілету үшін Convair компаниясымен бірлесіп қару-жарақ жүйелерін басқару тобын құрды. 1960 жылдың 5 желтоқсанында Bell жобаны XF 109 – Әуе күштерінің нұсқасы ретінде көрсетті, себебі Әскери-теңіз күштері бір жыл бұрын қызығушылық танытқан жоқ. Алайда, 1961 жылдың көктемінде АҚШ Әуе күштері бағдарламаны тоқтатты және ешқандай үлгі жасалмады.
In 1955, Bell Aircraft was requested by both the USAF and the US Navy to develop a VTOL/STOVL supersonic, all weather fighter bomber and defence interceptor. The project was highly ambitious and was designed to fulfill a multitude of roles for two different services. The aircraft was designated the Model 2000, and was offered in two different versions – the D 188 for the Navy and the D 188A for the Air Force. Bell had rather optimistically called the Navy version the XF3L 1 and the Air Force version the XF 109, although neither of these designations were official. In 1959, Bell teamed with Convair to form a joint weapon systems management team in order to push the XF 109 program. On 5 December 1960, Bell publicly showed off the design as the XF 109 – the Air Force version, as the Navy had lost interest the year earlier, however in the spring of 1961, the US Air Force canceled the program and no examples were built.
Тағайындау
Әскери тағайындамалар ресми емес және Беллдің болжамдары болды. Әскери-теңіз күштерінің XF3L 1 тағайындалмады, бірақ егер D 188 ұшағы құрастырылған болса, ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінің нөмірлік тізіміндегі келесісі болғандықтан, оған тағайындалар еді. Air Force XF 109 тағайындамасы бұрын Convair F 106B нұсқасына берілген, бірақ кейіннен бос қалдырылды, және Белл D 188A құрастырылғанда, оған тағайындалар еді деп есептеді. Көптеген анықтамалықтар D 188A-ны болжамдалған эксперименттік сериялық нөмірімен атайды, бірақ шындығында XF 109 белгісі ешқашан тағайындалмады.
The military designations were not official and were speculative on the part of Bell. The Navy's XF3L 1 was not assigned, but would have been the D 188's designation had the aircraft been built, as this was the next in the US Navy's number series. The Air Force XF 109 designation had previously been assigned to a proposed Convair F 106B variant, however, had subsequently been left blank and Bell assumed – if the D 188A had been built – that this would have been assigned to the aircraft. Many reference works refer to the D 188A by its assumed experimental series number, but in fact the XF 109 designator was never assigned.
Дизайн
Ұшақ конвенциялық емес, ұзын, жұқа, аудандық фюзеляждан тұратын болды, үлкен қанатты және қозғалмалы стабилизаторлары бар құйрығымен бірге. Бір орындықты пилот кабинасы ұшақтың алдыңғы бөлігінде орналасқан, ал кішкентай қанаттары фюзеляждың жоғары жағында бекітілген. Әр қанаттың ұшында екі турбореактивті қозғалтқыштан тұратын қондырғылар орналасқан. Бұл қондырғылар 100° бұрылысқа (көлденеңнен вертикальға дейін 10° артық) бұрылып, көлденең және тік ұшуға мүмкіндік беретін еді. Тік ұшу үшін қондырғылар қозғалтқыштың күшін төмен бағыттау үшін бұрылатын, ал көлденең ұшу үшін қайтадан көлденеңге бұрылатын. Қондырғылар ұшып қону маневрлерін жақсарту үшін күшті сәл алға бағыттауға да қабілетті болды. Төрт қанат қозғалтқыштарынан басқа, фюзеляжда да төрт қозғалтқыш орналасқан – екеуі артқы жағында екі жеке құйрық түтікшесінен шығарылып, екеуі кабинаның тікелей артында және VTOL операциясына көмектесу үшін тік орналасқан, екі құрсақ түтікшесінен шығып тұрды. D 188A қозғалтқыштан қан шығару жүйесімен жабдықталған, ол тік көтеруге және маневрлеуге көмектесетін. Фюзеляж қозғалтқыш компрессорларынан алынған ауа мұрынның екі итергішін және құйрықтың екі итергішін қоздырып, пикировка, еңкейту және рульдік қозғалысқа көмектесетін. Қару-жараққа фюзеляждағы екі 20 мм-лік зеңбірек, ішкі қару бөлімі және зымырандар мен басқа да қару-жарақтар үшін сегіз қанатты бекіткіштер кіруі керек еді.
The aircraft was unconventional, and consisted of a long, thin, area ruled fuselage with a large fin and all moving stabilators in the tail. The single seat cockpit was in the extreme nose and the small span wing was mounted high on the fuselage. At the ends of each wing were pods that contained two turbojets each. These pods were designed to swivel through an arc of 100° (horizontal to 10° past vertical) to allow for both horizontal and vertical flight. To take off vertically, the pods were rotated to direct the engine's thrust downward, while for horizontal flight the pods were rotated back to the horizontal. The pods were capable of directing thrust slightly forward as well for enhanced landing maneuvers. In addition to the four wing engines, four engines were also mounted in the fuselage – two in the rear directed out of two separate tail ducts, and two liftjets directly aft of the cockpit and positioned vertically to aid in VTOL operation, exhausting out of two ventral ducts. The D 188A featured an engine bleed system to assist in vertical lift and maneuvering. Bleed air from the fuselage engine compressors would have been directed to a pair of thrusters in the nose and two more in the tail to aid in pitch, roll and yaw movements. Armament would have consisted of two 20mm cannon in the fuselage, an internal weapons bay and eight wing hard points for missiles and other ordnance.