Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Mona Bone Jakon – әнші-сазгер Кэт Стивенстің үшінші студиялық альбомы, ол 1970 жылдың сәуір айында Ұлыбританияда Island Records лейблі арқылы, ал АҚШ және Канадада A&M лейблі арқылы шығарылды.
Mona Bone Jakon is the third studio album by singer songwriter Cat Stevens, released in April 1970 on the Island Records label in the United Kingdom and on A&M in the United States and Canada.
Шолу
Карьерасының шарықтап басталуынан кейін, тіпті Deram Records-тағы алғашқы продюсерін "I Love My Dog", "Matthew and Son" және "I'm Gonna Get Me a Gun" хиттерімен таң қалдырды, Стивенстің тұңғыш альбомы "Matthew and Son" тізімге енді. Дегенмен, осы деңгейдегі келесі альбомға жасалған қысымнан кейін, жасөспірім сенсациясы саналатын Стивенс жаңа өмір салтымен және жазу, жаздыру, өнер көрсету, жарнамалық шаралар мен гастрольдердің талаптарымен күресті. Оның екінші альбомы коммерциялық сәтсіздікке ұшырады, ал 1968 жылдың күзінде туберкулез және өкпесінің құлауымен ауруханаға жатты. Бір жылдан астам уақыт бойы емделгеннен кейін Стивенс британдық поп сахнасынан мүлдем жоғалып кетті. "Mona Bone Jakon" тек қайта оралуымен ғана емес, мүлдем басқаша суреткердің пайда болуымен де ерекшеленеді. Альбом бастапқыда баяу сатылды, бірақ уақыт өте келе АҚШ-та 500 000-нан астам дана сатылғаны үшін алтын сертификат алды.
After a meteoric start to his career, surprising even his original producer at Deram Records with the hit singles "I Love My Dog", "Matthew and Son", and "I'm Gonna Get Me a Gun", Stevens' debut album, Matthew and Son, began charting. However, after the pressure for a repeat album of the same calibre, Stevens, considered a young teen sensation, was overwhelmed by a new lifestyle as well as the demands of writing, recording, performing, publicity appearances, and touring. His second album was a commercial failure and in the autumn of 1968, he was hospitalized, with a diagnosis of tuberculosis and a collapsed lung. For over a year, while recovering, Stevens virtually disappeared from the British pop scene. Mona Bone Jakon is notable not only for his return but for the emergence of a very different artist. The album sold slowly (at first) but over time has been certified Gold for sales/shipments of more than 500,000 copies in the United States.
Өмірбаян
Ауруханада бір жыл төсек татамимен өткізген Стивенс келесі альбомынан әлдеқайда көп әндердің каталогын жазуға кірісті. Сауығып кеткен соң ол Deram Records-пен жасасқан келісімшартынан бас тартып, бұрынғы Yardbirds тобының бассисті Пол Сэмвелл Смитпен жұмыс істеді, осылайша дыбысын минималистікке дейін тазартты. Алғашқы екі альбомынан өзгеше, бұл жаңа әндердің аранжировкасы өте қарапайым болды. Олар акустикалық гитаралар мен клавишатураларда орындалды және үш музыканттан тұратын қосымша топпен сүйемелденді: екінші гитарист Алун Дэвис, басист Джон Райан, барабаншы Харви Бернс, ал «Катманду» әнінде Питер Габриэль флейтада тартылған. Сэмвелл Смит альбомның продюсері болды және Стивенске бұрынғы шығармаларында болмаған жоғары сапалы дыбысты сыйлады. Сэмвелл Смит рок музыкасындағы алғашқы продюсерлердің бірі болды, ол үлкен үй динамиктері мен жоғары сапалы грампластинка инелерін қолданатын жаңа аудиофильдердің қалауын қанағаттандыру үшін төменгі жиіліктерді күшейтуге тырысты. Стивенс «әндер жазушы-орындаушы» терминінің енді ғана пайда бола бастаған тұсында поп музыкантынан фолк-рок орындаушысына айнала бастады. Әндердің өзіндегі көңіл-күй бұрынғыдан мұңдырақ болды: мадригал үлгісінде жазылған «Леди Д’Арбанвилл» балладасы жоғалған жарының (осы жағдайда Стивенстің бұрынғы қарындасы Пэтти Д’Арбанвилл) қайтысын трагедия деңгейіне көтерді, ал «Trouble» әні – өлімді серкеуге шақыру болды. Сонымен қатар, жеңіл әндер де болды: «Pop Star» Стивенстің дауысының күрт өзгеруін атақтың мәнсіздігін сатиралық түрде бейнелей отырып көрсетті. «Леди Д’Арбанвилл» британдық хит-парадтарда 8-орынға жеткенімен, Mona Bone Jakon альбомы алғашқы шығуында үлкен жетістікке жете қоймады. Алайда, оның «Tea for the Tillerman» альбомының коммерциялық сәттілігінен кейін және Хал Эшби мен Колин Хиггинстің 1971 жылғы «Harold and Maude» қара комедиясында оның үш әнінің («Trouble», «I Wish, I Wish» және «I Think I See the Light») пайда болуынан кейін альбомға назар аударылды.
During his hospital dictated year of bedrest, Stevens began writing a catalogue of songs to fill far more than his next album. After his recovery, he negotiated out of his contract with Deram Records and worked with former Yardbirds bassist Paul Samwell Smith on a stripped down sound. In contrast to his first two albums, these new songs were sparse arrangements. They were played on acoustic guitars and keyboards and accompanied by a smaller backing band, consisting of three other performers: second guitarist Alun Davies, bassist John Ryan, and drummer Harvey Burns—and on one song, "Katmandu", Peter Gabriel on the flute. Samwell Smith also produced the album and brought Stevens a high fidelity sound that was not as present on his previous releases. Samwell Smith was one of the early producers in rock to push the lower bass frequencies more prominently into the mix in an attempt to keep up with the new audiophile generation, which was embracing larger home speakers and high end phonographic cartridges. Stevens began to make the transition from pop musician to a folk rock performer when the term "singer songwriter" was just being coined. The songs themselves were darker in tone: the madrigal inspired ballad "Lady D'Arbanville" elevated the tragedy of a lost lover (in this case, Stevens' former girlfriend Patti D'Arbanville) to that of a deceased one and "Trouble" was a plea to stave off death. There were also lighter songs: "Pop Star" showcased Stevens' dramatic change in voice by satirising the triviality of celebrity. Though "Lady D'Arbanville" would reach No. 8 on the British charts, Mona Bone Jakon was only a modest success upon its initial release. The album attracted attention, however, in the wake of the commercial breakthrough of its follow up, Tea for the Tillerman, and with the inclusion of three of its songs ("Trouble", "I Wish, I Wish", and "I Think I See the Light") in Hal Ashby and Colin Higgins's 1971 black comedy, Harold and Maude.
Атаудың шығу тегі
Стивенспен 1972 жылғы сұхбатта, атаудың шабыты оның өзінің жынысын сипаттау үшін ойлап тапқан есім екені айтылды: "'Mona Bone Jakon' – менің жынысымның тағы бір аты. Мен оны осылай атаймын. Бұл ешқандай құпия сөздік емес, жай ғана мен өзімнің қойған атым". Журналист Роберт Чалмерс 2003 жылы Юсуф Исламмен сұхбаттасқанда осы пікірді қайталады, ол былай жазды: "Стивенс 1969 жылы қайта ортаға шыққанда, оның 40-тан астам жаңа әні болды және 15 айдың ішінде Крис Блэкуэллдің Island лейблінде үш сәтті альбом шығарды: Mona Bone Jakon (оны жынысы үшін сүйіп қолданған сөзі), Tea for the Tillerman және Teaser and the Firecat". Альбомның мұқабасының символикасы Стивенстің бастапқы альбомына қойған атауымен байланысты болды, The Dustbin Cried the Day the Dustman Died.
According to a 1972 interview with Stevens, the inspiration for the title was a name he created to describe his penis: "'Mona Bone Jakon' is another name for my penis. It's the name I give it. It's not some sort of secret vocabulary, it's just something I made up." Journalist Robert Chalmers reiterated this point for a 2003 interview with Yusuf Islam for The Independent on Sunday when he wrote: "When [Stevens] re emerged in 1969, he had more than 40 new songs and released three triumphant albums in 15 months on Chris Blackwell's Island label: Mona Bone Jakon (his pet word for penis), Tea for the Tillerman and Teaser and the Firecat." The symbolism of the cover artwork was related to Stevens' original intended title for the album, The Dustbin Cried the Day the Dustman Died.
Сыни қабылдау
The Village Voice журналындағы заманауи шолуда музыка сыншысы Роберт Кристагау альбомға B+ бағасын беріп, «бұл туынды шығармашылық дағдарыстан кейінгі жақсы, жақын және нәзік сезімге толы. Әнші-сазгер мамандарына ұсынылады» деп жазды. Кейіннен ол пікірін B−-ге өзгертіп, «Lady D'Arbanville», «Trouble» және «I Wish, I Wish» әндеріне деген наразылығын білдірді.
In a contemporary review for The Village Voice, music critic Robert Christgau gave the album a B+, noting that "this one has a nice post creative trauma feel, intimate and sensitive. Recommended to singer/songwriter specialists." Later, he revised his review to a B− and expressed a newfound dislike for the songs "Lady D'Arbanville", "Trouble", and "I Wish, I Wish".