Дори Превин: Өмір және шығармашылық жолы

Кіріспе

Америкалық әнші-әндер авторы (1925–2012)

Әнші және неке: 19581969

Артур Фридпен кездейсоқ танысу арқылы ол MGM студиясында лирик ретінде жұмысқа орналасты. Ол жерде ол композитор Андре Превинмен танысып, оныңмен бірлесіп жұмыс істей бастады. 1958 жылы Дори Лэнгдон есімімен ол өзінің әндерінен тұратын «The Leprechauns Are Upon Me» альбомын Андре Превин және джаз-гитарашы Кенни Берреллдің сүйемелдеуімен Verve Records лейблы үшін жазды. 1959 жылы ол Превинге тұрмысқа шықты. Бұл жұбайлық бірнеше ән үстінде бірлесіп жұмыс істеді, соның ішінде Джуди Гарландтың «Пепе» фильмінде орындаған «The Faraway Part Of Town» әні, ол 1960 жылы «Оскар» сыйлығына «Үздік ән» номинациясына ұсынылды. 1961 жылы олар «Бір, екі, үш вальсін», ал 1962 жылы «Екілікке екі» фильмі үшін «Екінші мүмкіндік» әнін жазды, бұл оларға екінші «Оскар» номинациясын әкелді. Олар сондай-ақ Розмари Клуни, Крис Коннор, Вик Дамон, Бобби Дарин, Сэмми Дэвис-младший, Дорис Дей, Эйлин Фаррелл, Джек Джонс, Мэрилин Мей, Кармен МакРэй, Мэтт Монро, Леонтин Прайс, Нэнси Уилсон және Моника Зеттерлунд сияқты әртістер жазған әндердің авторы болды. 1964 жылы олар Гарольд Арленмен бірлесіп «So Long, Big Time!» әнін жазды, оны Тони Беннет орындады. Осы кезеңде Дори Превин «Tall Story», «Goodbye Again» және «Harper» фильмдеріне басқа кинокомпозиторлармен бірге ән сөздерін жазды. 1960 жылдардың ортасында Андре Превин классикалық музыка дирижері болып, әлемдік тур жасады, бірақ Доридің әуе саяхатына деген қорқынышы оны оның ізінен еріп келуге кедерес болды. 1965 жылы ол психикалық күйзеліске ұшырады, қысқа мерзімге ауруханаға жатты, бірақ Андремен бірге ән жазуын жалғастырды, соның ішінде Фрэнк Синатра орындаған «You're Gonna Hear from Me» әні, және кәсіби тұрғыда «Дори Превин» есімін пайдалана бастады. 1967 жылы олар «Кукшалар аңғары» фильміне бес ән жазды. Саундтрек альбомы алты ай бойы хит-парадтарда тұрды, ал Дион Уорвик тақырыптық әннің өзіндік нұсқасымен танымал болды. Келесі жылы ол Фред Карлиннің музыкасына жазылған «The Sterile Cuckoo» фильмінен «Come Saturday Morning» әні үшін үшінші «Оскар» номинациясын жеңіп алды. «The Sandpipers» тобының орындауындағы ән хитке айналды. 1968 жылы Андре Превин кино музыкасын жазудан симфониялық оркестрлерді, әсіресе Лондон симфониялық оркестрін дирижерлік етуге толық көшті. Лондонда ол «Аспиктегі Дэнди» фильмінде жұмыс істеп жүрген 23 жасар актриса Миа Фарроумен романдық қарым-қатынас бастады. 1969 жылы Дори Превин Фарроудың күйеуінен жүкті болғанын білді, бұл олардың ажырасуына себеп болды. Олардың ажырысуы 1970 жылдың шілдесінде ресми тіркелді. Кейін Андре Превин Фарроуға үйленді. Бұл жағдай оның ән жазушы ретіндегі көзқарасын өзгертті, оны көбірек ойлы және терең сезімтал етті. Ол Фарроу және некесінің аяқталуы туралы сезімдерін 1970 жылғы «On My Way to Where» альбомындағы «Beware of Young Girls» әнінде білдірді. 1973 жылғы сұхбатта Превин былай деді: «Мен бірнеше жыл бойы фильмдерге ән жазып келдім, бірақ осы тақырыптық әндерде айта алмайтын ештеңе жоқ, оны менің алдымда көптеген әншілер жақсырақ айтқан; және ақындар да керемет орындаған. Мен не істедім? Мен бұрын айтылған нәрселерге лирикалық метафоралар жазуды жалғастыра беремін бе, әлде тек қана өзім туралы жаза аламын ба?»

Through a chance contact with film producer Arthur Freed, she gained a job as a lyricist at MGM. There she met, and began collaborating with, composer André Previn. In 1958, as Dory Langdon, she recorded an album of her songs, The Leprechauns Are Upon Me, with André Previn and jazz guitarist Kenny Burrell accompanying her, for Verve Records. She married Previn in 1959. The couple collaborated on a number of songs used in motion pictures, including "The Faraway Part Of Town", sung by Judy Garland in the film Pepe, which was nominated for an Oscar for Best Song in 1960. In 1961 they wrote "One, Two, Three Waltz" for the movie One, Two, Three, and in 1962 "A Second Chance" for the movie Two for the Seesaw, which won them a second Oscar nomination. They also wrote songs recorded by Rosemary Clooney, Chris Connor, Vic Damone, Bobby Darin, Sammy Davis Jr., Doris Day, Eileen Farrell, Jack Jones, Marilyn Maye, Carmen McRae, Matt Monro, Leontyne Price, Nancy Wilson, and Monica Zetterlund. In 1964, they collaborated with Harold Arlen on "So Long, Big Time! ", which was recorded by Tony Bennett. During this period, Dory Previn wrote lyrics with other film composers for the movies Tall Story, Goodbye Again and Harper. By the mid 1960s, André Previn had become a classical music conductor, touring worldwide, but Dory's fear of air travel kept her from joining him. In 1965 she suffered a psychiatric breakdown for which she was briefly hospitalized, but continued to write songs with André, including You're Gonna Hear from Me, recorded by Frank Sinatra, and began to use the name Dory Previn professionally. In 1967, they wrote five songs for the movie Valley of the Dolls. The soundtrack album spent six months on the charts, and Dionne Warwick had a pop hit with her version of the theme song. The next year, she won a third Oscar nomination for "Come Saturday Morning", with music by Fred Karlin, from the movie The Sterile Cuckoo. A hit version was recorded by The Sandpipers. In 1968, André Previn had fully moved from composing film scores to conducting symphony orchestras, most notably the London Symphony Orchestra. While in London, he began an affair with 23 year old actress Mia Farrow, who was working on the film A Dandy in Aspic. In 1969, Dory Previn discovered that Farrow had become pregnant by her husband, which led to their separation. Their divorce became final in July 1970. André Previn subsequently married Farrow. This seemed to change her outlook as a songwriter, making her more introspective. She expressed her feelings about Farrow and the end of her marriage in the song "Beware of Young Girls" on her 1970 album On My Way to Where. In a 1973 interview, Previn said: "I'd been writing for films for several years, but nothing I could say in those theme songs had not been said better by many songwriters before me; and gloriously by poets. So what did I do? Did I want to go on and write more poetic lyrical metaphors on things already said? Or did I want to write about the one thing I can only presume to be an authority on: myself?"

Әнші-сазгер: 1970-1980

1970 жылы Превин Алан Ливингстон мен Ник Венет құрған Mediarts компаниясымен жеке орындаушы ретінде келісімшарт жасады және 12 жылдық үзілістен кейін өзінің алғашқы альбомын – «On My Way to Where» жазды. Превиннің альбомдарында жеке басының терең сезімдерін білдіретін лирика мен кең ауқымды тақырыптар үйлесім тапқан. «Бесси Смит үшін тас» әні әнші Дженис Джоплиннің ерте қайтыс болуына арналса, «Доппелгенгер» адамзаттың жасырын қатыгездігін зерттейді. «Мификалық патшалар мен игуаналар» шығармасында материалдық дүниеден гөрі рухани ізденіске берілгендік сынға алынады, ал «Брейдті әйел», «Лимонды шашты әйелдер» және «Алтруист пен мұқтаж жағдай» әндері эмоционалдық тұрақсыздыққа ұшыраған кейіпкерлерді бейнелейді. «Брандо» және «Сыртқы құс пен мысық» фильмдерінде феминистік мәселелер мен қиындықтар талқыланады, ал «Майкл, Майкл», «Оны төмендетпе» және «Кәміл адам» әндерінде еркек эгосы өткір сыналып, ирониямен келтіріледі. 1973 жылы Превиннің «Сол жақтан үшінші қыз» сценарийі түсіріліп, телефильм ретінде көрсетілді. 1983 жылы ол Лос-Анджелесте ядролық соғысқа қарсы «6 тамыз, 1945 жыл» атты музыкалық қойылымды жазып, өзі де қатысты. Телевизиядағы жұмысы үшін 1984 жылы Джим Паскуэлмен бірлескен «Two of a Kind» сериалынан «We'll Win this World» әні үшін «Эмми» сыйлығын жеңіп алды, ал 1985 жылы Брюс Броттонмен бірлескен «Two Marriages» сериалынан «Home Here» әні үшін «Эмми» сыйлығына ие болды. 1984 жылы актер және суретші Джобби Бейкерге тұрмысқа шықты. 1986 жылы Лондонда өнер көрсетіп, «Гуни құсының ұшуы» атты сахналық туындысын жазды. Соңғы рет 1988 жылы Дублинде және Лондондағы Донмар қоймасында концерттік өнер көрсетті. Оның әңгімелері бірнеше басылымдарда жарық көрді, сонымен қатар «Көрінбейтін туысымен сөз ойнауы» атты романды да жазумен айналысты. Америкалық университеттерде лирика жазу, жазу және автобиография жазу бойынша лекциялар оқыды. Алғаш рет Нью-Йорк филармониясы орындады, дирижерлік – Превин, сопранолық партияны – Сильвия Макнейр орындады. 2002 жылы Дори Превин авторлық құқығы шектеусіз «Planet Blue» атты онлайн-альбомын шығарды. Онда қоршаған ортаның нашарлауы және ядролық апаттың қаупі туралы жаңа және бұрын жарияланбаған материалдар жинақталған. Көздерінің көру қабілетіне әсер еткен бірнеше инсультқа қарамастан, ол жұмысын жалғастырды. 1970 жылдардың басындағы жұмыстарының жинағы «The Art of Dory Previn» EMI компаниясымен 2008 жылдың 21 қаңтарында жарық көрді.

In 1970, Previn signed as a solo artist with the Mediarts company founded by Alan Livingston and Nik Venet, and recorded her first album for 12 years, On My Way to Where. Previn's albums maintained a balance of intensely personal lyrics and wider commentary. "A Stone for Bessie Smith" is about the premature death of singer Janis Joplin, while "Doppelgänger" examines the latent savagery of humanity. Self conscious spirituality at the expense of the tangible is criticized in "Mythical Kings and Iguanas", while songs dealing with emotionally frail characters include "Lady With the Braid", "Lemon Haired Ladies", and "The Altruist and the Needy Case". Feminist issues and dilemmas are explored in "Brando" and "The Owl and the Pussycat", while the male ego is attacked with wit and irony in "Michael, Michael", "Don't Put Him Down", and "The Perfect Man". In 1973, Previn's screenplay Third Girl From The Left was filmed and broadcast as a TV movie. In 1983 she wrote and appeared in a musical statement on nuclear war, August 6, 1945, in Los Angeles. Working for television, she won an Emmy Award in 1984 for "We'll Win this World" (from Two of a Kind) with Jim Pasquale, and an Emmy nomination in 1985 for "Home Here" (from Two Marriages) with Bruce Broughton. In 1984, she married actor and artist Joby Baker. She performed in London in 1986, and wrote a stage work, The Flight of the Gooney Bird. She last appeared in concert in 1988, in Dublin and at the Donmar Warehouse in London. Her short stories appeared in several publications, and she also worked on a novel, Word Play with an Invisible Relative. She lectured on lyric writing, recording, and writing autobiographies at various American universities. It was first performed by the New York Philharmonic, with Previn conducting and Sylvia McNair performing the soprano part. A piano reduction was published by G. Schirmer, Inc In 2002, Dory Previn released a royalty free recording available online, Planet Blue. It contains a mixture of recent and previously unreleased material dealing with environmental degradation and the threat of nuclear disaster. She continued to work, despite having suffered several strokes that affected her eyesight. A new compilation of her early 1970s work, The Art of Dory Previn, was released by EMI on January 21, 2008.

Өлім

Превин 2012 жылдың 14 ақпанында Массачусетс штатындағы Саутфилдтегі фермасында 86 жасында қайтыс болды. Ол күйеуі, Жоби Бейкермен бірге өмір сүрді. Одан басқа, үш өгей баласы – Мишель Уэйланд, Фредрика Бейкер және Скотт Циммерман, сондай-ақ алты өгей немересі қалды.