Кіріспе
Angel Mounds State Historic Site (12 VG 1), Миссисиппи мәдениетінің бір көрінісі, Индиана штатының мұражайы мен тарихи орындары басқаратын археологиялық ескерткіш. Ол қазіргі Эвансвилл қаласының оңтүстік-шығысына қарай 8 миль (13 км) жерде, Индиана штатының Вандербург және Уоррик округтерінде орналасқан. Бұл ірі тұрғын және ауыл шаруашылық қауымдастығы біздің заманымыздың 1100-1450 жылдары аралығында салынған және Ангел билігінің саяси, мәдени және экономикалық орталығы болған. Оның ықпалы Огайо өзені аңғарынан басталып, қазіргі Кентукки штатындағы Грин өзеніне дейін 120 мильге (193 км) созылған. Ең гүлденген кезеңінде қаланың қабырғалары ішінде 1000-ге жуық адам тұрған, онда он үш топырақ үйіндісі, жүздеген үйлер, қоршау (палисада) және басқа да құрылыстардан тұратын кешен болған. 1964 жылы ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланған бұл жерде сонымен қатар ақпараттық орталық, Миссисиппи мәдениетінің құрылыстарының үлгілері, 1939 жылғы Жұмыс жобалары басқармасының археологиялық зертханасының көшірмесі және археологиялық ескерткіштен шалқары орналасқан табиғат қорығы да бар. Тарихи ескерткіш Огайо өзені бойындағы орта Миссисиппи мәдениетінің тарихын сақтап, оны ұрпақтарға жеткізуде. Бұл жерге 1852 жылы Ангел отбасысы археологиялық ескерткіш орналасқан жерді сатып ала бастаған, содан бері осы атаумен белгілі. 1938 жылы Индиана тарихи қоғамы, Эли Лиллидің қаржылық қолдауымен, оны сақтап қалу және ұзақ мерзімді археологиялық зерттеулер жүргізу үшін бұл жерді сатып алды. 1939 жылдан 1942 жылға дейін Жұмыс барысы басқармасы 250-ден астам жұмысшыны қазба жұмыстарына жұмылдырды, нәтижесінде 2,3 миллион археологиялық зат тіркеліп, өңделді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қазба жұмыстары уақытша тоқтатылып, 1945 жылы жаз айларында Индиана университетінің археологиялық практикалық мектебінің аясында қайта басталды. 1946 жылы Индиана тарихи қоғамы бұл жерге меншік құқығын Индиана штатына берді. Штат бұл ескерткішті Индиана мемлекеттік мұражайы арқылы басқарады. Ангел дөңесіндегі археологиялық зерттеулер, бұрын Гленн А. Блэк археологиялық зертханасы арқылы жүргізілсе, қазір Индиана университетінің Блумингтон қаласындағы IU археология және антропология мұражайының бақылауында.
Шығу тегі
Мыңдаған жылдар бойы, кейіннен АҚШ-тың шығыс бөлігі ретінде ұйымдастырылған аймақта, өзендердің жанында қоныстанған және оларды саяхат және сауда үшін пайдаланған түрлі тайпалар өмір сүрді. Миссисипи өзені аңғары мен оның салаларындағы географиялық тегіне байланысты аталған кең таралған Миссисипи мәдениеті шамамен 900 жылдары дамыды. Бұл мәдениет ақырында батысқа Оклахомаға дейін, солтүстікке қазіргі Сент-Луис, Миссури штатының маңындағы, Иллинойс штатының оңтүстік-батысындағы қалаларға дейін, ал шығысқа Оңтүстік-Шығыс орманды аймақтарына, қазіргі Солтүстік Каролинаға және оңтүстікке қазіргі Миссисипи штатына дейін тарады.
Сайттың дамуы мен құлдырауы
Орта Миссисиппи мәдениетінің халқы қауымдастықта (б.з. 1100 жыл шамасында бүгінгі Оңтүстік-Батыс Индиана аймағында құрылып, б.з. 1450 жылға дейін сонда тұрған, ал Маржори Хонеркамп 1970 жылдары бұл кезеңді «Періште кезеңі» деп атады) өмір сүрді. «Періште кезеңі» және Миссисиппи мәдениетінің қаласы атауы 1852 жылы археологиялық ескерткішті қамтиған жерді сатып ала бастаған Ангел отбасының есімімен байланысты. Археолог Шерри Хилгеман және басқалар Ангел орнында және Огайо өзені аңғарының осы бөлігіндегі басқа да серіктес қауымдастықтарда жасалған ерекше керамикалық бұйымдарды пайдаланып, «Періште кезеңін» б.з. 750-1000 жылдар аралығындағы «Миссисиппидің пайда болу кезеңі» (Янкитаун кезеңі) мен б.з. 1400-1700 жылдар аралығындағы «Миссисиппинің соңғы кезеңі» (Каборн Велборн кезеңі) арасындағы орталық кезең ретінде анықтады. «Періштелік билеушілік» (басшы басқаратын қарапайым иерархия) Огайо өзені аңғарынан 19 шақырым (12 миль) қашықтықтағы қауымдастықтар тобының аймақтық сауда орталығы болды және бүгінгі Кентукки штатындағы Грин өзеніне дейін созылды. Ірі тұрғын және ауыл шаруашылығы қауымдастығы сонымен қатар Огайо және Миссисипи өзендері бойындағы басқа билеушіліктермен және халықтармен сауда жасаған саяси, мәдени және экономикалық орталық болды. Ангел қауымы негізінен Оңтүстікке Огайо өзенімен, Солтүстікке Уайт өзені мен оның Шығыс саласымен, Батысқа Уабаш өзенімен, Шығысқа Андерсон өзенімен шектелген аймақты мекендеген. Археологтар кішігірім қауымдастықтардың (ауылдар, шағын елді мекендер, шаруашылықтар және лагерьлер) саяси жағынан басты Ангел орнына бағынышты болғанын болжайды. Жердегі қазба жұмыстары күрделі қоғамның жаңа элементтерін ашты. Жұмысшылар басты Ангел орнын б.з. 1000 жылдан кейін салған. Олар Огайо өзені бойындағы ауылдар мен егістік жерлерін де құрды және бай жазықтарда аң аулау мен шаруашылықпен айналысты. Сонымен қатар, Миссисиппи мәдениеті платформа, конус және қырлы төбелер сияқты пішіндерде салынған топырақ үйінділерімен танымал (бүгінгі Оңтүстік Иллинойстағы ең ірі орталық – Кахокияда да кездеседі). Тұрақты масса жасау үшін әртүрлі топырақтарды пайдаланып, Миссисиппи халқы Ангел орнында ірі топырақ құрылыстарын салған. Қауымдастық соңында шамамен алты гектарды (15 акр) алып жатқан және Огайо өзенінің жанында он үш үйіндіні қамтыған. Бұл үйінділердің кейбіреулері рәсімдік және космологиялық мақсаттар үшін салынған. Үйінділерден басқа, Миссисиппи халқы 4 метрлік қабырғалары бар және қорғандары бар, сабан мен балшықтан жасалған қорғаныс қабырғасын (стакада) салған. Бұл елді мекен сол кездегі бүгінгі Индиана штатындағы ең ірі қала болды. Ғалымдар қаланың өркендеген кезеңінде 1000-ға жуық тұрғыны болғанын болжайды, ал Индиана археологы Гленн Альберт Блэк бұл шамамен 200 шаңырауға тең екенін бағалаған. Археологтар Ангел қауымының б.з. 1100 жылдан б.з. 1450 жылға дейін болғанын санайды, бірақ ескерткіштің мерзімі б.з. 1000 жылдан б.з. 1600 жылға дейін ауысады. Көміртектік талдау қауымның б.з. 1200 жылға дейін және б.з. 1500 жылға дейін дамығанын көрсетеді. Миссисиппи халқы Еуропамен байланысқа түсер алдында Ангел орнын тастап кеткен, бірақ Ангел өркениетінің неге құлдырағаны әлі анықталған жоқ. Ғалымдар бұл себептің қоршаған орта факторларына байланысты болуы мүмкін деп болжайды, мысалы, жүгері (көріш) өнімділігін азайтатын ұзақ аймақтық құрғақшылық, соның салдарынан бір кезде халықтың шоғырлануына мүмкіндік берген табиғи ресурстардың азаюы. Сонымен қатар, адамдар тым көп аң аулап, ғимараттар салу және от жағу үшін ағаштарды кесіп, орманды азайтуы мүмкін. Археологтар 1450 жылға қарай Ангел билеушілігінің құлауынан кейін, ескерткіштің көптеген тұрғындары Огайо және Уабаш өзендерінің қосылған жеріне қарай өзен бойымен көшіп кеткенін болжайды. Кейіннен археологтар «Миссисиппидің соңғы кезеңі» (Каборн Велборн кезеңі) деп атаған жеке бір кеш Миссисиппи мәдени тобы пайда болды (б.з. 1400-1700 жылдар).
earthen mounds, designed in shapes including platform, conical, and ridgetop (as also seen at the largest center, Cahokia in present day southern Illinois). Working with a variety of soils to create a stable mass, the Mississippian people built major earthworks at the Angel site. The community eventually covered about and included thirteen mounds near the Ohio River. Some of these mounds were built for ceremonial and cosmological purposes. In addition to the mounds, the Mississippians constructed structures and a defensive palisade (stockade) made of wattle and daub with 12 feet (4 m) walls and punctuated with bastions. This settlement was the largest known town of its time in what became present day Indiana. Scholars believe the town may have had as many as 1,000 inhabitants at its peak, which Indiana archeologist Glenn Albert Black estimated to be about 200 households. Archaeologists believe that the Angel community existed from around AD 1100 to around AD 1450, although estimates for the site vary from AD 1000 to AD 1600. Carbon dating of the community indicate it was developed as early as AD 1200 and as late as AD 1500. The Mississippian people abandoned the Angel site long before European contact; however, it is not known for certain why the Angel civilization declined. Scholars have speculated that it was potentially due to environmental factors, such as an extended regional drought that reduced the maize (corn) surpluses, and resulted in increasingly scarce natural resources that had once enabled the concentration of population. In addition, the people may have been overhunting, and reducing forests through the consumption of wood for constructing buildings and making fires. Archaeologists also theorize that with the collapse of the Angel chiefdom by AD 1450, many of the site's inhabitants relocated downriver to the confluence of the Ohio and Wabash rivers. A separate Late Mississippian cultural group subsequently emerged that archeologists named the Terminal Mississippian Caborn Welborn phase (AD 1400 to AD 1700).
Кейінгі есеп айырысу
Angel Mounds ғалымдары Миссисипи тұрғындары бұл жерді 1400 жылға дейін, ал Огайо өзені аңғарын 1650 жылға дейін тастап кеткенін айтады. Он сегізінші және он тоғызыншы ғасырларда Шоуни, Майами және басқа да тарихи тайпалар сияқты басқа да жергілікті халықтардың топтары келесі 150 жыл ішінде шығыстан Огайо өзені аңғарына көшіп келді. Содан кейін бұл аймаққа еуропалық саяхатшылар мен саудагерлер келді. Шығыс және оңтүстіктен көшіп келген ағылшын-американдық қоныс аударушылар жерді өңдеу үшін қалды. Жергілікті американдықтар да, басқа да қоныс аударушылар да құнарлы топырақ пен қолайлы өсу маусымына қызығушылық танытты. Матиас Ангел (1819–1899) осы қоныс аударушылардың бірі болды. 1852 жылы ол археологиялық ескерткішті де қамтитын егістік жерлерді сатып ала бастады. "Ангел үйі" тарихи орны Ангел отбасы мен олардың ұрпақтарының құрметіне аталған.
Жерді сатып алу
1931 жылдың мамыр айында Огайо мемлекеттік университетінің және Пибоди қорының ұлттық танымал археологы Уоррен К. Мурхед; 1932 жылы Eli Lilly and Company компаниясының президенті болған және 1932 жылдан 1947 жылға дейін Индиана тарихи қоғамының президенті болған Эли Лилли; және Гленн А. Блэк пен Е. Ю. Гернси, қоғам қызметкерлері және археологтар, Индиана штатының археологиялық ескерткіштерін бағалау сапарының аясында Ангел орнына барды. Блэк, 1939 жылдан 1964 жылға дейін Ангел орнындағы қазба жұмыстарын және далалық мектептерді басқарған, сондай-ақ қоғамның археология директоры қызметін атқарды. Ол бұл төбелердің бір археологиялық ескерткішті ұзақ мерзімді зерттеуге мүмкіндік беретінін ойлады. 1939 жылы ресми қазба жұмыстары басталғанға дейін жеке тұлғалар аймақты зерттеп, Ангел орнын қазып жатқан болса да, археологиялық жағдайлар тиісті түрде тіркелмеген. Кейбір адамдар тек мүліктерді жинау үшін келген. 1938 жылы Индиана тарихи қоғамы Ангел отбасының ұрпақтарынан және басқалардан мүлікті сатып алып, археологиялық ескерткіштің жойылмауын қамтамасыз етті. Төбелер жоспарланған бөгет құрылысы мен жылжымайтын мүлік дамытуының салдарынан жойылу қаупінде болды. Индиананың тарихқа дейінгі дәуіріне қызығушылық танытқан меценат ретінде Эли Лилли сатып алуға қаражат бөлді. 1939 жылдан 1942 жылға дейін президент Франклин Д. Рузвельттің «Жаңа саясат» бағдарламасымен қаржыландырылған Жұмыс жобалары басқармасы Индиана археологы Гленн А. Блэктің жетекшілігімен шамамен 250 жұмысшыны жұмысқа алып, орнының бір бөлігін қазды. Нәтижесінде 2,3 миллион археологиялық зат тіркеліп, өңделді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қазба жұмыстары уақытша тоқтатылды, бірақ 1945 жылы жаз айларында Индиана университетінің археологиялық далалық мектебінің аясында қайта басталды. 1946 жылы Индиана тарихи қоғамы мүліктің меншігін Индиана штатына берді, бірақ орнында қазба жұмыстарын жүргізу құқығын сақтап қалды. Блэк мүліктің күзетшісі болып қалды. 1958 жылдан 1962 жылға дейін Ұлттық ғылым қоры екі грант беріп, орнындағы геофизикалық зерттеулерді, соның ішінде протондық магнитометрді қолданып, жер бетінен көрінбейтін палисада (қоршау) қабырғаларының бөліктерін анықтауды қаржыландырды. Бұл жоба Оксфорд университетінің археология және өнер тарихы зертханасы бастаған жұмыстың жалғасы болды және Жаңа дүниедегі құралдың мүмкіндіктерін бағалау бойынша «алғашқы жан-жақты сынақтардың» бірі саналды.
Мемлекеттік тарихи нысан
Ангел мондасы 1964 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды, сол жылы Индиана тарихи қоғамы археологиялық қазба құқықтарын Индиана университетіне берді. Ұлттық тарихи ескерткіш болып табылатын Ангел мондасы мемлекеттік тарихи орны, АҚШ-та Орта Миссисиппи мәдениетін және еуропалықтармен байланысқа дейінгі американдықтардың мәдениетін түсіну үшін ең жақсы сақталған тарихи алдынан келген орындардың бірі болып есептеледі. Осы орынның ауданы 400 акрдан асады және оған түсіндіру орталығы (1972 жылы көпшілікке ашылды), Миссисиппи құрылыстарының үлгілері және 1939 жылғы WPA археологиялық зертханасының көшірмесі кіреді. Мүліктің археологиялық орынды қамтымайтын бөлігінде табиғат қорығы мен демалыс жолдары бар. Ангел мондасы мемлекеттік тарихи орнындағы археологиялық қазба жұмыстары Индиана университетінің далалық мектебі арқылы жалғасуда.
Орнату
Ангел учаскесі 113 шақырым радиуста орналасқан байланысты елді мекендер мен шағын ауылдар тобының аймақтық сауда орталығы болды. Бұл қауымдық жер, қазіргі Кентукки штатына қарап, тар арна арқылы оңтүстікке қарай бет бұрды. Археологиялық қазбалар кезінде адамдар қоныстанған кезде болған арна мен сазды жер, қаланы солтүстік, шығыс және батыс жақтарынан қоршаған тыныш сулы аймақ құрады. Огайо өзеніне дейінгі сазды жер мен арна каноэлермен жүруге қолайлы болды, сондай-ақ тұщы су балықтарын аулауға, ішуге жарамды су алуға және шомылуға мүмкіндік берді. (Огайо өзенінің суы XIX ғасырдың соңына дейін таза және ішуге жарамды болды. ХХ ғасырдың ортасында бұл канал өте жақсы балық аулау орны ретінде танымал болды.) Алғашқы қоныстанған кезде сазды жер терең болды және Миссисиппи халқы оны бұталар мен ағаштардан тазалап ұстады; алайда, 1939 жылы Ангел учаскесінде ресми қазба жұмыстары басталған кезде, өзен құрғап, арна эрозияға ұшырады, нәтижесінде үстінен жүріп өтуге жеткілікті тұрақты жер пайда болды. Миссисиппи халқы Огайо өзені бойындағы бұл жерді ауыл шаруашылығына өте қолайлы деп тапты. Жыл сайынғы көктемгі су тасқыны топырақтың қоректік заттарын жаңарып, жүгері, бұршақ және қабақ сияқты егістерді өсіруге мүмкіндік берді. Құнарлы топырақ Миссисиппи халқына артық өнім өндіруге мүмкіндік берді, олар оны сауда жасау үшін және керамика сияқты шеберлік пен қолөнерге маманданған халықты қолдау үшін пайдаланды. Шамамен 1050-1100 жылдары салынған А және F төбелері Миссисиппи халқы 1400 жылға дейін бұл жерді тастағанға дейін пайдаланылды, содан кейін олар өртелді.
А үйіндісі (Орталық үйінді)
А үйіндісі, сонымен қатар Орталық үйінді деп аталады, кешендегі ең үлкен және ең биік (44 фут (13 м)) болып табылады. Бұл сонымен қатар АҚШ-тың шығысындағы ең үлкен тарихқа дейінгі құрылыстардың бірі. Орталық үйіндіде үш деңгей бар, жоғарғы деңгейдің оңтүстік-шығыс бұрышында кішігірім конустық үйінді орналасқан. Негізгі үйіндінің ұзындығы 644 фут (196 м), ені 335 фут (102 м). Жұмысшылар топырақты ыдыстармен құдықтан (қаланың оңтүстік жағындағы су арнасынан) әкеліп, үйіндіні жасады. Төменгі террасаның көлемі 100 фут (30 м) x 100 фут (30 м), ол үйіндінің оңтүстік жағында орналасқан. Жоғарғы терраса айналасындағы жерден 28 фут (9 м) биіктікте орналасқан. Оңтүстік-шығыс АҚШ-тағы ерте еуропалық саяхатшылардың белсенді Миссисипи мәдениетіне жататын ауылдармен кездесулеріне сүйенсек, бұл үйінді қала мен айналасындағы елді мекендердің мұрагер басшысының тұрағы болған болуы мүмкін. (Жалпы, қоғамның жоғарғы топтары ең биік үйінділерде тұрған, ал төменгі топтары кішірек тұрғын жайларда тұрған деп есептеледі.) Индиана штаты жаяу өтетін адамдардың эрозиясынан қорғау үшін үйіндіге көтерілетін заманауи баспалдақ салды. Археологиялық мәліметтерге сәйкес, тарихи дәуірде ағаштан жасалған баспалдақ болған болуы мүмкін.
F төбе (Қиылым төбесі)
F үйіндісі – толығымен қазылған жалғыз үйінді. Оның өлшемдері 235 фут (72 м) х 239 фут (73 м) және белгілі бір биіктікте. Қазба жұмыстары үйіндінің әртүрлі деңгейлердегі әртүрлі кезеңдерде бірнеше құрылыс фазаларында салынғанын көрсетті. Тұру кезеңдері бастапқы жер қабатындағы құрылысты, содан кейін "2-ші тұру қабаты" деп аталатын тағы бір құрылысты қамтиды. Бұлар "ішкі үйінді бетімен" – үйінді толтыру қабатымен және тағы да құрылыстармен жабылған. Бұл деңгейдегі құрылыстар тұрмыстық сипатта болғанға ұқсайды. Келесі үйінді толтыру қабаты "бастапқы үйінді беті" деп аталады және кем дегенде екі бөлмелі, алдынан антреумдар немесе портиктер қосылған үлкен тіктөртбұрышты құрылыспен жабылған. Үйінді толтырудың соңғы қабаты – "екіншілік үйінді беті". Тарихи кезеңдегі топырақ бұзылуының көп болуына байланысты, осы фазаның үстінде қандай да бір құрылыстар болғаны белгісіз. F үйіндісі қазба жұмыстары барысында қиратылып, кейіннен оның бастапқы келбетін көрсету үшін қайта құрастырылды. Қайта құрастырылған нұсқада палисадамен қоршалған және шыңға апаратын баспалдақтары бар ғибадатхана құрылысы бейнеленген.
Е үйіндісі
Е-үйіндісі үшінші үлкен үйінді болып табылады, оның көлемі 49 метрге 43 метр. Оның жоғарғы платформасы 14 метрге 12 метр. Бұл топырақ үйіндісі ешқашан өңделмегендіктен, ол осы орналасқан жердегі қиық үйіндінің ең жақсы мысалы деп есептеледі. 1972 жылы археологиялық дәлелдер негізінде қоршаудың бір бөлігі қайта жаңартылды. Жаңартылған қабырғалардың биіктігі 4 метр, ал ағаш тіреулер 1 метр тереңдікте тар шақырыққа орнатылған. Қабырғалар мен тіреулер талдардан тоқылған және саз-шөппен жабынған (лақтық және шпаттау). Қоршау қабырғалары бойындағы қорғаныс бекіністері де қайта жаңартылды. Алғашқы тұрғындар бекіністерді шамамен 37 метр аралықпен, қабырғадан 3-3 метрге шығырлы етіп орналастырған. Әр бекініс арасындағы қашықтық қорғаушыларға жебелер мен найзаларды пайдаланып қабырғаларды тікелей шабуылдан қорғауға мүмкіндік берді.
Басқа құрылымдық белгілер
Тұрғын үйлер енді "қызмет ете алмайтын" болған кезде, Миссисипи тұрғындары ғимараттарды өртеп, күлдің үстіне жаңа ғимарат салған. Индиана археологы Гленн А. Блэк қабырғалардың қамыспен жабылғанын және саз бен сабанмен жабылатынын болжады. Шатырдың құрамы нақты белгісіз, бірақ Блэк олардың шөппен жабылған болуы мүмкін деп ойлады. Екі түрлі құрылыс әдісі қолданылды, бірі жазға, екіншісі қысқа арналған. Қазба жұмыстарынан табылған екі дөңгелек құрылым терлеу үйі (қазіргі сауналар сияқты) болған болуы мүмкін. Әйтпесе, олар жиналыстар үшін пайдаланылған болуы да мүмкін. Миссисипи тұрғындары А және F үйінділері арасында қоғамдық алаң деп саналатын жерді де салған.
Өнер бұйымдары
1939 жылдан 1942 жылға дейін WPA жұмыскерлері жүргізген қазба жұмыстары барысында шамамен 2,4 миллион артефакт жиналды. «Періштелер орнында» табылған ең маңызды артефакттардың бірі – 1940 жылдың қараша айында F үйіндісінен табылған, Миссисиппи мәдениетіне тән, отырған адам бейнесінде ойылған тас мүсіні. Флюориттен жасалған артефакт биік және салмағы … (салмағы көрсетілмеген). Осындай сирек кездесетін флюорит мүсіндері Теннесси штатының Генри округіндегі Obion Mounds және Иллинойс штатының Юнион округіндегі Ware Mounds орнында да табылған. Миссисиппи мәдениетінің құралдары мен қару-жарақтары магмалық тау жыныстарынан, шөгінді тау жыныстарынан (құмтастан), тақтатастан, палеозолық тақтатастан, диориттен немесе канел көмірінен жасалған. Металл бұйымдары өте сирек кездесетін. Зерттеулер мен «Періштелер орнынан» табылған артефакттарға сүйене отырып, Миссисиппи халқы сүйектен жасалған балық аулау ілмектерін және моллюскалар мен өзен балықтарын (қара шабақ пен дөңгелекті балықты) аулауға арналған жіптен тоқылған торларды қолданған деп саналады. Кішкентай жануарларды аулау үшін ұшына жебе орнатылған найзалар пайдаланылған. Мүйіз, жануарлар мен құстардың сүйектері, қабықшалар және жануарлардың тістері де табылған. Орнынан табылған шамамен 2 миллион қыш ыдыстың 4569-ы кері бояу техникасымен боялған. 2006 жылдың мамыр айында зерттеушілер орнында қыш ыдыстар жасау шеберханасын тапты. Бұл жаңалық Миссисиппи мәдениетінің көркемдік шеберлігін одан да жақсы көрсетті. Маусымдық қазба жұмыстары кезінде қыш ыдыстар жасау құралдары мен дайындалған, аздап қыздырылған қыш бөлшектері де табылған. Бұл өндіріс желісі сияқты көрінді, жұмыстар ыдыс, құмыра немесе мүсін ретінде аяқталуын және қыздырылуын күтіп тұрды. «Періштелер дөңесінен» табылған археологиялық заттар мен оларға қатысты құжаттар Индиана штатының Блумингтондағы IU Археология және антропология мұражайында сақталады және күтіледі. Соңғы сақтау жұмысы Ұлттық парксервисі және Мұражай және кітапханалар институты басқарған үш жылдық «Америка қазыналарын сақтау» гранты арқылы «Періштелер дөңесі» жинақтарын қайта орналастыруға мүмкіндік берді.
Жерлеу
WPA қазба жұмыстары кезінде (1939-1942 жж.) 300-ден астам жерлеу орны табылды, олардың көп бөлігі осы ескерткіштің шығыс ауылында. Басқа жерлеу орындары F үйіндісінің беткейлерінде, I үйіндісінде немесе қоршау қабырғаларының жанында кездесті. Ангел ескерткішінде қабірлер кеңінен таралған болса да, нәрестелердің қалдықтары "кейде үйлердің еденінің астында" табылған.