Океан Фолс, Британдық Колумбиядағы шағын қала. Теңіз және ұшақпен ғана қолжетімді, жаңбырлы аймақ, бай энергетикалық ресурстарға ие. Тарихы 9000 жылға жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оушен-Фолс – Канаданың Британ Колумбиясының Орталық жағалауындағы елді мекен. Бұрын Crown Zellerbach компаниясына тиесілі ірі кент болған, ол тек қайықпен немесе гидроұшақпен қолжетімді, және тұрақты түрде бірнеше ондаған тұрғыны бар, ал маусымдық халқы 100-ден асып түседі.
Ocean Falls is a community on the Central Coast of British Columbia, Canada. Formerly a large company town owned by Crown Zellerbach, it is accessible only via boat or seaplane, and is home for a few dozen full time residents, with the seasonal population upwards of 100.
География және қоршаған орта
Оушен-Фолс жыл сайын мол жаңбыр жаууымен ерекшеленеді, ал оның тұрғындары кейде "Жаңбыр халықы" деп аталады. Линк көлінен тікелей Кузинс шығанағына құлайтын сарқыраманың маңында орналасқан бұл жер, пайдаланылмаған зор энергия ресурстарына ие.
Ocean Falls is noted for its abundance of rain about annually, and its residents are sometimes referred to as the "Rain People". Situated around a waterfall from Link Lake straight into Cousins Inlet, it has considerable energy resources that are largely untapped.
Тарих
Хайльцук және Нуксак тайпалары 9000 жылдан астам уақыт бойы Оушен-Фолс аймағының жағалауын мекендеген. 1903 жылы Белла Кула целлюлоза және қағаз компаниясы аймақты зерттеп, оның гидроэнергетикалық әлеуетіне тәнті болды. 1906 жылы компания жерді сатып алғаннан кейін қала құрылысы үшін тазалау жұмыстары басталды, үш жылдан соң sawmill, аурухана және мектеп салынды. 1912 жылы бөгет тұрғызылып, целлюлоза зауыты жұмыс істей бастады. Оушен-Фолс целлюлоза және қағаз фабрикасы көп жылдар бойы Британдық Колумбиядағы ең ірі зауыт болды. Зауытта механикалық, сульфиттік және сульфатты целлюлоза өндіріліп, екі газет қағазы машинасы, екі крафт қағазы машинасы және бір мата машинасы арқылы өңделді. Зауыт пен қаланың электр қуатының көп бөлігін төрт гидротурбина өндірді. 1912 жылы Оушен-Фолста 250 адам тұрса, 1950 жылы халық саны 3500-ге жетті. 1970 жылы тұрғындар саны 1500-ге дейін азайды. 1990 жылы шамамен 70 адам ғана қалды, олардың көп бөлігі ағаш кесушілер еді. Зауыттың ұзақ жылдар бойы жұмыс істеуі кезінде бастапқы инвестицияның пайдасы айтарлықтай өзгерді. Төмен еңбекақы, арзан гидроэнергия және инфрақұрылымның төмен құны Оушен-Фолс зауытын тиімді жобаға айналдырды. Дегенмен, қаланың шалғай орналасқандығы, еңбекақының өсуі және қала аумағын ұстаудың жоғары құны одан әрі инвестицияларды тартымсыз етті. Оушен-Фолс целлюлоза және қағаз фабрикасы өте үлкен және күрделі өндіріс ошағы болды, ал жаңғырту шығындары тым жоғары болды. 1970 жылдардың басында зауыт тиімсіз және экономикалық тұрғыдан пайдасыз болды. Сол кездегі иесі, Crown Zellerbach, зауытты жабуды шешіп, 1973 жылдың наурызына дейін қаланы тоқтатты. Облыстық үкімет жоспарланған жабылуға бірнеше апта қалғанда қала мен зауытты минималды бағамен сатып алып, 1980 жылға дейін зауытты жұмыс істетті. Оушен-Фолс зауыты Британдық Колумбиядағы басқа ескі, шалғайдағы целлюлоза және қағаз фабрикаларының қатарына қосылды. Бүгінде қаланың көп бөлігі қиратылған, ал қалған ғимараттардың көпшілігі тозыққан. Дегенмен, Оушен-Фолс тұрғын үй қауымдастығын және бұрынғы тұрғындардың әлеуметтік желісін сақтап тұрады. Қала бірнеше апатқа ұшырады. 1950 жылы үлкен пәтер өртінде сегіз адам қаза тапты, 1965 жылы топырақ көшкінінде жеті адам қаза тапты, ал қаланың Чарльсон мектебі 1969 жылдың 21-22 желтоқсанына қараған түні өртенді. Бөгетті Солтүстік Американың электр желісіне қосатын электр желілері жоқ, сондықтан жергілікті қауымдастықтардан басқа жерге электр энергиясын сату мүмкіндігі жоқ.
The Heiltsuk native speaking people and the Nuxalk native speaking people inhabited the coastal region surrounding Ocean Falls for more than 9,000 years. In 1903, the Bella Coola Pulp and Paper Company surveyed the area and was impressed with the hydro power potential of the site. In 1906, following the company's acquisition of of land, clearing began for the town and three years later, a sawmill, hospital and school were established. In 1912, the dam was erected and the pulp mill began operating. The Ocean Falls pulp and paper mill was the largest mill in British Columbia for many years. The mill produced mechanical, sulfite and sulphate pulp processed on two newsprint machines, two kraft paper machines and one tissue machine. Much of the electrical power for the mill and town was produced by four hydro turbines. Ocean Falls' population numbered 250 in 1912 and grew to 3,500 by 1950. By 1970, the number of inhabitants had dropped to 1,500. Only about 70 people, mostly loggers, remained by 1990. The profit structure of the original investment changed considerably during the mill's many years of operation. Low labour costs, inexpensive hydro power and low infrastructure costs made the Ocean Falls mill a viable proposition. Nevertheless, the remote location, rising labour costs and the high cost of operating a town site made further investment unattractive. The Ocean Falls pulp and paper mill was a very large and complex production facility and modernization costs were prohibitive. By the early 1970s, the facility was inefficient and uneconomical. The owner at that time, Crown Zellerbach, decided to close the plant and effectively shut down the town by March 1973. The provincial government bought the town and mill at a minimal cost a few weeks before the planned closure and kept the mill operating until 1980. The Ocean Falls mill thus joined the ranks of other older, remote pulp and paper mills in British Columbia shut down during the latter part of the twentieth century. Today, much of the town has been demolished, and many of the remaining buildings are in decay. Nevertheless, Ocean Falls maintains a residential community and a social network of former residents. Several disasters have struck the town. A major apartment fire in 1950 killed eight, a mudslide in 1965 killed seven and the town's Charleson school burned down on the night between December 21 and 22, 1969. There are no power lines connecting the dam to the North American power grid, thus no opportunity to sell power to anywhere other than local communities.