Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Олтсвилл – Канаданың Онтарио провинциясындағы құлаған қала. Бұл Онтарионың жоғалған ауылдарының бірі, ол 1958 жылы Сент-Лоуренс теңіз жолының салынуынан тұрақты түрде суға батты. Қала 1787 жылы Біріккен Империяның адалдары (лоялистер) тарапынан Чарльзвилл деп негіленді және 1880 жылы 400 тұрғынымен ең гүлденген кезеңіне жетті. 1958 жылы жаңа теңіз жолының салдарынан суға батқан екінші ірі қала болды, сол кезде халық саны 312 адамды құрады. Су басуға дейін, тасталған ғимараттар үйлерге оттың тигізетін әсерін зерттеу үшін өртеліп жанылды. Олтсвиллдегі отбасылар мен кәсіпкерлер теңіз жолының құрылысы басталар алдында Инглесайд қаласына көшірілді. Кейбіреулері, қазіргі Үстіңгі Канада ауылының солтүстігінде, бір апта ішінде үш мекенжайға ие болды. Кейбір жолдар, кішкентай жолдар мен аулаларды бүгінге дейін көруге болады. 19 ғасырда Гранд-Транк темір жолымен салынған тарихи теміржол стансасы Үстіңгі Канада ауылына көшіріліп, қазірге дейін сақталған. Олтсвилл атауы, Канада провинциясының заң шығару жиналысында және Канаданың Өкілдер палатасында Стормонт округін өкілдік еткен жергілікті кәсіпкер Сэмюэл Олттың құрметіне берілген. Голштин-фризияны тұқымдас мал алғаш рет Канадаға Олтсвилл арқылы жергілікті тұрғын әкелді. Майкл П. Кук 1881 жылы Еуропадан екі бұқа мен он сиыр импорттағанда Онтариоға Голштин тұқымын алғаш рет импорттады. Бұл малдың партиясы бүгінгі таңда ең танымал сүт беруші тұқым болып табылатын Голштин тұқымының негізін қалады. Қазіргі Жоғарғы Канада көшпенді құстар қорығына апаратын жол, бұрын ауылдың басты көшесі – Олтсвилл жолының бір бөлігі болған. Жол тікелей өзенге жетеді, онда Сент-Лоуренс өзенінің су деңгейі төмен болған кезде қаланың қалдықтары – тротуарлар мен іргетастарды көруге болады.
Aultsville is a ghost town in the Canadian province of Ontario. It is one of Ontario's Lost Villages, which were permanently flooded by the creation of the St. Lawrence Seaway in 1958. The town was founded as Charlesville in 1787 by United Empire Loyalists and reached its peak in 1880, when it had 400 residents. It was the second largest town flooded by the new Seaway in 1958, with a population of 312 at the time. Before it was flooded, the abandoned buildings were burned to study the effects of fire on houses. Families and businesses in Aultsville were moved to the new town of Ingleside before the seaway construction commenced. Some just north of Upper Canada Village where it now stands had three addresses in one week. Some walks, lanes, and yards can still be seen today. The historic train station, built in the 19th century by the Grand Trunk Railway, was moved to Upper Canada Village where it remains today. Aultsville was named after Samuel Ault, a local businessman who represented Stormont County in the Legislative Assembly of the Province of Canada and the House of Commons of Canada. The Holstein Friesian breed of cattle were first imported into Canada through Aultsville by a local resident. Michael P. Cook became the first importer of Holsteins into Ontario in 1881 when he imported two bulls and ten cows from Europe. This shipment of cattle founded the base of the Holstein breed here today, which is now the most popular dairy breed. The road which currently leads into Upper Canada Migratory Bird Sanctuary was once a part of Aultsville Road, the village's main street. The road leads directly into the river, where you can still see sidewalks and foundations remaining from the town when the water levels of the St. Lawrence are low.
Тарих
Еуропалықтар Аультсвиллді және оның төңірегін жаулағанға дейін, бұл жерде көптеген үндістердің қоныстары болған. Лоялистер келген соң, жер бөлініп, таратылды, бірақ жергілікті халықтар туралы еш ойылмады. Үндістер осы қоныстың тарихының басында осы аймақтан қуылды.
Prior to being occupied by Europeans, Aultsville and the surrounding area was home to many Native American settlements. When the Loyalists arrived, the land was divided and distributed with little thought given to the Native populations. The Natives were forced out of the area early into the settlement's history.
Лоялистер қонысы және 18 ғасыр
Олтсвилл, Онтариоға алғаш рет 1700-ші жылдардың соңында Нью-Йорк Корольдік полкінің таратылған бес әскерінен тұратын шағын топ қоныстанды. Бұл адамдар Корольге адалдығы үшін мұнда жер алған лоялистер еді. Алғашқы қоныстану кезінде лоялистер бұл жерді Чарльзвилл деп атады, атының шығу тегі белгісіз. 18 ғасырдың соңына қарай Олтсвиллде өз пошта кеңсесі ашылды, ал алғашқы пошта бастығы Джон Бокус болды. Пошта кеңсесі 1957 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін теңіз арнасының суға батуына байланысты жабылды.
Aultsville, Ontario, was first settled in the late 1700s by a small group of five disbanded soldiers of the King's Royal Regiment of New York; these men were Loyalists who likely acquired the land here via grants for their loyalty to the Crown. Upon its initial settlement, the Loyalists called the settlement Charlesville, the origin of this name is unknown. By the end of the 18th century, Aultsville had already established its own post office with the first post master listed as one John Bockus. The post office remained in operation until 1957, when it closed for the flooding of the Seaway.
XIX ғасыр Бірінші дүниежүзілік соғыс
1840 жылға қарай Аультсвиллдің халқы 120 адамға жетті, сондай-ақ аймақта көптеген жаңа кәсіпкерлер мен шеберлер пайда болды. Ауылдың сазды топырағы кірпіш және керамикалық шеберханалар ашуға мүмкіндік берді. Ауылда темір ұстасы, аяқ шеберханасы, көлік құралы жасау шеберханасы және былғары өңдеуші сияқты көптеген жаңа кәсіптер де жұмыс істеді. Кейіннен ауылда тағы екі арақ диірмені салынды. Ауылда Oddfellows ложасы, қоғамдық зал және масон ложасы болды. 19 ғасырдың ортасында Сент-Лоуренс өзенінде Аультсвилл паром деп аталатын шағын паром қызмет етті. Бұл паром жаз айларында Аультсвилл мен Нью-Йорктегі Луисвилл арасында жүретін шағын, қарапайым ағаш қайық болды. Паромға байланысты американ және канадалық тараптар арасында көптеген даулар туды, себебі ол американдық пароммен тікелей бәсекелестікке түсті. 1860 жылдар шамасында Аультсвиллде жеке мектеп ашылды, ол Аультсвилл жалпы білім беру мектебі деп аталды. Бұл мектеп ауылдың бастауыш сыныптарына қызмет етті. 20 ғасырдың басында Аультсвиллде орта мектеп те ашылды. Мұрағаттарда бұл мектеп Аультсвилл орта мектебі және Аультсвилл білім беруді жалғастыру мектебі деп аталады. Мүмкін, мектеп әртүрлі кезеңдерде екі мақсатта да жұмыс істеген; екеуінің арасындағы айырмашылық – білім беруді жалғастыру мектептері бастауыш және орта сынып оқушыларына қызмет көрсеткен. Орта және бастауыш мектептер 1950 жылдарға дейін жұмыс істеді, ауылдың суға батуына байланысты жабылды. Аультсвилл орта мектебінде хоккей және бейсбол командалары, сондай-ақ кадеттер корпусы бар көптеген спорт командалары болды.
By 1840, the population of Aultsville had risen to 120 individuals, and many more pioneer businesses and tradespeople were established in the area. The clay soil in the village allowed for brickyards and pottery works to be established. Many pioneer trades such as a blacksmith shop, shoemaker, carriage shop and tannery were also active in the village. Two more saw mills were also eventually erected in the village. The community was also home to an Oddfellows lodge, community hall and Masonic lodge. During the mid 19th century, a small ferry operated in Aultsville in the St. Lawrence River called the Aultsville Ferry. The ferry was a small, primitive wooden ferry which operated between Aultsville and Louisville Landing, New York during the summer months. Many disputes arose between the American and Canadian sides regarding the ferry, as it was in direct competition with the American ferry. Around 1860, Aultsville became home to its own school, referred to as the Aultsville Common School. This school served the elementary grades of the village. At some point closer to the 20th century, Aultsville established its own secondary school. This school is referred to in records as both Aultsville High School and Aultsville Continuation School. It is possible the school served as both at different periods; the difference between the two being that continuation schools served both elementary and secondary students. The secondary school and elementary school both operated until the 1950s, closing due to the flooding of the village. Aultsville High School had many sports teams including a hockey and baseball team, as well as a Cadet's Corps.
20 ғасыр
ХХ ғасырдың басында Олтсвиллдің бизнес тізіміне тағы үш дүкен, үш ірімшік фабрикасы, тағы бір гараж, төрт жанармай станциясы және банк қосылды. 1929 жылы Олтсвиллде астық тарту зауыты салынды. Зауытта электр қозғалтқышымен жұмыс істейтін металл ұнтақтағыш пластиналар болды; зауыт негізінен жергілікті шаруалардың жеке астық қорын ұнтақтады. Кейінгі жылдары астық тарту зауыты жұмыртқа сұрыптау кеңсесі ретінде пайдаланылды. Бірінші үлкен кешігу 1914 жылдан 1918 жылға дейінгі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде болды. Шекаралық суларды кеме жүру және энергия үшін зерттеу жұмыстары тоқтатылды, өйткені ресурстар негізінен одақтастардың соғыс күштеріне жұмсалды. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ғана үлкен теңіз жолының толық артықшылықтары көрінді. Гидроэнергетикаға деген қажеттіліктің артуы және ұлттық қауіпсіздіктің маңыздылығын мойындауы заң шығарушы органдарға жобаны бастауға қысым жасады; алайда, жобаның екінші үлкен кешігуі 1942 жылдың қазан айында (жапондықтардың Перл-Харборға шабуылдан бір жыл өткен соң) болды, өйткені президент Рузвельт Сент-Лоуренс жобасы адам және металл тапшылығына байланысты дереу тоқтатылуы керек деп мәлімдеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген келіссөздер мен ұсақ кешігулер 1954 жылы соңғы ұсыныстар мен дамуларға дейін жалғасты. Сонымен қатар, АҚШ осы халықаралық жобаны бірлесіп кеңейтуге ғана қатысты, алдымен Канада үкіметі жобалау мен құрылыстың бастапқы кезеңдерін іске қосты. Онтарио комиссиясы Аультсвилл немесе басқа жоғалған ауылдардың жергілікті тұрғындарымен кеңеспей жаңа тас жолдар, қалалар және саябақтардың орналасқан жерлері туралы шешімдер қабылдағаны айтылады. Жоғалған ауылдар тарихи қоғамының мәлімдемесіне сәйкес, Аультсвилл тұрғындары ондаған жылдар бойы күмәнділікке толы болғаннан кейін су тасқынының болатынын білді, өйткені қалыңдықтардың барлығы кесілді.
By the turn of the century, Aultsville had added three more general stores, three cheese factories, another garage, four service stations, and a bank to its list of businesses. A grist mill in Aultsville was built around 1929. The mill contained metal grinding plates which ran on an electric motor; the mill mostly ground the local farmers personal grain supplies. In later years, the grist mill was used as an egg grading office. The first major delay took place during the First World War in 1914 until 1918. The study of Boundary Waters for Navigation and Power was put aside as resources were mainly directed towards the allied war effort. It was not until 1939 when the Second World War started that the full benefits were realized of a larger seaway. Increased hydro needs as well as a recognition of the importance to national security put pressure on legislatures to get the project underway; however, a second major delay of the project happened in October 1942 (a year after the Japanese attack on Pearl Harbor) when President Roosevelt declared that the St. Lawrence project was to be halted immediately due to a shortage of men and metal. After World War II many negotiations and minor delays took place until the final proposals and developments in 1954. Furthermore, not until the Canadian government started the initial phases of planning and construction, that the United States finally participated in the joint expansion of this international project. It is noted that the Commission in Ontario made decisions for the location of new highways towns and parks without first approaching the local residents of Aultsville, or the other Lost Villages. According to the Lost Villages Historical Society, the residents of Aultsville knew the flooding was inevitable after decades of uncertainty when all of the trees in the community were cut down.
Өрт сынағы және жану
1958 жылы, теңіз жолының су басуына дейін, Аултсвиллдің бос тұрған ауылында алты үй мен екі ірі ғимаратты өртеп жіберу жоспарланған. Бұл, Канада Ұлттық зерттеу кеңесінің Құрылыс зерттеу бөлімі басқарған, бақыланатын өрт құрылыстарының әсерін зерттеуге арналған маңызды зерттеу болды. Жобаға Ұлыбританияның Өрт зерттеулері ұйымы, АҚШ Федералдық азаматтық қорғаныс басқармасы, Онтарио өрт сөндіру комиссары мен қызметкерлері, сондай-ақ Онтарио гидроэлектр станциясы қатысты. Директор – Г. В. Шортер, ол бөлімшесінің өрт секциясының басшысы және директордың орынбасары Н. Б. Хатчон болды. Баяндамада түтін мен дыбыс өлшемдері, температура өлшемдері, желдету жылдамдығы өлшемдері және ашылулардың сәулелі температурасы бойынша маңызды байқаулар жасалды. Зерттеудің басқа бөлімдеріне радиометрлік өлшемдер, кедергі термометрлік өлшемдер, газ талдауы және қорытынды есеп кірді. Осы өрттердің мақсаты – радиация арқылы таралатын және желдету жылдамдығына байланысты адамдардың аман қалуын анықтау болды, бұл зерттеуде a, b және c ретінде белгіленді. Зерттеу сонымен қатар өртке төзімділік сынақтарында қолданылатын уақыт-температура қисықтарының дұрыстығын растау үшін пайдаланылды. «Тұрғындардың аман қалуы» бөлімінде өрттің шуы үйдің жоғарғы қабатындағы адамдарға аман қалу мүмкін болмай қалғанға дейін пайдалы бола ма, жоқ па деген мәселе талданды. Түтін дабылдары 1960 жылдарға дейін кеңінен таралған жоқ, олар негізінен мұражайларда, өнер галереяларында және электрондық жабдықтарды қорғауда қолданылды. Жергілікті тұрғындар бұл өрттерді Сент-Лоуренс өрттері деп атады және оларды бұрын ауылда тұрған көрермендер бақылады. Аултсвиллдің ерікті өрт сөндірушісі өз үйінің өртенгенін көрді. Жергілікті орта мектепте мұғалім болған және жергілікті тарихшы саналған Джордж Хикидің айтуынша, көптеген тұрғындар жоспарланған өрттер туралы білмеген. Көптеген адамдар үшін өрттерді көру, үйлерін теңіз жолына жоғалтқаннан кейін ауыр соққы болды. Әйіпті Пауыл шіркеуі 19 желтоқсан 1900 жылы епископ Чарльз Гамильтон тарапынан киеленді. 1925 жылы шіркеу өрттен қирады, бірақ бір жыл ішінде қайта жаңартылды. 1958 жылы теңіз жолының су басуына дайындық ретінде шіркеу бұзылды. Оның орнына, жаңа құрылған Инглисайд қауымында Санкт-Петер шіркеуі салынды, сол кезде бірнеше шіркеулер бұзылды. Біріккен шіркеу Троица Біріккен шіркеуі деп аталды және ол ауылдың ішінде орналасқан методист шіркеуі болды. Басқа шіркеулер сияқты, ол да 1950 жылдары теңіз жолының құрылысына дайындық барысында бұзылды. Trinity United Church деп аталатын Біріккен шіркеудің аумағында ескі зират орналасқан. Шіркеу 1860 жылы салынды, 1957 жылы жабылып, бұзылды. Қоныс аударудың алғашқы жылдарында, 1900 жылға дейін, адамдар өлгендерін өздерінің жерлерінде жерлеуге дағдыланған. Жергілікті тұрғындардың айтуынша, ауылда қабірлерді тонау кең таралған, тіпті бір адам түнде жаңа қабірлерге жақындау үшін жылқысының аяқтарына төсемдер байлаған. Сондай-ақ, өлгендерді қораптарға немесе басқа да заттарға салып, олардың қозғалғанда дыбыс шығаруын қамтамасыз ету де кең таралған.
In 1958, before the flooding of the Seaway, six houses and two larger buildings were scheduled to be burned in the vacant village of Aultsville. This was an important study headed by National Research Council Canada's Division of Building Research to study the effects of controlled burning structures. Contributors to this project were the British Joint Fire Research Organization, the US Federal Civil Defense Authority, the Ontario Fire Marshal and staff, and lastly the Hydro Electric Power Commission of Ontario. The director was G. W. Shorter who was Head of Fire Section (for his division) as well Assistant Director N. B. Hutcheon. In the General Report, significant observances are made from the Smoke and Sound Measurements and the Temperature Measurements, to the Ventilation Rate Measurements and the Radiant Temperature of Openings. Other sections of the study also included Radiometer Measurements, Resistance Thermometer Measurements, a Gas Analysis, and to conclude, the Summary Report. The purpose of these created fires was to determine the survival of the occupants, spread by radiation, and ventilation rates; listed in the study as a, b, and c. The study was also used to validate evidence of time temperature curves – normally used for performing fire resistance tests. The section under Survival of Occupants writes about whether or not noise of a fire would be useful to people upstairs in a house before the time in which survival would become unattainable. Smoke detectors were not common until the 1960s, and were used primarily in museums, art galleries, and electronic equipment protection. Locally, the fires became known as the St. Lawrence Burns and were watched by spectators who once occupied the village. Aultsville's volunteer fire chief observed several of the burns, including that of his own home. According to George Hickey, who was a teacher at the local high school and considered somewhat of a local historian, not many of the residents were aware of the scheduled burns. For many, the burns were considered devastating to watch after already losing their homes to the Seaway. St. Paul's was consecrated by a Bishop Charles Hamilton on December 19, 1900. In 1925, the church was severely damaged by fire, but was rebuilt within a year. The church was demolished in 1958 in preparation for the flooding of the Seaway. St. Peter's church in the newly formed community of Ingleside was erected to replace it and a few other churches demolished at the time. The United church was called the Trinity United Church and was a Methodist church located within the village. Like the other churches, it was also demolished in the 1950s in preparation for the Seaway's construction. The United church, called Trinity United Church, had a cemetery located on its property simply referred to as the Old Burying Ground. The church was constructed in 1860 and was closed and demolished in 1957. In the early years of the settlement until the 1900s, it was common for people to bury their dead on their property. According to local residents, grave robbing was a common problem in the village, with one individual in particular being known for padding his horse's hooves in order to sneak around fresh graves at night. It was also common practice to bury the dead with tins or other items that would produce a sound when disturbed.
Гранд Транк теміржол вокзалы
Олтсвиллдің теміржол станциясы алғаш рет Grand Trunk Railway Inc. компаниясына тиесілі, Grand Trunk желісі бойында орналасқан станция болды. Мұндағы алғашқы станция 1856 жылы, теміржол ашылған жылмен бірге салынған. Бастапқы станция ағаштан жасалған, бірақ шағын ауыл үшін тез тығыз болып қалды. Кейбір мәліметтер бұл ғимараттың жаңа станцияға қосымша құрылыс ретінде пайдаланылғанын көрсетеді. Екінші Олтсвилл станциясы, қазірге дейін сақталған, 1866 және 1889 жылдар аралығында салынды. Бұл станция – теміржолдың "Стандартты No. 1" станциялар тізбегі үшін ұсынған жобалар негізінде салынған, төртбұрышты, қызыл түсті ағаш құрылыс; жобалар жергілікті қауымдастықтың қажеттіліктеріне сәйкес сәл өзгертілді.
Aultsville's train station was first a Grand Trunk Railway Inc. station located along the Grand Trunk line. The first station located here was built around 1856, the same year the railway opened. The original station was made of wood, and quickly became outgrown by the village. Some records indicate the building was used as an outbuilding for the new station. The second Aultsville station, which still stands, was built between 1866 and 1889. This station is a square, red building of wood construction, built based on blueprints supplied by the railway for their "Standard No. 1" chain of stations; the blueprints were slightly altered to suit the community.