Кіріспе

Олтсвилл – Канаданың Онтарио провинциясындағы құлаған қала. Бұл Онтарионың жоғалған ауылдарының бірі, ол 1958 жылы Сент-Лоуренс теңіз жолының салынуынан тұрақты түрде суға батты. Қала 1787 жылы Біріккен Империяның адалдары (лоялистер) тарапынан Чарльзвилл деп негіленді және 1880 жылы 400 тұрғынымен ең гүлденген кезеңіне жетті. 1958 жылы жаңа теңіз жолының салдарынан суға батқан екінші ірі қала болды, сол кезде халық саны 312 адамды құрады. Су басуға дейін, тасталған ғимараттар үйлерге оттың тигізетін әсерін зерттеу үшін өртеліп жанылды. Олтсвиллдегі отбасылар мен кәсіпкерлер теңіз жолының құрылысы басталар алдында Инглесайд қаласына көшірілді. Кейбіреулері, қазіргі Үстіңгі Канада ауылының солтүстігінде, бір апта ішінде үш мекенжайға ие болды. Кейбір жолдар, кішкентай жолдар мен аулаларды бүгінге дейін көруге болады. 19 ғасырда Гранд-Транк темір жолымен салынған тарихи теміржол стансасы Үстіңгі Канада ауылына көшіріліп, қазірге дейін сақталған. Олтсвилл атауы, Канада провинциясының заң шығару жиналысында және Канаданың Өкілдер палатасында Стормонт округін өкілдік еткен жергілікті кәсіпкер Сэмюэл Олттың құрметіне берілген. Голштин-фризияны тұқымдас мал алғаш рет Канадаға Олтсвилл арқылы жергілікті тұрғын әкелді. Майкл П. Кук 1881 жылы Еуропадан екі бұқа мен он сиыр импорттағанда Онтариоға Голштин тұқымын алғаш рет импорттады. Бұл малдың партиясы бүгінгі таңда ең танымал сүт беруші тұқым болып табылатын Голштин тұқымының негізін қалады. Қазіргі Жоғарғы Канада көшпенді құстар қорығына апаратын жол, бұрын ауылдың басты көшесі – Олтсвилл жолының бір бөлігі болған. Жол тікелей өзенге жетеді, онда Сент-Лоуренс өзенінің су деңгейі төмен болған кезде қаланың қалдықтары – тротуарлар мен іргетастарды көруге болады.

Тарих

Еуропалықтар Аультсвиллді және оның төңірегін жаулағанға дейін, бұл жерде көптеген үндістердің қоныстары болған. Лоялистер келген соң, жер бөлініп, таратылды, бірақ жергілікті халықтар туралы еш ойылмады. Үндістер осы қоныстың тарихының басында осы аймақтан қуылды.

Лоялистер қонысы және 18 ғасыр

Олтсвилл, Онтариоға алғаш рет 1700-ші жылдардың соңында Нью-Йорк Корольдік полкінің таратылған бес әскерінен тұратын шағын топ қоныстанды. Бұл адамдар Корольге адалдығы үшін мұнда жер алған лоялистер еді. Алғашқы қоныстану кезінде лоялистер бұл жерді Чарльзвилл деп атады, атының шығу тегі белгісіз. 18 ғасырдың соңына қарай Олтсвиллде өз пошта кеңсесі ашылды, ал алғашқы пошта бастығы Джон Бокус болды. Пошта кеңсесі 1957 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін теңіз арнасының суға батуына байланысты жабылды.

XIX ғасыр Бірінші дүниежүзілік соғыс

1840 жылға қарай Аультсвиллдің халқы 120 адамға жетті, сондай-ақ аймақта көптеген жаңа кәсіпкерлер мен шеберлер пайда болды. Ауылдың сазды топырағы кірпіш және керамикалық шеберханалар ашуға мүмкіндік берді. Ауылда темір ұстасы, аяқ шеберханасы, көлік құралы жасау шеберханасы және былғары өңдеуші сияқты көптеген жаңа кәсіптер де жұмыс істеді. Кейіннен ауылда тағы екі арақ диірмені салынды. Ауылда Oddfellows ложасы, қоғамдық зал және масон ложасы болды. 19 ғасырдың ортасында Сент-Лоуренс өзенінде Аультсвилл паром деп аталатын шағын паром қызмет етті. Бұл паром жаз айларында Аультсвилл мен Нью-Йорктегі Луисвилл арасында жүретін шағын, қарапайым ағаш қайық болды. Паромға байланысты американ және канадалық тараптар арасында көптеген даулар туды, себебі ол американдық пароммен тікелей бәсекелестікке түсті. 1860 жылдар шамасында Аультсвиллде жеке мектеп ашылды, ол Аультсвилл жалпы білім беру мектебі деп аталды. Бұл мектеп ауылдың бастауыш сыныптарына қызмет етті. 20 ғасырдың басында Аультсвиллде орта мектеп те ашылды. Мұрағаттарда бұл мектеп Аультсвилл орта мектебі және Аультсвилл білім беруді жалғастыру мектебі деп аталады. Мүмкін, мектеп әртүрлі кезеңдерде екі мақсатта да жұмыс істеген; екеуінің арасындағы айырмашылық – білім беруді жалғастыру мектептері бастауыш және орта сынып оқушыларына қызмет көрсеткен. Орта және бастауыш мектептер 1950 жылдарға дейін жұмыс істеді, ауылдың суға батуына байланысты жабылды. Аультсвилл орта мектебінде хоккей және бейсбол командалары, сондай-ақ кадеттер корпусы бар көптеген спорт командалары болды.

20 ғасыр

ХХ ғасырдың басында Олтсвиллдің бизнес тізіміне тағы үш дүкен, үш ірімшік фабрикасы, тағы бір гараж, төрт жанармай станциясы және банк қосылды. 1929 жылы Олтсвиллде астық тарту зауыты салынды. Зауытта электр қозғалтқышымен жұмыс істейтін металл ұнтақтағыш пластиналар болды; зауыт негізінен жергілікті шаруалардың жеке астық қорын ұнтақтады. Кейінгі жылдары астық тарту зауыты жұмыртқа сұрыптау кеңсесі ретінде пайдаланылды. Бірінші үлкен кешігу 1914 жылдан 1918 жылға дейінгі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде болды. Шекаралық суларды кеме жүру және энергия үшін зерттеу жұмыстары тоқтатылды, өйткені ресурстар негізінен одақтастардың соғыс күштеріне жұмсалды. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ғана үлкен теңіз жолының толық артықшылықтары көрінді. Гидроэнергетикаға деген қажеттіліктің артуы және ұлттық қауіпсіздіктің маңыздылығын мойындауы заң шығарушы органдарға жобаны бастауға қысым жасады; алайда, жобаның екінші үлкен кешігуі 1942 жылдың қазан айында (жапондықтардың Перл-Харборға шабуылдан бір жыл өткен соң) болды, өйткені президент Рузвельт Сент-Лоуренс жобасы адам және металл тапшылығына байланысты дереу тоқтатылуы керек деп мәлімдеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген келіссөздер мен ұсақ кешігулер 1954 жылы соңғы ұсыныстар мен дамуларға дейін жалғасты. Сонымен қатар, АҚШ осы халықаралық жобаны бірлесіп кеңейтуге ғана қатысты, алдымен Канада үкіметі жобалау мен құрылыстың бастапқы кезеңдерін іске қосты. Онтарио комиссиясы Аультсвилл немесе басқа жоғалған ауылдардың жергілікті тұрғындарымен кеңеспей жаңа тас жолдар, қалалар және саябақтардың орналасқан жерлері туралы шешімдер қабылдағаны айтылады. Жоғалған ауылдар тарихи қоғамының мәлімдемесіне сәйкес, Аультсвилл тұрғындары ондаған жылдар бойы күмәнділікке толы болғаннан кейін су тасқынының болатынын білді, өйткені қалыңдықтардың барлығы кесілді.

Өрт сынағы және жану

1958 жылы, теңіз жолының су басуына дейін, Аултсвиллдің бос тұрған ауылында алты үй мен екі ірі ғимаратты өртеп жіберу жоспарланған. Бұл, Канада Ұлттық зерттеу кеңесінің Құрылыс зерттеу бөлімі басқарған, бақыланатын өрт құрылыстарының әсерін зерттеуге арналған маңызды зерттеу болды. Жобаға Ұлыбританияның Өрт зерттеулері ұйымы, АҚШ Федералдық азаматтық қорғаныс басқармасы, Онтарио өрт сөндіру комиссары мен қызметкерлері, сондай-ақ Онтарио гидроэлектр станциясы қатысты. Директор – Г. В. Шортер, ол бөлімшесінің өрт секциясының басшысы және директордың орынбасары Н. Б. Хатчон болды. Баяндамада түтін мен дыбыс өлшемдері, температура өлшемдері, желдету жылдамдығы өлшемдері және ашылулардың сәулелі температурасы бойынша маңызды байқаулар жасалды. Зерттеудің басқа бөлімдеріне радиометрлік өлшемдер, кедергі термометрлік өлшемдер, газ талдауы және қорытынды есеп кірді. Осы өрттердің мақсаты – радиация арқылы таралатын және желдету жылдамдығына байланысты адамдардың аман қалуын анықтау болды, бұл зерттеуде a, b және c ретінде белгіленді. Зерттеу сонымен қатар өртке төзімділік сынақтарында қолданылатын уақыт-температура қисықтарының дұрыстығын растау үшін пайдаланылды. «Тұрғындардың аман қалуы» бөлімінде өрттің шуы үйдің жоғарғы қабатындағы адамдарға аман қалу мүмкін болмай қалғанға дейін пайдалы бола ма, жоқ па деген мәселе талданды. Түтін дабылдары 1960 жылдарға дейін кеңінен таралған жоқ, олар негізінен мұражайларда, өнер галереяларында және электрондық жабдықтарды қорғауда қолданылды. Жергілікті тұрғындар бұл өрттерді Сент-Лоуренс өрттері деп атады және оларды бұрын ауылда тұрған көрермендер бақылады. Аултсвиллдің ерікті өрт сөндірушісі өз үйінің өртенгенін көрді. Жергілікті орта мектепте мұғалім болған және жергілікті тарихшы саналған Джордж Хикидің айтуынша, көптеген тұрғындар жоспарланған өрттер туралы білмеген. Көптеген адамдар үшін өрттерді көру, үйлерін теңіз жолына жоғалтқаннан кейін ауыр соққы болды. Әйіпті Пауыл шіркеуі 19 желтоқсан 1900 жылы епископ Чарльз Гамильтон тарапынан киеленді. 1925 жылы шіркеу өрттен қирады, бірақ бір жыл ішінде қайта жаңартылды. 1958 жылы теңіз жолының су басуына дайындық ретінде шіркеу бұзылды. Оның орнына, жаңа құрылған Инглисайд қауымында Санкт-Петер шіркеуі салынды, сол кезде бірнеше шіркеулер бұзылды. Біріккен шіркеу Троица Біріккен шіркеуі деп аталды және ол ауылдың ішінде орналасқан методист шіркеуі болды. Басқа шіркеулер сияқты, ол да 1950 жылдары теңіз жолының құрылысына дайындық барысында бұзылды. Trinity United Church деп аталатын Біріккен шіркеудің аумағында ескі зират орналасқан. Шіркеу 1860 жылы салынды, 1957 жылы жабылып, бұзылды. Қоныс аударудың алғашқы жылдарында, 1900 жылға дейін, адамдар өлгендерін өздерінің жерлерінде жерлеуге дағдыланған. Жергілікті тұрғындардың айтуынша, ауылда қабірлерді тонау кең таралған, тіпті бір адам түнде жаңа қабірлерге жақындау үшін жылқысының аяқтарына төсемдер байлаған. Сондай-ақ, өлгендерді қораптарға немесе басқа да заттарға салып, олардың қозғалғанда дыбыс шығаруын қамтамасыз ету де кең таралған.

Гранд Транк теміржол вокзалы

Олтсвиллдің теміржол станциясы алғаш рет Grand Trunk Railway Inc. компаниясына тиесілі, Grand Trunk желісі бойында орналасқан станция болды. Мұндағы алғашқы станция 1856 жылы, теміржол ашылған жылмен бірге салынған. Бастапқы станция ағаштан жасалған, бірақ шағын ауыл үшін тез тығыз болып қалды. Кейбір мәліметтер бұл ғимараттың жаңа станцияға қосымша құрылыс ретінде пайдаланылғанын көрсетеді. Екінші Олтсвилл станциясы, қазірге дейін сақталған, 1866 және 1889 жылдар аралығында салынды. Бұл станция – теміржолдың "Стандартты No. 1" станциялар тізбегі үшін ұсынған жобалар негізінде салынған, төртбұрышты, қызыл түсті ағаш құрылыс; жобалар жергілікті қауымдастықтың қажеттіліктеріне сәйкес сәл өзгертілді.