Джеймс Гамильтон: Оңтүстік Каролинаның саяси қайраткері және 53-ші губернаторы
James Hamilton Jr.
Джеймс Гамильтон: Юрист, политик, 53-й губернатор Южной Каролины (1830-1832). Руководил штатом во время кризиса аннулирования, подавил восстание рабов Денмарка Веси.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Каролинаның губернаторы (1786–1857)
Governor of South Carolina (1786–1857)
Джеймс Гамильтон кіші (8 мамыр 1786 – 15 қараша 1857) – американдық заңгер және саясаткер. Ол АҚШ Конгресінде Оңтүстік Каролинаны (1822–1829) өкілдік етті және оның 53-ші губернаторы болып қызмет етті (1830–1832). Осыған дейін, 1822 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласының интенданты (мэрі) ретінде, құлдар көтерілісінің жоспарлары ашылған кезде Гамильтон кеңінен танылып, халықтың қолдауын алды. Губернатор ретінде ол билігінің шарықталу нүктесінде болған 1832 жылғы жою дағдарысы кезінде штатты басқарды. Гамильтон 1822 жылдың маусымында күдіктілерді, соның ішінде еркін қаралардың көшбасшысы Дания Вессейді қамау үшін қалалық милицияны ұйымдастырды, қалалық кеңеске Магистраттар мен еркін иеленушілер сотын құруға көмектесті және Вессей мен тағы 34 қара адамды өлім жазасына кесуге, ал ондаған басқаларын депортациялауға бұйрық берген олардың әрекеттерін қорғады. Ол сот процесінің халық арасындағы қабылдануына және көтерілістің себептеріне түсінік беруге, сондай-ақ 1822 жылы құлдар мен бостандыққа шыққан түрлі текті адамдарға бақылауды күшейту үшін заң қабылдауға көмектесті. 1839 жылдан кейін ауыр қарызға батқандықтан Гамильтонның беделі төмендеді.
James Hamilton Jr. (May 8, 1786 – November 15, 1857) was an American lawyer and politician. He represented South Carolina in the U. S. Congress (1822–1829) and served as its 53rd governor (1830–1832). Prior to that, Hamilton achieved widespread recognition and public approval for his actions as Intendant (mayor) of the city of Charleston, South Carolina in 1822, during the period when plans for a slave rising were revealed. As governor, he led the state during the Nullification Crisis of 1832, at the peak of his power. Hamilton organized a city militia in June 1822 to arrest suspects, including the purported free black leader Denmark Vesey, supported the City Council in commissioning a Court of Magistrates and Freeholders, and defended their actions, including ordering the execution of Vesey and 34 other blacks, and deporting of tens of others. He helped shape the public perception of the Court proceedings and the reasons for the revolt, as well as gaining legislation in 1822 for more controls on slaves and free people of color. Because of problems with crippling debt after 1839, Hamilton's reputation suffered.
Ерте өмір және мансап
Джеймс Гамильтон 1786 жылдың 8 мамырында Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында Джеймс пен Элизабет (Линч) Гамильтон отбасында дүниеге келді. Оның анасы конгрессмен Томас Линчтің қызы және Томас Линч кішінің қарындасы болды. Ол Жаңа Англиядағы дайындық мектептеріне жіберілді; Чарльстонға оралудан бұрын Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласында және Массачусетс штатының Дедхэм қаласында оқыды. Қалаға оралған соң, ол көрнекті адвокаттар Дэниел Хугер мен Уильям Дрейтонның кеңсесінде заң оқыды. Гамильтон адвокаттық емтиханды тапсырып, Дрейтонның кеңсесінде практикаға кірісті; кейін Джеймс Л. Петигрумен серіктес болды.
James Hamilton was born on May 8, 1786, in Charleston, South Carolina, to James and Elizabeth (Lynch) Hamilton, both of the Lowcountry planter elite; his mother was the daughter of Congressman Thomas Lynch and sister of Thomas Lynch Jr.
His parents sent him to preparatory schools in New England; he studied in Newport, Rhode Island, and Dedham, Massachusetts, before returning to Charleston. In the city he read law under prominent attorneys Daniel Huger and William Drayton. Hamilton passed the bar and went into practice in Drayton's office; he later was in partnership with James L. Petigru.
Неке және отбасы
1813 жылы 15 қарашада Гамильтон Оңтүстік Каролинаның бай плантация иесі Дэниел Хейвард пен Энн Сара Трезеванттың қызы Элизабет Матьюс Хейвардқа үйленді; оның әкесінің әкесі Томас Хейвард-младший, Континенттік конгресте қызмет еткен және Тәуелсіздік жарияланымына қол қойған Оңтүстік Каролиналық болды. Ол үйленуге үш плантация және шамамен 200 құлмен келді. Олардың он бір баласы болды, оның оны ұл, ал бірі қыз.
On November 15, 1813, Hamilton married Elizabeth Mathews Heyward, daughter of wealthy low country South Carolina planter Daniel Heyward and Ann SarahTrezevant; her paternal grandfather was Thomas Heyward Jr., a South Carolinian who served in the Continental Congress and signed the Declaration of Independence. She brought three plantations and approximately 200 slaves to the marriage. The couple had eleven children, ten males and one female.
Саяси мансап
Гамильтон штат саясатына қатысты. Ол 1818 жылы Оңтүстік Каролина штатының Өкілдер палатасына сайланды және 1819 жылдан 1822 жылдың басына дейін қызмет етті. Сол жылы Гамильтон Чарльстон қаласының интенданты, яғни мэрі болып сайланды. Ол жаз айларында ақ үкімет өкілдеріне құлдардың "көтерілісі" жоспарлары белгілі болған кезде қызмет етіп жүрді, бұл көтеріліс Денмарк Весси, еркін қара жұмысшы және бұрынғы құл, ірі AME африкалық американдық шіркеуінің жетекшісі басқарған деп хабарланды. Гамильтон қаланы қорғау және күдікті құлдарды ұстау үшін жедел түрде жасақ құрды. Оның әскерлері бірнеше апта бойы қала мен айналасында аралап жүрді. Гамильтонның басшылығымен қалалық кеңес сот ісін қарауды, куәліктерді тыңдауды және кінәлілерді анықтап, жаза тағайындауды тапсырды. Олар маусымның ортасынан бастап істерін құпия түрде жүргізді. Күдіктілер қаланың барлық жерінде тұтқындалды. 1 шілдеде сот алғашқы 30 күдіктіге қатысты алдын ала қорытындыларын жариялады: Денмарк Весси мен бес құлдан сөз байласуда кінәлі деп танып, оларды өлім жазасына кесті. Олар 2 шілдеде асылып өлтірілді. Барлығы, келесі апталар ішінде сот 131 адамды тексерді, 67 адамды сөз байласуда кінәлі деп тапты және 35 адамды (Весси және бірінші топтың басқа мүшелерін қоса) 1822 жылдың шілдесіне дейін асып тастады. Барлығы 31 адам елден шығарылды, 27 адам тексеріліп ақталды, ал 38 адам сұраққа тартылып босатылды. Сот процесі даулы болды және АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы Уильям Джонсон мен Оңтүстік Каролинаның губернаторы Томас Беннетт оның құпиялылығы мен заңды процестің сақталмауы үшін сынады, өйткені айыпталушыларға күйелерімен бетпе-бет кездесуге рұқсат берілмеді және куәлерге құпиялық уәде берілді. Бірақ Гамильтон оқиғаға қатысты халық пікірін өзгертіп, тамызда 46 беттік мақала жариялады, қаланың үлкен көтеріліс пен қан төгілуді болдырмаудағы әрекеттері үшін мақтады. Ол сондай-ақ қазан айында жарияланған сот ісінің ресми есебін дайындады. Тарихшы Лейси К. Фордтың айтуынша, "дәлелдердің салмағы сюжеттің шамадан тыс көрсетілгенін және Гамильтон, сот және олардың одақтастарының саяси үстемдік үшін оның сабақтарын бұрмалап пайдаланғанын анық көрсетеді". Гамильтонның өмірбаянын жазған Роберт Тинклер, ол сөздің шын екеніне сенгендіктен күдіктілерді ұстауға қатысты аяусыз болды деп санайды. Гамильтон еркін қара нәсілділерге қосымша шектеулер енгізді, егер олар кез келген себеппен штаттан кетсе, штатқа қайтып оралуына тыйым салатын заңмен және құлдардың құдайға табынуы мен жиналуын бақылаумен. 1822 жылдың мамыр айында Оңтүстік Каролинаның конгрессмені Уильям Лоундес АҚШ Конгресінен кеткен кезде Гамильтон жақсы танымал болды және көпшіліктің қолдауын алды. Ол Лоундестің мерзімін аяқтау үшін тағайындалды және 1822 жылдың 13 желтоқсанында конгресске қатыса бастады, әлі де мэр болып қызмет етіп жүрді. Ол 1824 жылы АҚШ Өкілдер палатасына толық мерзімге сайланды және 1826 және 1828 жылдары қайта сайланды, 1829 жылға дейін қызмет етті. Ол Джон Куинси Адамс әкімшілігіне қарсы оппозициялық күштерді басқарды және 1824 және 1828 жылдардағы тарифтік заңдарға қарсы болды. Ұлттық үкіметпен қарым-қатынасы нашарлағандықтан, Гамильтон тағы бір мерзімге кандидат болмауға шешім қабылдады және қарсыласуға дайындалу үшін туған штатына оралды.
Hamilton entered politics in the state. He was elected in 1818 to the South Carolina state House of Representatives, serving from 1819 until early 1822. That year Hamilton was elected as Intendant, or mayor, of the city of Charleston. He was serving when plans were revealed in the spring to white officials of a slave "rising," reportedly led by Denmark Vesey, a free black carpenter and former slave, who was a leader of the large AME African American Church. Hamilton quickly organized a militia to defend the city and round up and arrest slave suspects. Its forces roamed the city and its environs for weeks. With Hamilton's leadership, the City Council commissioned a Court of Magistrates and Freeholders to review the cases, hear testimony, and determine guilt and punishment. They conducted their proceedings in secret, beginning in the middle of June. Suspects were arrested throughout the city. On July 1, the court published its initial findings related to the first 30 suspects: declaring Denmark Vesey and five slaves guilty of conspiracy and condemning them to death. They were executed on July 2 by hanging. In total, most during the next weeks, the courts examined a total of 131 men, convicted a total of 67 men of conspiracy and hanged 35 (including Vesey and others of the first group), through July 1822. A total of 31 men were transported, 27 reviewed and acquitted, and 38 questioned and released. The court proceedings were controversial, criticized by United States Supreme Court Justice William Johnson and South Carolina Governor Thomas Bennett Jr. for their secrecy and lack of due process, as defendants were not allowed to confront accusers and witnesses were promised secrecy. But, Hamilton captured the public opinion of the events, publishing a 46 page article in August, taking credit for the city's actions in preventing a huge uprising and bloodbath. He also shaped the Court's official Report of its proceedings, published in October. Historian Lacy K. Ford has said, "the balance of the evidence clearly points to the exaggeration of the plot and the misappropriation of its lessons by Hamilton, the Court, and their allies for their own political advantage." Robert Tinkler, biographer of Hamilton, thinks he was ruthless about pursuing suspects because he believed the plot was real. Hamilton gained increased restrictions on free blacks, with a state law that prohibited them from returning to the state to live if they left for any reason, and controls on slave worship and gatherings. When South Carolina Congressman William Lowndes resigned from the U. S. Congress in May 1822, Hamilton was well known and had much public support. He was appointed to complete Lowndes' term, starting his congressional career on December 13, 1822, while still serving as mayor. He was elected to the U. S. House of Representatives in 1824 to a full term, and re elected in 1826 and 1828, serving until 1829. He had led opposition to the administration of John Quincy Adams and opposed the Tariff Acts of 1824 and 1828. Increasingly at odds with the national government, Hamilton declined to be nominated for another term and returned to his home state to prepare for confrontation.