Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ертедегі ұялы телефон стандарты
Early mobile telephone standard
Жақсартылған мобильді телефон қызметі (IMTS) – қоғамдық телефон желісімен байланысқан VHF/UHF радиожүйесі болды. IMTS – жердегі телефон қызметіне баламалы радиотелефондық қызмет. 1964 жылы енгізілген IMTS, Мобильді телефон қызметін (MTS) ығыстырды және көптеген MTS жүйелерінен артықшылықтарға ие болды: тікелей операторсыз тікелей қоңырау шалу мүмкіндігі және екі тараптың бір уақытта сөйлеуін қамтамасыз ететін толық дуплекс режимі.
The Improved Mobile Telephone Service (IMTS) was a pre cellular VHF/UHF radio system which linked to the public telephone network. IMTS was the radiotelephone equivalent of land dial phone service. Introduced in 1964, it replaced Mobile Telephone Service (MTS) and improved on most MTS systems by offering direct dial rather than connections through a live operator, and full duplex operation so both parties could talk at the same time.
Техникалық ақпарат
Bell System АҚШ және Канаданың бастапқы ұялы телефон жүйесі үш жиілік жолағын қамтиды: VHF Low (35-44 МГц, 9 арна), VHF High (152-158 МГц, АҚШ-та 11 арна, Канадада 13 арна) және UHF (454-460 МГц, 12 арна). Басқаша атаулары "Төмен жолақты", "Жоғары жолақты" және "UHF" болды. Bell жүйесінің (сымдық байланыс операторы) арналарынан өзге, "RCC" (Радио ортақ тасымалдаушылар) деп аталатын сымдық байланысы жоқ компанияларға VHF-те тағы 7 арна, UHF-те 12 арна берілді. Бұл RCC арналары Bell жүйесінің жиіліктеріне жақын орналасқан. RCC компанияларына сондай-ақ сол арналарда "пейджерлерге" екінші деңгейде шақыру қызметін ұсынуға рұқсат берілді, бірақ шақыру қызметінің өркендеуімен RCC ұялы телефон қызметтеріне басымдық төмендетілді. Кейбір RCC IMTS технологиясын қолданды, бірақ көпшілігі бір уақытта шақыру және ұялы байланыс қызметтерін ұсынатын "Secode 2805" жүйесін қабылдады. Сөйтіп, бірнеше жылдан кейін ұялы телефон қызметтерін ұсынатын басты оператор Bell System компаниясы болды. Оператор бір, екі немесе барлық үш жолақта қызмет көрсетуі мүмкін, бірақ IMTS ешқашан төмен жолақта ұсынылмады (тек MTS, алайда Вашингтон штатындағы Whidbey Telephone компаниясы арнайы тікелей теру жүйесіне ие болды). Бұл жүйелер желілік тығындар мен кедергілерге бейім болды, себебі терминалға жақын радио сигналдың күштілігіне байланысты каналды иеленуі мүмкін. Ұялы байланыс желілері бұл мәселені бір мұнараның ("ұялы") қамту аймағын азайту және ұялы желілердің санын арттыру арқылы шешті. Бұл әдістің кемшілігі - белгілі бір аумақты қамту үшін көбірек мұнаралар қажет болды. Осылайша, IMTS және MTS жүйелері кейбір шалғай аймақтарда әлі де қолданыста, себебі бұл халық тығыздығы төмен үлкен аумақты қамтудың жалғыз мүмкін жолы болуы мүмкін. IMTS жүйесінің жұмыс принципі сол кездегі интегралды схемалардың кеңінен қолданылмағанын ескеретін болсақ, өте жетілген еді. Ең көп таралған IMTS телефоны, Motorola TLD 1100 сериясы, арнаны сканерлеу және цифрларды тану процесін жүзеге асыру үшін шамамен 8 дюймдік екі басылымды тізбек тақтасын пайдаланды, ал барлық логика дискретті транзисторлармен орындалды. Белгілі бір қалада бір IMTS базалық станциясының арнасы тұрақты 2000 Гц "бос" тонын беру арқылы "бос" деп белгіленді. Ұялы телефондар қол жетімді жиіліктерді сканерлеп, бос дыбысты тарататын арнаға қосылады. Ұялы телефонға қоңырау шалғанда, бос дыбыс тоны 1800 Гц "арнаны иелену" тонына ауысады (егер бос болса, бос дыбыс тоны басқа жиілікте пайда болады), ал 7 таңбалы ұялы телефон нөмірі (NPA-ның үш таңбасы және абонент нөмірінің соңғы төрт таңбасы, NXX жіберілмейді) 2000 және 1800 Гц арасында ауысып, импульстік код ретінде жіберіледі. Егер ұялы телефон қоңырау басқа абонентке арналғанын анықтаса, бос дыбысты іздеуді жалғастырады, ал шақырылған ұялы телефон 2150 Гц "қорғау" тонын базалық станцияға қайтарады. Бұл ұялы телефонда қоңырауды іске қосады, ал ұялы телефон абоненті телефонды алғанда, 1633 Гц "қосылу" тоны жауапты қадағалауды көрсету үшін базалық станцияға жіберіледі және дауыс байланысы орнатылады. Ұялы телефонды түсіргенде, базалық станцияға басқа қоңырауды қабылдауға мүмкіндік беру үшін 1336 Гц "ажырату" және 1800 Гц "иелену" тондарының тізбегі жіберіледі. Ұялы телефондар қоңырау шалуды бастау үшін "қосылу" тонын жібереді, ал базалық станция "иелену" тонымен жауап береді. Содан кейін ұялы телефон өзінің идентификациясын жібереді, ол аймақтық кодтан және телефон нөмірінің соңғы төрт таңбасынан тұрады, секундына 20 импульспен жіберіледі, дәл ішкі қоңырау шалу сияқты, бірақ қарапайым теңдік тексеруімен. Сандар алмасулы дыбыстардан тұратын импульстік тізбектермен құрастырылады, яғни қосылу және үнсіздік (тақ сандар үшін) немесе қосылу және қорғау (жұп сандар үшін). Базалық станция шалушының идентификациясын алғаннан кейін, ұялы телефонға диалтон жібереді. Пайдаланушы бұрамалы дискті пайдаланады, ол таңбаланған цифрларды 10 импульс/секунд импульстік тізбегі ретінде (алғашқыда тікелей бұрамалы диск арқылы құрастырылған) қосылу және қорғау тондары ретінде жібереді.
The original Bell System US and Canadian mobile telephone system includes three frequency bands, VHF Low (35 44 MHz, 9 channels), VHF High (152 158 MHz, 11 channels in the U. S., 13 channels in Canada), and UHF (454 460 MHz, 12 channels). Alternative names were "Low Band", "High band" and "UHF". In addition to the Bell system (wireline incumbent) channels, another 7 channels at VHF, and 12 channels at UHF were granted to non wireline companies designated as "RCCs" (Radio Common Carriers). These RCC channels were adjacent to the Bell System frequencies. RCCs were also allowed to offer paging services to "beepers" or "pagers" on a secondary basis on the same channels, but soon, with the growth of paging, RCC mobile phone services were given lower priority. Some RCCs utilized IMTS technology, but most adopted the "Secode 2805" system which allowed for simultaneous paging, so after a few years, the predominant provider of mobile telephone service was the Bell System companies. A given provider might have offered service on one, two, or all three bands, although IMTS was never offered on low band (only MTS, but Whidbey Telephone in Washington State had a custom designed direct dial system.) These were prone to network congestion and interference since a radio closer to the terminal would sometimes take over the channel because of its stronger signal. Cellular networks remedied this problem by decreasing the area covered by one tower (a "cell") and increasing the number of cells. The disadvantage of this is more towers are required to cover a given area. Thus, IMTS and MTS systems still exist in some remote areas, as it may be the only feasible way to cover a large sparsely populated area. The basic operation of IMTS was very advanced for its time, considering that integrated circuits were not commonly available. The most common IMTS phone, the Motorola TLD 1100 series, used two circuit boards about 8 inches square, to perform the channel scanning and digit decoding process, and all logic was performed with discrete transistors. In a given city, one IMTS base station channel was "marked idle" by the transmission of a steady 2000 Hz "idle" tone. Mobiles would scan the available frequencies and lock on to the channel transmitting the idle tone. When a call was placed to a mobile, the idle tone would change to 1800 Hz "channel seize" tone (the idle tone would appear on another frequency, if available), and the 7 digit mobile number (three digits of the NPA and the last four digits of subscriber number, the NXX was not sent) would be sent out as rotary dial pulses, switching between 2000 and 1800 Hz to represent digits. Any mobile recognizing that the call was for someone else would resume scanning for mark idle tone, while the called mobile would then transmit 2150 Hz "guard" tone back to the base station. This would also initiate ringing at the mobile, and when the mobile subscriber picked up the phone, 1633 Hz "connect" tone would be sent back to the base station to indicate answer supervision and the voice path would be cut through. When the mobile hung up, a burst of alternating 1336 "disconnect" and 1800 Hz "seize" tones would be sent to allow the base station to service another call. Mobiles would originate calls by sending a burst of connect tone, to which the base station responded with a burst of seize tone. The mobile would then respond with its identification, consisting of its area code and last four digits of the phone number sent at 20 pulses per second, just as in inward dialing but with the addition of rudimentary parity checking. Digits are formed with a pulsetrain of alternating tones, either connect and silence (for odd digits) or connect and guard (for even digits). When the base station received the calling party's identification, it would send dialtone to the mobile. The user would then use the rotary dial, which would send the dialed digits as an alternating 10 pps pulse train (originally, directly formed by the rotary dial) of connect and guard tones.
Терминал
IMTS жүйелерінде мобильдік станцияда 25 ватт, ал терминалда 100-250 ватт беріліс қуаты болды – бұл жаңа ұялы автомобиль телефондарынан (максималды қуаты 3 ватт) және қазіргі ұялы телефондардан (қуаты 0,6 ватт) ерекшеленді. Мобильдік орналымдар әдетте «басты блоктан» немесе тікелей нөмірді теру пернетақтасы бар телефон тірегінен тұратын. Бұл құрылғылар стационарлық телефон сияқты көрініс пен функционалдыққа ие болды. Ұялы телефондардан айырмашылығы, бұл құрылғылар телефон алқабынан көтерілген кезде дауыс сигналын берді, соның арқасында стационарлық телефонға ұқсас сезім тудырды. Әдетте, кемінде бір фут шаршы және 6 дюйм биіктіктегі үлкен радио қабылдағыш шассисі автомобильдің багажына немесе орындықтарының астына орнатылатын. Бұл қабылдағыштар көп өткізгішті кабельмен (әдетте 0,5 дюйм қалыңдықта) телефон тірегіне қосылатын. Мобильдік антенналарды орнату үшін көліктің корпусына тесік бұрғылау қажет болды; 1970 жылға дейін «шыныға» орнатылатын антенналар болған жоқ, олар кейін ұялы автомобиль телефондары үшін жасалды. Бұл сымды антенналар CB радиосында қолданылатын антенналарға ұқсас және шамамен 19 дюймге жуық (155 МГц жиілігінде 1/4 толқын ұзындығы). Бұл мобильді телефон жүйелеріне үлкен қуат (12 вольтта 10-15 ампер) қажет болды және ол автомобиль аккумуляторына тікелей қосылған қалың қуат кабельдерімен қамтамасыз етілді. Сондықтан IMTS телефоны автомобильдің аккумуляторын қозғалтқыш жұмыс істемей тұрғанда немесе түнде қалдырылғанда пайдалану оңай болды. Бұл құрылғылар автомобильдің дабыл сигналына қосылып, алысқа кеткен пайдаланушыны шақыру үшін дабыл сигналын қолдана алатын. IMTS құрылғылары толық дуплекс режимінде жұмыс істеді, яғни пайдаланушы бір уақытта сөйлеп, екінші тарапты ести алатын. Бұл бұрынғы MTS жүйелерінен жақсырақ еді, олардың көпшілігі жартылай дуплекс болды, бір уақытта тек бір тарапқа хабар беруге мүмкіндік берді; пайдаланушы сөйлеу үшін «сөйлеуге итермелеу» түймесін басып, содан кейін екінші тарапты есту үшін хабар таратушыны «ажырату» қажет болды. 1960 жылы General Electric компаниясы толық дуплекспен жұмыс істейтін «Progress Line» DTO сериялы MTS телефондарын ұсынды, бірақ абоненттерге сөйлеу үшін телефонның «сөйлеуге итермелеу» жолағын басу қажет болды. Сондай-ақ IMTS қолмен ұсталатын қабылдағыштар (Yaesu 1982 жылғы Traveler) болды, олар 2-4 ватт қуатпен жұмыс істеді және барлығы жартылай дуплекс болды. Бұл негізінен алдыңғы панеліне DTMF (екі тонды көп жиілікті) пернетақтасы орнатылған модификацияланған «воки-токилер» болды, бұл терминалды IMTS мобильді телефоны жүйені пайдаланатынына сендірді. Бұл құрылғылар кең таралған немесе практикалық емес еді, өйткені олар IMTS жүйелерінде кездесетін қашықтықтарда базалық станцияға сенімді қосылуға жеткілікті қуатқа ие болмады. Портфель телефондары бұл мәселені шешуге көмектесті, олардың қуаты 10-20 ватт (портфельдің батареясының көлеміне байланысты) және толық дуплекс режимінде жұмыс істеді. Типик IMTS портфель телефондарын Canyon, GCS, SCM Melabs және Livermore Data Systems компаниялары жасаған.
IMTS systems typically had 25 watts of transmitter power at the mobile station and 100 250 Watts at the terminal — unlike the newer cellular car telephones that had maximum power output of 3 watts and modern cellular handsets with power outputs of 0.6 watts. Mobile installations normally consisted of a "head unit" or the telephone handset which sat in a cradle with a direct dialing keyboard. These looked and functioned much like a landline, or hardwired, telephone. Unlike cellular handsets, these units passed through a dial tone when the receiver was lifted from the cradle and in this way seemed more like a landline telephone. There was a separate large radio transceiver chassis, typically measuring at least a foot square and 6 inches high, mounted either in the trunk or under the seats of an automobile. These transceivers were connected to the handset cradle with a multi conductor cable usually around .5 inch thick. The mobile antennas almost always required a hole to be drilled in the body of the car to mount the antenna in; until the 1970s there were no "on glass" antennas these were developed later for the cellular car mounted telephones. These whip antennas looked much like those used for CB radios and were about 19 in. long (1/4 wavelength at 155 MHz). These mobile telephone systems required a large amount of power (10 to 15 amperes at 12 volts) and this was supplied by thick power cabling connected directly to the automobile's battery. It therefore was quite possible and not uncommon for an IMTS telephone to drain an automobile's battery if used for moderate periods of time without the automobile engine running or if left on overnight. Optionally these units were also connected to the car's horn and could honk the horn as a ringer to summon a user who was away from the car. The IMTS units were full duplex, meaning that a user could both talk and hear the other party at the same time. This was an improvement over the earlier MTS systems, most of which were half duplex, allowing only one party to transmit at a time; the user had to "push to talk" to speak and then "unkey" the transmitter to hear the other party on the line. In 1960 General Electric introduced the "Progress Line" DTO series MTS mobiles which were full duplex, although subscribers were still required to press the "push to talk" bar on the handset to speak. There were also IMTS handheld transceivers (Yaesu's 1982 vintage Traveler) that operated on 2 4 watts, and these were all half duplex. These were essentially modified "walkie talkies" with a DTMF (dual tone multi frequency) keypad attached on the front panel, which fooled the terminal into believing an IMTS mobile was using the system. These units were not very common or practical because they lacked the power to reliably connect to the base station over the distances common in the IMTS systems. A compromise existed with the briefcase phone, which had somewhat higher power in the range of 10 to 20 watts (depending on how much battery was in the briefcase), and which was full duplex. Typical IMTS briefcase phones were made by Canyon, GCS, SCM Melabs and Livermore Data Systems.
Негізгі станция
IMTS базалық станциялары әдетте 64-96 километрге дейінгі диаметрлі аумақты қамтыды. Бұл кеңейтілген қашықтық олардың жоғары қуатты хабар таратуымен және көп жағдайда 30-152 метрге дейінгі биіктікте антенна орналасуымен байланысты болды. Ірі қалалардағы IMTS базалық станцияларында 7 немесе 8 арна болса, ал ауылдық станцияларда бір немесе екі арна ғана болды. Әрбір телефондық әңгіме (қосылым) үшін арнаның толыққанды пайдаланылуы қажет болды. Осы шектеуге байланысты бұл жүйелердің сыйымдылығы ұялы жүйелерге қарағанда әлдеқайда төмен болды және барлық арналар толып кету жиі кездесетін жағдай еді. Үлкен қалаларда бұл бір уақыттағы қосылыстардың өте шектеулі санын талап етті. Әрбір абонентке нөмірді теру және пайдалану жөніндегі нұсқаулар берілді. Роуминг (тұрғын аймағынан тыс қоңырауларды қабылдау) пайдаланушы сапар шегіп жатқан мұнара мен қызмет провайдері пайдаланатын нақты арналарды таңдап, үш таңбалы кодты теру арқылы жүзеге асырылды, осылайша пайдаланушының сол жердегі нөмірі тіркелді. Бұл процесті әрбір мұнарада қайталау қажет болды, олардың қашықтығы, атап айтқанда, 64-96 километрді құрады. Кейбір аймақтарда тек жартылай дуплекстік (бір бағытты) байланыс болды және микрофон мен құлаққап арасында сөйлесу үшін "сөйлеу үшін басу" түймесін басу қажет болды. "Басындағы" екі шам арна бос болмағанда қызыл, мұнараға қосылғанда немесе "сөйлеу үшін басу" түймесін басқанда жасыл түспен көрсетілді. Шифрлау болған жоқ және барлық әңгімелер ашық болды.
IMTS base station sites generally covered an area 40–60 miles in diameter. This extended range was due to both their large transmitter power and in many cases higher antenna placement at anywhere from 100 to 500 ft. IMTS base stations in larger cities had as many as 7 or 8 channels while rural stations had as few as one or two channels. Each telephone conversation (connection) required the exclusive use of a channel for the duration. Because of this limitation these systems had a much lower capacity than cellular systems and all channels busy conditions were common. In larger cities this dictated a very limited number of simultaneous calls. Each subscriber was given a packet of dialing and use instructions. Roaming (receiving calls out of the "home area") was achieved by selecting the specific channels used by the tower and service provider the user was traveling in and dialing a three digit code, thereby logging the user's land number at that location. This process had to be repeated at each tower which, as noted, usually had a range of 40–60 miles. Some areas only had half duplex (one way) communications and required the push to talk switch in the handset, between the mouthpiece and the earpiece. Two lights on the "head" indicated busy (red) if no channels were idle and in use (green) if connected to the tower, or depressing the push to talk switch. There was no encryption and all conversations were public.
Жиіліктері
Төменде көрсетілген жиіліктер (МГц-та) АҚШ және Канаданың ұялы телефон қызметі мен жетілдірілген ұялы телефон қызметінде бұрын қолданылған жиіліктер. Төменгі диапазонды "Z" префиксті арналар әрқашан MTS немесе қолмен режимде жұмыс істеді. "Z" арналарын FCC шамамен 2003 жылы аукционда басқа қызметтерге сатты және олар негізінен пайдаланылмайды. VHF және UHF жиіліктері ұялы телефонмен байланысты емес басқа қызметтерге ашылды және негізінен қайта тағайындалды. JJ және JW деп аталатын екі VHF жоғарғы диапазонды арналар тек Канадада қолданылды және Америка Құрама Штаттарында қолданылмайды.
The frequencies listed below (in MHz) are those formerly used in the US & Canadian Mobile Telephone Service and the Improved Mobile Telephone Service. The low band "Z" prefixed channels were always operated in the MTS, or manual mode. The "Z" channels were sold at auction by the FCC in approximately 2003 to other services and remain largely unused. The VHF and UHF frequencies have been opened to other services unrelated to mobile telephony and largely reassigned. The two VHF high band channels designated JJ and JW were used only in Canada, and were not available for use in the United States. Channel Base frequency Mobile frequency VHF Low Band ZO 35.26 43.26 ZF 35.30 43.30 ZH 35.34 43.34 ZM 35.38 43.38 ZA 35.42 43.32 ZY 35.46 43.46 ZR 35.50 43.50 ZB 35.54 43.54 ZW 35.62 43.62 ZL 35.66 43.66 VHF High Band JJ 152.48 157.74 JL 152.51 157.77 YL 152.54 157.80 JP 152.57 157.83 YP 152.60 157.86 YJ 152.63 157.89 YK 152.66 157.92 JS 152.69 157.95 YS 152.72 157.98 YR 152.75 158.01 JK 152.78 158.04 JR 152.81 158.07 JW 152.84 158.10 UHF Band QC 454.375 459.375 QJ 454.400 459.400 QD 454.425 459.425 QA 454.450 459.450 QE 454.475 459.475 QP 454.500 459.500 QK 454.525 459.525 QB 454.550 459.550 QO 454.575 459.575 QR 454.600 459.600 QY 454.625 459.625 QF 454.650 459.650
The frequencies listed below (in MHz) are those formerly used in the US & Canadian Mobile Telephone Service and the Improved Mobile Telephone Service. The low band "Z" prefixed channels were always operated in the MTS, or manual mode. The "Z" channels were sold at auction by the FCC in approximately 2003 to other services and remain largely unused. The VHF and UHF frequencies have been opened to other services unrelated to mobile telephony and largely reassigned. The two VHF high band channels designated JJ and JW were used only in Canada, and were not available for use in the United States. Channel Base frequency Mobile frequency VHF Low Band ZO 35.26 43.26 ZF 35.30 43.30 ZH 35.34 43.34 ZM 35.38 43.38 ZA 35.42 43.32 ZY 35.46 43.46 ZR 35.50 43.50 ZB 35.54 43.54 ZW 35.62 43.62 ZL 35.66 43.66 VHF High Band JJ 152.48 157.74 JL 152.51 157.77 YL 152.54 157.80 JP 152.57 157.83 YP 152.60 157.86 YJ 152.63 157.89 YK 152.66 157.92 JS 152.69 157.95 YS 152.72 157.98 YR 152.75 158.01 JK 152.78 158.04 JR 152.81 158.07 JW 152.84 158.10 UHF Band QC 454.375 459.375 QJ 454.400 459.400 QD 454.425 459.425 QA 454.450 459.450 QE 454.475 459.475 QP 454.500 459.500 QK 454.525 459.525 QB 454.550 459.550 QO 454.575 459.575 QR 454.600 459.600 QY 454.625 459.625 QF 454.650 459.650
Шектеулер
IMTS технологиясы абоненттердің жалпы санын күрт шектеді. 1970-ші және 1980-ші жылдардың басында, ұялы телефондар енгізілгенге дейін, ұялы телефон қызметіне қол жеткізгісі келетіндер үшін үш жылға дейін созылатын "күту тізімі" болды. Бұл потенциалды абоненттер ұялы телефон нөмірі мен ұялы телефон қызметін алу үшін басқа абоненттердің жазылуын тоқтатуын күтіп отырды. Бұл шектеулер IMTS телефондарының төмен сатылуына және өндірісіне әкелді, сондықтан мобильді құрылғылар өте қымбат болды (2000 доллардан 4000 долларға дейін). 1984 жылы AT&T компаниясы бөлінгенге дейін, Bell System IMTS абоненттері әдетте жабдықты ай сайын 120 долларға дейін жалға алды. Арналардың жетіспеуіне байланысты эфир уақыты да өте қымбат болды – минутына 0,70 доллардан 1,20 долларға дейін. Бөлінгеннен кейін Bell компаниялары клиенттерге тиесілі жабдықтарды талап етті, ал айлық төлемдер әдетте 25 доллар және эфир уақытынан бастап белгіленді. Сонымен қатар, арналар өте аз болғандықтан, телефондар арнаны пайдалану үшін "кезекте тұруы" жиі кездесетін жағдай болды, ал IMTS өндірушілері қол жетімді арнаны қаншалықты жылдам басып алуға болатыны үшін бәсекелесті. MTS және IMTS абоненттерінің санының шектелуі ұялы байланыс желілеріне инвестиция салуға түрткі болды. Алшақ аймақтарда жағдай басқаша; алшақ аймақтарда ескіру себеп болып табылады, бірақ қолайлы және қолжетімді баламаның болмауы нормативтік кедергілерге әкелді: клиенттер MTS/IMTS қызметін тоқтатуға қарсы болды. Спутниктік байланыс қызметтерінің қолжетімділігінің артуы және ұялы байланыс желісін кеңейтуге мемлекеттік инвестициялар MTS және IMTS қызметтерін тоқтатуға мүмкіндік берді.
IMTS technology severely limited the total number of subscribers. In the 1970s and the early 1980s, before the introduction of cellular phones, there were "waiting lists" of up to three years for those wishing to have mobile telephone service. These potential subscribers were waiting for other subscribers to disconnect their subscription in order to obtain a mobile telephone number and mobile phone service. These limitations resulted in low quantity sales and production of IMTS phones and the mobile units were therefore very expensive ($2,000 to $4,000). Prior to the divestiture of AT&T in 1984, Bell System IMTS subscribers usually leased the equipment at a monthly rate of up to $120. Availability of the channels was scarce hence airtime was also quite expensive at $0.70 1.20 per minute. Following the divestiture, customer owned equipment was required by Bell companies and monthly rates then typically ran to $25 plus air time. Also, since there were so few channels, it was common for the phones to "queue up" to use a channel and IMTS manufacturers competed for the speed with which the units would seize an available channel. The limit of customer numbers on MTS and IMTS was the driver for investment in cellular networks. In remote regions, this is not the case; in remote regions, obsolescence is the driver, but the lack of a suitable and affordable alternative has resulted in regulatory obstacles: customers did not want the MTS/IMTS service to be withdrawn. Increasing affordability of satellite service, and government investment in cellular expansion allowed MTS and IMTS to be removed.