Кіріспе
Мария Соледад Торрес-и-Акоста (2 желтоқсан 1826 – 11 қазан 1887) – испандық рим-католик дін қызметкері және Марияның қызметшілері қауымын құрған. Оның және оның орденінің миссионерлік қызметі аурулар мен кедейлерге көмек көрсетуге бағытталған. Торрес бала кезінен діни өмірге ұмтылып, денсаулығының нашарлығына байланысты Доминикан ордены қабылдамағаннан кейін, дін қызметкерінің жаңа құрылған әйелдер тобына қосыла алды. Бірақ бірнеше сынақтар оны екі рет қызметтен алынып, қайта тағайындалған қайшылықты басшылық позициясына жеткізді. Торрес 1950 жылы мақамына көтеріліп, кейін 1970 жылы әулие деп жарияланды. Оның еске алу күні, дәстүр бойынша, қайтыс болған күніне сәйкес келеді. 2016 жылы Испанияда оның шақыру жолы мен қауымды құрушы ретіндегі өмірінің алғашқы жылдарындағы қиындықтарды көрсететін фильм түсірілді (түпнұсқа атауы: Luz de Soledad).
María Soledad Torres y Acosta (2 December 1826 – 11 October 1887) born Manuela was a Spanish Roman Catholic professed religious and the founder of the Servants of Mary. Her apostolic actions and those of her order were dedicated towards the nursing of the sick and the poor in the places that it operated in. Torres' childhood consisted of the desire to join the religious life and managed to join a priest's fledgling religious cluster of women after the Dominicans refused to admit her due to her frail constitution. But a series of struggles saw her in a conflicted position of leadership that saw her removed and reinstated twice. Torres was beatified in 1950 and was later proclaimed a saint in 1970. Her liturgical feast is affixed to the date of her death as is the norm. In 2016, a movie was produced in Spain (original title: Luz de Soledad) that tells her vocation and the struggles during the early years of her life as founder.
Өмір
Мануэла Торрес Акоста 1826 жылдың 2 желтоқсанында Мадридте Франсиско Торрес пен Антония Акостаның бес баласының екіншісі болып дүниеге келді; ол "Антония Бибиана Мануэла" деген атпен крещениеден өтті. Оның ата-анасы Пласа-де-Эспанияның жанындағы үйлерінде шағын бизнес жүргізді. 1856 жылы Мартинес он екі дін қызметкерінің алтауын өзімен бірге Фернандо Подағы миссияларға алып кетті, бұл Торресті орденнің басшысы және бастапқы топтың жалғыз қалған мүшесі етіп қалдырды. Қалған дін қызметкерлері оны осы лауазымнан дереу шеттетуге тырысты, бұл топты дезорганизацияға ұшыратты және хаос соншалыққа жетті, тіпті жергілікті епископ оны таратумен қорқытты. Торрес қауымда басшылық еткен кезеңінде бірнеше сынақтарға тап болды, көп ұзамай жала жабудың құрбаны болды және тағы да қызметінен алынды, бірақ кейін тағы бір тергеуден кейін Санчес әкесі оны қайта орнатуға қол жеткізді. Бір ғажайып – 1915 жылдың 10 қарашасында Лючия Сантьяго Альенде әпкесінің қаушатыр туберкулезден және асқазанның ауыр асқынуларынан жазылуы болды. Тағы екі ғажайып екі жеке тану процесінде зерттелді және 1968 жылдың 29 қазанында өткен отырысында Әулиелерді жариялау жөніндегі Конгрегация оларды мақұлдады, ал 1969 жылдың 10 қарашасында оларды бекіткен Папа Павел VI-ға тапсырды. Павел VI Торресті 1970 жылдың 25 қаңтарында әулие деп жариялады.