Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық асыра оңшыл саясаткер Иан Хью Миддлтон Андерсон (1953 – 2 ақпан 2011) 1980-ші және 1990-шы жылдары британдық асыра оңшылдардың маңызды тұлғасы болды.
British far right politician
Ian Hugh Myddleton Anderson (1953 – 2 February 2011) was a leading figure on the British far right in the 1980s and 1990s.
Ерте өмір
Андерсон 1953 жылы Хиллингдонда дүниеге келген. Оның саяси қызметі 1970-жылдардың ортасында Консервативтік партияның оң қанатындағы, әсіресе Дүйсенбі клубына жақын болғанда басталды.
Anderson was born in Hillingdon in 1953. His involvement in politics began in the mid 1970s when he was close to certain elements on the right of the Conservative Party, particularly the Monday Club.
Ұлттық майдан
Андерсон 1970-ші жылдардың соңында Ұлттық фронға қосылды және бастапқыда Ұлттық ұйымдастырушы Мартин Вебстердің қолдаушысы ретінде танылды. Алайда, Ник Гриффин мен Дерек Холланд сияқты тұлғалар бастаған «Саяси әскер» фракциясы Вебстер мен оның көмекшісі Майкл Солтқа қарсы шыққанда, Андерсон көтерілісшілердің жағына қосылып, Вебстер мен Солттың басқарудағы кемшіліктері үшін қуылғанын қамтамасыз ету үшін дауыс беру құқығын пайдаланды. Андерсон Эндрю Бронстың жақын серігі болды және Бронс сияқты, «Саяси әскер» фракциясына көбінесе көңіл бөлді, сондай-ақ «Үшінші позициялық» партияның «Национализм бүгін» журналына мақалалар жазды. Ол Иан Стюарт Дональдсонмен бірлесіп «Коммунизмге қарсы рок» қозғалысының британдық емес, NF-тің провинциясына айналуына да белсенді түрде көмектесті. Андерсонның ықпалы артқан сайын, Бронс бастаған фракция мен оның өзі және «Саяси әскерлер» арасындағы жіктер де артты, себебі Андерсон сайлауға қатысуды ынталандырды. Ол «Дисcиденттік Флаг» газетінің (редакторы Мартин Уингфилд) айналасында біріккен жетекші тұлғалардың бірі болды және 1986 жылы өзінің фракциясымен бірге Ресми Ұлттық фроннан қуылды, содан кейін «Флаг» тобын құрды. Бөлініс 1989 жылғы Воксхоллтағы сайлауда шиеленіске жетті, онда әр фракциядан NF кандидаттары (Патрик Харрингтон мен Тед Бадден) қатысты, дауыс санау кезінде тікелей эфирде бір-бірін сынап, қолдауды бөліп алды. Осыған қарамастан, Андерсон «Флаг» тобының ықпалды тұлғасына айналды және 1990 жылға қарай тиімді жетекшісі болды, Эндрю Бронс саяси аренадан шықты. 1987 жылы Трой Саутгейт пен Патрик Харрингтон, NF-тің Қауіпсіздік және барлау бөлімі (SID) атынан әрекет ете отырып, Андерсонды Лондондағы Стратфордта суретке түсірді, оның баспа бизнесі антифашистік ұйым «Searchlight» кеңсесімен бір ғимаратта орналасқан екені анықталды. Ресми NF «Халықаралық Үшінші позиция» мен «Үшінші жол» деп бөлінгеннен кейін Андерсон 1990 жылы NF-тің бақылауын алды және 1970-ші жылдардың басында Джон О'Брайеннің үлгісі бойынша партияны қайта құруға тырысты, сол кезде олар негізгі партияларға қауіп тудыруға мүмкіншілігі бар еді. Бұған, әрине, «Ұлттық фронт» партиясының жетістіктері себеп болды. Ол сондай-ақ Америка Құрама Штаттарында байланыстар орнатуға тырысты және 1989 жылы Ричард Барретт пен Ұлттық қозғалысымен «Жаңа Атлантикалық харта» деп аталатын келісімге келді. Алайда, Андерсонның NF-і 1980-ші жылдардың белсенділігінің және ішкі тартыстардың салдарынан зардап шекті, ал Британдық Ұлттық партияның пайда болуы оның лидерлік амбицияларына да үлкен тосқауел болды.
Anderson joined the National Front in the late 1970s and was initially seen as a supporter of National Organiser Martin Webster. However, when the Political Soldier faction, led by figures such as Nick Griffin and Derek Holland, moved against Webster and his assistant Michael Salt, Anderson sided with the rebels and used his casting vote to ensure that Webster and Salt were expelled for mismanagement. Anderson became a close associate of Andrew Brons and, like Brons, largely indulged the Political Soldiers faction, writing for the Third Positionist party magazine Nationalism Today. He also played a leading role in working with Ian Stuart Donaldson to ensure that Rock Against Communism became the province of the NF rather than the British Movement. As Anderson grew in influence within the NF divisions between the faction led by Brons and himself and the Political Soldiers grew, as Anderson was a strong supporter of electoral participation. He became one of the leading figures grouped around the dissident Flag newspaper (edited by Martin Wingfield) and was expelled by the Official National Front along with the rest of his faction in 1986, reconstituting as the Flag Group. The divisions reached a crisis at the Vauxhall by election in 1989, where an NF candidate for each faction stood (Patrick Harrington and Ted Budden), splitting support and haranguing one another on live TV as the declaration of votes was made. Anderson, nonetheless, became a powerful figure within the Flag Group and by 1990 was effective leader, Andrew Brons having left the political scene. In 1987, Troy Southgate and Patrick Harrington, acting for the NF's Security and Intelligence Department (SID), photographed Anderson in Stratford, east London, when it was discovered that his printing business was housed in the same building as the offices of Searchlight, an anti fascist organisation. With the Official NF having split into the International Third Position and Third Way, Anderson gained control of the NF in 1990 and attempted to remodel the party back along the lines of John O'Brien in the early 1970s when they had appeared at one stage to be a potential threat to the mainstream parties. The spur for this was undoubtedly the success of the Front National. He had also attempted to gain contacts in the United States and in 1989 he had established a link with Richard Barrett and the Nationalist Movement with a pact known as the 'New Atlantic Charter'. Anderson's NF suffered however from the inactivity and in fighting of the 1980s, whilst the emergence of the British National Party was also a major check on his ambitions as leader.
Ұлттық демократиялық партиялар
Андерсон көп ұзамай Ұлттық фронт атауының теріс қабылданатыны табысқа кедергі келтіріп жатыр деген қорытындыға келді. Сондықтан 1995 жылы ол партия мүшелерінің пошта арқылы өткізген дауыс беруінен кейін партияны «Ұлттық демократтар» деп қайта құрды. Бірақ бұл жаңа бастама да қиындықтарсыз болған жоқ: бір ай ішінде көптеген белсенділер Джон МакОли басқаратын ескі Ұлттық фронтқа қосылып кетті. Андерсон Солтүстік Ирландияда байланыстарды сақтап қалды (Флаг тобының Джо Пирс 1980-ші жылдары орнатқан байланыстар), әсіресе Ольстер Юнионисттік партиясының оңшыл қанатында, және 1997 жылғы жалпы сайлауда Лондондерри Ист сайлау округінен кандидат болып тіркелді. Сайлау округінде дауыстардың бар болғаны 0,2% ғана жинаған Андерсон көп ұзамай Солтүстік Ирландия стратегиясынан бас тартты.
Anderson soon came to believe that the negative connotations of the National Front name were proving a bar to success and so in 1995 he relaunched the party as the National Democrats, after a postal ballot of the members. The launch was not without its problems however: within a month, many activists had joined the continuing National Front run by John McAuley. Anderson maintained contacts in Northern Ireland (which the Flag Group's Joe Pearce had built up during the 1980s), particularly within the right of the Ulster Unionist Party and in the 1997 General Election he stood as a candidate for the Londonderry East constituency. Securing a mere 0.2% share of the vote in the constituency, Anderson soon abandoned his Northern Ireland strategy.
Кейінгі қызметі
Ұлттық демократтар Ұлттық демократия үшін күрес тобына айналып, сайлауға белсенді түрде қатысуын тоқтатты. 2004 жылы ол қоғамдық саясатқа белсенді қатысып, ересектердің білімін арттыру, жергілікті жерді тазалау, сондай-ақ жергілікті науқандардың ішінде көбірек дүкендер ашу және мейрамханалар санын азайту мәселелерімен айналысты. Ол Роберт Килрой Силктің «Веритас» ұйымының жетекші мүшесі Энтони Беннетпен бірлесіп, фунт стерлингті сақтау үшін халықтық науқан ұйымдастыруға да қатысты. Андерсон 2006 жылдың сәуір айында сайлау комиссиясында саяси партия ретінде тіркелген, қысқа ғана өмір сүрген Эппинг қауымдық әрекет тобының жетекшісі болды. Топ 2007 жылғы жергілікті сайлауда Эппинг ормандық округі кеңесіне Андерсонды қоса алғанда екі үміткерді тікелей ұсынды, бірақ екі округте де үшінші орынға табан тіреді. Ол Эппинг Хемналл округінде 215 дауыс алып, Британдық Ұлттық партиясының үміткерін 68 дауыспен басып өтті. Андерсон Консервативтік Демократиялық Альянс сияқты басқа да бірнеше ұйымдардың жұмысына қатысты. Кейінгі жылдары ол UKIP партиясын қолдады және «Егемендігімізді сақтау» (қазір UKIP қолдауымен) қозғалысының өкілі Пэм Барденге көмектесті.
The National Democrats became the Campaign for National Democracy pressure group and ceased actively contesting elections. In 2004, he became a figure in community politics, campaigning for adult learning, local clean ups, and more shops and fewer restaurants amongst other local campaigns. He was also involved in setting up the People's Campaign to Keep the Pound, along with Anthony Bennett, a leading member of Robert Kilroy Silk's Veritas. Anderson was the leader of the short lived Epping Community Action Group, which was registered with the Electoral Commission as a political party in April 2006. The group stood two candidates, including Anderson, for election to Epping Forest District Council in the 2007 local elections, but came third in both wards. He gained 215 votes in the Epping Hemnall ward beating a British National Party candidate by 68 votes. Anderson was also involved in a number of other groups such as the Conservative Democratic Alliance. He gave considerable support to UKIP in later years and aided Pam Barden of Save Our Sovereignty (now sponsored by UKIP).
Пантерлік баспа
Андерсон Дагенхемде Panther Print деп аталатын баспа ісін жүргізді, оны ұлтшыл қозғалыс пайдаланды. Оның қосылу рәсімі 2011 жылдың 15 ақпанында болды.
Anderson ran a printing business called Panther Print in Dagenham, which has been used by the nationalist movement. His funeral took place on 15 February 2011.
Парламент сайлауы дау тудырды
Сайлау күні Сайлау округі Партия Дауыстар % 1974 жылдың қазаны Оксфорд NF 572 1.0 1979 жыл Ньюхэм Оңтүстік NF 1,899 6.2 1982 жылдың 28 қазаны Бирмингем Нортфилд NF 411 0.9 1983 жыл Ньюхэм Оңтүстік NF 993 3.7 1992 жыл Бристоль Шығыс NF 270 0.5 1997 жыл Шығыс Лондондерри NDs 81 0.2 1997 жылдың 31 шілдесі Уксбридж NDs 157 0.5
Date of election Constituency Party Votes % Oct 1974 Oxford NF 572 1.0 1979 Newham South NF 1,899 6.2 28 October 1982 Birmingham Northfield NF 411 0.9 1983 Newham South NF 993 3.7 1992 Bristol East NF 270 0.5 1997 East Londonderry NDs 81 0.2 31 July 1997 Uxbridge NDs 157 0.5