Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка философы Антуанетта Луиза Браун, кейін Антуанетта Браун Блэкуэлл (20 мамыр 1825 – 5 қараша 1921) – АҚШ-тағы бағытты протестант миссионеріне тоғысу рәсімінен өткен алғашқы әйел. Ол өз заманының аса маңызды мәселелері жөнінде шеберлікпен сөз сөйлейтін публицист болды және әйелдер құқықтарын кеңейтуде діни нанымын пайдалану арқылы өзінің замандастарынан ерекшеленді.
American philosopher
Antoinette Louisa Brown, later Antoinette Brown Blackwell (May 20, 1825 – November 5, 1921), was the first woman to be ordained as a mainstream Protestant minister in the United States. She was a well versed public speaker on the paramount issues of her time and distinguished herself from her contemporaries with her use of religious faith in her efforts to expand women's rights.
Ерте өмір және білім
Браун Нью-Йорктің Генриетта қаласында Джозеф Браун мен Эбби Морс отбасында жеті баланың ең кішісі болып дүниеге келді. Браун үш жасында-ақ өте зиялы деп танылды. Жақын маңдағы Рочестердегі евангелист Чарльз Грандисон Финнидің уағыздауы Браун отбасын Конгрегациялық шіркеуге қосылуға ықпал етті. Отбасының діни рәсімдеріне дұға қосуға батыл болғаннан кейін, Браун тоғыз жасқа толмағанда шіркеуге қабылданды. Қауым мүшесі болғаннан кейін көп ұзамай ол жексенбі күндері жиын кезінде уағыздауды бастады. 1841 жылы, 16 жасында Монро округі академиясындағы алғашқы білімін аяқтағаннан кейін Браун өзі сабақ берді. Ол өмірін оқытумен өткізуді жоспарламады, сондықтан Оберлин колледжінде теология мамандығын алып, діни қызметкер болуды мақсат етті. Төрт жыл бойы Антуанетта мектепте сабақ беріп, Огайодағы Оберлин колледжінде оқу ақысын төлеуге жеткілікті ақша жинады. Әке-шешесінің қолдауымен, олар ерлер мен әйелдерге тең білім беруге, сондай-ақ қара нәсілділерге де білім беруге сенгендіктен, ол 1846 жылы Оберлин колледжіне түсті. Колледжде ол әдеби курс аяқтады және 1847 жылы әдеби диплом алды. 1847 жылы бакалавр дипломын алғаннан кейін, ол колледждің теология курсына қабылдану үшін, конгрегациялық миссионерлік қызметке баса назар аударды. Әкімшілік әйелдің теологиялық білім алуы мен оқуына қарсы болды, бірақ кейін белгілі бір шарттармен келісімге келді: Антуанетта курстарға қабылдануы мүмкін, бірақ оған ресми мойындық берілмейді. Теология курсына қатысу шарттарына қарамастан, Антуанетта жазу шебері және харизматикалық спикер болды. Апостол Пауылдың жазбаларына қатысты оның түсіндірмелері "Оберлин тоқсандық шолу" журналында жарияланды. Ол былай деп жазды: "Павел тек 'қоғамдық құлшылықтағы артық өрнектерге, тәртіпсіздікке және негізсіз еркіндіктерге' қарсы ескерту жасағысы келді". Ол Киелі кітаптағы және оның әйелдер туралы айтқандары белгілі бір кезеңге ғана қатысты екенін, және 19 ғасырға ешқандай қатысы жоқ екенін мәлімдеді. Әйелдерге сол кезде көпшілік алдында сөйлеуге рұқсат берілмегенімен, Антуанетта Огайо мен Нью-Йоркте құлдыққа қарсы күрестің және әйелдер құқықтары туралы сөз сөйлеуге шақырылды.
Brown was born the youngest of seven in Henrietta, New York, to Joseph Brown and Abby Morse. Brown was recognized as highly intelligent as early as three years old. The preaching of evangelist Charles Grandison Finney from nearby Rochester led Brown's family to join the Congregational Church. After daring to inject a prayer into her family's religious observance, Brown was accepted into the church before the age of nine. Shortly after becoming a member of the congregation, she began to preach during Sunday meetings. In 1841 at the age of 16, after completing her requisite early schooling at Monroe County Academy, Brown taught school herself. She did not intend to spend her life teaching and so she set her sights on a degree in theology from Oberlin College and a career in the pulpit. For four years, Antoinette taught school and saved enough money to cover the cost of her tuition at Oberlin College in Ohio. Supported by her parents, who believed not only in equal education for men and women, but also for blacks, she enrolled at Oberlin College in 1846. At the college, she completed the literary course and received her literary degree in 1847, In 1847, after graduating with her bachelor's degree, she lobbied the college for admission to the college's theological course with its emphasis on Congregationalist ministry. The administration, opposed to the idea of a woman engaging in any kind of formal theological learning and training, eventually capitulated but with a specific set of pre conditions: Antoinette may enroll in the courses, but she was not to receive formal recognition. Despite the stipulations made regarding her participation in the theology course, Antoinette was a prolific writer and charismatic public speaker. Her exegesis on the writings of the Apostle Paul was published in the Oberlin Quarterly Review. It is there, from a brief excerpt, that her understanding of what may now be popularly called feminist theology, takes shape as she writes: "Paul meant only to warn against 'excesses, irregularities, and unwarrantable liberties' in public worship.'" She insisted that the Bible and its various pronouncements about women were for a specific span of time and certainly not applicable to the 19th century. Even though women were not asked to do public speaking during this time Antoinette was asked to speak in Ohio and New York to speak about anti slavery and on women's rights.
Жою және діни қызметке тағайындау
Мектеп бітіргеннен кейін уағыз айтуға лицензия алмай, Браун министрлік жоспарларын тоқтата тұрып, Фредерик Дугластың аболиционистік газеті "The North Star"-да жазуға бел буды. 1850 жылы ол бірінші Ұлттық әйелдер құқықтары конвенциясында сөз сөйледі, оның сөзі жақсы қабылданып, аболиционизм, тәртіп және әйелдер құқықтары сияқты мәселелерді көтеретін сөздер сапарының бастауы болды. Браун келесі жылдары өткен көптеген Ұлттық әйелдер құқықтары конвенцияларында да сөз сөйледі. 1851 жылы Браунға Конгрегациялық шіркеу уағыз айтуға лицензия берді, ал 1852 жылы Нью-Йорк штатының Оңтүстік Батлер қаласындағы Конгрегациялық шіркеудің министрі лауазымын ұсынды. Ол көптеген сөздерін уақытша тоқтатты және досы (кейіннен қарындасы) Люси Стоунға, ол шамалы 18 күннің ішінде 18 рет лекция оқығанын жазды. Ол әлеуметтік радикалды методист пасторы Льютер Лимен тағайындалды, ол әйелдердің діни білім алу және басшылық ету құқығын ынтамен қолдады. Оның тағайындалуында Ли Антуанеттің уағыз айтуға лайықты екендігіне және Құдайдың шақыруына куәлік ететін уағыз айтты: "Егер Құдай және ақыл-ой мен рухани жетілу оны бұрыннан дайындамаса, - деді ол жиналған халыққа, - біз оны тағайындау арқылы немесе бөліп көрсету арқылы ештеңе жасай алмаймыз. Біздің міндетіміз – оның Құдайдың шақыруымен, Жаңа Өсиеттің пасторы ретінде танылғанына куәлік ету ғана, оның Құдайдың ұлы Иса Мәсіхтің жақсы хабарын уағыздауға толыққанды дайын екендігіне сену." Тағайындалғаннан кейін бір ай өткен соң Браун Нью-Йорк қаласында өткен Дүниежүзілік тәртіп конвенциясына делегат ретінде қатысты, онда екі тәртіп ұйымын өкілдік етсе де, ұйымдастырушылар оған сөз сөйлеуге рұқсат бермеді. Кэрол Лассер мен Марлен Диалл Мерриллдің сөздерімен айтқанда, Браун Темпераменттік конференцияда "әдетте консервативті мақсаттарды әйелдер құқықтарымен үйлестірудегі қиындықтарға" қайтадан тап болды. 1854 жылы өмірінің тоғысқан жерінде Блэкуэлл: "Менің сенімімнің негізгі қағидаларының бәрі менің қолымнан шығып кеткенін сезіндім" деп жазды. Бұл кернеу оның ішінде күшейді, бір жылдан кейін ол Оңтүстік Батлерден кетуге шешім қабылдады, және аяқсыз, тіпті Льютер Лидің Антуанеттің толық қолдауы да оған онда тұрақты өмір салтын қамтамасыз етуге жеткіліксіз болды. Бостондық тергеуші оның кетуі туралы былай деп хабарлады: "REV. ANTOINETTE BROWN, жақында Rev. Blackwell, өзінің алғашқы пасторлық қызметінде сәтсіздікке ұшыраған сияқты." Ол пасторлық қызметтен жынысына байланысты бас тартқан жоқ, бірақ Конгрегациялық пасторлықтың ортодоксалиясына деген сенімсіздік күшейгенімен және оның жұмысы үшін тұрақты ресурстардың жетіспеуімен күрделенді. 1857 жылы ол қайтадан оратор және реформатор ретінде жұмысын бастады.
Without a preaching license following graduation, Brown decided to pause her ministerial ambitions to write for Frederick Douglass' abolitionist paper, The North Star. She spoke in 1850 at the first National Women's Rights Convention, giving a speech that was well received and served as the beginning of a speaking tour in which she would address issues such as abolition, temperance, and women's rights. Brown spoke at many of the subsequent annual National Women's Rights Conventions. Brown was eventually given a license to preach by the Congregational Church in 1851 and then offered a position as Minister of a Congregationalist church in South Butler, New York in 1852. She temporarily suspended her vast speaking engagements, writing to her friend (and later sister in law) Lucy Stone that she had lectured eighteen times in almost as many days, and was ordained by a socially radical Methodist minister named Luther Lee, a passionate and vocal advocate of women's right to theological education and leadership. At her ordination, Lee delivered a sermon testifying to Antoinette's suitability as a preacher and her calling from God: "If God and mental and moral culture have not already qualified her," he said to the crowd assembled for the occasion, "we cannot, by anything we may do by way of ordaining or setting her apart All we are here to do is to subscribe our testimony to the fact, that in our belief, our sister in Christ, Antoinette L. Brown, is one of the ministers of the New Covenant, authorized, qualified, and called by God to preach the gospel of his Son Jesus Christ." A month after her ordination Brown traveled as a delegate to the World's Temperance Convention in New York City, where despite representing two temperance organizations, she was denied a chance to speak by the organizers. In the words of Carol Lasser and Marlene Deahl Merrill, Brown again "faced the difficulties of combining essentially conservative causes with women's right's work" at the Temperance Conference At a crossroads in her life, in 1854, Blackwell wrote, "I [find] that the whole groundwork of my faith has dropped away from me." This tension manifested itself within her, and after a year she decided to leave South Butler; and unfortunately, even Luther Lee's unqualified support of Antoinette was not enough to provide her with a sustainable lifestyle there. The Boston Investigator reported her departure with the headline: "REV. ANTOINETTE BROWN, more recently Rev. Mrs. Blackwell, seems to have made a failure in her first pastorate." She did not fail the pastorate due to her gender, but rather a growing insecurity of belief in the orthodoxy of the Congregational ministry, compounded with a lack of sustainable resources for her work. In 1857, she returned to her work as an orator and reformer.
Әйелдер құқықтары
Министрліктен кеткеннен кейін ол әйелдер құқықтары мәселелеріне көбірек назар аударды. Көптеген әйелдер құқығын қорғаушылар діннің әйелдерді қанауға қызмет ететініне сеніп, оған қарсы болса, Блэкуэлл әйелдердің дінге белсенді қатысуы олардың қоғамдағы мәртебесін арттыруға көмектеседі деп берік сенді. Көптеген әріптестерінен өзгеше, ол әйелдердің сайлау құқығынан гөрі әлеуметтік жағдайын жақсартуға көбірек мүдделі болды. Ол ерлер мен әйелдер арасындағы табиғи айырмашылықтардың саясатта әйелдерді тиімді өкілдік ету мүмкіндігін шектеуіне сенді, сондықтан әйелдер үшін дауыс беру құқығы, нақты басшылық мүмкіндіктермен бірге берілмесе, көп пайда бермейді. Браун басқа реформаторлардан әйелдердің некедегі шектеулерін жеңілдету үшін ажырасуға қарсы болғандығымен ерекшеленді. Антуанетта Нью-Йорк қаласына қайырымдылық жұмыстарын істеу үшін, сондай-ақ онда тұратын адамдарға лекция оқып, ақша жинау үшін кетті. Нью-Йоркқа бара жатқанда ол Массачусетс штатының Вустер қаласындағы әйелдер құқықтары жөніндегі алғашқы ұлттық конвенцияға қатысты. Бұл конвенция оған қатты әсер етті, сондықтан ол тәуелсіз лектор болуға шешім қабылдады. Ол Пенсильвания және Огайо сияқты жайларда Жаңа Англияны аралап, әйелдер құқықтары, құлдыққа қарсы күрес және тыйым салу туралы лекциялар оқыды. Мүмкіндігі болғанда шіркеуде уағыз айтқан. Олардың жеті баласы болды, екеуі нәресте кезінде қайтыс болды. Блэкуэлл отбасылық жауапкершіліктері мен әйелдер құқықтары қозғалысының көптеген аспектілерімен келіспеушілігі лекция оқуын тоқтатуға мәжбүр еткенше мансабын жалғастырды. Жазу әйелдер үшін әлеуметтік өзгерістерді қолдаудың жаңа құралы болды; ол өз еңбектерінде әйелдерді еркектік мамандықтарды іздеуге және еркектерді үй шаруасында көмектесуге шақырды, бірақ әйелдердің негізгі рөлі үй мен отбасын күту екеніне сенді. Чарльз Дарвин мен Герберт Спенсердің жазбаларына құрметпен қараған, бірақ оларды өз заманының ең ықпалды адамдары деп есептеген Блэкуэлл теология, ғылым және философия салаларында бірнеше еңбек жариялады. Ол Дарвин мен Спенсердің ғылыми әдістің бұрмаланған нұсқасын қолданғанына сенді, ол тек еркектердің көзқарасын ғана қабылдады. Блэкуэлл болса, қоғамдағы әйелдерді түсіну үшін әйелдердің өздері әйелдерді зерттеуі керек деп мәлімдеді, ол бұл зерттеуді "Әйелдік адамзат ғылымы" деп атады. Оның ең танымал еңбегі 1875 жылы жарық көрген "Жаратылыстағы жыныстар" еңбегінде ол жыныстардың табиғи эволюция арқылы әртүрлі, бірақ тең екенін дәлелдейтін жартылай ғылыми теорияны ұсынды. Ол эволюциялық теорияны сынағаны үшін өзін мақтанқор деп есептейтінін білді, бірақ "Біз [әйелдер] қандай қиындықтарға тап болсақ та, күтіп отыру оларды ешқашан азайта алмайды" деп жазды. Дарвин 1869 жылы оған "Жалпы ғылымдағы зерттеулер" кітабының көшірмесі үшін алғыс айтып хат жазған. Ол сондай-ақ 1871 жылы "Арал көршілері" романын және 1902 жылы "Теңіз ағымы" өлеңдер жинағын жазды. 1860 жылы Азамат соғысының басталуына дейін өткен соңғы Ұлттық әйелдер құқығы конвенциясында Антуанетта әріптестері Сьюзан Б. Энтони мен Элизабет Кейди Стэнтонмен ажырасу мәселесі бойынша қызу пікірталас жүргізді. Ол оңай ажырасуға қарсы болды, "ерлі-зайыптылар бір-біріне деген міндеттемелерін жоя алмайды. Кез келген ажырасу табиғи және моральдық тұрғыдан мүмкін емес" деді. Антуанетта, бейтараптыққа қарсы күрескен және сайлау құқығын қолдаған белсенді, достары мен әріптестерінің үмітіне қарамастан, Конституцияға он төртінші түзетутің қабылдануын қолдады, онда әйелдердің дауыс беру құқығы қамтылмаған. 1869 жылы түзетуге қатысты дау кезінде ол Люси Стоунмен бірге басқа әйелдер құқығын қорғаушы белсенділерден бөлініп, Энтонидің Ұлттық әйелдер құқығын қорғау қауымдастығына қарсы салмақ ретінде Америка әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын құрды. 1873 жылы Блэкуэлл әйелдердің мәселелерін шешу үшін әйелдерді дамыту қауымдастығын құрды. Ол 1891 жылы Нью-Джерси әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының президенті болып сайланды және Америка тазалық қауымдастығын құруға көмектесті. Ол сондай-ақ Нью-Йорк қаласының кедейлері үшін лекциялар оқыды.
Following her separation from the ministry, she focused increasingly on women's rights issues. While many women's rights activists opposed religion on the basis that it served to oppress women, Blackwell was steadfast in her belief that women's active participation in religion could serve to further their status in society. Unlike many of her peers, she cared more about improving women's status in society than for suffrage. She believed that the inherent differences between men and women limited men's effectiveness in representing women in politics; thus suffrage would have little positive impact for women unless it was coupled with tangible leadership opportunities. Brown also diverged in opinion from other reformers with her opposition to divorce as a means of easing women's marital restrictions. Antoinette left for New York City to do charity work in the slums and to lecture and raise money for the people who lived there. On her way to New York City, she stopped in Worcester, Massachusetts to attend the first National Woman's Rights Convention. This convention influenced her so much that she decided to become an independent speaker. She traveled throughout New England in places like Pennsylvania and Ohio to speak on Woman's Rights, Anti Slavery and Temperance. She sometimes even spoke in church sermons when she had the chance. and they had seven children, two dying in infancy. Blackwell continued her career until domestic responsibilities and her disagreement with many aspects of the women's rights movement caused her to discontinue lecturing. Writing became her new outlet for asserting social change for women; in her works she encouraged women to seek out masculine professions and men to share in household duties, yet she retained the belief that women's primary role was care of the home and family. Inspired by yet critical of the writings of Charles Darwin and Herbert Spencer, who she considered to be the most influential men of her day, Blackwell published several works in the fields of theology, science and philosophy. She believed both Darwin and Spencer employed a tainted version of the scientific method, one that embraced a solely masculine vantage point. Blackwell instead asserted that in order to understand women in society, women themselves ought to conduct the study of women, which Blackwell termed the "science of Feminine Humanity." Perhaps her most notable work was published in 1875, The Sexes Throughout Nature, in which she presented a quasi scientific theory arguing that the sexes are different but equal by way of natural evolution. She knew she would be considered presumptuous for criticizing evolutionary theory, but wrote that "However great the disadvantages under which we [women] are placed, these will never be lessened by waiting." Darwin had written a letter to her in 1869, thanking her for a copy of her book, Studies in General Science. She also wrote a novel, The Island Neighbors, in 1871, and a collection of poetry, Sea Drift, in 1902. In 1860, at the last National Woman's Rights Convention held before the outbreak of the Civil War, Antoinette engaged in the heated debate about divorce with her colleagues and contemporaries, Susan B. Anthony and Elizabeth Cady Stanton. She was opposed to an easy divorce arguing, "the married partner can not annul his obligations to the other All divorce is naturally and morally impossible." Antoinette, a staunch abolitionist and suffragist, contrary to the hopes of her friends and fellow suffragists, supported the passage of the Fourteenth Amendment to the Constitution, which did not include the right of free women to vote. In 1869, during the controversy over the amendment, she and Lucy Stone separated from other preeminent women's rights activists to form the American Woman Suffrage Association as a counterweight to Anthony's National Woman Suffrage Association. In 1873, Blackwell founded the Association for the Advancement of Women in an attempt to address women's issues that similar organizations ignored. She was elected president of the New Jersey Woman Suffrage Association in 1891 and helped found the American Purity Association. She also lectured on behalf of the poor of New York City.
Кейінгі өмірі
Оберлин колледжі Браунға 1878 және 1908 жылдары сәйкесінше құрметті магистр және доктор дәрежелерін берді. 1878 жылы ол ұйымдасқан дінге қайта оралып, унитарийшіл болды. Ол Америка унитарий қауымдастығына өтініш білдіріп, пастор ретінде мойындалды. Ол унитарий шіркеулерінде сөйледі және лекциялық сапарларын жалғастырды. 1893 жылы Браун Чикагодағы Колумбия көрмесінде өткен Діндер Парламентіне қатысты. Ол онда былай деді: «Әйелдер діни мінберге де, әлемге де бірдей себеппен, міндетті түрде қажет – себебі олар әйелдер. Әйелдер... немесе, ескірген, есітпеген еліктеу әдеті жеңілген кезде, адамзаттың діни эволюциясы үшін алмастырылмас болады». 1975 жылы Біріккен Христиан Шіркеуі өзінің 10-шы Бас Синодында «тағайындалған қызмет арқылы әйелдердің қосқан үлесін көрсететін, шіркеуде немесе басқа да шіркеумен байланысты мекемелерде, соның ішінде мамандандырылған қызметтегі әйелдерге сезімталдық танытып, шіркеудегі барлық әйелдердің мүддесін қорғайтын» UCC әйелдеріне Антуанетта Браун сыйлығын беруді бастады. 1993 жылы Антуанетта Браун Блэквелл Ұлттық Әйелдер Даңқы залына енгізілді.
Oberlin College awarded Brown an honorary Master's and Doctoral degrees in 1878 and 1908, respectively. In 1878, she returned to organized religion, becoming a Unitarian. She applied to the American Unitarian Association and was recognized as a minister. She spoke in Unitarian churches and resumed her lecture touring. In 1893, Brown attended the Parliament of Religions during the Columbian Exposition in Chicago. There, she said, "Women are needed in the pulpit as imperatively and for the same reason that they are needed in the world—because they are women. Women have become—or when the ingrained habit of unconscious imitation has been superseded, they will become—indispensable to the religious evolution of the human race." In 1975, the United Church of Christ at its 10th General Synod began awarding the Antoinette Brown Awards to ordained UCC women who "exemplify the contributions that women can make through ordained ministry, have provided outstanding ministry in a parish or other church related institutions, including women in specialized ministry, and have a sensitivity concerning the challenges and possibilities of women in ministry and advocacy on behalf of all women in the church." In 1993, Antoinette Brown Blackwell was inducted into the National Women's Hall of Fame.
Таңдалған шығармалар
Жалпы ғылымдар туралы зерттемелер. Нью-Йорк: Г. П. Путнам және ұлы, 1869 ж. Табиғаттағы жыныстар. Нью-Йорк: Г. П. Путнам және ұлы, 1875 ж. Өлімсіздіктің физикалық негізі. Нью-Йорк: Г. П. Путнам және ұлы, 1876 ж. Жеке тұлға философиясы. Нью-Йорк: Г. П. Путнам және ұлы, 1893 ж. Әлемнің жасалуы. Бостон, Массачусетс: Горхам баспасы, 1914 жыл. Ақыл мен әрекеттің әлеуметтік жағы. Нью-Йорк: "Нилл" баспасы, 1915 жыл. "Арал көршілері". Нью-Йорк: Харпер және Брадерс, 1871 жыл. (Роман) Теңіз серуені. Нью-Йорк: Дж. Т. Уайт және компаниясы, 1902 жыл. (Поэзия)
Studies in General Science. New York: G. P. Putnam and Son, 1869. The Sexes Throughout Nature. New York: G. P. Putnam and Son, 1875. The Physical Basis of Immortality. New York: G. P. Putnam and Son, 1876. The Philosophy of Individuality. New York: G. P. Putnam and Son, 1893. The Making of the Universe. Boston, Massachusetts: The Gorham press, 1914. The Social Side of Mind and Action. New York: The Neale Publishing Company, 1915. The Island Neighbors. New York: Harper & Brothers, 1871. (Novel)
Sea Drift. New York: J. T. White & Co., 1902. (Poetry)