Джон Энтвистл: The Who тобының басисті және музыкалық өмірі

Кіріспе

Ағылшын музыканты; The Who тобының бассисті (1944–2002)

Джон Алек Энтуистл (9 қазан 1944 – 27 маусым 2002) – ағылшын музыканты, The Who рок-тобының бассисті. Энтуистлдің музыкалық мансабы төрт онжылдықтан астамды қамтиды. "Бол" және "Thunderfingers" деген лақап есімдермен танымал болған ол, музыкалық білімі бар топтың жалғыз мүшесі болды, сонымен қатар, қосымша және кейде жетекші вокалмен де өнер көрсетті. 1990 жылы Энтуистл The Who тобының құрамында Рок-н-ролл Даңқ залына енгізілді. Музыкалық қабілетімен әйгілі Энтуистл – барлық уақыттағы ең ұлы және ықпалды бассистердің бірі саналады. Оның аспапта ойнау тәсілінде пентатоникалық мелодиялық желілер және сол кездегі ерекше, жоғары жиілікті дыбыс ("толық жиілік, толық дыбыс") қолданылды. 2011 жылы Rolling Stone журналының оқырмандары жүргізген дауыс беруде ол барлық уақыттағы ең үздік бассист деп танылды, ал 2020 жылы сол журнал оны "Барлық уақыттың 50 ең үздік бассисті" тізімінде үшінші орынға қойды.

Ерте өмір

Джон Алек Энтуистл 1944 жылғы 9 қазанда қазіргі Лондонның бөлігі болып табылатын Чизвик қаласында дүниеге келді. Ол жалғыз бала еді. 2003 жылы қайтыс болған әкесі Герберт трубада, ал анасы Мод (құрметті аты Ли) (29 қараша 1922 – 4 наурыз 2011) фортепианода ойнады. Оның ата-анасының некесі ол туылғаннан кейін көп ұзамай ажырасып, оны анасы көбінесе Оңтүстік Актондағы әже-шешесінің үйінде өсірді. 1940 жылдары ажырасу сирек болғандықтан, бұл Энтуистлдің жабық мінезді болуына және аз әлеуметтенуіне себеп болды. Оның музыкалық мансабы 7 жасында фортепиано сабақтарын бастаған кезде басталды. Оған бұл тәжірибе ұнамады, және 11 жасында Актон округінің грамматикалық мектебіне түскеннен кейін, трубадан француз мүйізіне ауысты, ал Миддлсекс мектептерінің симфониялық оркестріне қосылғанда қайта трубаға қайтты. Ол Пит Тауншендпен мектептің екінші жылында танысты, және екеуі «Конфедераттар» атты дәстүрлі джаз тобын құрды. Топ бір ғана концерт өткізді, содан кейін рок-н-роллдың көбірек перспективалы екеніне келісті. Энтуистл, әсіресе, рок-топтарымен бірге трубаның дыбысын естуде қиындықтарға тап болды және гитарада ойнауды шешті, бірақ үлкен саусақтарының және Дуэйн Эддидің төменгі гитара тондарына деген құштарлығының салдарынан бас гитараны таңдады. Ол үйде өзінің аспабын жасады және көп ұзамай Роджер Далтридің назарын аударды, ол Актон округінде Энтуистлден бір жыл жоғары оқыған, бірақ мектептен шығарылып, электрик көмекшісі болып жұмыс істеген. Далтри Энтуистлді мектептен білген және оны өзінің «Detours» тобына басист ретінде шақырды.

" Кім " тобы

Detours тобына қосылғаннан кейін Энтуистл Пит Тауншендтің гитарадағы дағдысын дамытуға және Тауншендті де топқа қабылдауға ықпал етті. Осы кезде топты Энтуистл, Тауншенд және барабаншы Дуг Сэндом құрады, ол жартылай кәсіби музыкант еді және қалғандарынан бірнеше жас үлкен болатын. 1963 жылы Далтри гитарист рөлінен бас тартып, фронтмен және вокалист болды. Топ бірнеше рет атауын өзгертуді қарастырды, соңында Энтуистл әлі салық кеңсесінде жұмыс істеп жүргенде Who деген атқа тоқтады (1964 жылы төрт айға High Numbers атымен уақытша өнер көрсетті). Топ сары шашты Далтриді басқалардан ерекшелендіру қажет деп шешкенде, Энтуистл өзінің табиғи ашық қоңыр шашын қара түске бояды және ол 1980 жылдардың басына дейін солай болды. 1963 жыл шамасында Энтуистл қысқа уақытқа Initials деп аталатын лондондық тобында ойнады; Испаниядағы жоспарланған тұрақты өнер көрсету келісімі күйрегеннен кейін топ тарады. Энтуистл музыканттық карьерасында екі лақап атқа ие болды. Ол мықты дене бітімі мен "басқалардан көбірек жеу, ішу немесе жасау" қабілеті үшін "Бұқа" деп аталды. Кейіннен оны "Жұлдызсаусақ" деп те атады. "Rolling Stones" тобының бас гитарисі Билл Уайман оны "жекеде ең тыныш, бірақ сахнада ең дауысты адам" деп сипаттады. Энтуистл өзінің тобының мүшелерінің шуынан өзін естіп, сахнада секіріп, қозғалатын кезде Маршалл стектерін қолдануды алғашқылардың бірінен бастады, ал Тауншенд пен Кит Мун аспаптарын көп рет сындырды (Мун тіпті "The Smothers Brothers Comedy Hour" телешоуында барабан жиынтығында жарылғыш заттарды қолданды). Тауншенд кейінірек Энтуистл Мунның жылдам барабан стилінен өзін естіп, Маршалл күшейткіштерін қолданды деді, ал Тауншендтің өзі де Энтуистлден естілу үшін оларды пайдалануға тура келді. Олар екеуі де жабдықтарын кеңейтуді және тәжірибе жасауды жалғастырды, соңында екі қос стекті жаңа эксперименттік 200 ватттық күшейткіштермен пайдаланды, ал көптеген топтар 50–100 ватттық күшейткіштерді бір шкафпен қолданған кезде. Бұл "Who" тобының "планетадағы ең қатты топ" деген беделге ие болуына тез әкелді; олар 1976 жылы Лондондағы концертте 126 децибелге жетті, бұл Гиннес рекордтар кітабында тарихтағы ең қатты рок концерті ретінде тіркелді. Топ сол кезде замандастарының жабдық таңдауына күшті әсер етті, Cream және Jimi Hendrix Experience екеуі де соған сәйкес келді. Олар "классикалық" Маршалл дыбысын дамытуға пионерлік жасап, тікелей үлес қосса да (осы кезде олардың жабдықтары жеке ерекшеліктеріне сәйкес жасалып немесе өзгертілді), Маршалл жабдықтарын бірнеше жыл ғана қолданды. Энтуистл ақырында Sound City жабдығын пайдалануға көшті, кейін Тауншенд осылай істеді. Тауншенд олардың жаңа лейбл серіктесі Джимми Хендрикске топтың дыбысынан басқа да әсер еткенін айтады. Энтуистл мен Тауншенд екеуі де 1960 жылдардың ортасында күшейткіштерден кері байланыспен тәжірибе жасады, ал Хендрикс Who-ның "автодеструктивтік өнерін" көргеннен кейін ғана аспаптарын жоя бастады. Энтуистлдің өткір және кейде қараңғы юморы Тауншендтің терең ойлы, интеллектуалды жұмысымен кейде қақтығысты. Quadrophenia-дан басқа Who-ның барлық студиялық альбомдарына әндер жазса да, Энтуистл Далтриге оларды өзі орындауға рұқсат бермегеніне ренжіді. Ол былай деді: "Мен әр альбомда бірнеше ән жаздым, бірақ менің мәселем Роджерге ән айтуды бермей, өзім орындағым келді". Бұл оның топтың алғашқы мүшесі болып соло студиялық альбом шығарған себебі болды, Smash Your Head Against the Wall (1971), оған Кит Мун, Джерри Ширли Humble Pie, Вивиан Станшалл, Нил Иннес және The Who роуди, Дэйв "Cyrano" Лэнгстон қатысты. Ол музыкалық білімі бар топтың жалғыз мүшесі болды. Бас гитарадан басқа, ол қосымша вокалдар орындады және француз мүйізінде ("Lily's Pictures" және Tommy-де естілді), керней, фортепиано, керней және еврей арфасында ойнады, кейде өзінің композицияларында басты вокал орындады. Ол "Who" тобының студиялық альбомдарын жазған кезде "5:15" сияқты әндерде естілген мыс секциясын құру үшін бірнеше мүйізді аспаптарды қабаттастырды және концерттерде топпен орындау үшін мүйізді аспаптарды ұйымдастырды. Энтуистл The Who-ның ең тыныш мүшесі ретінде танымал болғанымен, ол шын мәнінде топтың қалған бөлігіне үлкен әсер етті. Мысалы, Энтуистл Union Jack жилетін киген топтың алғашқы мүшесі болды. Кейіннен бұл киім Тауншендтің ерекше киімдерінің біріне айналды. 1974 жылы ол Odds & Sods жинағын шығарды, ол жарық көрмеген Who материалдарының жинағы болды. Энтуистл топтың жетінші студиялық альбомы The Who by Numbers (1975) үшін обложканы жасады және 1996 жылғы сұхбатта оның құны 30 фунт стерлинг болғанын айтты, ал Quadrophenia обложкасы, Пит Тауншенд жасаған, 16 000 фунт стерлинг тұрды. Энтуистл өзінің карьерасы бойында "Bi amping" тәжірибесімен айналысты, онда бас гитараның жоғары және төмен жиіліктері жеке сигнал жолдары арқылы жіберіледі, бұл шығысқа көбірек бақылауға мүмкіндік береді. Бір кезде оның жабдығы динамик шкафтарымен және өңдеу жабдықтарымен соншалықты ауыр болды, оны "Little Manhattan" деп атады, ол көк тіреуіштерге ұқсас тік, қабатты тіреуіштерге және жыпылықтайтын шамдарға сілтеме жасады.

After joining the Detours, Entwistle played a major role in encouraging Pete Townshend's budding talent on the guitar, and insisting that Townshend be admitted into the band as well. At this point the band consisted of Entwistle, Townshend and drummer Doug Sandom, a semi professional player who was several years older than the others. Daltrey relinquished the role of guitarist to Townshend in 1963, instead becoming frontman and lead vocalist. The band considered several changes of name, finally settling on the name the Who while Entwistle was still working as a tax clerk (temporarily performing as the High Numbers for four months in 1964). When the band decided that the blond Daltrey needed to stand out more from the others, Entwistle dyed his naturally light brown hair black, and it remained so until the early 1980s. Around 1963, Entwistle played in a London band called the Initials for a short while; the band broke up when a planned resident engagement in Spain fell through. Entwistle picked up two nicknames during his career as a musician. He was nicknamed "The Ox" because of his strong constitution and seeming ability to "eat, drink or do more than the rest of them". He was also later nicknamed "Thunderfingers". Bill Wyman, bassist for the Rolling Stones, described him as "the quietest man in private but the loudest man on stage". Entwistle was one of the first to make use of Marshall stacks in an attempt to hear himself over the noise of his band members, who famously leapt and moved about on the stage, with Townshend and Keith Moon smashing their instruments on numerous occasions (Moon even used explosives in his drum kit during one television performance on The Smothers Brothers Comedy Hour). Townshend later remarked that Entwistle started using Marshall amplification to hear himself over Moon's rapid fire drumming style, and Townshend himself also had to use them just to be heard over Entwistle. They both continued expanding and experimenting with their rigs, until they were both using twin stacks with new experimental prototype 200 watt amps, at a time when most bands used 50–100 watt amplifiers with single cabinets. All of this quickly gained the Who a reputation for being "the loudest band on the planet"; they reached 126 decibels at a 1976 concert in London, listed in the Guinness Book of World Records as the loudest rock concert in history. The band had a strong influence at the time on their contemporaries' choice of equipment, with Cream and the Jimi Hendrix Experience both following suit. Although they pioneered and directly contributed to the development of the "classic" Marshall sound (at this point their equipment was being built or tweaked to their personal specifications), they only used Marshall equipment for a few years. Entwistle eventually switched to using a Sound City rig, with Townshend later following suit. Townshend points out that Jimi Hendrix, their new label mate, was influenced beyond just the band's volume. Both Entwistle and Townshend had begun experimenting with feedback from the amplifiers in the mid 1960s, and Hendrix did not begin destroying his instruments until after he had witnessed the Who's "auto destructive art". Entwistle's wry and sometimes dark sense of humour clashed at times with Townshend's more introspective, intellectual work. Although he wrote songs on every Who studio album except for Quadrophenia, Entwistle was frustrated at Daltrey not allowing him to sing them himself. As he said, "I got a couple [of songs] on per album but my problem was that I wanted to sing the songs and not let Roger sing them." This was a large part of the reason that he became the first member of the band to release a solo studio album, Smash Your Head Against the Wall (1971), which featured contributions from Keith Moon, Jerry Shirley of Humble Pie, Vivian Stanshall, Neil Innes and the Who's roadie, Dave "Cyrano" Langston. He was the only member of the band to have had formal musical training. In addition to the bass guitar, he contributed backing vocals and performed on the French horn (heard on "Pictures of Lily" and throughout Tommy), trumpet, piano, bugle, and Jew's harp, and on some occasions he sang the lead vocals on his compositions. He layered several horns to create the brass section as heard on songs such as "5:15", among others, while recording the Who's studio albums, and for concerts, arranged a horn section to perform with the band. While Entwistle was known for being the quietest member of the Who, he in fact often exerted major influences on the rest of the band. For instance, Entwistle was the first member of the band to wear a Union Jack waistcoat. This piece of clothing later became one of Townshend's signature garments. In 1974, he compiled Odds & Sods, a collection of unreleased Who material. Entwistle designed the cover art for the band's seventh studio album, The Who by Numbers (1975), and in a 1996 interview remarked that it had cost £30 to create, while the Quadrophenia cover, designed by Pete Townshend, had cost £16,000. Entwistle also experimented throughout his career with "Bi amping", where the high and low ends of the bass are sent through separate signal paths, allowing for more control over the output. At one point his rig became so loaded down with speaker cabinets and processing gear that it was dubbed "Little Manhattan", in reference to the towering, skyscraper like stacks, racks and blinking lights.

Ән жазу

Тауншенд The Who-ның бас әнші-жазушысы ретінде көзге шыққанда, Энтуистл топтың репертуарына ерекше үлес қоса бастады, бұл "Whiskey Man" және "Boris the Spider" әндерімен басталды, олардың екінші студиялық альбомы A Quick One (1966)-ға енді; содан кейін "Дәрігер, дәрігер" және "Кімде-кім келе жатыр" (1967); "Силас Stingy", "Хайнц пісірілген бұршақ" және "Медак" үшінші студиялық альбомы The Who Sell Out (1967)-тан; "Др. Джекилл және мистер Хайд" (1968); және "Heaven and Hell", осы әнмен Who 1968 және 1970 жылдар аралығында концерттерін ашқан. Энтуистл "Cousin Kevin" және "Fiddle About" әндерін Who тобының төртінші студиялық альбомы Tommy (1969) үшін жазды, себебі Тауншенд Энтуистлден өзіне ыңғайсыз әндерді, «жаман әндерді» жазуды сұраған. Энтуистлдің бесінші студиялық альбомы Who's Next (1971)-тен шыққан, некедегі дау-жанжал туралы комедиялық әні "My Wife" та сахнада жиі орындалған. Ол "Success Story" әнін The Who by Numbers (1975) үшін жазды, сонымен қатар альбомның мұқабасындағы суреттің авторы болды; "Had Enough", "905" және "Trick of the Light" Who Are You (1978) үшін; "The Quiet One" және "You" Face Dances (1981) үшін; және "It's Your Turn", "Dangerous" және "One at a Time" It's Hard (1982) үшін, оның The Who тобымен бірлескен соңғы студиялық альбомы. 1995 жылы Энтуистл Ринго Старрмен бірге гастрольде болып, оның All Starr Band тобының құрамында жазбалар жасады. Бұл құрамда Билли Престон, "Guess Who" тобының Рэнди Бахман және "Grand Funk Railroad" тобының Марк Фарнер де болды. Бұл ансамбльде ол "My Wife" әнімен қатар "Boris the Spider" әнін Who тобының визиттік карточкасы ретінде орындап, ән айтты. Карьерасының соңында ол өзі жасаған Status Graphite Buzzard Bass-ты пайдаланды. 1999 жылдан 2002 жылдың басына дейін ол The Who тобымен бірге сахнада болды. Энтуистл сондай-ақ Woodstock '99 фестивалінде өнер көрсетті, Grateful Dead тобынан Микки Хартпен бірге, олар екі фестивальдің де сахнасында өнер көрсеткен жалғыз орындаушылар болды. Бос уақытында ол бас гитарада ойнап, Микки Уинн жетекші гитарада, Рон Магнесс ритм-гитарада және клавишаларда, Рой Майклс, Андре Бика вокалда және Джон Дельгадо барабанда ойнаған "Пионерлер" атты түпнұсқа әндерден тұратын студиялық альбом жобасына қатысты. Альбом Voiceprint Records лейблымен шығарылды. Өліміне аз уақыт қалғанда Энтуистл The Who тобымен АҚШ-та, соның ішінде Нэшвиллдегі Grand Ole Opry-де бірнеше концерттерде ойнасуға келісім берді, бұл оның The Who тобымен аяқталар алдыменғы гастрольдік сапары болды. 2001 жылы ол Алан Парсонстың Beatles әндеріне арналған "A Walk Down Abbey Road" шоуында өнер көрсетті. Шоуда Heart тобынан Энн Уилсон, Тод Рандгрен, Ambrosia тобынан Дэвид Пэк, Годфри Таунсенд, Стив Луонго және It Bites тобынан Джон Бек те қатысты. Сол жылы ол The Who тобымен бірге Нью-Йорк қаласында өткен концертте де өнер көрсетті. Ол Джон Энтуистл тобымен 8 концерттен тұратын гастрольдік сапарға да қатысты. Бұл жолы Крис Кларк клавишада ойнады. 2002 жылдың қаңтар-ақпан айларында Энтуистл The Who тобымен Англияда соңғы концерттерін өткізді, соңғысы 8 ақпанда Лондонның Корольдік Альберт залында болды. 2002 жылдың соңында John Entwistle Band-тің өнерлерін көрсететін кеңейтілген 2 CD "Left for Live Deluxe" жарық көрді.

While Townshend emerged as the Who's songwriter in chief, Entwistle began making distinctive contributions to the band's catalogue, beginning with "Whiskey Man" and "Boris the Spider" on the band's second studio album A Quick One (1966), continuing with "Doctor, Doctor" and "Someone's Coming" (1967); "Silas Stingy", "Heinz Baked Beans" and "Medac" from the band's third studio album The Who Sell Out (1967); "Dr. Jekyll & Mr. Hyde" (1968); and "Heaven and Hell", with which the Who opened their live shows between 1968 and 1970. Entwistle wrote "Cousin Kevin" and "Fiddle About" for the Who's fourth studio album Tommy (1969) because Townshend had specifically requested Entwistle to write 'nasty songs' that he felt uncomfortable with. "My Wife", Entwistle's driving, comedic song about marital strife from the band's fifth studio album Who's Next (1971), also became a popular stage number. He wrote "Success Story" for The Who by Numbers (1975), for which he also drew the illustration on the album cover; "Had Enough", "905", and "Trick of the Light" for Who Are You (1978); "The Quiet One" and "You" for Face Dances (1981); and "It's Your Turn", "Dangerous" and "One at a Time" for It's Hard (1982), his final studio album with the Who. In 1995, Entwistle also toured and recorded with Ringo Starr in one of the incarnations of Starr's All Starr Band. This one also featured Billy Preston, Randy Bachman of the Guess Who, and Mark Farner of Grand Funk Railroad. In this ensemble, he played and sang "Boris the Spider" as his Who showpiece, along with "My Wife". Toward the end of his career he used a Status Graphite Buzzard Bass, which he had designed. From 1999 to early 2002, he played as part of the Who. Entwistle also played at Woodstock '99, along with Mickey Hart of the Grateful Dead, being the only performers there to have taken the stage at the original Woodstock. As a side project, he played the bass guitar in a country rock studio album project of original songs called the Pioneers, with Mickey Wynne on lead guitar, Ron Magness on rhythm guitar and keyboards, Roy Michaels, Andre Beeka on vocals, and John Delgado playing drums. The album was released by Voiceprint Records. Shortly before his death, Entwistle had agreed to play some US dates with the band including Nashville's Grand Ole Opry, following his final upcoming tour with the Who. In 2001, he played in Alan Parsons' Beatles tribute show A Walk Down Abbey Road. The show also featured Ann Wilson of Heart, Todd Rundgren, David Pack of Ambrosia, Godfrey Townsend, Steve Luongo, and John Beck of It Bites. That year he also played with the Who at the Concert for New York City. He also joined forces again with the John Entwistle Band for an 8 gig tour. This time Chris Clark played keyboards. From January–February 2002, Entwistle played his last concerts with the Who in a handful of dates in England, the last being on 8 February at London's Royal Albert Hall. In late 2002, an expanded 2 CD Left for Live Deluxe was released, highlighting the John Entwistle Band's performances.

Өнер

1996 және 2002 жылдар аралығында Энтуистл өзінің құрметіне ондаған өнер көрмелеріне қатысты. Ол әрбір коллекционермен сөйлесіп, олардың туындыларын "Борис" деген цитатамен және эскизбен жекелендірді. 2002 жылдың басында Энтуистл өзінің соңғы суретін аяқтады. "Eyes Wide Shut" Энтуистл үшін жаңа стильді білдірді. Джимми Хендрикс, Пит Тауншенд, Led Zeppelin тобынан Джимми Пейдж және Эрик Клэптон бейнеленген бұл туындыда Энтуистлдің стилі қарапайым сызықтар мен карикатуралардан бастап, бейнеленген тұлғаларын шынайы түрде көрсетуге дейін жетілді. Ол өнерінде сенімділік пен бостандық сезіміне ие болды және оны коллекционерлерімен бөлісуге дайын еді. Ол Лондонның Станмор қаласында үлкен, жартылай жеке үй сатып алып, оны қару-жарақтан тарантулға дейін әртүрлі ерекше артефактілермен толтырды. Оның езгешелігі мен таңғажайып нәрселерге құштарлығы өмірі бойы сақталды. 1978 жылы қаладан шығып, Глостерширдегі Стоу-он-Джордқа көшіп келгенде, оның 17 бөлмелі Виктория стиліндегі Кварвуд сарайы мұражайға айналды. Бұл жерде сондай-ақ, кез келген рок-музыкантының ең ірі гитара коллекциясы да орналасқан. Кейіннен Энтуистл Максин Харлоуға үйленді. Қайтыс болған кезде оның ұзақ жылдар бойы серіктесі болған Лиза Притчет Джонсон еді.

Өлім және мұра

Энтуистл 2002 жылғы 27 маусымда Невада штатының Парадайз қаласындағы Hard Rock Hotel and Casino-дағы 658-ші нөмірде қайтыс болды. Бұл Who тобының 2002 жылғы АҚШ турнесінің жоспарланған алғашқы концертінен бір күн бұрын болды. Ол 57 жаста еді. Сол түні Энтуистл жергілікті стриптизер және топтың жанкүйері Алисен Роуземен бірге ұйықтады, ол ертесі күні таңертең оянып, Энтуистлдің суық және дененің тіршілігіне жауап бермейтінін көрді. Кларк округінің сот-медициналық сарапшысы оның өлімінің себебін кокаиннің белгісіз мөлшерінен туындаған жүрек талмасы деп анықтады. Энтуистлдің бұрыннан ауыр жүрек ауруы болған және ол күніне 20 темекі шегетін еді. Who тобының 2002 жылғы турнесі басталар алдында Энтуистл сақтандыру мақсатында медициналық тексеруден өтті. Тексеру барысында жоғары қан қысымы және холестерин деңгейінің жоғары екені анықталды. Энтуистлдің ресми биографы Пол Риз, егер толыққанды медициналық тексеру жүргізілгенде, оның үш артериясы бітелгені және хирургиялық араласу қажет екені анықталар еді деп болжайды. Оның қосылу рәсімі 2002 жылғы 10 шілдеде Англияның Глостершир графтығындағы Стоу-он-Долд қаласындағы Сент-Эдвард шіркеуінде өтті. Who тобының кейінге қалдырылған АҚШ турнесін 2002 жылғы 1 шілдеде қайта бастағанда, бұрын Тауншендтің бірнеше жеке студиялық альбомдарында ойнаған Уэльстік басист Пино Палладино сахнада Энтуистлдің орнын басты. Тауншенд пен Далтри Энтуистлдің өліміне байланысты өз реакциялары туралы ұзақ әңгімелесті. Олардың кейбір пікірлерін The Who Live in Boston DVD-де табуға болады. 2002 жылғы 28 маусымда Коннектикут штатының Хартфорд қаласында басталған Vapor Trails турнесінің ашылу кешінде (Энтуистлдің қайтыс болғаннан кейінгі күні) Rush тобының Гедди Ли «Between Sun and Moon» әнін Энтуистлге арнады. 2002 жылдың соңында шыққан Pearl Jam тобының жетінші студиялық альбомы Riot Act, басқалармен қатар Энтуистлге арналған. Oasis 2002 жылғы жазғы Еуропалық турнесі кезінде Энтуистлге құрмет көрсету мақсатында «My Generation» әнінің кавер нұсқасын орындады. Beady Eye тобының 2011 жылғы Different Gear, Still Speeding альбомынан шыққан «The Beat Goes On» синглінде Энтуистл және оның әріптесі Кит Мун туралы сілтеме бар, оның мәтіні: «The Ox and Moon мені санап жатты, мен бас иіп беруге мәжбүр болдым». 2003 жылы Slane Castle-де өткен Red Hot Chili Peppers концертінде Flea сахнаға Энтуистлдің 1970 жылғы Who турнесі кезінде киген қаңқа костюмінің үлгісін киіп, құрмет көрсету үшін шықты.

Entwistle died in Room 658 at the Hard Rock Hotel and Casino in Paradise, Nevada, on 27 June 2002, one day before the scheduled first show of the Who's 2002 United States tour. He was 57 years old. Entwistle had gone to bed that night with Alycen Rowse, a local stripper and groupie, who awoke the next morning to find Entwistle cold and unresponsive. The Clark County medical examiner determined that his death was due to a heart attack induced by an undetermined amount of cocaine. Entwistle already had severe heart disease and usually smoked 20 cigarettes a day. Entwistle had undergone a medical examination for insurance purposes before the Who's 2002 tour started. The exam revealed high blood pressure and high cholesterol. Entwistle's authorised biographer Paul Rees has suggested that a more detailed physical examination would have revealed that three of his arteries were blocked and necessitated surgery. His funeral was held at St Edward's Church in Stow on the Wold, Gloucestershire, England, on 10 July 2002. Welsh bassist Pino Palladino, who had previously played on several of Townshend's solo studio albums, took over for Entwistle onstage when the Who resumed their postponed US tour on 1 July 2002. Townshend and Daltrey spoke at length about their reaction to Entwistle's death. Some of their comments can be found on The Who Live in Boston DVD. On the opening night of their Vapor Trails tour, which began in Hartford, Connecticut on 28 June 2002 (the night after Entwistle's death), Geddy Lee of Rush dedicated the band's performance of the song "Between Sun and Moon" to Entwistle. Pearl Jam's seventh studio album Riot Act, released in late 2002, was dedicated to Entwistle, among others. Oasis played a cover version of "My Generation" during their Summer 2002 European Tour as a tribute to Entwistle. Beady Eye's single "The Beat Goes On", from their 2011 album Different Gear, Still Speeding, contains a reference to Entwistle and bandmate Keith Moon, with the lyric: "The Ox and Moon were counting me in, I had to give in". In a Red Hot Chili Peppers gig at Slane Castle in 2003, Flea got on stage wearing a version of the skeleton suit Entwistle wore during the Who's 1970 tour, as a tribute.

Техника

Энтуистлдің ойнау техникасы саусақпен ойнау, медиатор, шабыту және гармониканы пайдалануды қамтыды. Ол әндер арасында және тіпті әндер ішінде де стилін өзгертіп, шығарған дыбысын өзгертетін. Оның саусақпен ойнау әдісі – күшті, тартылған дыбыс шығару үшін ішектерді қатты тартып ойнаудан тұрды. Бас бармағын E ішегіне жақын ұстап, кейде тіпті медиаторға жақын орналастыратын. Медиатормен ойнау техникасы медиаторды бас бармақ пен сұқпа бармақ арасында ұстап, қалған бармақтарды тепе-теңдік үшін жаюды білдіреді. The Who тобының студиялық жазбалары Энтуистлдің ойнауын толыққанды көрсетпейтін, себебі ол концертте жақсы естілді, онда ол Пит Тауншендпен жиі рөлдерді алмастыратын, Энтуистл жылдам мелодиялық фразаларды орындайтын, ал Тауншенд ырғақты аккордтармен әнді нығайтатын. Сонымен қатар, Тауншенд Энтуистлдің топта нақты ырғақты сақтайтынын, ал Кит Мун, барабан жиынтығымен әсемдеме жасағанда, көбінесе клавишник сияқты болатынын атап өтті. 1989 жылы Энтуистл қазіргі стандарттар бойынша "The Who-ның лайықты бас гитаршысы жоқ" деген пікірін білдірді. Энтуистл бас гитарада "теңкелтеу машинасы" деп атаған өзіндік ойнау әдісін де жасады. Бұл оның оң қолын ішектердің үстіне орналастырып, барлық төрт саусағымен ішектерге соққылап, оларды тақтаға тартылған дыбыспен тигізуді білдіреді. Бұл оған бір уақытта үш-төрт ішекті ойнауға немесе бір ішекте бірнеше саусақты пайдалануға мүмкіндік берді. Осылайша ол перкуссиялық және мелодиялық бөлімдерді жасауға қабілетті болды. Бұл әдісті шабу немесе қоздырумен шатастыруға болмайды, және ол осы техникалардан бұрын пайда болған. Қазіргі заманғы музыканттар, мысалы, Mudvayne хэви-метал тобының Райан Мартиние сияқты музыканттар осыған ұқсас техникаларды қолданды. Энтуистлдің осы техниканы Майк Гордонның "Rising Low" (2002) деректі фильмінде қолданғанын көруге болады. Сол қолымен ойнау техникасында слайдтарды қолдану, сол қолын октаваларға орналастыру және The Who тобымен ойнағанда пентатониканы пайдалану ерекше көзге түсетін. Энтуистл басты өте жоғары дыбыспен ойнағанымен танымал болды, тіпті әрбір ішегіне датчик орнатыпты. Бұл оған Тауншенд сияқты есту қабілетін жоғалтуына себеп болды. Тауншенд сияқты өзінің мәселелері туралы көп айтпаса да, кейінгі жылдары сөйлеуді түсіну үшін еріннен оқуға жүгінуге мәжбүр болды. Рэнди Бахман (Bachman–Turner Overdrive) Энтуистл өмірінің соңына қарай көбінесе үлкен күшті күшейткіштерінен келетін ауа ағынын сезіну арқылы ойнайтынын айтты. Энтуистл есту қабілетін жоғалтуына құлаққаптардың кінәлі екенін мәлімдеді.

Entwistle's playing technique incorporated fingerstyle, plectrum, tapping, and the use of harmonics. He changed his style between songs and even during songs to alter the sound he produced. His fingering technique involved plucking strings very forcefully to produce a trebly, twangy sound. He changed his thumb position from pick up to the E string and occasionally even positioned his thumb near the pick up. His plectrum technique involved holding the plectrum between his thumb and forefinger, with the rest of his fingers outstretched for balance. The Who's studio recordings seldom did justice to Entwistle's playing, in part because he was better heard in concert, where he and Pete Townshend frequently exchanged roles, with Entwistle providing rapid melodic lines and Townshend anchoring the song with rhythmic chord work. At the same time, Townshend noted that Entwistle provided the true rhythmic timekeeping in the band, while Keith Moon, with his flourishes around the kit, was more like a keyboardist. In 1989, Entwistle pointed out that, by modern standards, "the Who haven't got a proper bass player." Entwistle also developed what he called a "typewriter" approach to playing the bass. It involved positioning his right hand over the strings so all four fingers could be used to tap percussively on the strings, causing them to strike the fretboard with a distinctive twangy sound. This gave him the ability to play three or four strings at once, or to use several fingers on a single string. It allowed him to create passages that were both percussive and melodic. This method should not be confused with tapping or slapping, and in fact predates these techniques. Modern players such as Ryan Martinie of heavy metal band Mudvayne have used similar techniques. Entwistle can be seen using this technique in Mike Gordon's documentary film, Rising Low (2002). Notable in his left hand technique was his use of slides, positioning his left hand for octaves, and his use of the pentatonic when playing with the Who. Entwistle was notorious for the extremely high volume at which he played bass, going so far as to rig pick ups to each string on his instruments. This led to him developing hearing loss, similar to Townshend. Although not as public about his problems as Townshend, he reputedly had to rely on lip reading to understand speech in his later years. Randy Bachman of Bachman–Turner Overdrive claimed that towards the end of his life, Entwistle mostly played by feeling the rush of air from his giant amp stacks. Entwistle blamed his hearing loss on using headphones.