Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейнелеу өнерінің суретшісі (1964 жылы туған)
American visual artist (born 1964)
Диана Купер (1964 жылы туған) – американдық бейнелеу өнерінің суретшісі, негізінен абстрактілі, импровизациялық құрастырмалармен танымал, ол сурет салу, кескіндеме, мүсін жасау, инсталляция және фотосуретті біріктіреді. Оның өнері көптеген сызбаларға негізделген кенеп жұмыстарынан басталып, көбейетін элементтер мен сәулеттік құрылымдардың кең ауқымды инсталляцияларына дейін дамыды. Сыншылар оның ерте жұмыстарын – негізінен маркерлер, қаламдар, көбік, түйреуіштер, фетр, құбыр тазалағыштар, таспа және помпондар сияқты қолөнер материалдарымен жасалған – қарапайым көрінетін, бірақ көп еңбекті қажет ететін, уақытша және осал, сондай-ақ «рет пен хаосты теңестіруге тырысатын жоғары сымда жүру» деп сипаттады. Лили Вэй болса Купердің жұмысындағы «абсурдты ойыншылдық пен Оруэллдік меңзеулерді» анықтап, олардың қазіргі абстракцияда ерекше орын алатынын айтады. Ол Гуггенхайм стипендиясын, «Анонимді әйел болды», Поллок Краснер және Джоан Митчелл қорының сыйлықтарын алған. Ол Нью-Йорк қаласы және Вирджиния Технологиялық институтының Мосс өнер орталығы үшін қоғамдық өнер туындыларын жасауға шақырылды, ал оның жұмыстары Бостонның Көркем өнер мұражайы, Британ мұражайы және Мюнхендегі Pinakothek der Moderne-ге қосылды. Купер Нью-Йорктің Бруклин қаласында тұрады және ғалым, эссеші Марк Лиллага үйленген. MoMA PS1, The Drawing Room (Лондон), SculptureCenter, Contemporary Arts Center (Цинциннати), Sharjah Art Museum (Біріккен Араб Әмірліктері) және He Xiangning Art Museum (Қытай) және тағы басқалар.
Diana Cooper (born 1964) is an American visual artist, known for largely abstract, improvised hybrid constructions that combine drawing, painting, sculpture, installation and photography. Her art has evolved from canvas works centered on proliferating doodles to sprawling installations of multiplying elements and architectonic structures. Critics have described her earlier work—primarily made with craft supplies such as markers, pens, foamcore, pushpins, felt, pipe cleaners, tape and pompoms—as humble looking yet labor intensive, provisional and precarious, and "a high wire act attempting to balance order and pandemonium." Lilly Wei, however, identifies an "absurdist playfulness and Orwellian intimations" in Cooper's work that occupy a unique place in contemporary abstraction. a Guggenheim Fellowship, and awards from the Anonymous Was A Woman, Pollock Krasner and Joan Mitchell foundations. She has been commissioned to create public artworks for New York City and the Moss Arts Center at Virginia Tech, and her work has been acquired by the Museum of Fine Arts Boston, the British Museum and the Pinakothek der Moderne (Munich). Cooper is based in Brooklyn, New York and is married to the scholar and essayist Mark Lilla. MoMA PS1, The Drawing Room (London), SculptureCenter, Contemporary Arts Center (Cincinnati), Sharjah Art Museum (United Arab Emirates), and He Xiangning Art Museum (China), among others.
Жұмыс және қабылдау
Купер екі өлшемді сезімталдық пен геометриясын үш өлшемді "гибридтік құрылымдар" мен инсталляцияларға кеңейту қабілетімен белгілі. Сыншы Дэвид Коэн оны осы топтан ажыратып, қолмен жасалған, бірақ құлшынысқа толы тәсіл мен форма мен функцияның таксономиясына бағытталған жүйелілік арасындағы "екіұшты сезімталдық" бар екенін айтты. Ол өзінің барлық туындыларының – форматы мен көлеміне қарамастан – сызу орбитасында қалып, эскиз бен коллаж арасында және "әлемде болу жолы ретінде" жұмыс істейтінін жазды. Осы туындыларда ұсақ сызықтар мен шеңберлер (көбінесе қызыл, сары, көк немесе қара түсті) тығыз желілер, торлар мен лабиринттер құру үшін жиналады. New York Times сыншысы Кен Джонсон: "Купердің қосымша процесі бақылаусыз емес. Рет пен шектеу құрылымдары мен бұзушылық пен кеңеюге ұмтылыс арасындағы тартыстан ойын ойнап жатқан сананың қираған архитектурасы немесе схемалық моделі пайда болады". Speedway (2000–3) – De Stijl стиліндегі дербес, көбік пластик құрылым. Оның бір жағы Нэнси Принсенталдың "құштарлық тудыратын шағын ойықтармен безендірілген, пульсациялық концентрлі және параллель сызықтардан тұратын Лас-Вегас маңдайшасы" деп сипаттаған кескіні бар, ал екінші жағы Мондриан/Дональд Джаддтың ықпалымен жасалған "шағын музейді" еске түсіретін қуыршақ үйі сияқты торлы құрылымнан тұрады.
Cooper is known for her ability to extend two dimensional sensibilities and geometries into three dimensional "hybrid constructions" and installations. Critic David Cohen has distinguished her from the latter group, identifying a "divided sensibility" that maintains both a handmade, casually obsessive mode and a systematizing one committed to taxonomies of form and function. He wrote that all of her work—regardless of format or scale—remains in the orbit of drawing, poised between doodle and collage and operating "as a way of being in the world." In these works, tiny lines and circles (generally red, yellow, blue or black) accumulated to form dense networks, grids and mazes. New York Times critic Ken Johnson wrote, "Cooper's additive process is not uncontrolled. Out of the tension between structures of order and containment and impulses of transgression and expansion, grows a ramshackle architecture or a kind of schematic model of the mind at play." Speedway (2000–3) was a freestanding, De Stijl styled foamcore structure, consisting on one side of a cutaway that Nancy Princenthal described as "a Las Vegas marquee of pulsing concentric and parallel lines, punctuated by seedily alluring little niches," and on the other, a dollhouse like grid of cubbyholes, suggesting a Mondrian/Donald Judd influenced "mini museum."
Фото-өшірілген жұмыс
Сандық фотосурет және салынған ортаға қатысты тақырыптар Купердің кейінгі жұмыстарында маңызды рөл атқарады, ол азырақ элементтерді қолданып, кейде фриз сияқты көрініс алады (мысалы, иллюзионистік қабырғалық жұмыс, Undercover, 2010–3). Ол фотосуретті күнделікті өмірден алынған абстрактілі формалардың эскиздер жинағы сияқты пайдаланады – әуежай алаңдары, метро орындықтары, шөп, қоқыс, құрылыс қоршауы немесе галерея архитектурасы – оларды контекстен тыс бейнелейді, соның арқылы әдемілік пен ерекшеліктің жасырын қасиеттерін ашады немесе гиперреалистік кеңістіктік иллюзиялар жасайды (мысалы, Skylight I, 2012–3). Эннеад Архитекторлары жобалаған ғимараттағы 107 футтық, бірте-бірте иілген қабырғаға орналасқан бұл жұмыста бұрынғы жұмыстарға қарағанда берік материалдар қолданылды – шыны (бар терезелерге орнатылған), талшықты тақтай, металл бөлшектері және акрил бояулары. Оның дизайны, ғимараттың желдеткіш құрылысындағы, Куинсборо көпіріндегі және басқа да айналасындағы құрылыстардағы геометриялық формаларды, Ист-Ривердің табиғи ортасы мен фондық көрінісін бейнелейтін еркін қолмен салынған және органикалық формалармен үйлестіреді.
Digital photography and themes involving the built environment play a greater role in Cooper's later work, which has employed fewer elements and sometimes taken on a frieze like appearance (e. g., the illusionistic wall piece, Undercover, 2010–3). She uses photography to create sketchbook like collections of abstract forms taken from everyday experience—details of airport tarmacs, subway seats, grass, refuse, construction fencing, or gallery architecture—which she re presents out of context, revealing neglected qualities of beauty and strangeness or to create hyperreal spatial illusions (e. g., Skylight I, 2012–3). Situated along a slow curving, 107 foot long wall in an Ennead Architects designed building, the work employed more durable materials than past work—glass (inserted into pre existing windows), fiberboard, metal hardware, and acrylic paint—and received an Americans for the Arts public art award. Her design marries geometric forms found in the location's ventilation building, the Queensboro Bridge and other surrounding structures with fluid hand drawn and organic forms reflecting the natural setting and backdrop of the East River.
Сыйлықтар мен қоғамдық жинақтар
Купер 2000 жылы Гуггенхайм стипендиясымен, 2013 жылы Джоан Митчелл қорымен, 2013 және 2000 жылдары Нью-Йорк өнер қорымен, 2011 жылы Боглиаско қорымен және 2004–2005 жылдары Мари Уолш Шарп қорының кеңістік бағдарламасымен марапатталды. Ол Атлантик өнер орталығында, Электрондық өнер институтында, Париж қаласындағы La Cité Internationale des Arts және Вирджиния Технологиялық институтында суретші резидентурасын өтеді. Герберт Ф. Джонсон өнер мұражайы, Катцен өнер орталығы, Бостонның Көркем өнер мұражайы,
Cooper has been recognized with a Guggenheim Fellowship (2000), Joan Mitchell Foundation (2013), New York Foundation for the Arts (2013, 2000), Bogliasco Foundation (2011), and Marie Walsh Sharpe Foundation Space Program (2004–5). She has received artist residencies from the Atlantic Center for the Arts, Institute for Electronic Arts, La Cite Internationales des Arts (Paris), and Virginia Tech. Herbert F. Johnson Museum of Art, Katzen Arts Center, Museum of Fine Arts Boston,