Америка революциясы (1775-1783) кезіндегі барлау жұмысы: әскери стратегия, тыңшылық, контрбарлау, пропаганда. Конгресс комитеттері мен британ армиясының рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка революциялық соғысы (1775–1783) кезіндегі барлау жұмыстары
Intelligence work during the American Revolutionary War (1775–1783)
Америка революциялық соғысы барысында Континенттік армия мен Британ армиясы бір-біріне қарсы тыңшылық операцияларын жүргізіп, әскери операцияларды жоспарлау үшін әскери ақпарат жинады. Бұдан өзге, екі тарап та өздерінің жалпы стратегиясының бір бөлігі ретінде саяси шаралар, жасырын операциялар, қарсы барлау, алдау және үгіт-насихат жұмыстарын жүргізді. Америка барлау қызметі Континенттік Конгресс бақылауымен және санкциясымен Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде британдықтарға қарсы күресте Континенттік армияға көмек көрсету үшін әскери ақпаратпен қамтамасыз етілді. Конгресс ішкі барлау үшін құпия комитет, шетелдік барлау үшін құпия хат алмасу комитеті және Патриот қозғалысы ішіндегі тыңшыларды анықтау үшін тыңшылар жөніндегі комитет құрды. Британдық тыңшылық әрекеттерін Британ армиясы бақылап, олар негізінен әскери операцияларды қолдау үшін әскери ақпарат жинауға бағытталған.
During the American Revolutionary War, the Continental Army and British Army conducted espionage operations against one another to collect military intelligence to inform military operations. In addition, both sides conducted political action, covert action, counterintelligence, deception, and propaganda operations as part of their overall strategies. American intelligence was monitored and sanctioned by the Continental Congress to provide military intelligence to the Continental Army to aid them in fighting the British during the American Revolutionary War. Congress created a Secret Committee for domestic intelligence, a Committee of Secret Correspondence for foreign intelligence, and a committee on spies, for tracking spies within the Patriot movement. British espionage efforts were overseen by the British Army and focused primarily on gathering military intelligence to support military operations.
Құпия комитет
Екінші Континенттік конгресс 1775 жылдың 18 қыркүйегінде құпия комитет құрды. Алайда, комитет нағыз барлау органы емес еді, себебі ол жиі жұмыс істеген Құпия хат алмасу комитеті көбінесе әскери жабдықтарды жасырын түрде алумен, оларды таратумен және Конгресс рұқсатымен жұмыс істеген каперлерге оқ-дәрі сатумен айналысты. Комитет сонымен қатар, Конгресс мүшелерінің бұрынғы ресми бекітпестен келіссөздер жүргізген қару-жарақ және оқ-дәріге қатысты құпия шарттарды қабылдап, бірыңғай басқарды. Комитет өз жұмысының құпиялылығын сақтады және көптеген құжаттарын жойды, осылайша жұмысының жасырындығын қамтамасыз етті. Құпия комитет шетелде агенттерді жұмысқа алды, көбінесе Құпия хат алмасу комитетімен бірлесіп. Олар патшалыққа адалдардың (Лоялистердің) құпия оқ-дәрі қоймалары туралы ақпарат жинап, оларды тартып алуға ұйымдастырды. Комитет сондай-ақ оңтүстік колонияларындағы британдық әскери жабдықтарды тартып алу үшін миссиялар жіберді. Конгресс нақты сатып алушы екенін жасыру үшін әскери қоймаларды делдалдар арқылы сатып алуды ұйымдастырды. Содан кейін олар кемелерді британ флотынан қорғау үшін шетелдік туларды қолданды. Комитетке тағайындалған Континенттік конгресс мүшелерінің арасында Конгрестің ең беделді және жауапты мүшелері болды: Бенджамин Франклин, Роберт Моррис, Роберт Ливингстон, Джон Дикинсон, Томас Уиллинг, Томас МакКин, Джон Лэнгдон және Сэмюэл Уорд.
The Second Continental Congress created a Secret Committee on September 18, 1775. The committee was not, however, a true intelligence agency, since the Committee of Secret Correspondence with which it often worked was mainly concerned with obtaining military supplies in secret and distributing them, and selling gunpowder to privateers chartered by the Congress. The committee also took over and administered on a uniform basis the secret contracts for arms and gunpowder previously negotiated by certain members of Congress without the formal sanction of that body. The Committee kept its transactions secret and destroyed many of its records to ensure the confidentiality of its work. The Secret Committee employed agents overseas, often in cooperation with the Committee of Secret Correspondence. It gathered intelligence about secret Loyalist ammunition stores and arranged to seize them. The committee also sent missions to seize British supplies in the southern colonies. It arranged the purchase of military stores through intermediaries to conceal the fact that Congress was the true purchaser. They then used foreign flags to attempt to protect the vessels from the British fleet. The members of the Continental Congress appointed to the Committee included some of the most influential and responsible members of Congress: Benjamin Franklin, Robert Morris, Robert Livingston, John Dickinson, Thomas Willing, Thomas McKean, John Langdon, and Samuel Ward.
(Сері) хат алмасу комитеті
Екінші Континенттік конгресс шетелдік барлау және шетелдік одақтардың қажеттілігін мойындады және 1775 жылғы 29 қарашадағы қаулысымен Хаттасу комитетін (кейіннен Құпия хаттасу комитеті деп аталды) құрды. Алғашқы Комитет мүшелері – Американың алғашқы шетелдік барлау агенттігі – Бенджамин Франклин, Бенджамин Харрисон, Томас Джонсон болды, кейіннен Джеймс Ловелл қосылды, ол Конгрестің кодтар мен шифрлар жөніндегі сарапшысы болды және американдық криптоанализдің әкесі деп аталды. Комитет шетелде құпия агенттерді жұмысқа алды, жасырын операциялар жүргізді, кодтар мен шифрларды жасады, үгіт-насихат жұмыстарын қаржылады, жеке хаттарды ашуға рұқсат берді, талдау үшін шетелдік басылымдарды жинады, курьерлік жүйені құрды, Континенттік теңіз флотынан бөлек теңіз күштерін дамытты және американдықтарға көмектескен британдықтар мен шотландтармен үнемі байланыс жасады. Ол 1775 жылғы желтоқсанда Филадельфияға фламанд саудагері кейпінде келген француз барлау агентімен құпия кездесті. 1777 жылғы 17 сәуірде Құпия хаттасу комитеті Сыртқы істер комитеті деп аталды, бірақ барлау функциясын сақтап қалды. Дипломатиялық мәселелерді басқа комитеттер немесе Конгресс жалпы алғанда шешті. 1781 жылғы 10 қаңтарда Сыртқы істер департаменті – Мемлекеттік департаментінің алдағысы – құрылды және оған «шетелдік істерге қатысты ең толық және пайдалы ақпаратты алу» міндеті жүктелді, оның басшысы «пайдалы ақпарат алуы мүмкін барлық басқа адамдармен» хат алмасуға уәкілдік алды.
The Second Continental Congress recognized the need for foreign intelligence and foreign alliances and created the Committee of Correspondence (soon renamed the Committee of Secret Correspondence) by a resolution of November 29, 1775. The original Committee members—America's first foreign intelligence agency—were Benjamin Franklin, Benjamin Harrison, Thomas Johnson and subsequently included James Lovell, who became the Congress' expert on codes and ciphers and has been called the father of American cryptanalysis. The committee employed secret agents abroad, conducted covert operations, devised codes and ciphers, funded propaganda activities, authorized the opening of private mail, acquired foreign publications for use in analysis, established a courier system, and developed a maritime capability apart from that of the Continental Navy, and engaged in regular communications with Britons and Scots who sympathized with the American cause. It met secretly in December 1775 with a French intelligence agent who visited Philadelphia undercover as a Flemish merchant. On April 17, 1777, the Committee of Secret Correspondence renamed the Committee of Foreign Affairs but kept with its intelligence function. Matters of diplomacy were conducted by other committees or by Congress as a whole. On January 10, 1781, the Department of Foreign Affairs—the forerunner of the Department of State—was created and tasked with "obtaining the most extensive and useful information relative to foreign affairs", the head of which was empowered to correspond "with all other persons from whom he may expect to receive useful information."
Шымшылдар жөніндегі комитет
1776 жылдың 5 маусымында Конгресс Джон Адамсты, Томас Джефферсонды, Эдвард Ратледжді, Джеймс Уилсонды және Роберт Ливингстонды "жауға хабар берушілерге немесе оларды азық-түлікпен қамтамасыз етушілерге қатысты не істеу керектігін қарастыруға" тағайындады. Олар американдық әскерлерге қарсы бағытталған тыңшылыққа қатысты Соғыс Ережелерін қайта қараумен айналысты. Бұл мәселе өте шұғыл болды: Континенттік армияның бас дәрігері Бенджамин Черч британдық агент ретінде ұсталды және түрмеге қамалды, бірақ азаматтық тыңшылық туралы заң болған жоқ, ал Джордж Вашингтон қолданыстағы әскери заң қорқыту үшін жеткілікті ауыр жазаны көздемейді деп есептеді. 1775 жылдың 7 қарашасында Соғыс Ережелеріне тыңшылық үшін өлім жазасы қосылды, бірақ бұл ереже кері күшінде қолданылмады, және Черч өлім жазасынан құтылды. 1776 жылдың 21 тамызында комитет баяндамасын Конгресс қарастырып, алғашқы тыңшылық туралы заңды қабылдады. Сонымен қатар, заң "Соғыс ережелері мен баптарының соңында жариялансын" деп шешім қабылданды. 1778 жылдың 27 ақпанында заңға "осы штаттардың тұрғындары" да кіргізілді, егер олардың тыңшылық әрекеттері жаудың революциялық күштерді ұстауына немесе өлтіруіне көмектессе.
On June 5, 1776, the Congress appointed John Adams, Thomas Jefferson, Edward Rutledge, James Wilson, and Robert Livingston "to consider what is proper to be done with persons giving intelligence to the enemy or supplying them with provisions." They were charged with revising the Articles of War regarding espionage directed against the American forces. The problem was an urgent one: Benjamin Church, chief physician of the Continental Army, had already been seized and imprisoned as a British agent, but there was no civilian espionage act, and George Washington thought the existing military law did not provide punishment severe enough to afford a deterrent. On November 7, 1775, the death penalty was added for espionage to the Articles of War, but the clause was not applied retroactively, and Church escaped execution. On August 21, 1776, the committee's report was considered by Congress, which enacted the first espionage act. It was resolved further that the act "be printed at the end of the rules and articles of war." On February 27, 1778, the law was broadened to include any "inhabitants of these states" whose intelligence activities aided the enemy in capturing or killing revolutionary forces.
Шымкенттік тыңшылыққа қатысы бар британдық ұйымдар
Соғыстың алғашқы төрт жылында британдықтардың тыңшылық әрекеттері американдықтардың тыңшылық әрекеттерімен салыстырғанда шектеулі болды. Генерал Генри Клинтон британдық армияның тыңшылық әрекеттеріне формалды түрде жауапты болды, бірақ бұл британдық әскери операцияларға көбінесе әсер етпеді. 1779 жылдың мамыр айында Клинтон өзінің адъютанты Джон Андрені Солтүстік Америкадағы британдық тыңшылық операцияларының басшысы етіп тағайындады. Андре одан әрі тиімді тыңшылық жүйесін құруға кірісті, оның ішінде Нью-Йорк қаласының шегінен тысқары тараған тыңшылар желісін құрып, тыңшылармен байланысты қорғау үшін шифр кодтарын пайдаланды.
Compared to American espionage efforts, British efforts were limited during the first four years of the war. General Henry Clinton was nominally in charge of the British Army's espionage efforts, which had minimal impact on British military operations. In May 1779, Clinton appointed his aide de camp John André as the head of British espionage operations in North America. André began to develop a more formalized espionage apparatus, including creating a spy network that expanded outside New York City and employed cipher codes to protect communications with spies.
Жауапкершілік қызметі
Көптеген жағдайларда Конфедерация мақалалары бойынша қарсы барлау мақсатында құрылған алғашқы ұйым – Құрлықтық конспирацияларды анықтау және жою комитеті, кейін комиссия болды. Ол 1776 жылдың маусымы мен 1778 жылдың қаңтары аралығында Нью-Йорк қаласында құрылған бірнеше топтардан тұрды. Олардың міндеті – барлау ақпаратын жинау, британдық тыңшылар мен хабаршыларды ұстау, сондай-ақ британдықтарға жақындығы күдікті адамдарды тексеру болды. Бұл ұйым "құпия қызмет" ретінде құрылды, оған тұтқындау, соттау, кепілдік беру, шартты түрде босату, түрмеге қамау немесе депортациялау құқығы берілді. Оның бағынында әскери жасақтардың ротасы болды. Комитет 500-ден астам адалсыздық және бүлікшілдік туралы істі қарады. Джон Джейдің Американың қарсы барлау қызметінің алғашқы басшысы ретінде танылуына себеп – комитеттегі рөлі болды. Нью-Йорк плантаторы және саясаткер Уильям Дьюер, сондай-ақ Джордж Вашингтонға Дьюер ұсынған агент Натаниел Сэкет британдық агенттерді анықтауда үлкен жетістіктерге жетті, бірақ олардың ең үлкен табысы өздерінің он шақты адамының бірі – Энох Кросбидің миссияларында көрінді. Континенттік армияның қатысушысы Кросбиді Вестчестер округінің лоялистері оның көзқарасын бөлісетін адам деп жаңылыстырды. Олар Кросбиге жаудың құпия әскери ротасы құрылып жатқанын айтып, оны топқа таныстырды. Кросби бұл туралы комитетке хабарлап, топпен бірге ұсталды. Ол "қашып" кетіп, тағы бір құпия торилік бөлімшесіне еніп кетті. Бұл топ, Кросбиді қоса, тағы да тұтқындалды, бірақ ол қайта қашып кетті. Ол осы операцияны кем дегенде екі рет қайталап, содан кейін лоялистер оның "қашуына" көз жеткізіп, зейнетке шықты. Кросби Джеймс Фенимор Купердің "Шпион" (1821) кітабындағы басты кейіпкердің прототипі болды, бұл ағылшын тілінде жазылған алғашқы тыңшылық роман. Тағы бір сәтті американдық агенті – Массачусетс шығанағының провинциясынан келген капитан Дэвид Грей болды. Дезертир болып көрсеткен Грей торилік барлау қызметінде полковник Беверли Робинсонның қызметіне кіріп, оның хабаршысы болды. Нәтижесінде американдықтар Робинсонның барлық хабарламаларын жеткізілгенге дейін оқыды. Грей ақырында Нью-Йорктегі британдық құпия қызметінің басшысы майор Оливер ДеЛансидің хабаршысы болды. Екі жыл бойы Грей ДеЛансидің Канадаға жіберген хабаршысы ретінде британдық құпия қызметінің негізгі байланыс желісіне сәтті еніп, оны бұзды. Тапсырмасын аяқтағаннан кейін Грей Континенттік армия қатарына оралды, ал оның есімі операцияның басында тізімге енгізілген дезертирлер тізімінен өшірілді. Майор Бенджамин Таллмадж, Континенттік армия қолбасшысы Джордж Вашингтонның басшылығындағы жоғары дәрежелі барлау офицері, Нью-Йорктегі британдық құпия қызметінің басшысы ДеЛансиден бұрын болған майор Джон Андрені тұтқындауда маңызды рөл атқарды. Ол өзінің естеліктерінде бұл оқиға туралы айтудан бас тартса да, Таллмадж агенттерінің бірі оған майор Андренің "Джон Андерсонмен" байланыста екенін және ол маңызды нысанды тапсыруды күтіп отырғанын хабарлады. Джон Андерсонды үш милиция қызметкері тұтқындағанын білгенде, Таллмадж Андре ұсталған жерге асықты. Джон Полдинг, Исаак Ван Верт және Дэвид Уильямс Вестчестер округінде (Нью-Йорк штаты) адамдарды тонап, қудалаған лоялист "Сиыршыларды" ұстауға тырысып, күзет жүргізіп жатқан. Андре бұл адамдардың британдықтарға жақындығын ойлап, өзін британдық офицер деп таныстырды. Содан кейін ол қателескенін түсінгеннен кейін Арнольд берген рұқсат қағазын пайдалануға тырысты. Олар Андрені тексеріп, оның шұлықтарының ішінде жасырылған қағаздарды тапты. Паулинг қағаздардың "Андерсонның" тыңшы екенін көрсеткенін түсіндіріп, Андрені босату үшін ешқандай ақша жеткіліксіз екенін мәлімдеді. Таллмадж постына келгенде, ол постың командирі Андрені күзетпен генерал Арнольдқа қайтарғанын білді. Таллмадждің жан-жақты және ынталы лоббилеуінен кейін командир Джеймисон "Андерсонды" тергеуге қайтаруға бұйрық берді. "Андерсон" өзінің нағыз жеке басын (оның Андре екенін) мойындады және оны тыңшы ретінде соттады, айыптады және өлім жазасына кесті. Арнольд Андренің тұтқындалғанын және оның сатқындығының әшкереленгенін білгенде, тұтқындалудан бұрын Вест-Пойнттен қашып, британдық әскерге қосылды. Генерал Вашингтон өз қол астындағыларынан тиімді қарсы барлау жұмыстарын талап етті. Мысалы, 1776 жылдың 24 наурызында ол былай деп жазды: "Мен бір жамандықтан қорқамын, ол – олардың тыңшыларынан. Сондықтан мен ең мұқият бақылау жасалуын тілеймін. Мен оннан астам адал, ақылға қонымды және еңбекқор адамдарды танымайтын және өздерін тура және қанағаттанарлық түрде түсіндіре алмайтын барлық адамдарды сұраққа алуға, қайта-қайта сұраққа алуға және т.б. жұмыстарын тапсыруды қалаймын. Олардың біздің жағдайымыз туралы ақпарат алуына жол бермеу маңызды деп санаймын." Вашингтон кейде өзінің қатарындағы барлау офицерлерінің жеке пайда үшін өз лауазымдарын пайдаланатын немесе оның барлау аппаратын қауіпке тікейтін рұқсатсыз немесе заңсыз операциялар жүргізетін жағдайларына тап болды. Бірде Вашингтон өзінің Лонг-Айлендте барлау ақпаратын жинап жүрген екі адамының "тек тонаушылар" екенін анықтады. Ол ренегат операторларды тергеу және тұтқындау үшін арнайы топ құрды.
Probably the first organization under the Articles of Confederation created for counterintelligence purposes was the Committee for Detecting and Defeating Conspiracies, later the commission. It was made up of a series of groups established in New York between June 1776 and January 1778 to collect intelligence, apprehend British spies and couriers, and examine suspected British sympathizers. It was created as a "secret service" which had the power to arrest, convict, to grant bail, parole, or imprison or deport. A company of militia was placed under its command. The Committee heard over 500 cases involving disloyalty and subversion. John Jay has been called the first chief of American counterintelligence because of his role in the committee. William Duer, a New York planter and politician, and Nathaniel Sackett, an agent suggested by Duer to George Washington, were particularly successful in ferreting out British agents, but found their greatest success in the missions of one of the dozen or so agents of their own, Enoch Crosby. Crosby, a veteran of the Continental Army, had been mistaken by a Westchester County Loyalist as being someone who shared his views. He confided to Crosby that a secret enemy military company was being formed and introduced him to the group. Crosby reported the plot to the committee and was taken with the group. He managed to "escape" and, as directed, infiltrated another secret Tory unit. This unit, including Crosby, was also taken and escaped once more. He repeated the operation at least two more times before the loyalists started to get wise to his "escaping" and he retired. Crosby was the model for the central character in James Fenimore Cooper's book The Spy (1821), the first espionage novel written in English. Another successful American agent was Captain David Gray from the Province of Massachusetts Bay. Posing as a deserter, Gray entered the service of Colonel Beverly Robinson, a Tory intelligence officer, and became Robinson's courier. As a result, the contents of each of Robinson's dispatches were read by the Americans before their delivery. Gray eventually became the courier for Major Oliver DeLancey Jr., the head of the British secret service in New York. For two years, Gray, as DeLancey's courier to Canada, successfully penetrated the principal communications link of the British secret service. Upon completing his assignment, Gray returned to the ranks of the Continental Army, and his name was struck from the deserter list, where it had been placed at the beginning of the operation. Major Benjamin Tallmadge, a senior intelligence officer under Continental Army commander George Washington, played a key role in the capture of Major John André, who preceded DeLancey as chief of the British secret service in New York. Although he declined to discuss the episode in his memoirs, it is said that one of Tallmadge's agents had reported to him that Major André was in contact with a "John Anderson" who was expecting the surrender of a major installation. Learning that a certain John Anderson had been captured by three Militiamen, Tallmadge hurried to the post where André was being held. John Paulding, Isaac Van Wert, and David Williams had been on sentry trying to catch loyalist "Cow Boys" that had been preying on people in Westchester County, New York. André mistakenly assumed that the men were aligned with the British and declared himself to be a British officer. Then, upon realizing the mistake, he tried to use a pass provided by Arnold. They searched André and found papers hidden in his socks. Paulding understood the papers revealed "Anderson" to be a spy and stated that no amount of money would be enough to let André go. As Tallmadge arrived at the post, he found that the acting Post Commander had sent André, under guard, back to General Arnold. After extensive and animated lobbying by Tallmadge, the commander, Jamieson, ordered that "Anderson" be returned for interrogation. "Anderson" admitted to his true identity (that he was André) and was tried, convicted, and executed as a spy. Arnold, learning that André had been taken and that his treachery was no doubt exposed, fled West Point before he could be captured, and joined the British forces. General Washington demanded effective counterintelligence work from his subordinates. On March 24, 1776, for example, he wrote: "There is one evil I dread, and that is, their spies. I could wish, therefore, the most attentive watch be kept I wish a dozen or more of honest, sensible, and diligent men, were employed to question, cross question, etc., all such persons as are unknown, and cannot give an account of themselves in a straight and satisfactory line I think it a matter of importance to prevent them from obtaining intelligence of our situation." Washington occasionally had to deal with rogue intelligence officers in his ranks who used their positions for personal gain or undertook unauthorized or illegal operations that might have compromised parts of his intelligence apparatus. Once Washington discovered that two of his agents who supposedly were collecting intelligence on Long Island were "mere plundering parties." He set up a special team to investigate and arrest the renegade operatives.
Шетелдік барлау қызметі
Құпия хат алмасу комитетінің алғашқы барлаушысы сол кезде Лондонда тұратын Артур Ли болды. 1775 жылдың 30 қарашасында, комитет құрылғаннан кейін бір күн өткен соң, Ли Англиядағы өкілі болып тағайындалды және оған "Еуропадағы жағдайлар туралы комитет хабардар болуы бостандық ісі үшін ең маңызды деп есептеледі" делінді. 1775 жылдың 11 желтоқсанында комитет жұмысына арналған Конгрестің алғашқы қаржысы Лиге екі жүз фунт стерлинг жіберілді, ол "шетелдік державалардың бізге деген ниетін" анықтауын және "өте сақтылық тану қажеттігін және қауіпсіздіктің бұзылмайтынын ескертуге болмайтынын" ескертті. Комитет шетелде тартқан келесі агент – Гаагадағы швейцариялық журналист Чарльз В. Ф. Дюма болды. Дюмаға комитет курьері Томас Стори жеке баяндама жасады және оған комитетке жолдайтын есептері мен Лондондағы Лимен байланыста қолданылатын жасырын есімдер мен хаттарды қолдану туралы нұсқау берді. Ол сондай-ақ Голландия газеті "Gazette de Leide"-де АҚШ-қа голландиялық несие нарығында жағымды баға беруді мақсат тұтқан материалдар жариялады. 1776 жылдың 1 наурызында Комитет бұрынғы Конгресс делегаты және болашақ Франция елшісі Сайлас Динды Франциядағы өкілі етіп тағайындады. Оған өзін бермудалық саудагер ретінде көрсету және үнділік тауарлармен айналысу тапсырылды. Ол сондай-ақ құпия сатып алулар жасауға және француз королінен құпия көмек алуға тырысуға міндеттелді. Кейіннен Дин де, Ли де француз королінің агенттерінен, американдықтармен ашық және ресми одаққа дейін құпия комиссарларға айналды. Комитеттің басқа агенттерінің арасында алдымен Францияда, содан кейін Мартиникада қызмет еткен Уильям Бингхэм, ол бұрын британдық консулы болған; майор Джонатан Лоринг Остин, Уильям Кармайкл және Уильям Ходж болды.
The first intelligence agent enlisted by the Secret Correspondence Committee was Arthur Lee, then living in London. On November 30, 1775, the day after its founding, the Committee appointed Lee as its agent in England and told him that "it is considered of the utmost consequence to the cause of liberty that the Committee is kept informed of developments in Europe." Following the first Congressional appropriation for the work of the Committee on December 11, 1775, two hundred pounds was forwarded to Lee with the urging that he finds out the "disposition of foreign powers towards us, and the admonition that we need not hint that great circumspection and impenetrable security are necessary." The next agent recruited abroad by the committee was Charles W. F. Dumas, a Swiss journalist at The Hague. Dumas was briefed personally by Thomas Story, a courier of the committee, and instructed on the use of cover names and letter drops to be used for his reports to the committee and communication with Lee in London. He also planted stories in a Dutch newspaper, Gazette de Leide, intended to give the United States a favorable rating in Dutch credit markets. On March 1, 1776, the Committee appointed Silas Deane, a former delegate to Congress and future ambassador to France, as its agent there. He was instructed to pose as a Bermudian merchant dealing in Indian goods. He was also charged with making secret purchases and with attempting to gain secret assistance from the French crown. Later, both Deane and Lee would be converted from agents to commissioners to the French Crown, albeit secret ones, until the open and formal alliance of France with the Americans. Other agents of the Committee included William Bingham, who served first in France and then in Martinique, where he had once been British Consul; Major Jonathan Loring Austin, William Carmichael, and William Hodge.
Құпиялық және қорғау
Құпия хат алмасу комитеті қаржыландыру және барлау агенттерін оқыту мәселелерін комитет шеңберінде сақтауды талап етті. Комитет мүшелерін "Конгресске өз іс-қимылдарын ұсынуға" шақыру арқылы, Конгресс резолюциямен "олар жұмыс істеген немесе хат алысқан адамдардың есімдерін жасыруға" рұқсат берді. 1776 жылдың 20 мамырында комитет отырысы – есімдері алынып тасталған күйінде – Конгресте оқылғанда, ол "құпия сақтау туралы нұсқау бойынша" жүзеге асты. Континенттік Конгресс шетелдік барлау, шетелдік одақтар және әскери мәселелерде құпиялылықтың қажеттілігін мойындап, мұндай мәселелер бойынша қабылдаған шешімдерін тіркеу үшін қоғамдық журналдарынан бөлек "Құпия журналдарды" жүргізді. 1775 жылдың 9 қарашасында Континенттік Конгресс құпиялылыққа қатысты серт қабылдады, ол одан әрі құпия жұмыспен айналысатындарға талап етілетін серттен де қатаң болды. 1776 жылдың 12 маусымында Континенттік Конгресс жаңа үкімет қызметкерлері үшін құпиялылық туралы алғашқы келісімді қабылдады. Қабылданған серт мынадай сөздерден тұрды:
The Committee of Secret Correspondence insisted that matters about the funding and instruction of intelligence agents be held within the committee. In calling for the Committee members to "lay their proceedings before Congress," the Congress, by resolution, authorized "withholding the names of the persons they have employed, or with whom they have corresponded." On May 20, 1776, when the committee's proceedings—with the sensitive names removed—were finally read in the Congress, it was "under the injunction of secrecy." The Continental Congress, recognizing the need for secrecy regarding foreign intelligence, foreign alliances, and military matters, maintained "Secret Journals," apart from its public journals, to record its decisions in such matters. On November 9, 1775, the Continental Congress adopted its oath of secrecy, one more stringent than the oaths of secrecy it would require of others in sensitive employment. On June 12, 1776, the Continental Congress adopted the first secrecy agreement for employees of the new government. The required oath read:
Мен салтанатты түрде ант етемін, мен тікелей немесе жанама түрде Солтүстік Америка Біріккен Колонияларының Соғыс және Арсенал кеңесінің (жауапкер, хатшы) қызметкері ретінде маған белгілі болған ешқандай мәселені немесе нәрсені жарияламаймын. Құдай маған көмектессін. Континенттік Конгресс, жасырын одақтастарының осалдығын сезіне отырып, олардың қатаң құпиялылықты сақтау тілегіне құрмет көрсетті. Франция Англияға қарсы соғыс жариялағаннан кейін де, француздардың бұрынғы қатысуы мемлекеттік құпия болып қалды. Томас Пэйн 1777 жылы баспасөзге жазған бірқатар хаттарында Сыртқы істер комитетінің (бұрынғы Құпия хат алмасу комитеті) құжаттарынан алынған құпия көмек туралы мәліметтерді жариялағанда, Францияның АҚШ-тағы елшісі Конрад Александр Жерар де Рэйнваль Конгресс президентіне Пэйннің ойсыз мәлімдемелері "Менің егеменім, Патшаның және Америка Құрама Штаттарының беделі мен абыройын күмәнді етеді" деп наразылық білдірді. Конгресс Пэйнды қызметтен босатып, ресми түрде мұндай көмек алғанын жоққа шығарды, сондай-ақ "Оның Ең Христиандық Мажарлығы, Америка Құрама Штаттарының ұлы және жомарт одақтасы, Америкаға жіберілген ешқандай көмексіз одағына кірген жоқ" деп шешті. 1779 жылы Джордж Вашингтон мен Континенттік Конгресс президенті, сондай-ақ Бас қолбасшының барлау мәселелері бойынша жақын серігі Джон Джей кейбір барлау ақпаратын жариялаудың көздерге және әдістерге тигізер әсері туралы келіспеді. Вашингтон "біздің істерімізге серпін беретін" және халықтың рухын көтеретін белгілі бір жігерлендіретін ақпаратты жариялауды қалады. Джей "өкінішке орай, осы ақпараттың сипаты немесе жағдайы құпиялылықты қажет етеді" деп жауап берді. Джей жеңіске жетті.
I do solemnly swear, that I will not directly or indirectly divulge any manner or thing which shall come to my knowledge as (clerk, secretary) of the board of War and Ordnance for the United Colonies. . So help me God. The Continental Congress, sensitive to the vulnerability of its covert allies, respected their desire for strict secrecy. Even after France declared war against England, the fact of French involvement before that time remained a state secret. When Thomas Paine, in a series of letters to the press in 1777, divulged details of the secret aid from the files of the Committee of Foreign Affairs (formerly, the Committee of Secret Correspondence), France's Minister to the United States, Conrad Alexandre Gérard de Rayneval, protested to the president of the Congress that Paine's indiscreet assertions "bring into question the dignity and reputation of the King, my master, and that of the United States." Congress dismissed Paine, and by public resolution denied having received such aid, resolving that "His Most Christian Majesty, the great and generous ally of the United States, did not preface his alliance with any supplies whatever sent to America." In 1779, George Washington and John Jay, the president of the Continental Congress and a close associate of the Commander in Chief's on intelligence matters, disagreed about the effect disclosure of some intelligence would have on sources and methods. Washington wanted to publicize certain encouraging information that he judged would give "a certain spring to our affairs" and bolster public morale. Jay replied that the intelligence "is unfortunately of such a Nature, or rather so circumstanced, as to render Secrecy necessary." Jay prevailed.
Қақпағы
Роберт Таунсенд, британдықтар басып алған Нью-Йорк қаласындағы маңызды американдық агент, Силас Дине сияқты, құпия хат-хабарлар комитеті оны Францияға жіберген кезде, саудагер рөлін пайдаланды. Таунсенд көбінесе "Кулпер, кіші" деген жасырын есімімен танылды. Таунсендтің тыңшылық жұмысын басқарған майор Бенджамин Таллмедж оның жасырын қызметінен бас тартып, бар уақытын барлауға жұмсауын талап еткенде, генерал Вашингтон оның талабын қабылдамады. Таунсенд сонымен қатар британдық офицерлердің жиі баратын кофехананың серіктесі болды, бұл американдықтар үшін пайдалы бос сөздерді естуге қолайлы орын еді. Майор Джон Кларк агенттері британдықтар бақылауындағы Филадельфияда және оның төңірегінде бірнеше жапқыштарды (фермер, саудагер және контрабандист, сондай-ақ басқа да рөлдер) өте тиімді пайдаланды, сондықтан бір немесе екі агент қана ұсталған болуы мүмкін. Агенттер Филадельфияға еркін кіріп-шығып, Вашингтонға британдық әскерлер, бекіністер, жабдықтар және жоспарланған шабуыл туралы ақпарат жеткізді. Контрразведка офицері Енох Кросби, Нью-Йорк штатының оңтүстігінен өтіп, лоялисттердің ұяларына ену үшін өзін күдіксіз аяқкиімші (оның азаматтық кәсібі) ретінде көрсетті. Торилер оның американдықтардан үнемі "қашып" жүргеніне күдік келтіре бастағаннан кейін, Кросбидің жоғары лауазымдағы офицерлері оны Нью-Йорк штатының Олбани қаласына көшірді, онда ол жасырын тыңшылық қызметін қайта бастады. Ирланд тоқымашысы Джон Хониман, американдықтарға тыңшылық етуге ұсыныс жасаған ол, Нью-Джерсидегі британдық әскери іс-қимылдары туралы ақпарат жинау үшін бірнеше жапқыштарды (қасапшы, тори, британдық агент) пайдаланды. Ол 1776 жылғы 26 желтоқсанда Делавэр өзенінен Вашингтонның шабуылына Трентондағы гессендерді дайынсыз қалдырған алдау операциясына қатысты.
Robert Townsend, an important American agent in the British occupied city of New York, used the guise of being a merchant, as did Silas Deane when he was sent to France by the Committee of Secret Correspondence. Townsend was usually referred to by his cover name of "Culper, Junior." When Major Benjamin Tallmadge, who directed Townsend's espionage work, insisted that he disengage himself from his cover business to devote more time to intelligence gathering, General Washington overruled him. Townsend also was the silent partner of a coffee house frequented by British officers, an ideal place for hearing loose talk that was of value to the American cause. Major John Clark's agents in and around British controlled Philadelphia used several covers (farmer, peddler, and smuggler, among others) so effectively that only one or two operatives may have been detained. The agents traveled freely in and out of Philadelphia and passed intelligence to Washington about British troops, fortifications, and supplies, and of a planned surprise attack. Enoch Crosby, a counterintelligence officer, posed as an unsuspecting shoemaker (his civilian trade) to travel through southern New York state while infiltrating Loyalist cells. After the Tories started to suspect him when he kept "escaping" from the Americans, Crosby's superiors moved him to Albany, New York, where he resumed his undercover espionage. John Honeyman, an Irish weaver who had offered to spy for the Americans, used several covers (butcher, Tory, British agent) to collect intelligence on British military activities in New Jersey. He participated in a deception operation that left the Hessians in Trenton unprepared for Washington's attack across the Delaware River on December 26, 1776.
Жасырын киім
1778 жылдың қаңтар айында, бойы биік, денелі және көздері қисық Нэнси Морган Харт өзін "ақылдан адасқан" немесе эмоционалдық тұрақсыздықтан зардап шеккен адам ретінде жасырып, британдық қорғаныс туралы мәлімет алу үшін Огаста, Джорджия қаласына кірді. Оның миссиясы сәтті аяқталды. Кейін, торилер тобы оның үйіне кек қайтару үшін шабуыл жасағанда, ол олардың барлығын тұтқынға алып, олардың атылуына куә болды. 1778 жылдың маусым айында генерал Вашингтон Генри "Жылдам атты Гарри" Лиге Нью-Йорк штатының Стоуни-Пойнт қаласындағы британдық бекініске агент жіберіп, гарнизонның нақты мөлшері және қорғаныс құрылысындағы прогресс туралы мәліметтер жинауды тапсырды. Капитан Аллан Маклейн бұл тапсырманы қабылдады. Ауылдық адам ретінде киініп, миссис Смиттен ұлдарын көру үшін бекініске кіруге рұхсат алып, Маклейн екі апта бойы британдық бекінісінде барлау жұмыстарын жүргізіп, қауіпсіз оралды. Силас Дийн Париждегі Құпия хат алмасу комитетінің агенты ретінде қызмет еткен кезде Америкаға жіберген кейбір хабарларында кобальт хлориді, глицерин және су қоспасынан тұратын, жылумен көрінетін көзге көрінбейтін сия қолданғаны белгілі. Кейіннен оған Джеймс Джей, дәрігер және Джон Джейдің інісі жасаған құпия байланыс үшін арналған "симпатиялық бояу" одан да пайдалы болды. Джордж III-тен рыцарь атағын алған Джей, бұл "бояуды" Лондоннан Америкаға әскери ақпарат жіберу үшін пайдаланды. Кейіннен ол осы бояудан үлкен мөлшерде Джордж Вашингтонға және Париждегі Силас Динеге жеткізді. Бұл бояу хабарды жазу үшін бір химиялық затты, ал оны көру үшін екінші химиялық затты қажет етті, бұл Диіннің бұрын қолданған сиясына қарағанда қауіпсіздікті арттырды. Бірде Джон Джейге жазған хатында Роберт Моррис "Тимоти Джонстың" (Диін) қарапайым хатынан және "ондағы жасырын әдеміліктерден" сөз қоздып, "теңіз капитанының беткей тексеруі оларды ешқашан анықтамайды, бірақ оның қолынан Джейдің өткір көзіне ауысқанда, алмаз бірден ашылады" деді. Вашингтон өз агенттеріне "симпатиялық бояуды" қолдану туралы нұсқау берді, "Кулпер кіші" туралы айта отырып, бұл сия "оның хабарларын анықтауға аз мүмкіндік беретінін ғана емес, сонымен қатар оны жеткізуге сенген адамдардың қорқынышын да жеңілдетеді" деді. Вашингтон хабарларды "көрінбейтін сиямен" кітапшаның бос беттеріне, қалта кітаптарына немесе құндылығы аз кез келген басылымның немесе кітаптың соңғы беттеріне жазуды ұсынды. Вашингтон агенттерге хат-хабарларда сияны қолдану арқылы өздерінің хабарларын жасыруды ерекше ұсынды: "Мұндай хатты тори стилінде, отбасылық мәселелермен араластырып жазудың және жолдар арасында және парақтың қалған бөлігінде Стайнмен қарым-қатынас жасаудың әлдеқайда жақсы жолы бар". Патриоттар сезімтал хабарларды көзге көрінбейтін сиямен, кодпен немесе шифрмен жазуға ерекше көңіл бөлгенімен, британдықтар соғыс кезінде Американың құпия хат-хабарларының жартысынан астамын ұстап алып, шифрлаған деп есептеледі.
In January 1778, Nancy Morgan Hart, who was tall, muscular, and cross eyed, disguised herself as a "touched" or emotionally disturbed man, and entered Augusta, Georgia, to obtain intelligence on British defenses. Her mission was a success. Later, when a group of Tories attacked her home to gain revenge, she captured them all and was witness to their execution. In June 1778, General Washington instructed Henry "Light Horse Harry" Lee to send an agent into the British fort at Stony Point, New York, to gather intelligence on the exact size of the garrison and the progress it was making in building defenses. Captain Allan McLane took the assignment. Dressing as a country bumpkin and utilizing the cover of escorting a Mrs. Smith into the fort to see her sons, McLane spent two weeks collecting intelligence within the British fort and returned safely. While serving in Paris as an agent of the Committee of Secret Correspondence, Silas Deane is known to have used a heat developing invisible ink—a compound of cobalt chloride, glycerine, and water—for some of his intelligence reports back to America. Even more useful to him later was a "sympathetic stain" created for secret communications by James Jay, a physician and the brother of John Jay. Jay, who had been knighted by George III, used the "stain" for reporting military information from London to America. Later he supplied quantities of the stain to George Washington at home and to Silas Deane in Paris. The stain required one chemical for writing the message and a second to develop it, affording greater security than the ink used by Deane earlier. Once, in a letter to John Jay, Robert Morris spoke of an innocuous letter from "Timothy Jones" (Deane) and the "concealed beauties therein," noting "the cursory examinations of a sea captain would never discover them but transferred from his hand to the penetrating eye of a Jay, the diamonds stand confessed at once." Washington instructed his agents in the use of the "sympathetic stain," noting in connection with "Culper Junior" that the ink "will not only render his communications less exposed to detection, but relieve the fears of such persons as may be entrusted in its conveyance." Washington suggested that reports could be written in invisible ink "on the blank leaves of a pamphlet. . a common pocket book, or on the blank leaves at each end of registers, almanacs, or any publication or book of small value." Washington especially recommended that agents conceal their reports by using the ink in correspondence: "A much better way is to write a letter in the Tory stile with some mixture of family matters and between the lines and on the remaining part of the sheet communicate with the Stain the intended intelligence." Even though the Patriots took great care to write sensitive messages in invisible ink, or code or cipher, it is estimated that the British intercepted and decrypted over half of America's secret correspondence during the war.
Кодтар мен шифрлар
Америка революциясының көшбасшылары дипломатиялық, әскери және жеке хабарларды жасыру үшін түрлі шифрлау әдістерін пайдаланды. Джон Джей мен Артур Ли сөздік кодтарын құрастырды, онда сандар белгілі бір сөздіктің келісілген басылымындағы бет пен жол нөмірін көрсететін, ал онда жай мәтін (шифрланбаған хабарлама) табылған болатын. 1775 жылы Чарльз Дюма Континенталдық Конгресс пен Бенджамин Франклин Еуропадағы агенттермен және министрлермен байланыс үшін қолданған алғашқы дипломатиялық шифрды жасады. Дюманың жүйесі әріптерді француз тіліндегі 682 символдан тұратын, алдын ала таңдалған абзацтағы орналасу ретімен сәйкес келетін сандармен алмастырды. Бұл әдіс, әріптерді 1-ден 26-ға дейін алмастыру арқылы қолданылатын стандартты әріп-сандық алмастыру жүйесінен қауіпсіз болды, себебі жай мәтіндегі әрбір әріпті бірнеше санмен алмастыруға болатын. Culper шпиондық желісі желі басшысы майор Бенджамин Таллмедж жасаған сандық кодты қолданды. Желі британдықтар Нью-Йорк маңындағы кейбір американдықтар "сезімтал бояу" қолданып жүргенін көрсететін құжаттарды тәркілегеннен кейін кодты қолдана бастады. Таллмедж сөздіктен бірнеше жүз сөз бен бірнеше ондаған адамдар мен орындардың аттарын алып, әрқайсысына 1-ден 763-ке дейінгі сандарды тағайындады. Мысалы, 38 – шабуыл жасау, 192 – бекініс, Джордж Вашингтон – 711, ал Нью-Йорк – 727 болды. Америкалық агент, жеткізуші рөлінде, хабарламаларды желінің басқа мүшелеріне жеткізді. Олардың бірі, Анна Стронг (шпион), кір жуу арқылы хабарламаның орналасқан жерін көрсететін кодты пайдаланды. Қара юбка хабарламаны алуға дайын екенін білдірді, ал сүлгілердің саны Long Island Sound-тағы агенттер кездесетін шығанақты анықтады. Соғыс аяқталғаннан кейін Роберт Моррис, Джон Джей, Роберт Ливингстон және Джон Адамс сияқты бірнеше көрнекті американдықтар сандық алмастыру кодтарының басқа нұсқаларын қолданды. Патриоттар британдық шифрларды бұзуда екі маңызды жетістікке қол жеткізді. 1775 жылы Элбридж Джерри және Элиша Портер мен пастор Самуэль Уэст, Вашингтонның тапсырмасымен жеке жұмыс істеп, британдықтардың тыңшылығына қатысқан Континенталдық армияның бас хирургы Бенджамин Черчті айғақтайтын хатты шифрлады. 1781 жылы бірнеше көрнекті американдықтар қолданған шифрлау жүйесін жасаған Джеймс Ловелл британдық командирлердің бір-бірімен байланыс үшін қолданған шифрлау әдісін анықтады. Вирджиния штатының Йорктаун қаласындағы Лорд Корнуоллистен Нью-Йорктегі генерал Генри Клинтонға жіберілген хабарлама ұсталған кезде Ловеллдің криптоанализі Вашингтонға Корнуоллистің жағдайының қаншалықты қиын екенін бағалауға және британдықтарға шабуыл жасау уақытын анықтауға мүмкіндік берді. Одан кейін Ловеллдің тағы бір шифрлауы француз флотына Йорктаунға британдық көмек экспедициясының жақындап келе жатқаны туралы ескертті. Француздар британдық флотты қорқытып, американдықтардың жеңісін қамтамасыз етті.
American Revolutionary leaders used various methods of cryptography to conceal diplomatic, military, and personal messages. John Jay and Arthur Lee devised dictionary codes in which numbers referred to the page and line in an agreed upon dictionary edition where the plaintext (unencrypted message) could be found. In 1775, Charles Dumas designed the first diplomatic cipher that the Continental Congress and Benjamin Franklin used to communicate with agents and ministers in Europe. Dumas's system substituted numbers for letters in the order in which they appeared in a preselected paragraph of French prose containing 682 symbols. This method was more secure than the standard alphanumeric substitution system, in which a through z are replaced with 1 through 26 because each letter in the plain text could be replaced with more than one number. The Culper Spy Ring used a numerical substitution code developed by Major Benjamin Tallmadge, the network's leader. The Ring began using the code after the British captured some papers indicating that some Americans around New York were using "sympathetic stain." Tallmadge took several hundred words from a dictionary and several dozen names of people or places and assigned each a number from 1 to 763. For example, 38 meant to attack, 192 stood for the fort, George Washington was identified as 711, and New York was replaced by 727. An American agent posing as a deliveryman transmitted the messages to other members of the Ring. One of them, Anna Strong (spy), signaled the message's location with a code involving laundry hung out to dry. A black petticoat indicated that a message was ready to be picked up, and the number of handkerchiefs identified the cove on Long Island Sound where the agents would meet. By the end of the war, several prominent Americans—among them Robert Morris, John Jay, Robert Livingston, and John Adams—were using other versions of numerical substitution codes. The Patriots had two notable successes in breaking British ciphers. In 1775, Elbridge Gerry and the team of Elisha Porter and the Rev. Samuel West, working separately at Washington's direction, decrypted a letter that implicated Benjamin Church, the Continental Army's chief surgeon, in espionage for the British. In 1781, James Lovell, who designed cipher systems used by several prominent Americans, determined the encryption method that British commanders used to communicate with each other. When a dispatch from Lord Cornwallis in Yorktown, Virginia, to General Henry Clinton in New York was intercepted, Lovell's cryptanalysis enabled Washington to gauge how desperate Cornwallis's situation was and to time his attack on the British lines. Soon after, another decrypt by Lovell provided a warning to the French fleet off Yorktown that a British relief expedition was approaching. The French scared off the British flotilla, sealing the victory for the Americans.
Байланысты тыңдау
Континенттік конгресс ағылшын және тори поштасының үнемі көптеген даналарын қабылдап отырды. 1775 жылдың 20 қарашасында ол Ирландияның Корк қаласынан ұсталған бірнеше хат алды және Джон Адамс, Бенджамин Франклин, Томас Джонсон, Роберт Ливингстон, Эдвард Ратледж, Джеймс Уилсон және Джордж Уайттан тұратын комитет тағайындады, оларға «жариялауға лайықты бөлімдерін таңдау» тапсырылды. Кейіннен Конгресс комитет таңдаған бөлімдердің мың данасын басып, таратуға бұйрық берді. Бір айдан кейін тағы бір ұсталған пошта партиясы келгенде, оны тексеру үшін екінші комитет тағайындалды. Оның есебіне сүйене отырып, Конгресс «бүгін оқылған ұсталған хаттардың мазмұны және осы ақпарат негізінде Конгресс қабылдайтын қадамдар, басқа бұйрық берілгенге дейін құпия сақталады» деп шешті. 1776 жылдың басында осы тәжірибеде кемшіліктер анықталды, және Конгресс тек әрбір колонияның қауіпсіздік кеңестері немесе комитеттері және олардың өкілдері ғана енді поштаны аша алады немесе пошта арқылы келген кез келген хаттарды ұстай алады деп шешті. Мозес Харрис британдықтардың оны құпия қызметте курьер ретінде жұмысқа алғанын хабарлағанда, генерал Вашингтон генерал Шкайлерге «мөрді бұзбай оларды ашудың жолын табуды, мазмұнының көшірмелерін алуды және содан кейін жіберуді» ұсынды. «Осылайша біз бүкіл қастандық жоспарына ие боламыз». Осыдан кейін Вашингтон Нью-Йорк пен Канада арасындағы британдық барлау поштасына қол жеткізе алды.
The Continental Congress regularly received quantities of intercepted British and Tory mail. On November 20, 1775, it received some intercepted letters from Cork, Ireland, and appointed a committee made up of John Adams, Benjamin Franklin, Thomas Johnson, Robert Livingston, Edward Rutledge, James Wilson and George Wythe "to select such parts of them as may be proper to publish." The Congress later ordered a thousand copies of the portions selected by the committee to be printed and distributed. A month later, when another batch of intercepted mail was received, a second committee was appointed to examine it. Based on its report, Congress resolved that "the contents of the intercepted letters this day read, and the steps which Congress may take in consequence of said intelligence thereby given, be kept secret until further orders." By early 1776, abuses were noted in the practice, and Congress resolved that only the councils or committees of the safety of each colony, and their designees, could henceforth open the mail or detain any letters from the post. When Moses Harris reported that the British had recruited him as a courier for their Secret Service, General Washington proposed that General Schuyler "contrive a means of opening them without breaking the seals, take copies of the contents, and then let them go on. By these means, we should become masters of the whole plot." From that point on, Washington was privy to British intelligence pouches between New York and Canada.
Технология
Джеймс Джей өз заманының озық технологиясын пайдаланып, құпия байланыс үшін қолданылатын құнды "симпатикалық дақты" жасады. Америкалық патриоттардың технологияны ең жетілдірген қолданысы Дэвид Бушнеллдің "Тортулла" су асты кемесі болды, ол жау кемелерінің түбіне уақытталған жарылғыш зарядтарды орнату үшін жасалған, бір адамға арналған су асты кеме. "Тортулла", қазірде соғыста су асты кемесін алғаш қолдану деп есептеледі, еменнен жасалған, шамамен 1,6 метр ені және 2,1 метр биіктігі бар камера болды. Ол алдыңғы жағында орналасқан, педальмен басқарылатын винт арқылы сағатына 5 километрге дейін жылдамдықпен қозғалды, тереңдікті өлшеуге арналған барометрі, су асты кемені судан көтеру немесе түсіруге арналған сорғысы және қорғасын мен судан жасалған балласты болды. Бушнелл "тортулланың" ішіндегі құралдарды жарықтандыруға қолданылатын шамның, оның ауа қорындағы оттегіні тұтынатынын білгенде, көмек сұрау үшін Бенджамин Франклинге жүгінді. Шешім: фосфоресцентті шөп, фоксфайр. Бірінші саботаж операциясы күшті толқындардың кесірінен сәтсіз аяқталды. Екіншісінде, су асты кеменің бұрғысы өтпес, мыс қаптамасы бар кеме кездесіп, операция тағы да сәтсіз аяқталды. (Дегенмен, "тортулла" жақын жердегі шхунаны жарылысқа ұшыратты.) Егер 1776 жылдың қазан айында британдықтар бағындырған аналық кемемен бірге ол Хадсон өзенінің түбіне кетпесе, бұл құпия қару әскери кемеге қарсы сөзсіз табысқа жетер еді. Су арқылы саяхат кезінде барлау есебін жасыру үшін жасалған алғашқы құрылғы – тұтқындалу қаупі болған жағдайда суға тастауға болатын қарапайым салмақты бөтелке болды. Кейін ол, хабарды мөрлеуге арналған, қалыңдығы қағаз сияқты жұқа қорғасыннан жасалған ыдысқа алмастырылды. Ол суда батып, отта еріді және оны құрлықта немесе суда агенттер қолдана алатын еді. Бір кемшілігі бар еді – оны жұтқанда қорғасынмен улану қаупі. Оның орнына, хабарды бұрап ашуға болатын, оқ пішіндес күміс ыдыс қолданылды, және оны жұтуға мәжбүр болған елшінің денсаулығына зиян келтірмейтін еді.
James Jay used the advanced technology of his time in creating the invaluable "sympathetic stain" used for secret communications. Perhaps the American Patriots' most advanced application of technology was in David Bushnell's Turtle, a one man submarine created for affixing watchword timed explosive charges to the bottoms of enemy ships. The "turtle," now credited with being the first use of the submarine in warfare, was an oaken chamber about five and a half feet (1.6 m) wide and seven feet (2.1 m) high. It was propelled by a front mounted, pedal powered propeller at a speed of up to three miles per hour (5 km/h), had a barometer to read depth, a pump to raise or lower the submarine through the water, and provision for both lead and water ballast. When Bushnell learned that the candle used to illuminate instruments inside the "turtle" consumed the oxygen in its air supply, he turned to Benjamin Franklin for help. The solution: the phosphorescent weed, foxfire. Heavy tides thwarted the first sabotage operation. A copper clad hull that could not be penetrated by the submarine's auger foiled the second. (The "turtle" did blow up a nearby schooner, however.) The secret weapon would almost certainly have achieved success against a warship if it had not gone to the bottom of the Hudson River when the mother ship to which it was moored was sunk by the British in October 1776. An early device developed for concealing intelligence reports when traveling by water was a simple weighted bottle that could be dropped overboard if there was a threat of capture. This was replaced by a wafer thin leaden container in which a message was sealed. It would sink in water, melt in a fire, and could be used by agents on land or water. It had one drawback—lead poisoning if it was swallowed. It was replaced by a silver, bullet shaped container that could be unscrewed to hold a message and which would not poison a courier who might be forced to swallow it.
Алдау операциялары
Британдықтардың қару-жарақ және әскер саны бойынша артықшылығын теңдестіру үшін генерал Вашингтон жиі түрлі алдаулар мен дезинформацияны қолданды. Ол жасалған құжаттардың жау шпиондарының қолына түсуіне немесе олардың арасында талқылануына мүмкіндік берді. Жалған ақпарат жеткізіп жүретін курьерлерді британдықтардың «ұстауына» рұқсат берді, ал бұрын ұсталған британдық хабарламалардың ішіне жалған құжаттарды қосып, оларды көздеген жеріне жіберуге жол берді. Ол әскери жабдықтаушыларға британдықтарды үлкен көтеріліс күштері жиналып жатқанына сендіру үшін арнайы таңдалған жерлерде көп мөлшерде тауарларды жалған сатып алуды тапсырды. Вашингтон тіпті жалған әскери нысандар да салдырды. Осының нәтижесінде, Филадельфияның сыртындағы үш мыңдық әскерінің қырық мыңға жететініне британдықтарды сендіре алды. Кулпер сағаты арқылы британдықтардың Род-Айленд штатының Ньюпорт портына жаңадан келген француз экспедициясына шабуыл жасауды жоспарлап отырғанын білгеннен кейін, Вашингтон белгілі британдық агенттерге Нью-Йорк қаласына қарсы әрекет етуді ниеттенгенін көрсететін ақпаратты таратты. Британдық командир Род-Айлендке бағытталған әскерлерді тоқтатты. Вашингтон Чесапик шығанағы мен Йорктаунға жасаған қозғалысын ұсынып, британдықтарды Нью-Йоркке қарай жылжып бара жатқанына сендірді. Йорктаунда, қожайынының рұқсатымен Лафайеттің қызметіне қосылған құл Джеймс Армистед, қашқан құл кейпінде Корнуоллистің қатарларына өтіп, Корнуоллис оны американдық қатарларға шпион ретінде қайтару үшін жалдады. Лафайет оған көптеген жаңадан келген әскерлерді алмастыруға арналған жалған бұйрық берді. Армистед жалған бұйрықты бүлінген, кірленген күйде Корнуоллиске жеткізіп, оны миссиясы кезінде жол бойында тапқанын айтты. Корнуоллис оған сенді және өзін ұстағаннан кейін ғана алданып қалғанын білді. Осы және басқа да соғыс кезеңіндегі қызметтері үшін Армистедке Вирджиния Бас Ассамблеясы бостандық берді. Йорктаундағы тағы бір алдау операциясы кезінде Чарльз Морган Корнуоллистің лагеріне дезертир ретінде кірді. Британдықтар оны тексергенде, Лафайеттің барлық әскерін бір соққымен британдықтарға қарсы тасымалдауға жеткілікті қайықтары бар екеніне сендірді. Корнуоллис оған алданып, Йорктаундан шығудың орнына бекінді. Морган британдық форма киіп қашып, бес британдық дезертирмен және бір тұтқынмен американдық қатарларға оралды.
To offset British superiority in firepower and number of troops, General Washington made frequent use of deception and disinformation. He allowed fabricated documents to fall into the hands of enemy agents or be discussed in their presence. He allowed couriers carrying bogus information to be "captured" by the British, and inserted forged documents in intercepted British communications that were then permitted to continue to their destination. He had army procurement officers make false purchases of large quantities of supplies in places picked to convince the British that a sizable rebel force was massing. Washington even had fake military facilities built. In all this, he managed to make the British believe that his three thousand man army outside Philadelphia was forty thousand strong. After learning from the Culper Ring that the British planned to attack a French expedition that had just landed in Newport, Rhode Island, Washington planted information with known British agents indicating that he intended to move against New York City. The British commander held back the troops headed for Rhode Island. With elaborate deception, Washington masked his movement toward the Chesapeake Bay and Yorktown by convincing the British that he was moving on to New York. At Yorktown, James Armistead, a slave who had joined Lafayette's service with his master's permission, crossed into Cornwallis' lines in the guise of an escaped slave, and was recruited by Cornwallis to return to American lines as a spy. Lafayette gave him a fabricated order that was destined for a large number of nonexistent replacements. Armistead delivered the bogus order in crumpled, dirty condition to Cornwallis, claiming to have found it along the road during his mission. Cornwallis believed him and did not learn he had been tricked until after his surrender. Armistead was granted his freedom by the Virginia General Assembly as a result of this and other wartime services. Another deception operation at Yorktown found Charles Morgan entering Cornwallis' camp as a deserter. When debriefed by the British, he convinced them that Lafayette had sufficient boats to move all his troops against the British in one landing operation. Cornwallis was duped by him and dug in rather than marched out of Yorktown. Morgan, in turn, escaped in a British uniform and returned to the American lines with five British deserters and a prisoner.
Насихаттау
Британдықтар Америкада қызмет ету үшін гессендік жалдамалы әскерлерді жалдап отырғаны туралы нақты мәлімет алғаннан кейін, Конгресс үш адамнан тұратын комиссия тағайындады, оның міндеті «гессендіктерді және басқа шетелдіктерді осы теріс қызметтен бас тартуға ынталандыру жоспарын жасау» болды. Нәтижесінде, Томас Джефферсон жазған деп есептелетін қаулы қабылданды, онда неміс дезертирлеріне жер берілетіні ұсынылды. Ол неміс тіліне аударылып, гессендіктерге жіберілді. Операцияны іске асыру үшін комиссия құрамына қосылған Бенджамин Франклин, жалаңдар қарапайым гессендік сарбаздардың қолына тиесілігіне көз жеткізу үшін оларды темекі қаптарына ұқсатып жасырды. Кристофер Людвикті Вашингтон қарсыластың лагеріне дезертир ретінде жіберді, ол гессендіктермен байланысып, оларды дезертирлікке шақырды. Ол неміс қатарынан «көптеген жүздеген сарбаздардың» дезертирлік жасауына себепкер болды. 1777 жылы Францияға келгеннен кейін Бенджамин Франклин Америкадағы жалдамалы әскерлерінің командиріне неміс ханзадасы жіберген деген хатты жасады. Хатта британдықтардың неміс әскерлерінің шығындары туралы мәлімдемесі жоққа шығарылды, нақты саны одан әлдеқайда жоғары екені және ханзадаға оның әрбір қаза тапқан немесе жараланған адамы үшін төленген үлкен сомадағы «қан ақшасына» құқылы екені айтылды. Ханзада офицерге де адамгершілікке шақырып, жараланғандарды құтқарудың қажеті жоқ екенін, олар ханзадасына қызмет ете алмайтын мүгедектерге айналуы мүмкін екенін ұсынды. Соғыс кезінде 5000-нан 6000-ға дейін гессендіктер британдықтар тарапынан дезертирлік жасады, бұл америкалықтардың үгіт-насихатының нәтижесінде болды. Франклин сондай-ақ британдық үндістердің одақтастары Канаданың корольдік губернаторына сарбаздардың, қоныс аударушылардың, әйелдер мен балалардың бас сүйектерін жібергенін сипаттаған газеттік хабарлама жариялады. Үндістер жіберген хатта әйелдердің бас сүйектерін анықтау үшін белгілі бір белгілердің болғаны, олар «өлімге ұшыраған немесе миы соққыға жыққан» әйелдерге тиесілі екені көрсетілген.
Upon receiving accurate intelligence that the British were hiring Hessian mercenaries for service in America, Congress appointed a three man committee "to devise a plan for encouraging the Hession and other foreigners to quit that iniquitous service." The result was a resolution, believed to have been drafted by Thomas Jefferson, offering land grants to German deserters. It was translated into German and sent to the Hessians. Benjamin Franklin, who joined the committee to implement the operation, arranged for the leaflets to be disguised as tobacco packets to make sure they would fall into the hands of ordinary Hessian soldiers. Christopher Ludwick was dispatched by Washington into the enemy camp, posing as a deserter, to contact the Hessians and encourage them to defect. He is credited with the defection of "many hundred soldiers" from the German ranks. In 1777, after he arrived in France, Benjamin Franklin fabricated a letter purportedly sent by a German prince to the commander of his mercenaries in America. The letter disputed British casualty figures for the German troops, arguing that the actual number was much higher and that he was entitled to a great amount of "blood money", the amount paid to the prince for each of his men killed or wounded. The prince also encouraged the officer to be humane and to allow his wounded to die, rather than try to save men who might only become cripples unfit for service to their prince. Between 5,000 and 6,000 Hessians deserted from the British side during the war, in part because of American propaganda. Franklin also produced a newspaper report purporting to describe the transmittal of scalps of soldiers, settlers, women, and children to the Royal Governor of Canada by Britain's Indian allies. The Indian transmittal letter indicated that a certain mark on scalps indicated they were those of women who "were knocked dead or had their brains beat out."
Ақпараттық талдау және бағалау
1775 жылғы 29 мамырда Континенттік конгресс әскери командирлерге қойған сұрақтарына жауап ретінде дайындалған көптеген барлау бағалауларының алғашқысын алды. Бұл есепте Нью-Йоркқа шабуыл жасағанда қарсыластың күші, оған қарсы тұру үшін қажетті континенттік әскер саны және басқа Жаңа Англия колонияларын қорғау үшін қандай күш қажеттігі бағаланды. Джордж Вашингтонның барлау талдауы мен бағалауларына деген қызығушылығын оның 1777 жылғы тамызда генерал Путнамаға жазған нұсқауларынан көруге болады: «Дезертирлер мен осындай адамдар әрқашан адам саны туралы айтады. Шын мәнінде, әскерилер тізіліп, саналмайынша, ешкім дұрыс баға бере алмайды. Бірақ егер сіз аралда қалған полктердің тізімін алуға мүмкіндік тапсаңыз, біз адам санын бірнеше жүз адамға жуық дәлдікпен есептей аламыз». Тағы бір жағдайда, Джеймс Ловеллге барлау ақпараты үшін алғыс айтып, Вашингтон былай деп жазды: «Түрлі ақпаратты салыстыру арқылы біз көбінесе өте күрделі немесе жасырын фактілерді анықтай аламыз, оларды жекелеген дерек көзімен табу мүмкін емес еді. Ақпарат байланысы мен қосымша мән-жайларымен маңызды болатын қызығушылық тудырады». 1778 жылы Вашингтонның барлау басшысы болған полковник Дэвид Хенли Вашингтонға басшылық сұрап хат жазғанда мынадай нұсқаулар алды: «Ақпаратты пайда болған кезде жеткізуден басқа, сіз кесте немесе бағаналар түрінде бірдеңе жасауыңыз мүмкін, онда олардың жем-шөп, астық сияқты қоймалары, түрлі корпустар мен полктер, салынған бекіністер, олардың байланысы, түрі мен аумағы, командирлер, қару-жарақ саны және т.б. тізілсін. Бұл кестеде дезертирлер, тыңшылар және жау шекарасынан келген адамдардан алынған барлық ақпаратты қамтуы керек». (Нью-Йорк, Бостон және Филадельфия сияқты британдық бекіністерінен келген саяхатшыларды тексеру әдеттегі практика болды.)
On May 29, 1775, the Continental Congress received the first of many intelligence estimates prepared in response to questions it posed to military commanders. The report estimated the size of the enemy force to be encountered in an attack on New York, the number of Continental troops needed to meet it, and the kind of force needed to defend the other New England colonies. An example of George Washington's interest in intelligence analysis and estimates can be found in instructions he wrote to General Putnam in August 1777: "Deserters and people of that class always speak of number. Indeed, scarce any person can form a judgment unless he sees the troops paraded and can count the divisions. But, if you can by any means obtain a list of the regiments left upon the island, we can compute the number of men within a few hundred, over or under." On another occasion, in thanking James Lovell for a piece of intelligence, Washington wrote: "It is by comparing a variety of information, we are frequently enabled to investigate facts, which were so intricate or hidden, that no single clue could have led to the knowledge of them. Intelligence becomes interesting which but from its connection and collateral circumstances, would not be important." Colonel David Henley, Washington's intelligence chief for a short period in 1778, received these instructions when he wrote to Washington for guidance: "Besides communicating your information as it arises. you might make out a table or something in the way of columns, under which you might range, their magazines of forage, grain and the like, the different corps and regiments, the Works, were thrown up, their connexion, kind and extent, the officers commanding, with the numbers of guns &ca. &ca. This table should comprehend in one view all that can be learned from deserters, spies and persons who may come out from the enemy's boundaries." (It was common practice to interrogate travelers from such British strongholds as New York, Boston, and Philadelphia.)
Франция
Континенттік конгрестің барлау комитеттері Филадельфияда отырғанда, Артур Ли Лондонда француз агенті, «Севиль шаштаразын» авторы Пьер Огюстен Карон де Бомаршемен кездесті. Лидің патриоттардың күші туралы асыра сілтеген хабарлары, Бомаршеге пайдасы үшін жасаған немесе Лидің тұрақты тілшісі Сэмюэл Адамс берген хабарлар, французда американдықтардың жағына көшкеніне себеп болды. Бомарше француз сарайын американдықтарға дереу көмек беруге бірнеше рет шақырды және 1776 жылдың 29 ақпанында Людовик XVI-ға жолдаған меморандумында Лидің тәуелсіздік соғысына жасырын көмек алмасу үшін жасырын, ұзақ мерзімді сауда шарты жасау туралы ұсынысын келтірді. Бомарше Францияның мұндай көмек көрсетуі өзін қауіпке тікелей салмайтынын түсіндірді, бірақ «жоспардың сәттілігі жылдамдыққа да, құпиялылыққа да байланысты: Сіздің Маjestіңіз кез келген адамнан жақсы білесіз, құпиялылық – істің жаны, ал саясатта ашылған жоба сәтсіздікке ұшырайды» деді. Бомарше меморандумымен бірге жасырын көмек ретінде коммерциялық сауда фирмасын құруды ұсынатын жоспарды ұсынды; ол осы мақсатта «Roderigue Hortalez et Cie» деп аталатын фирма құру үшін бір миллион ливр сұрады және оны алды. Бомаршенің меморандумынан кейін 1776 жылдың 12 наурызында француз сыртқы істер министрі граф де Верженн де меморандум жариялады. Патшаның келісімі берілді және Сайлас Диэн Парижге келген кезде француз қару-жарағы мен басқа да көмек революционерлерге жеткізілді. Диэн қарым-қатынасты кеңейтіп, Бомаршемен және басқа француз саудагерлерімен бірге кемелер сатып алу, жекеменшіктерді жалдау, француз офицерлерін тарту және осы мақсатта «артық» деп жарияланған француз әскери жабдықтарын сатып алу үшін жұмыс істеді. 1776 жылдың 26 қыркүйегінде Конгресс Франция сарайына үш комиссар сайлады – Бенджамин Франклин, Томас Джефферсон және Сайлас Диэн, сондай-ақ «Конгресс бұдан әрі бұйрық бергенге дейін құпия сақталады; Конгресстен осы істің егжей-тегжейін ашуға рұқсат алғанға дейін, ешбір мүшеге бұл тақырыпта ештеңе айтуға рұқсат етілмейді, Конгресс шетелдік одақ алу мақсатында қажет деп есептеген қадамдарды жасады» деп шешім қабылдады. Әйелінің ауруына байланысты Джефферсон қызмет ете алмады, оның орнына Артур Ли тағайындалды. Франклиннің 1776 жылдың 29 қарашасында Францияға келуімен – құпия хат алмасу комитетінің құрылған күнінің бір жылдығымен – француз миссиясы Еуропа үшін барлау және насияттау орталығына, бейресми дипломатиялық өкілдікке, Американың құпия одақтастарынан келетін көмекті үйлестіру орталығына және Лафайет және Йохан де Кальб сияқты француз офицерлерін тарту орталығына айналды. 1777 жылдың қазан айында Континенттік армия Саратогада британдықтарға қарсы шешуші жеңіске жетті, ал 1778 жылдың 6 ақпанында француз-американдық одақ туралы шартқа қол қойылды. 1778 жылдың 30 наурызында Франклин, Ли және Диэн Америка Құрама Штаттарының өкілдері ретінде француз сарайында қабылданды, ал 7 шілдеде граф д’Эстеннің флоты Делавэр өзеніне жақын жерде тоқтады. Франция енді соғыста болды; Парижге жіберілген миссия сәтті аяқталды.
While intelligence committees of the Continental Congress were meeting in Philadelphia, Arthur Lee was meeting in London with Pierre Augustin Caron de Beaumarchais, the successful author of Le Barbier de Séville who was a French agent. Lee's inflated reports of patriot strength, which either he fabricated for Beaumarchais' benefit or were provided by Lee's regular correspondent, Samuel Adams, won the Frenchman to the American cause. Beaumarchais repeatedly urged the French Court to give immediate assistance to the Americans, and on February 29, 1776, addressed a memorial to Louis XVI quoting Lee's offer of a secret long term treaty of commerce in exchange for secret aid to the war of independence. Beaumarchais explained that France could grant such aid without compromising itself, but urged that "success of the plan depends wholly upon rapidity as well as secrecy: Your Majesty knows better than any one that secrecy is the soul of business, and that in politics a project once disclosed is a project doomed to failure." With the memorial, Beaumarchais submitted a plan proposing that he set up a commercial trading firm as a cover for the secret aid; he requested and was granted one million livres to establish a firm called Roderigue Hortalez et Cie for that purpose. Beaumarchais' memorial was followed by one of March 12, 1776, by the French Minister of Foreign Affairs, the Comte de Vergennes. Royal assent was granted, and by the time Silas Deane arrived in Paris, French arms and other aid was on its way to the revolutionaries. Deane expanded the relationship, working with Beaumarchais and other French merchants to procure ships, commission privateers, recruit French officers, and purchase French military supplies declared "surplus" for that purpose. On September 26, 1776, the Congress elected three commissioners to the Court of France—Benjamin Franklin, Thomas Jefferson and Silas Deane—resolving that "secrecy shall be observed until further Order of Congress; and that until permission be obtained from Congress to disclose the particulars of this business, no member be permitted to say anything more upon this subject, than that Congress have taken such steps as they judged necessary for the purpose of obtaining foreign alliance." Because of his wife's illness, Jefferson could not serve, and Arthur Lee was appointed in his stead. With Franklin's arrival in France on November 29, 1776—the first anniversary of the founding of the Committee of Secret Correspondence—the French mission became an intelligence and propaganda center for Europe, an unofficial diplomatic representation, a coordinating facility for aid from America's secret allies, and a recruiting station for such French officers as Lafayette and Johann de Kalb. In October 1777 the Continental Army won a crucial victory over the British at Saratoga, and on February 6, 1778, the French American treaty of alliance was signed. On March 30, 1778, Franklin, Lee, and Deane were received at the French Court as representatives of the United States of America, and on July 7 Comte d'Estaing's fleet cast anchor in the Delaware River. France was now in the war; the mission to Paris had succeeded.
Испания және оның отарлары
Испания, Верженннің ықпалымен, Хорталез және компания операциясы үшін Францияның бір миллион өміріне тең көлемде қаржы бөлді. Бірақ бұл испандықтардың құпия көмегінің бастауы емес еді. 1776 жылдың жазында Жаңа Орлеандағы Жаңа Испанияның губернаторы Луис де Унзага и Амезага патшаның қоймаларынан капитан Джордж Гибсон мен Вирджиния Қорғаныс Кеңесінің лейтенанты Линнге жеке түрде бес тонна оқ-дәрі тапсырды. Оқ-дәрі Испания туының қорғауымен Миссисипи өзенімен жоғары ағысқа қарай жылжып, британдықтардың Форт Питті басып алу жоспарын тойтарды. Нью-Орлеан кәсіпкері Оливер Поллок вирджиниялықтардың мүддесі үшін араласты. Бернардо де Гальвес Нью-Орлеан губернаторы болғаннан кейін, жақын арада құпия комитеттің өкілі болып тағайындалған Поллок, американдықтарға қосымша жабдықтар жеткізу үшін жас офицермен тығыз жұмыс істеді. Гальвес сондай-ақ британдық кемелерді контрабандалық тауар тасығандық үшін ұстап алып, американдық кемелерге қорғау беруге және американдық каперлерге Нью-Орлеанда қолға түскен тауарларын сатуға рұқсат беруге келісті. Гавана да американдықтарға құпия испандық көмек көрсетудің маңызды орталығына айналды. Гальвестен революционерлер Джордж Роджерс Кларк экспедициясы үшін оқ-дәрі мен жабдықтар алды, ал Гальвестің құпия қызмет қорынан полковник Кларк Каскаския мен Винсенсті басып алуға жұмсаған қаражат түсті. Испания 1779 жылдың 21 маусымында американдық жаққа соғысқа ресми түрде қатысып, тәуелсіздік күресіне жұмсаған қаржысынан банкрот болған Оливер Поллок, Батон-Руж, Натчес, Мобайл және Пенсаколаны басып алу кезінде Гальвестің жеке штаб офицері ретінде қызмет етті.
Spain, at the urging of Vergennes, matched France's one million lives for the operation of Hortalez et Cie. But that was not the beginning of secret Spanish aid. During the summer of 1776 Luis de Unzaga y Amezaga, the governor of New Spain at New Orleans, had privately delivered five tons of gunpowder, out of the King's stores, to Captain George Gibson and Lieutenant Linn of the Virginia Council of Defense. The gunpowder moved up the Mississippi River under the protection of the flag of Spain and was used to thwart British plans to capture Fort Pitt. Oliver Pollock, a New Orleans businessman, had interceded on behalf of the Virginians. When Bernardo de Galvez became governor of New Orleans, Pollock—who was soon appointed an agent of the Secret Committee there—worked closely with the young officer to provide additional supplies to the Americans. Galvez also agreed to grant protection to American ships while seizing British ships as smugglers and to allow American privateers to sell their seized wares at New Orleans. Havana, too, became a focal point for dispensing secret Spanish aid to the Americans. From Galvez, the revolutionaries received gunpowder and supplies for the George Rogers Clark expedition, and from Galvez' secret service fund came to the funds used by Colonel Clark for the capture of Kaskaskia and Vincennes. When Spain formally entered the war on the American side on June 21, 1779, Oliver Pollock—who suffered bankruptcy in funding the purchase of supplies for the cause of independence—rode as aide de camp to Galvez in the capture of Baton Rouge, Natchez, Mobile, and Pensacola.
Кариб теңізі
Тағы бір құпия көмек орталығы Батыс Үндістандағы Сент-Еустатия аралы болды. Англия, Франция, Дания және Испания колонияларының арасында орналасқан голландиялық еркін порт, Сент-Еустатия (қазіргі Синт-Евстаций) сол кездегі британдық барлау құжатында айтылғандай, "Америкаға жасырын жеткізілуге тиіс барлық заттар мен адамдардың бас қосатын жеріне" айналды. Бұл американдықтар үшін оқ-дәрінің маңызды көзі болды, сонымен қатар американдық өкілдер мен агенттердің шетелде және Конгресс пен ел ішіндегілермен байланыс құрудың ең қауіпсіз және жылдам жолы болды.
Another center of secret aid was St. Eustatia Island in the West Indies. A Dutch free port set in the midst of English, French, Danish and Spanish colonies, St. Eustatia (now Sint Eustatius) became—in the words of a British intelligence document of the period—"the rendezvous of everything and everybody meant to be clandestinely conveyed to America." It was a major source of gunpowder for the American cause, and perhaps the safest and quickest means of communications between American representatives and agents abroad and with the Congress and others at home.
Бермуд аралдары
1775 жылдың шілдесінде Бенджамин Франклин мен Роберт Моррис Бермудадағы Корольдік теңіз кемежайындағы оқ-дәрі қоймасын алу үшін, Бермудадағы танымал әулеттің басшысы полковник Генри Такермен бірлесіп жоспар жасады. Бермудаға қажетті азық-түлікпен барутты алмастыру мақсатында, Конгресс 1775 жылдың 15 шілдесінде Америка портына кез келген кемемен әкелінген қару-жарақ пен оқ-дәріге азық-түлікпен сауда жасауға рұқсат берді. 1775 жылдың 14 тамызы күні түнінде екі американдық кеме Бермуда жағалауында полковник Такердің адамымен кездесіп, шабуыл жасау үшін топты жағаға жіберді. Америкалық теңізші арсеналға шатырдан жасалған тесік арқылы түсіріліп, есіктерді ашты. Оқ-дәріге толы шадырлар бермудтық кит қайықтарын күтіп, американдық кемелерге ауыстырылды. Он екі күннен кейін оқ-дәрінің жартысы Филадельфияға, ал қалғаны Чарльстон қаласындағы американдық әскерлерге жеткізілді. Американың екінші құпия операциясы сәтсіз аяқталды. Бермудадағы оқ-дәрі туралы жеке естіген генерал Вашингтон оны сатып алу немесе тартып алу үшін кемелерді жіберді. Бірыңғай барлау органы болмағандықтан, ол бұрынғы жетістік туралы хабарсыз болды. Вашингтонның кемелері 1775 жылдың қазан айында Бермудаға келген кезде, оқ-дәрі екі ай бұрын таусылған еді және британдық кемелер Бермуда суларын бақылап отырды.
In July 1775 Benjamin Franklin and Robert Morris worked out a plan in collaboration with Colonel Henry Tucker, the head of a distinguished Bermuda family, to obtain the store of gunpowder in the Royal Naval Dockyard, Bermuda. To give Bermuda much needed food in exchange for the powder, Congress resolved on July 15, 1775, to permit the exchange of food for guns and gunpowder brought by any vessel to an American port. On the night of August 14, 1775, two American ships kept a rendezvous with Colonel Tucker's men off the coast of Bermuda and sent a raiding party ashore. An American sailor was lowered into the arsenal through an opening in the roof and opened the doors. The barrels of gunpowder were rolled to wait for Bermudian whaleboats and transported to the American ships. Twelve days later half of the powder was delivered to Philadelphia and a half to American forces at Charleston. America's second covert action effort ended in failure. General Washington, hearing independently of the Bermuda powder, dispatched ships to purchase or seize it. Lacking a centralized intelligence authority, he was unaware of the previous success; when Washington's ships arrived in Bermuda in October 1775, the gunpowder had been gone for two months and British ships patrolled Bermuda waters.
Канада
Құпия хат-хабарлар комитетіне түскен мәліметтер негізінде 1776 жылдың 15 ақпанында Филадельфияда өткен Екінші Континенттік Конгресс, канадалықтарды британдықтарға қарсы күресте "бауырлас колонияға" айналуға шақыратын құпия операция жоспарын мақұлдады. "Біріккен Колониялардың мүддесіне қызмет ететін материалдарды жиі жариялау үшін еркін баспа құру" мақсатымен француз баспагері Канадаға жіберілді. Бенджамин Франклин, Сэмюэл Чейз және Чарльз Кэрролл Конгресс тарапынан осы миссияны жүзеге асыру үшін тағайындалды, ал әке Джон Кэрролл Канаданың католик шіркеу қызметкерлерін ықпал ету үшін командаға қосылуға шақырылды. Делегацияға Канададағы американдық әскери күштеріне қатысты белгілі бір билік берілді; оларға Канадада алты рота құруға және "бізге адал болғандардың барлығына" он үш колонияда пана беруге уәкілеттік берілді. Америкалық әскери күштерінің Канада халқына қарсы жасаған зәбір-зұлдары, дін қызметкерлерінің қарсылығы және американдық комиссарлардың канадалықтардың қолдауын алу үшін уәделерден басқа ештеңе ұсына алмауы осы жобаның сәтсіздікке ұшырауына себеп болды. Жаз келген кезде Канададағы әскери және саяси әрекеттердің барлығы сәтсіз аяқталды.
On the basis of information received by the Secret Correspondence Committee, on February 15, 1776, the Second Continental Congress, meeting in Philadelphia, authorized a covert action plan to urge the Canadians to become a "sister colony" in the struggle against the British. A French printer was dispatched to Canada "to establish a free press for the frequent publication of such pieces as may be of service to the cause of the United Colonies." Benjamin Franklin, Samuel Chase, and Charles Carroll were appointed from the Congress to undertake the mission, and Father John Carroll was invited to join the team to prevail upon the Catholic clergy of Canada. The delegation was given a degree of authority over American expeditionary forces in Canada; it was empowered to raise six companies in Canada, and to offer sanctuary in the thirteen colonies "for all those who have adhered to us." Excesses against the Canadian populace by the American military forces, the hostility of the clergy, and the inability of American commissioners to deliver little more than promises in exchange for Canadian defection, doomed the project. With the arrival of summer, both military and political action in Canada had ended in failure.
Бенедикт Арнольд
Бенедикт Арнольд дезертир болғаннан кейін, оны ұстау үшін бірнеше арнайы операциялар ұйымдастырылды, бірақ ешқайсысы сәтті аяқталмады. 1780 жылдың қыркүйегінде майор Генри "Жылы ат Гарри" Ли Вашингтонға Арнольдты американдықтардың бақылауына қайтару және оны жазалау жоспарын ұсынды. Вашингтон жоспарды бекітті, бірақ Арнольдты орындау барысында өлтірмеу немесе жарақаттамау қажеттігін қатаң талап етті, тіпті оның қашуына мүмкіндік туса да. "Көзге көрінетін жазалау – мақсаттың жалғыз шарты", – деді Вашингтон. Лидің сержант-майоры Джон Чампе, Вирджиния штатының Лудун округынан, осы арнайы миссияға тағайындалды. Алайда, 1780 жылдың 19 қазанында кешке Чампе оқ астында британдықтарға қашып өтті. Оның өзімен алып жүрген ресми құжаттары және тергеу кезіндегі ынтымақтастығы британдықтарды оның шынайы дезертир екеніне көндірді. Ол Бенедикт Арнольдтың легионының сержант-майоры болып тағайындалды, оның құрамына бүлікші дезертирлер мен лоялистер кірді. Енді британдық форма киіп, британдықтар басып алған Нью-Йорк қаласында еркін қозғалу мүмкіндігіне ие болған Чампе, американдық агенттермен байланысып, Арнольдты ұстау жоспарын жасады. Бірақ Арнольдтың легионы операция күні Вирджиния колониясына аттанды, сондықтан жоспар күшін жойды. Чампе өзінің басқа миссиясын орындады, яғни, басқа американдық офицерлердің жаумен байланыста екенін анықтау. Ол мұндай дәлелдер таппады. 1781 жылдың наурыз айында Вирджиниядағы Чесапик шығанағына Арнольдтың күнделікті сапары кезінде оны ұстауға жасалған әрекет, сол аймақта британдық кемелердің кездейсоқ тоқтауынан нәтижесіз аяқталды. Томас Джефферсон жасаған екінші жоспар бойынша генерал Джон Питер Мюлленберг Портсмутқа (Вирджиния штаты) "осы ең ірі сатқынды ұстап әкелуге" арнайы сарбаздарды жіберуге тиіс болды. Алайда, британдық бекеттегі күшейтілген қауіпсіздік шаралары Джефферсонның жоспарын орындауға мүмкіндік бермеді.
After Benedict Arnold defected, several special operations, none successful, were mounted in an effort to capture him. In September 1780, Major Henry "Light Horse Harry" Lee presented Washington with a plan to return the defector to American control and execute him. Washington approved the plan, but insisted that Arnold not be killed or injured in carrying it out, even at the risk of allowing him to escape. "Public punishment," said Washington, "is the sole object in view." Lee's sergeant major, John Champe from Loudoun County, Virginia, was assigned to this special mission. On the evening of October 19, 1780, however, Champe deserted to the British under a hail of gunfire. The official documents he carried and his cooperative attitude during interrogation convinced the British he was a genuine deserter. He was appointed sergeant major of Benedict Arnold's legion, which included rebel deserters and Loyalists. Champe, now wearing a British uniform and having obtained freedom of movement in British occupied New York City, made contact with American agents there and laid plans for Arnold's capture. Arnold's legion embarked for the Colony of Virginia on the night the operation was to take place, and the plan was aborted. Champe accomplished his other mission, namely finding out if other American officers were collaborating with the enemy. He found no evidence that any were. In March 1781, an attempt to capture Arnold during his daily ride to the Chesapeake Bay in Virginia was foiled by the chance anchoring of some British ships in the area. A second plan, devised by Thomas Jefferson, called for General John Peter Muhlenberg to send hand picked soldiers "to seize and bring off this greatest of traitors" at Portsmouth, Virginia. Unusual security precautions at the British outpost, however, thwarted the Jefferson plan.
Қалдықтарды алу
Патшалық тұтқынның құндылығын мойындаған Вашингтон 1782 жылы жас теңіз офицерінің Нью-Йоркке тағайындалған кезінде король Джордж III-тің ұлы, Принц Уильямды (болашақ король Уильям IV) тұтқындау жоспарын бекітті. Британдық барлау қызметі бұл туралы хабардар болғаннан кейін және принц өзінің қауіпсіздігін күшейткеннен кейін операция сәтсіз аяқталды. Уильям кейіннен монарх болғаннан соң, американ елшісі оған соғыс кезіндегі жоспарды және егер миссия сәтті аяқталса, жас принцке ешқандай "құмарлық немесе қорлау" көрсетілмеуі керек деген Вашингтонның бұйрығын айтты. Бұл оқиғаны естіген Вильгельм IV: "Генерал Вашингтонның адамгершілігі үшін оған міндеттімін, бірақ оған маған қатысты оны қолдану мүмкіндігі бермегеніне шын қуаныштымын" деді.
Recognizing the value of a royal hostage, Washington approved in 1782 a plan to capture the son of King George III, The Prince William (the future king, William IV), during the young naval officer's posting to New York. The operation failed after British intelligence heard about it and the Prince increased security around himself. After William later became monarch, the American ambassador told him of the wartime plan and of Washington's edict that, if the mission were successful, the young Prince should suffer no "insult or indignity." Upon hearing the story, William IV responded: "I am obliged to General Washington for his humanity, but I'm damned glad I did not give him an opportunity of exercising it towards me."
Карейтшілдік
Ашық теңізде британдық жабдықтау және әскер кемелері жиі Американың жеке қарақшыларының қолына түсер еді, олар Континенттік Конгресс берген маркі хаттары мен өш алу құқығымен жұмыс істеді. Мысалы, Франклин Париждегі американдық миссиясынан ирланд және француз жеке қарақшыларының флотилиясын басқарды. Британдық кемелерді тоқтатудағы табыс соншалықты үлкен болды, британдықтар өз капитандырын американдықтардан пара алып, кемелерін беріп қойды деп айыптады. Силас Дийн мен француз серіктесімен шарт бойынша жұмыс істейтін және Бенджамин Франклин әкелген француз кемесін пайдаланған бір жеке қарақшы – Джон Пол Джонстың басқаруындағы "Бонгоме Ричард" болды.
On the high seas, British supply ships and troop ships often fell to American privateers operating under letters of marque and reprisal from the Continental Congress. Franklin, for example, ran a flotilla of Irish and French privateers from the American mission in Paris. Success in intercepting British vessels was so great that the British accused their captains of taking bribes from the Americans to surrender their ships. One privateer, operating under contract to Silas Deane and a French business associate and utilizing a French ship obtained by Benjamin Franklin, was the Bonhomme Richard, commanded by John Paul Jones.
Саботаж
Англияда тек бір саботаж миссиясы жүзеге асырылғаны белгілі. Парижге келгеннен кейін, Силас Динге Америкадан оралған Джеймс Эйткен есімді жас жігіт келді. Эйткен Англиядағы Корольдік теңіз флотының кемежайларының дөрекі бірақ дәл сызылған жоспарларын ұсынды және оларды өзі жасаған ерекше өртке қарсы құрылғыны пайдалану арқылы саботаж жасауды ұсынды. Дин оның қызметін пайдаланып, француз сыртқы істер министрі Верженннің қолы қойылған Айткенге паспорт берді, онда француз шенеуніктеріне берілген нұсқаулар жазылған: «Біз сіздерге Джеймс Эйткен мырзаның Англияға қауіпсіз және еркін өтуіне рұқсат беруді қатаң түрде бұйырамыз, оған ешқандай кедергі келтірмейміз; керісінше, оған қажет болған жағдайда барлық көмек пен қолдау көрсетуіңіздер». 1776 жылдың қараша айының соңында Эйткен Доверге қонды және 7 желтоқсанда Портсмут кемежайында өрт қойды, ол кештен ертеңгіне дейін жанып, жиырма тонна қарағай, он жүз саңылау (183 м) кабель және алты тонна кеме арқанын жойды. Плимут қаласындағы күзетті бұзуға сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, Эйткен Бристолге барып, онда екі қойманы және бірнеше үйді өрттеді. 1777 жылдың 16 қаңтарында британдық кабинет төтенше мәжілісте жиналып, құпия «Суретші Жоханды» (Эйткен үй суретшісі болған) табу үшін дереу шаралар қабылдауға шақырды. Барлық әскери нысандар мен арсеналдарда күзет күшейтілді және сыйлық жарияланды. 20 қаңтарда кабинет тағы да төтенше мәжілісте хабеас корпусты тоқтату және елде әскери жағдай орнату мәселесін талқылады. Бес күннен кейін сыйлық мың фунт стерлингке дейін өсірілді және газеттер Англия бойынша үрей туғанын хабарлады. Эйткен көп ұзамай тұтқындалды, оның қасында тапанша мен жанғыш заттар болды. Ол тергеу кезінде саботаж жасағанын мойындамады, бірақ ақырында британдықтардың жасырын қызметіндегі досы американдыққа сенім білдірді. Осы ақпарат негізінде жеке заттары, соның ішінде Верженнен алған паспорты табылды. Корольдік кемежайларында өрт сөндіру үшін сот тез өтті және 1777 жылдың 10 наурызында Эйткен өзінің ерліктері басталған Портсмут кемежайында дарға асылды.
Only one sabotage mission is known to have been launched in England. Sometime after his arrival in Paris, Silas Deane was visited by a young man named James Aitken, recently returned from America. Aitken produced crudely drawn but accurate plans of the Royal Navy Dockyards in England and proposed to sabotage them by utilizing a unique incendiary device of his own design. Deane engaged his services and issued Aitken a passport signed by French Foreign Minister Vergennes with instructions to French officials: "We will and command you very expressly to let pass safely and freely, Mr. James Actzen, going to England, without giving him or suffering him any hindrance; but on the contrary giving every aid and assistance that he shall want or occasion for." In late November 1776 Aitken landed at Dover and, on December 7, he ignited a fire at the Portsmouth dockyard that burned from late in the afternoon until the following morning, destroying twenty tons of hemp, ten one hundred fathom (183 m) cables, and six tons of ship cordage. After failing to penetrate the security at Plymouth, Aitken proceeded to Bristol, where he destroyed two warehouses and several houses. On January 16, 1777, the British cabinet met in emergency session and urged immediate measures to locate the mysterious "John the Painter" (Aitken was a house painter). Guards were augmented at all military facilities and arsenals, and a reward was posted. By January 20 the cabinet, again in extraordinary session, discussed suspending habeas corpus and placing the country under martial law. Five days later the reward was increased to one thousand pounds, and newspapers reported panic throughout England. Aitken was soon apprehended, with a pistol and inflammables in his possession. He would not admit to the sabotage when interrogated, but eventually confided in a friendly American visitor who was secretly in the pay of the British. Based on these confidences, personal effects, including the passport from Vergennes, were located. His trial for arson in royal dockyards was speedy, and on March 10, 1777, Aitken went to the gallows at Portsmouth Dockyard, where his exploits had begun.