Оскар Луиджи Скальфаро: Италия Президенті (1992-1999)

Кіріспе

1992 жылдан 1999 жылға дейін Италия президенті болған Оскар Луиджи Скальфаро (; 9 қыркүйек 1918 – 29 қаңтар 2012) – Италия президенті қызметін 1992 жылдан 1999 жылға дейін атқарды. Христиан демократиясы (ХД) мүшесі, ол 1992 жылы ХД таратылғаннан кейін тәуелсіз саясаткерге айналды және 2007 жылы құрылған солшыл демократиялық партияға жақын болды.

Өмірбаян

Скалфаро 1918 жылдың 9 қыркүйегінде Новара провинциясының Новара қаласында дүниеге келді. Ол Гульельмо, Барон Скалфароның (Неаполь, 1888 жылдың 21 желтоқсанында туған) және оның әйелі Розалия Уссиноның ұлы болды. Ол діни ортада тәрбиеленді. 12 жасында Azione Cattolica (Католиктік әрекет) қауымдастығының мүшесі болып тіркелді және өмірінің соңына дейін оның белгісін жағасында тағып жүрді. Екі апталық келісімге келуге жасалған сәтсіз әрекеттерден кейін. Мафияға қарсы сот судьясы Джованни Фальконеның қазасы оның сайлануына түрткіс болды. Оның өкілеттігі 1999 жылдың мамыр айында аяқталды, ол автоматты түрде Сенаттың өмір бойына мүшесі атанды. 1994 жылдың 7 сәуірінде Скалфаро Ватикан қаласындағы Сала Нервидегі Шоа құрбандарын еске алуға арналған Папалық концертте Папа Иоанн Павел II және Римнің бас раввині Элио Тоафпен бірге төрағалық етті. Соңғы жылдары Скалфаро 2006 жылдың 25 және 26 маусымында өткен референдумда бұрынғы оңшыл көпшілік парламентте өткен жылы қабылдаған конституциялық реформаны жоюды жақтаған комитеттің төрағасы болды. Орталық-солшыл күштердің (сондай-ақ, орталық-оңшылдардың бірқатар өкілдерімен бірге) Скалфаро оны ұлттық бірлік үшін қауіпті деп есептеді. Реформаға қарсылар референдумда үлкен жеңіске жетті. Скалфаро Италияның тірі қалып отырған ең үлкен бұрынғы президенті және Рита Леви Монталчиниден кейін Сенаттың екінші ең үлкен мүшесі болды. Осыған байланысты ол 2006 жылғы жалпы сайлаудан кейін жаңадан сайланған жиналыстың уақытша төрағасы болды, өйткені Леви Монталчини жасының қадірлілігіне байланысты бұл қызметтен бас тартты. Бұл оны Италия тарихында Италия Республикасының үш жоғары лауазымында болған үш саясаткердің біріне айналдырды: Республика Президенті, Сенат Төрағасы және Депутаттар Палатасының Төрағасы; тағы екеуі – Сандро Пертини және Энрико Де Никола. Мұқтады католик, және бұрын консервативті және антикоммунистік саясаткер болған Скалфаро, бірақ DC-нің көптеген мүшелеріне, олар қолдауын Forza Italia-ға ауыстырғандарына сенбеді және Сильвио Берлусконимен үнемі жаман қарым-қатынаста болды. Ол 1996 және 2006 жылғы сайлауда жеңіске жеткен Демократиялық солшыл партияны қамтитын орталық-солшыл коалицияны ашық қолдады. Жасының қарамастан, ол 2006 жылдың маусымында конституциялық реформа бойынша өткен референдумда «Жоқ» жағынан белсенді науқан жүргізді. Бұл реформаны Берлусконидің «Азаттық үйі» коалициясы үкіметті бақылау кезінде ұсынған болатын. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1944 жылы, Скалфаро 20 жасар әйелі Мария Инзитариден айырылды, оның қызы Марианна болды. Ол қайтадан үйленбеді. 2008 жылғы парламент сайлауынан кейін ол Рита Леви Монталчини тағы да қызметтен бас тартқаннан кейін, Сенат спикері ретінде уақытша төрағалық етуге тағы шақырылды, бірақ бұл жолы ол да қызмет етуден бас тартты. Скалфаро 2012 жылдың 29 қаңтарында Римде қайтыс болды.

Scalfaro was born in Novara, Province of Novara, on 9 September 1918, son of Guglielmo, Barone Scalfaro (born Naples, 21 December 1888) and wife Rosalia Ussino. He was raised in a religious atmosphere. He became a member of the association Azione Cattolica (Catholic Action) at the age of 12 and kept its badge on his lapel until his death. after a two week stalemate of unsuccessful attempts to reach agreement. The killing of anti Mafia magistrate Giovanni Falcone prompted his election. His mandate ended in May 1999, and he automatically became a lifetime member of the Senate. On 7 April 1994, Scalfaro co officiated at the Papal Concert to Commemorate the Shoah at the Sala Nervi in Vatican City, along with Pope John Paul II, and Chief Rabbi of Rome Elio Toaff. In recent times, Scalfaro was the chairman of the committee that advocated the abrogation, in the referendum of 25 and 26 June 2006, on the constitutional reform that had been passed in parliament the previous year by the former centre right majority. Along with all the centre left (and a few centre right personalities, too), Scalfaro considered it to be dangerous for national unity and for other reasons. The opponents of the reform won a landslide victory in the referendum. Scalfaro was the oldest surviving former Italian president and the second oldest member of the Senate, after Rita Levi Montalcini. He consequently took the temporary presidency of the newly elected assembly which followed the 2006 general election, as Levi Montalcini refused the role because of her age. This made him one of the three politicians in Italian history to have presided over the three highest ranked offices in the Italian Republic: President of the Republic, President of the Senate, and President of the Chamber of Deputies; the others are Sandro Pertini and Enrico De Nicola. A staunch Catholic, and in the past, a rather conservative and anti communist politician, Scalfaro nevertheless distrusted many members of the DC who changed support to Forza Italia, and was consistently on bad terms with Silvio Berlusconi. He openly supported the centre left coalition, which included Democratic Party of the Left, which won the 1996 and 2006 elections. Despite his age, he also actively campaigned, for the "No" side, in the June 2006 referendum on a constitutional reform. This reform had been proposed by Berlusconi's House of Freedom coalition during its control of the government. During the Second World War, in 1944, Scalfaro lost his 20 year old wife Maria Inzitari, by whom he had a daughter, Marianna. He never married again. After the 2008 parliamentary election, he was again asked to preside as pro tempore Speaker of the Senate after Rita Levi Montalcini again refused the post, but this time he also declined to serve. Scalfaro passed away on 29 January 2012 in Rome.