Кіріспе

Buick V8 – 1953 және 1981 жылдар аралығында General Motors (GM) компаниясының Buick бөлімшесі өндірген V8 қозғалтқыштар отбасы. Барлығы табиғи дем алумен жұмыс істейтін OHV қозғалтқыштары болды. Buick V8 отбасы төрт топқа бөлінеді: бірінші (1953–1956) және екінші (1957–1966) ұрпақтың Nailhead қозғалтқыштары, 1961–1980 жылдарғы шағын блок және 1967–1976 жылдарғы үлкен блок. "Үлкен блок" немесе "кіші блок" деген жіктеме қозғалтқыш блогының сыртқы өлшемдерін көрсетеді, көлемін емес. Кейбір Buick V8 қозғалтқыштары, мысалы 350, 400 және 455, басқа GM бөлімдерінің V8 қозғалтқыштарымен бірдей көлемге ие, бірақ олар толығымен басқа конструкция. Buick Nailhead V8 қозғалтқыштарын клапан қақпақтарының жоғарғы беттерінің горизонталь (жер бетіне параллель) болуымен тануға болады. Кейінгі Buick шағын және үлкен блок V8 қозғалтқыштары алдыңғы жағында орналасқан дистрибьюторды жүргізуші жағына қарай еңкейтілген (Кадиллактар сияқты), бірақ орталық шығару порттары сиамды (Кадиллактардан өзгеше).

Buick "Nailhead" V8 (бірінші буын)

Buick-тің V8 бірінші буыны 1953 жылдан 1956 жылға дейін ұсынылды; ол Buick-тің тік сегізінші буынын алмастырды. Buick ресми түрде оны "Fireball V8" деп атаса да, энтузиастар оны кішкентай клапандарының ерекше тік орналасуына байланысты "Шына" деп атады. (Бастапқыда хот-роддерлер оны "шеге клапаны" деп атаған, өйткені қозғалтқыштың кішкентай бастары ұзын сабы бар клапандарды қамтыды, олар шегеге ұқсады.) Осы кезеңде Buick басқа маркетингтік мақсаттардан гөрі тегістікті бағалады, ал Dynaflow берілісінің ауыспайтын дизайны сол кездегі басқа автоматты берілістерге қарағанда айқын түрде тегіс болды. Dynaflow берілісімен жеткілікті үдеуді қамтамасыз ету үшін жоғары айналым күші бар қозғалтқыш қажет болды, сондықтан Nailhead осыны жеткізу үшін жасалған. Екі қабылдау және шығару клапандары "қалпақша төбелі жану камерасының" қабылдау коллекторы жағында орналасқан. Тар диаметрлі каналдарды және кішкентай клапандарды (қабылдау, шығару) өтеу үшін Nailhead V8 көтерілімі мен ұзақтығы жоғарырақ болатын арқалық біліктерді пайдаланды. Кішкентай диаметрлі қабылдау каналдары осы қозғалтқыштарға жоғары айналым моментін дамытуға мүмкіндік берді, олардың көпшілігі 1 фут-фунт/куб. дюймнен асты (сол кезге ерекше). Барлық Nailhead қозғалтқыштар бірдей цилиндр аралық қашықтыққа ие.

264 - ші

1954 және 1955 жылдары шығарылған қозғалтқыш 263 тікелей сегіз цилиндрлі қозғалтқыштың орнын басты және Buick-тің экономикалық "Special" сериялы көліктерінде қолданылатын жалғыз қозғалтқыш болды. Бұл Nailhead қозғалтқыштарының ең кіші көлемі болып табылады, ол 322 қозғалтқышымен соққы ұзындығы мен блок биіктігін бөліседі, бірақ одан кішігірім цилиндр диаметріне ие болды.

322 - ші

Үлкені – 1953 жылдан 1956 жылға дейін Buick компаниясының Roadmaster, Super және Century модельдерінде, ал 1956 жылы Special модельінде қолданылған алғашқы Nailhead қозғалтқышы болды. 322 қозғалтқышы 1956 жылдан 1957 жылға дейін 10,000 сериялы стандартты кабиналы Chevrolet жүк көліктерінде Loadmaster деп белгіленіп пайдаланылды.

Buick "Nailhead" V8 (екінші буын)

"Nailhead" Buick-тің екінші нұсқасы 1957–1966 жылдар аралығында өндірілді. "Fireball" атауы 1957 жылдан кейін қолданыстан шығарылды, бірақ 364 қозғалтқышы қысқа мерзімге "B 12000" деп аталды, бұл әрбір поршеньнің 12 000 фут-фунт күшін өндіруімен байланысты болды.

364 - ші

Buick, көптеген бәсекелестері сияқты, V8 қозғалтқышының көлемін ұлғайтуды жалғастырды. 1957 жылы ұсынылған және 1961 жылға дейін шығарылған, оның цилиндр диаметрі мен поршень жүрісі (bore by stroke) болды. Special сериялы автомобильдер стандартты түрде екі баррельді карбюратормен жабдықталды, ал қалған барлық модельдерде төрт баррельді қозғалтқыш орнатылды.

401 (400)

364 көлігі 1959 жылдан 1966 жылға дейін өндірілді. Алғашында 401 модельі болған, кейіннен 1960 жылдардағы GM директиваларына сәйкес, орта өлшемді автомобильдердегі ең жоғары рұқсат етілген қозғалтқыш көлеміне ие болу үшін 400 деп қайта тағайындалды. Диаметрі мен поршеньнің жылжуы тиісінше ұлғайтылды. 401/400 Буик компаниясының таңдаған қуат агрегатына айналды, ол Skylark Gran Sport, Buick Sport Wagon және Buick Wildcat модельдерінің қатарында қолданылды. Қозғалтқыш әртүрлі атаулармен белгіленді: Wildcat 375, Wildcat 410 және Wildcat 445, олардың әрбір нұсқасының тудырған айналым моментіне байланысты. Wildcat 410 – 1962-63 жылғы LeSabre модельдерінде стандартты екі баррельді карбюратормен жабдықталған қозғалтқыш. Wildcat 375 – 1962-63 жылғы LeSabre үшін қосымша опция болды, төмен октанды отынды пайдалану үшін төмен сығылу қатынасын қолданды. Әртүрлі Wildcat қозғалтқыштарында ауа тазартқыштарында олардың нұсқасын көрсететін жазулар болды. Дегенмен, 1966-67 жылғы шағын блок Буик 340 V8 қозғалтқышының төрт баррельді нұсқасы да ауа тазартқышында Wildcat 375 деп белгіленген, бірақ ол Nailhead емес еді. Wildcat 445, бір төрт баррельді карбюратормен, Invicta, 1959-1966 жылғы Electra, 1962-1966 жылғы Buick Wildcat, 1963 жылғы Riviera және 1965 жылғы Riviera модельдерінде стандартты қозғалтқыш болды (1964 және 1966 жылғы Riviera модельдерінде стандартты жабдық ретінде Wildcat 465 деп аталатын бір төрт баррельді карбюратормен 425 қозғалтқышы қолданылды). Nailhead-тің шектеулі шығару портының дизайнын жеңу үшін, 1960 жылдары Буик жарысшылары арнайы кәмшафтпен бірге суперчарджерлерді пайдаланып, ауа сору порттары арқылы ауа беруді жүзеге асырды; үлкен ауа сору порттары шығару порттарына айналды.

425-ке дейін

1963 жылдан 1966 жылға дейін өндірілді. Оның цилиндр диаметрі мен поршеньнің қозғалысы Nailhead қозғалтқыштарының ең үлкен көлемді нұсқасы болды, ол алғаш рет 1963 жылғы Riviera үшін опция ретінде ұсынылып, кейін Wildcat және Electra модельдерінде қолданылды. 1964 және 1966 жылғы Riviera модельдерінде 425 қозғалтқышы стандартты жабдық ретінде орнатылды. Buick 425 қозғалтқыштары SR-71 Blackbird әуесоғымшасының стартері ретінде де пайдаланылды. Негізгі 425 қозғалтқышта стандартты жабдық – төрт баррельді карбюратор болды, ол дамытқан айналу моментінің (фунт-футпен өлшенген) құнына байланысты Wildcat 465 деп аталды. Super Wildcat (Regular Production Option {RPO} коды Y48) 1964 жылғы Riviera үшін зауыттық опция ретінде қол жетімді болды (2,122 дана өндірілді), сондай-ақ 1964 жылғы Electra (кез келген модель, өндіріс саны белгісіз), 1965 жылғы Riviera Gran Sport және 1966 жылғы Wildcat GS модельдерінде де қолданылды, бұл опцияға екі төрт баррельді карбюратор және оларға сәйкес келетін құбырлар кірді. "MW" кодымен белгіленген бұл бөлшектер дилерлерге орнату үшін автомобильдің багаж бөліміне жеткізілді. 1966 жылдың соңында, шамамен 1966 жылдың мамыр айында, Buick Super Wildcat 465 моделін зауытта орнатылған екі төрт баррельді Carter AFB карбюраторларымен "MZ" опциясы ретінде ұсынды. 1966 жылғы Riviera GS автомобильдерінің барлығы 179 данасы ғана MZ жиынтығымен жабдықталды.

Тарих

GM 1950-ші жылдардың басында алюминий қозғалтқыштармен тәжірибе жүргізді. Американың Алюминий компаниясы (ALCOA) барлық автокөлік өндірушілерді алюминийді көбірек пайдалануға итермеледі. V8 қозғалтқышының суперкомпрессорлы алғашқы нұсқасы 1951 жылы Le Sabre концепт-автомобилінде және 1953 жылы Buick Roadmaster концепт-автомобилінде қолданылды. 1956 жылы өндіріс бірлігі бойынша жұмыстар басталды. Бастапқыда белгілі бір көлемге арналған, GM Buick-ты қозғалтқыш дизайны бойынша жетекші деп тағайындады және 1961 жылғы модельге енгізілген жаңа үлкен компакт-автомобильдер үшін идеалды деп саналған үлкен көлемнен бастауды шешті. Бұл автомобильдер тобы әдетте БОП тобы – Buick, Oldsmobile, Pontiac – немесе Y кузовтары деп аталды. Buick-тың Fireball және Skylark деп белгілі 215 қозғалтқышының цилиндр аралық қашықтығы, цилиндрдің диаметрі мен поршеньнің жылжуы нақты көлемін анықтады. Сол кезде бұл қозғалтқыш әлемдегі ең жеңіл V8 қозғалтқыш болып есептелді, құрғақ салмағы тек ұзындығы, ені және биіктігі (кішкентай блок Chevy сияқты) болды және ол 1961 жылы Buick Special-де стандартты жабдық ретінде қолданылды. Oldsmobile Buick дизайны негізінде өзінің толық алюминийлі 215 қозғалтқышын жасады (карбюраторлы Rockette және Cutlass нұсқаларымен және турбонадталған Turbo Rocket нұсқасымен), ал Pontiac өзінің үлкен компакт-автомобильдері Tempest және LeMans-та Buick-тың 215 қозғалтқышының нұсқасын пайдаланды. Сол кезде бұл қозғалтқыш Buick брендімен тығыз байланысты болды, ал Pontiac оны аз көліктерде қолданды, тек 1961 және 1962 жылдары ғана. Oldsmobile-дің осы қозғалтқышының нұсқасы, бірдей негізгі конструкцияны бөлісе отырып, өзінің цилиндрлік бастары мен Oldsmobile инженерлері дәстүрлі Olds V8 сияқты көрінуі үшін жасаған бұрышты клапан қақпақтарына ие болды және жеке құрастыру желісінде өндірілді. Oldsmobile және Buick нұсқаларының арасындағы айырмашылықтардың бірі салмақ болды, Oldsmobile нұсқасы біршама ауыр болды. Негізгі конструкциялық айырмашылықтар цилиндрлік бастар мен поршеньдерде болды. Buick әр цилиндрдің айналасында бес бұрандалы схеманы қолданды, ал Oldsmobile алты бұрандалы схеманы және кенелі жану камерасын қолданды, бұл үлкен клапандарды орнатуға мүмкіндік берді. Алтыншы бұранда бастың сорғыш жағына қосылды, әр цилиндр үшін бір қосымша бұранда, жоғары қысым нұсқаларында бас деформациясының алдын алу үшін. Бұл Buick бастары Oldsmobile блоктарына, бірақ керісінше емес, сәйкес келеді дегенді білдірді. Oldsmobile 215 қозғалтқышының компрессиялық қатынасын өзгерту үшін бастарды ауыстыру қажет болды, ал Buick 215 қозғалтқышында тек поршеньдер ғана ауыстырылды, бұл арзан және оңай болды. Oldsmobile клин тәрізді/сөндіру жану камераларымен/поршеньдермен жабдықталған, ал Buick 37 куб см кенелі жану камерасы бар және тіпті ең жоғары компрессиялық модельдерде де "дөңгелек бас" поршеньдерін қолданды. Бастапқыда Buick 215 қозғалтқышы 4400 айналымда жұмыс істеді. Бұл көрсеткіш ендірілгеннен кейін көп ұзамай 4600 айналымға дейін көтерілді. Buick Special Skylark нұсқасы орта жылға енгізілді, ол 10.0:1 компрессиялық қатынасқа және төрт баррельді карбюраторға ие болды, қуатын 4800 айналымда және 2800 айналымда арттырды. 1962 жылы төрт баррельді карбюратормен жабдықталған қозғалтқыштың компрессиялық қатынасы 10.25:1-ге дейін, ал ат күші 4800 айналымда және 3000 айналымда арттырылды. Екі баррельді қозғалтқыш өзгеріссіз қалды. 1963 жылы төрт баррельді карбюратордың компрессиялық қатынасы 11.0:1-ге дейін көтерілді және 5000 айналымда және 3200 айналымда /куб. Жоғары өнімділік "Power Pack" жоғары көтергіштік күймек білдектерімен (0.518" сору/0.523" шығару) және 305/310 ұзақтығымен жабдықталған, 99 октанды отынды қажет етті. Алюминий қозғалтқыштың жоғары құны 1963 жылғы модельден кейін оны тоқтатуға әкелді. Американдық 215 қозғалтқыштары көптеген басқа платформаларға, әсіресе Chevrolet Vegas және кейінірек британдық автомобильдерге, соның ішінде 1990 жылдары MG RV8, Triumph TR8 және MG Rover Group және TVR сияқты мамандандырылған өндірушілердің әртүрлі спорттық седан және спорттық автомобильдеріне ауыстырылды. Қозғалтқыш әлі де жанкүйерлер клубтарымен, арнайы бөлшектермен қамтамасыз етіледі және қайта жөндеумен және баптаумен айналысатын шеберханалармен қолдау көрсетіледі. 1980 жылдардың ортасында қызу роудерлер 215 қозғалтқышты Buick 300 коленвалды, жаңа цилиндр гильзаларын және Buick емес бөлшектердің жиынтығын пайдаланып 500 куб см-ге дейін кеңейтуге болатынын анықтады. Сондай-ақ, ол Morgan Plus 8 нұсқасында қолданылатын жоғары компрессиялық цилиндрлік бастармен жабдықталуы мүмкін. 5 литрлік Rover блогы мен коленвалы арқылы теориялық тұрғыдан ең көп көлемге жетуге болады.

300-ден кем емес

1964 жылы Buick 215 қозғалтқышын өте ұқсас архитектуралы темір блоктан жасалған қозғалтқышпен алмастырды. Жаңа "кіші блок" қозғалтқышының диаметрі және поршеньнің жылжуы болды, бұл оның көлемін құрады. Ол алюминийлі цилиндрлердің бас жағын, сорғы коллекторын және 215 қозғалтқышының керек-жарақтарын сақтап, құрғақ салмағын құрады. 300 қозғалтқышы екі баррельдік нұсқада, 9.0:1 сығылыммен, 4600 айналымда және 2400 айналымда, ал төрт баррельдік нұсқада, 11.0:1 сығылыммен, 4800 айналымда және 3000 айналымда жұмыс істеді. 1965 жылы 300 қозғалтқышы темірден жасалған басқыштарға ауыстырылды, бұл құрғақ салмағын 500 кг-ға дейін арттырды, бірақ ол дәуірінің V8 қозғалтқыштары үшін бәрібір жеңіл салмақ сақтады. 1966 жылы төрт баррельдік нұсқасы тоқтатылды, ал 1968 жылы 300 қозғалтқышының орнына 350 қозғалтқышы толығымен қойылды. 1964 жылы Buick қозғалтқыштарының көпшілігі "Buick кеш жасыл" түсімен боялса, 300 кубты V8 қозғалтқыштары күміс түспен боялды. 1966 жылы Buick қозғалтқыштары "Buick кеш қызыл" түсіне ауысты, бірақ кем дегенде 1967 жылға дейін 300 V8 (және 225) әлі де "Buick кеш жасыл" түсімен боялды. Apollo 5000 GT спорттық машинасы (сонымен қатар Vetta Ventura деп сатылды) осы қозғалтқышты пайдаланды.

340-шы

1966 жылы 300 қозғалтқышының соққысы жоғарылатылған блок үстінде 340 қозғалтқышын жасау үшін ұзартылды, бұл төрт баррельді карбюраторлы 300 қозғалтқышының орнына келді. Биік блок (215/300 модельдерімен салыстырғанда) жаңа конструкциядағы сорғы коллекторын талап етті, ол цилиндр бастарына бұрандамен бекітілді. Ол екі немесе төрт баррельді карбюратормен жабдықталды, екі баррельді нұсқасы 9.0:1 сығылыммен 4000 айналымда және 2400 айналымда, ал төрт баррельді нұсқасы 10.25:1 сығылыммен 4000 айналымда және 2800 айналымда жұмыс істеді. Ол тек 1967 жылға дейін ғана шығарылды, ал 1968 жылы жаңа кішкентай блок қозғалтқышымен ауыстырылды.

Буик үлкен блок

1967 жылы Buick ең ірі көлемді "шеге бас" қозғалтқыштарды алмастыру үшін "үлкен блок" V8 қозғалтқышын ұсынды. Ол цилиндрлердің арақашықтығын сақтап, 1976 жылға дейін 400, 430 және 455 көлемді үш нұспада өндірілді.

400-ден кем емес

1967-1969 жылдар аралығында өндірілген. Бұл қозғалтқыштың цилиндр диаметрі мен поршеньнің жылжуы (bore and stroke) көрсетілген. 1970 жылға дейін қолданылған GM текше дюймдік шектеуіне байланысты, бұл аралық өлшемдегі A корпусы Buick машиналары үшін қол жетімді жалғыз үлкен V8 қозғалтқышы болды. Поршеньдерден басқа, көптеген бөлшектері 430 және 455 модельдерімен салыстырыла алады. Бұл 400 қозғалтқышының таратуышы (distributor) қозғалтқыштың алдыңғы жағына орналасқан, ал 401/400 тікенектің таратуышы өрт қабырғасына жақын болған.

301 - ші

Бұл Buick-пен ортақ Pontiac V8 қозғалтқышы болды.