Кіріспе
Сандар теориясында Бейтман-Хорн болжамы – 1962 жылы математиктер Пол Т. Бейтман мен Роджер А. Хорн ұсынған полиномдар жүйесінің мәндері арасындағы жай сандардың таралу жиілігі туралы мәлімдеме. Ол Харди мен Литтлвудтың егіз жай сандардың тығыздығы туралы, немесе n² + 1 түріндегі жай сандар туралы болжамдары сияқты болжамдардың кеңейтілген түрі болып табылады; сонымен қатар, бұл Шинцельдің H гипотезасын күшейтеді.
Мысалдар
Егер көпмүшелер жүйесі тек ƒ1(x) = x бір көпмүшеден тұрса, онда ƒ1(n) жай сан болатын n мәндерінің өзі жай сандар болады, ал болжам жай сан теоремасын қайта формулировкалауға айналады. Егер көпмүшелер жүйесі ƒ1(x) = x және ƒ2(x) = x + 2 екі көпмүшеден тұрса, онда ƒ1(n) және ƒ2(n) екеуі де жай сан болатын n мәндері әрбір егіз жай сан жұбындағы кіші жай санға тең болады. Бұл жағдайда, Бэйтман-Хорн болжамы егіз жай сандардың тығыздығы туралы Харди-Литлвуд болжамына дейін тоғытылады, соған сәйкес x-тен кіші егіз жай сан жұптарының саны –
Шекті өрістегі көптіктердің аналогы
Шектелген өріс F үшін бүтін сандар F[u] полиномиялық сақинасымен алмастырылғанда, F[u][x] - тағы fi(x) полиномдарының шекті жиыны F[u] - дағы қайталанбайтын мәндерді F[u][x] - тағы x элементтерін қойғанда қанша рет алады деген сұрақ туындайды. Бүтін сандар мен F[u] арасындағы белгілі аналогиялар F[u] бойынша Бэйтман-Хорн болжамының аналогын ұсынады, бірақ бұл аналог дұрыс емес. Мысалы, деректер F3[u][x] - тағы полином x, F3[u] - дағы тақ дәрежелі полиномдарға теңелгенде, (асимптотикалық) қайталанбайтын мәндердің күтілетін санын береді, бірақ x, 2 mod 4 дәрежелі полиномдарға теңелгенде (асимптотикалық) күтілетіннен екі есе көп қайталанбайтын мәндерді береді, ал x, 4-ке еселі дәрежелі тұрақты емес полиномдарға теңелгенде, ол (дәлелді түрде) қайталанбайтын мәндерді қабылдамайды. Сандық деректерге сәйкес келетін F[u] бойынша Бэйтман-Хорн болжамының аналогы, d mod 4 мәніне тәуелді асимптотикада қосымша факторды қолданады, мұнда d – F[u] - дағы x үлгісі алынған полиномдардың дәрежесі.
in F3[u][x] takes (asymptotically) the expected number of irreducible values when x runs over polynomials in F3[u] of odd degree, but it appears to take (asymptotically) twice as many irreducible values as expected when x runs over polynomials of degree that is 2 mod 4, while it (provably) takes no irreducible values at all when x runs over nonconstant polynomials with degree that is a multiple of 4. An analogue of the Bateman–Horn conjecture over F[u] which fits numerical data uses an additional factor in the asymptotics which depends on the value of d mod 4, where d is the degree of the polynomials in F[u] over which x is sampled.