Винсент Ван Гогтің «Күнбағыстары» суреттері: Париж бен Арл кезеңдері, Гогенге арналған сыйлық ретіндегі мағынасы, сары үйдің сәні. Суретшінің өмірінен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Винсент ван Гогтың суреттер сериясы
Series of paintings by Vincent van Gogh
Күнбағыстар (түпнұсқа атауы, француз тілінде: Tournesols) – голланд суретшісі Винсент ван Гогтың жасаған тұрмыстық суреттер сериясының атауы. Бірінші серия 1887 жылы Парижде салынды, онда гүлдер жерде жатыр. Ал екінші серия, бір жылдан кейін Арльде жасалған, вазадағы күнбағыс шоғыры бейнеленген. Суретшінің ойынша, екі серия да оның досы Пол Гогенмен байланысты болды, ол Париж нұсқаларының екеуін сатып алған. Шамамен сегіз айдан кейін Ван Гог Гогенді қайтадан қарсы алып, Күнбағыстар суретімен таң қалдыруды үміттенеді, ол енді Арльдегі үйінің қонақ бөлмесі үшін дайындалған Сары үйдің сәндеуінің бір бөлігі болды, онда Гоген тұруға тиіс болған.
Sunflowers (original title, in French: Tournesols) is the title of two series of still life paintings by the Dutch painter Vincent van Gogh. The first series, executed in Paris in 1887, depicts the flowers lying on the ground, while the second set, made a year later in Arles, shows a bouquet of sunflowers in a vase. In the artist's mind, both sets were linked by the name of his friend Paul Gauguin, who acquired two of the Paris versions. About eight months later, Van Gogh hoped to welcome and impress Gauguin again with Sunflowers, now part of the painted Décoration for the Yellow House that he prepared for the guestroom of his home in Arles, where Gauguin was supposed to stay.
Париж күнбағыс
Ван Гогтың 1886-1888 жылдары Парижде ағасы Теомен бірге тұрған екі жылындағы қызметі туралы көп мәлімет белгілі емес. Ол "Күнбағыс" картинасын салғаны 1889 жылдың көктемінде ғана анықталды, сол кезде Гоген Арльден Парижге кеткеннен кейін қалдырған эскиздерінің орнына Арль нұсқаларының біреуін алмастыруды ұсынды. Ван Гог бұған ашуланып, Гогеннің мұндай талап етуге ешқандай құқығы жоқ екенін айтты: "Мен сөзсіз өз "Күнбағыс" картиналарымды сақтаймын. Оның екі картинасы бар, солар оны қанағаттандырсын. Егер ол менімен жасаған алмасудан разы болмаса, Мартиникадағы кішкентай полотносын және Бретаньнан маған жіберген автопортретін қайтарып алып, сонымен бірге Парижге алып кеткен менің екі "Күнбағыс" картиналарымды да қайтарып берсін. Егер ол бұл мәселені тағы көтерсе, мен сізге жағдайды дәл осылай түсіндірдім". Аталған екі "Күнбағыс" картинасының әрқайсысында екі түйме бар; олардың біреуіне бұрын шағын эскиз жасалған, ал төртінші үлкен полотно екі композицияны біріктіреді. Бұл Ван Гогтың "тек қана күнбағыстардан" тұратын алғашқы картиналары болды, бірақ ол бұрын да натюрморттар мен пейзаждарға күнбағыстарды қосып салған.
Little is known of Van Gogh's activities during the two years he lived with his brother, Theo, in Paris, 1886–1888. The fact that he had painted Sunflowers already is only revealed in the spring of 1889, when Gauguin claimed one of the Arles versions in exchange for studies he had left behind after leaving Arles for Paris. Van Gogh was upset and replied that Gauguin had absolutely no right to make this request: "I am definitely keeping my sunflowers in question. He has two of them already, let that hold him. And if he is not satisfied with the exchange he has made with me, he can take back his little Martinique canvas, and his self portrait sent to me from Brittany, at the same time giving me back both my portrait and the two sunflower canvases which he has taken to Paris. So if he ever broaches this subject again, I've told you just how matters stand." The two Sunflowers in question show two buttons each; one of them was preceded by a small study, and a fourth large canvas combines both compositions. These were Van Gogh's first paintings with "nothing but sunflowers"—yet, he had already included sunflowers in still life and landscape earlier.
Арль күнбағыстары
1888 жылы 21-22 тамызда Теоға жазған хатында Ван Гог: "Мен марсельдіктер буйябес жегендей құштарлықпен сурет салып жатырмын, үлкен күнбағыстарды суреттегенде бұл сізді таң қалдырмас", - деп жазды. Ол кезде ол бірден үш картинамен жұмыс істеп, одан да көпін жасауды жоспарлаған, ағасына былай түсіндірді: "Гогопен бірге өз студиямызда тұру үмітімен, студияны сәндеуге ниеттеніп отырмын. Тек үлкен күнбағыстар ғана". Алғашқы екі нұсқасын есептемегенде, барлық Арль күнбағыстары 30 номерлі холсттарға салынған.
In a letter to Theo dating from 21 or 22 August 1888, Van Gogh wrote: "I'm painting with the gusto of a Marseillais eating bouillabaisse, which won’t surprise you when it's a question of painting large sunflowers." At the time, he was working on three paintings simultaneously and intended to do more, as he explained to his brother: "in the hope of living in a studio of our own with Gauguin, I'd like to do a decoration for the studio. Nothing but large sunflowers". Leaving aside the first two versions, all Arlesian Sunflowers are painted on size 30 canvases.
Алғашқы нұсқалары, 1888 жылдың тамызы
Ван Гогтың күнбағыс сериясын жариялағанда ұсынған картина нұсқалары оның берген толыққанды мәліметтерімен нақты сәйкес келмейді. Бірінші нұсқаның мөлшері өзгеше, ол 20 номерлі кенепке салынған – көрсетілгендей 15 номерлі емес, ал қалғандары Ван Гогтың хабарламасындағы гүлдер санынан айырмашылықтарды көрсетеді. Екінші нұсқасы анық түрде үлкейтілген, ал бастапқы композиция алдыңғы планның ортасы мен оң жағына қойылған екі гүлдің енгізілуі арқылы өзгертілген. Үшінші және төртінші нұсқалары да суретші көрсеткен он екі немесе он төрт гүлді емес, одан көп – он бес немесе он алты гүлді бейнелейді. Бұл өзгерістер «ылғалдап-ылғал» әдісімен жасалған, сондықтан олар нағыз түзетулер деп есептеледі, тіпті олар 1889 жылғы қаңтардағы қайталама нұсқаларына көшірілгендіктен; кем дегенде осы тұрғыдан кейінгі түзетулердің іздері жоқ. Суреттің төртінші нұсқасына 2022 жылдың 14 қазанында Just Stop Oil акциясының экологиялық белсенділері шабуыл жасады. Олар суретті Лондонның Ұлттық галереясында көрсетілген кезде оған помидор сорпасын лақтырып, содан кейін қолдарын қабырғаға жабыстырды. Сурет плексигласпен жабылған, ал рамасына ұсақ зақымдардан басқа, ешқандай зақым келген жоқ. Екі белсенді ұсталды және сурет сол күні кешке қайтадан көрмеге қойылды.
The versions of the paintings provided by Van Gogh in his announcement of his sunflower series do not precisely match every detail supplied by him. The first version differs in size, is painted on a size 20 canvas—not on a size 15 canvas as indicated—and all the others differ in the number of flowers depicted from Van Gogh's announcement. The second was evidently enlarged and the initial composition altered by insertion of the two flowers lying in the foreground, center and right. Neither the third nor the fourth shows the dozen or 14 flowers indicated by the artist, but more—fifteen or sixteen. These alterations are executed wet in wet and therefore considered genuine rework—even the more so as they are copied to the repetitions of January 1889; there is no longer a trace of later alterations, at least in this aspect. The fourth version of the painting was attacked on October 14, 2022 by environmental activists from the Just Stop Oil campaign, who threw tomato soup at it, while it was on display at National Gallery in London, before gluing their hands to the wall. The painting was covered with plexiglass, and it was unharmed with the exception of minor damage to the frame. The two activists were arrested and the painting was put back on display later that day.
"Кезеңдеулер" 1889 жылдың қаңтары
4-ші нұсқаның екі қайталануы да бастапқы күйінде жоқ. Амстердам нұсқасында жоғары жағына ағаш жолақ қосылған, бұл, мүмкін, Ван Гогтың өзі қосыпты. Ал Токио нұсқасы барлық жағынан кенеп жолақтарымен кеңейтілген, олар кейінірек – бірінші иесі Эмиль Шуффенекер қосыпты. Бұл серия Ван Гогтың ең танымал және кең таралған туындыларының бірі. 2000 жылдары суреттердің біреуінің түпнұсқалығына қатысты пікірталас туды, және бұл нұсқа Эмиль Шуффенекердің немесе Поль Гогеннің жұмысы болуы мүмкін деген болжамдар айтылды. Алайда, көптеген сарапшылар оның түпнұсқа екеніне келіседі.
Both repetitions of the 4th version are no longer in their original state. In the Amsterdam version, a strip of wood was added at the top—probably by Van Gogh himself. The Tokyo version, however, was enlarged on all sides with strips of canvas, which were added at a later time—presumably by the first owner, Émile Schuffenecker. The series is perhaps Van Gogh's best known and most widely reproduced. In the 2000s, debate arose regarding the authenticity of one of the paintings, and it has been suggested that this version may have been the work of Émile Schuffenecker or of Paul Gauguin. Most experts, however, conclude that the work is genuine.
Берцеус-триптихы
1889 жылдың қаңтар айында Винсент «Берсюз» мен «Күнбағыстар» сериясының алғашқы нұсқаларын аяқтағаннан кейін Теоға: «Мен осы суреттерді күнбағыстардың арасына орналастырып көремін, олар осылайша олардың қасында тұрған шамдар немесе шамыштар сияқты болады, бірдей өлшемде, сондықтан барлығы жеті немесе тоғыз суреттен құралған болар еді» деді. Триптихтің орналасуына қатысты нақты идеяны Ван Гогтың 1889 жылдың шілдесіндегі хатындағы эскизі көрсетеді. Осы жылы Винсент екі нұсқаны да 1890 жылғы Les XX көрмесіне іріктеді.
In January 1889, when Vincent had just finished the first repetitions of the Berceuse and the Sunflowers pendants, he told Theo: "I picture to myself these same canvases between those of the sunflowers, which would thus form torches or candelabra beside them, the same size, and so the whole would be composed of seven or nine canvases." A definite hint for the arrangement of the triptych is supplied by Van Gogh's sketch in a letter of July 1889. Later that year, Vincent selected both versions for his display at Les XX, 1890.
Күнбағыс, достық және ризашылық
Ван Гог 1888 жылдың жаз соңында сурет салуды бастады және келесі жылға дейін жалғастырды. Оның бірі досы Пол Гогеннің жатын бөлмесін безендіру үшін болды. Суреттерде күнбағыс гүлдерінің өмірінің әр түрлі сатылары көрсетілген – толық гүлдеуден бастап, қурап сарғуға дейін. Бұл суреттер сары түстің әртүрлі нұсқаларын пайдалануымен инновациялық деп есептелді, себебі жаңадан ойлап табылған пигменттер жаңа түстерді қолдануға мүмкіндік берді. Винсент Теоға жазған хатында: "Бұл – көрінісі біраз өзгеріп, оған қаншалықты көп қарасаңыз, соғұрлым байып, әдемі болатын сурет түрі. Сонымен қатар, сіз Гогеннің оларды қатты ұнатуын білесіз. Ол маған олар туралы, басқа да әңгімелер арасында: «Осы – гүл» деді. Сіз білесіз, Жаннинде пион, Квостта – рудбекия бар, ал менде күнбағыс бар, бір жағынан" деп жазды.
Van Gogh began painting in late summer of 1888 and continued into the following year. One went to decorate his friend Paul Gauguin's bedroom. The paintings show sunflowers in all stages of life, from full bloom to withering. The paintings were considered innovative for their use of the yellow spectrum, partly because newly invented pigments made new colors possible. In a letter to Theo, Vincent wrote: "It's a type of painting that changes its aspect a little, which grows in richness the more you look at it. Besides, you know that Gauguin likes them extraordinarily. He said to me about them, among other things:
‘that — that's the flower’. You know that Jeannin has the peony, Quost has the hollyhock, but I have the sunflower, in a way."
Кейінгі тарихы
1987 жылғы 30 наурызда жапон сақтандыру магнаты Ясуо Гото Кристис Лондон аукционында Ван Гогтың «Күнбағыстары бар ваза» картинасы үшін 39 921 750 АҚШ долларын төледі. Бұл сол кездегі өнер туындысы үшін рекордтық сома еді. Бұл баға 1985 жылы Андреа Мантеньяның «Ғалымдардың қасиетті қабірге келуі» картинасы үшін төленген шамамен 12 миллион доллардан үш есеге асып түсті. Бірнеше айдан кейін, 1987 жылғы 11 қарашада Нью-Йорктегі Sotheby’s аукционында Алан Бондтың тағы бір Ван Гогтың «Ирис» картинасын 53,9 миллион долларға сатып алуымен бұл рекорд жаңартылды. Ясуо Готоның суретті өзі сатып алғаны немесе оның компаниясы – Жапонияның Ясуда өрттен және теңізден сақтандыру компаниясы атынан сатып алғаны әлі белгісіз, алайда картина қазір Токиодағы Сейжи Того Ясуда еске алу музейінде сақталуда. Сатып алынғаннан кейін, бұл картинаның шынайы Ван Гог туындысы ма, әлде Эмиль Шуфенеккер жасаған жалған картина ма деген пікір қақтығысы туды.
On March 30, 1987, Japanese insurance magnate Yasuo Goto paid the equivalent of US$39,921,750 for Van Gogh's Still Life: Vase with Fifteen Sunflowers at auction at Christie's London, at the time a record setting amount for a work of art. The price was over three times the previous record of about $12million paid for Andrea Mantegna's Adoration of the Magi in 1985. The record was broken a few months later with the purchase of another Van Gogh, Irises, by Alan Bond for $53.9million at Sotheby's, New York on November 11, 1987. While it is uncertain whether Yasuo Goto bought the painting himself or on behalf of his company, the Yasuda Fire and Marine Insurance Company of Japan, the painting currently resides at Seiji Togo Yasuda Memorial Museum of Modern Art in Tokyo. After the purchase, a controversy arose whether this is a genuine Van Gogh or an Émile Schuffenecker forgery.