Кіріспе

Венгриялық-голландтық-итальяндық вокалдық тобы The Trio Lescano 1936 жылдан 1950 жылға дейін итальян тілінде ән айтқан әйелдер тобы болды. Топтың құрамына бастапқыда венгриялық-голландтық әпкелер Алессандра Лескано (Александрина Эвелин Лесчан; 1910–1987), Джудитта Лескано (Джудит Лесчан; 1913–1976) және Катерина "Катеринетта" Лескано (Кэтрин Матье Лесчан; 1919–1965) кірген. Катеринетта 1946 жылы топтан шығып, оның орнына итальяндық әнші Мария Бриа (1925 жылы туған) келді.

Шығу тегі

Үш Лешан әпкелері 1877 жылы Будапештте туған венгр акробаты Александр Лешан мен 1892 жылы Амстердамда туған голландтық еврей оперетта әншісі Ева де Лиуэдің қыздары болды. Олар Нидерландыда туып өскен және циркте акробаттар болып жұмыс істеді. Нидерландыда туған және ана тілі нидерланд тілі болғанмен, үш әпке итальяндық азаматтық алғанға дейін венгр азаматтары болып саналды. Авария салдарынан әкесі мүгедек болып қалды, ал анасы, вадевиль әртісі, акробатикалық би тобы құруға шешім қабылдады: алайда, тек үлкен әпкелері Александрина мен Джудит Енрико Портино басшылығымен оған қосылды. Олар «Sunday Sisters» тобын құрып, Еуропа, Сирия және Ливанда өнер көрсетті; Екатерина тым жас болғандықтан Амстердамдағы пансионда қалды. 1935 жылы олар Туринге келді, онда жергілікті EIAR-дың көркемдік директоры маэстро Карло Прато оларды байқап, оларды гармониялық әнге арналған вокалдық трио ретінде дамытуға шешім қабылдады. Олардың алғашқы үлгісі – американдық Босуэлл әпкелері. Үш әпке Parlophon компаниясымен келісімшарт жасасты, ол кезде Cetra компаниясы дискілерін таратқан. Олардың тобының аты – Trio vocale sorelle Lescano («Lescano әпкелері вокалдық триосы», қысқартылып Trio Lescano), фашистік тіл саясатының нәтижесінде олардың есімдері мен тегі итальян тіліне ауыстырылды. Олардың алғашқы әні «Guarany Guaranà» 1936 жылдың 22 ақпанында Чинико Анжелини басқарған EIAR оркестрімен жазылып, наурыз айында жарық көрді.

Жетістік

1937 мен 1941 жылдар аралығы олар үшін шешуші болды: олар Пиппо Барцицца басқаратын «Cetra» оркестріне әншілер ретінде қосылды. Осы оқиға оларға күрт және ерекше танымалдылық сыйлады, сондай-ақ болашақ итальяндық теледидар – «радиовизияның» тәжірибелік хабарларын таратуға таңдалды. 1940 жылы олар «Экко ла радио!» («Міне, радио!») фильмінде «О! Мамам!» атты музыкалық номер орындады, режиссері Джакомо Джентиломо, ал фильм EIAR арнасына арналған еді. Олар Пиппо Барциццаның жетекшілігімен көптеген әндерді жазды. 1942 жылдың 30 наурызында Бенито Муссолини ұсынғаннан кейін король Виктор Эммануэль III оларға итальян азаматтығын берді. Хабар – сол кезде халық соғысқа алаңдағанмен – күнделікті газеттерде кеңінен таралды, олар оларды «микрофонның үш қасиетті әйелі», «ғасыр құбылысы», «Қасиетті Ұш Тұғырдың құпиясын ашатын әпкелер» деп сипаттады, деп хабарлады Сорель Маринетти өзінің «Non ce ne importa niente» шоуында. 1943 жылы олар Нелли мен Мангинидің «Sognamo insieme» ревюінде Ванда Осирис (сол кезде Ванда Осири), Карло Даппорто, Летиция Гисси, Нино Галлицио және Джанна Джуффремен бірге Джузеппе Анепетаның түпнұсқа музыкалық шығармаларымен және Вера Петридің хореографиясымен, режиссер Марио Мангинидің басшылығымен өнер көрсетті. Мансап жолында олар сол кезеңнің танымал әншілерімен бірге жиі ән шырқады, мысалы, Эрнесто Бонино («Биксио Черубинидің «La famiglia canterina» әні»), Энцо Айта («Бракчи мен Д'Анцидің «Ma le gambe» әні»), Мария Жоттини («Conseglio және Panzeri-дің «Maramao perché sei morto?» әні»), Оскар Карбони («Cesare Cesarini-дің «Firenze sogna» әні, «Ti pi tin» және «Lungo il margine del fiume» әндері») және Сильвана Фиорези («Крэмердің «Pippo non lo sa» әні, Казироли, Consiglio және Растеллидің «Il pinguino innamorato» әні»). Дегенмен, олардың өте бай репертуары болды, әсіресе «Тюльпан» сияқты свинг әндері (алғашқыда американдық Эндрюс сестері орындаған «Tulip Time» әнінің кавері, Мария Гревердің музыкасымен және Риккардо Морбеллидің итальяндық сөздерімен).

1942 жылы тұтқындалғандығы туралы хабарлар

1985 жылғы сұхбатта Александрина Лешан Генуядағы "Граттациело" театрында өткен концерттен кейін фашистік полиция оны тұтқындағанын мәлімдеді. Ол өзінің және әпке-қарындастарының тыңшылықпен айыпталып, Марасси түрмесіне әкетілгенін айтты. Ол Кэдивилла сестерін, олардың танымалдығына қызғанған "Трио Капинере" мүшелерін кінәлады. Александрина өзінің және әпке-қарындастарының неміс тілін жақсы білгендіктен партизан тұтқындарының сұрақтарын аударуға мәжбүр болғанын да айтты. Жиырма бес жыл өткен соң, Виргилио Занолланың жариялаған зерттеуі Александринаның айтқандарына қайшы келді. Занолла, Александринаның 1985 жылғы мәлімдемесін сол кездегі Генуя тарихнамасымен салыстырғаннан кейін, Лескано әпкелері қарастырылған кезеңде де, одан бұрын да, одан кейін де тұтқындалмағанын мәлімдеді. Шындығында, 1942 жылдың қараша айында трио екі апта бойы бірнеше табысты концерттер берді. Занолланың өзі Александринаның бұл оқиғаны қырық жылдан кейін фашизммен байланысы бар деген қауесетті жою үшін ойлап тапқанын болжайды. Бұл болжамды Мария Розария Эпикурео ханым растады, ол Лескано әпкелері полиция бөлімшесіне шақырылғанын көбірек көрсеткенін айтты.

Үштік аяқталды

Соғыстан кейін, 1946 жылдың маусымында Кэтрин топтан шықты, ресми түрде үйлену үшін. Шын мәнінде, оның кетуіне апа-сіңлілері және анасымен болған экономикалық даулар себеп болды. Оның орнын 21 жасар әнші Мария Бриа басты. Екі жылдық итальяндық концерттік турнеден кейін ол Александрина мен Джудитпен бірге Оңтүстік Америкаға саяхаттап жүретін шоумен кетті. Олар 1950 жылға дейін бірге болды, Мария Бриа кеткеннен кейін, Венесуэланың Каракас қаласында үштік тобы тарады. Олардың жанкүйерлері Кэтрин ауыстырылғанын ешқашан білмеді, ал Мария жұмысы үшін ешқандай төлем алмады. Италияға оралғаннан кейін Бриа Турин қалалық әкімдігіне жұмысқа орналасып, 1977 жылы зейнеткерлікке шықты. Тек содан кейін ғана көпшілік 1946 жылы болған ауыстыру туралы білді, Paolo Limiti оны RAI 1 телеарнасының «Ci vediamo su RAI 1» бағдарламасына шақырып, өзінің оқиғасын айтуға шақырғанда. Алайда, 2010 жылғы сұхбатында Бриа үштіктің Джудит үйленіп кеткеннен кейін тарағанын хабарлады. Александрина мен Джудит Венесуэлада қалды, ал 1955 жылы кіші қарындасы Кэтрин оларға қосылу үшін Туриннен көшіп келді. Ол 1965 жылдың 3 қазанында Каракаста 46 жасында рактан қайтыс болды. Ең үлкені Александрина Италияға оралып, 1987 жылы Фиденцада қайтыс болды. Сол кезде үшінші әпке туралы ештеңе белгілі болмады, ол жетпісінші жылдары Венесуэлада қайтыс болған деп есептелді. 2010-2011 жылдары итальяндық «Chi l'ha visto?» телешоуы оның қай жерде және қашан қайтыс болғанын анықтауға тырысты. 2013 жылы Турин қалалық әкімдігінің үштіктің тұрған жеріне тақта орнату рәсіміне қатысты қаулысында Джудиттің 1976 жылы қайтыс болғаны көрсетілген.