Кіріспе
18 ғасырдағы ирланд актері Чарльз Маклин (26 қыркүйек 1699 – 11 шілде 1797), (Гейл: Cathal MacLochlainn, English: Charles McLaughlin), ирланд актері және драматург, ол Драри-Лейндегі Корольдік театрда кеңінен өнер көрсетті. Маклин 18 ғасырда актерлік өнерге "табиғи стильді" енгізу арқылы театрды революциялады. Ол сондай-ақ, сол театрда парик үшін болған төбелес кезінде бір адамды қазақстандық өлтіргенімен де әйгілі. Маклин Ирландияның солтүстігіндегі Ульстер аймағындағы Донегал графтығында дүниеге келген. Ол Дублинде өсті, әкесінің қайтысы мен анасының қайта үйленгенінен кейін Айлендбридж мектебіне барып оқыды. Маклин трагедия және комедия жанрындағы пьесалардағы көптеген рөлдерімен танымал болды. Оның ең үлкен даңқы "Венеция саудагері" пьесасындағы Шейлок рөлінде болды. Маклин ұзақ және даулы карьераға ие болды, содан кейін 97 жасында қайтыс болды.
Charles Macklin (26 September 1699 – 11 July 1797), (Gaelic: Cathal MacLochlainn, English: Charles McLaughlin), was an Irish actor and dramatist who performed extensively at the Theatre Royal, Drury Lane. Macklin revolutionised theatre in the 18th century by introducing a "natural style" of acting. He is also famous for accidentally killing a man during a fight over a wig at the same theatre. Macklin was born in County Donegal in the Irish region of Ulster in the north of Ireland. He was raised in Dublin, where he attended school in Islandbridge after his father's death and his mother's remarriage. Macklin became known for his many performances in the tragedy and comedy genre of plays. He gained his greatest fame in the role of Shylock in The Merchant of Venice. Macklin enjoyed a long career which was often steeped in controversy before dying aged 97.
Ерте өмір
Макклин 1690 жылы Ирландияның Ольстер провинциясындағы Донегал графлығының солтүстігіндегі Инишовен ауылының жанындағы Кулдафф маңында дүниеге келген деп есептеледі. Ол 1725 немесе 1726 жылы Ұлыбританияға көшіп келген; оның ерте өміріне қатысты мәліметтер толыққанды нақты емес. Уильям Арчердің "Танымал актерлер" кітабында айтылғандай, "Макклин қайтыс болғанда 97 жаста болған деп саналады, бірақ оның өмірбаяндары оның кем дегенде 107 жаста болғанын көрсетуге тырысты. Конгрев, Киркман және Кук жазған өмірбаяндардағы дау-дамайдың негізгі мәселелері кездеседі". Томас Киркман мен Уильям Кук "Танымал актерлер" еңбегінде "Чарльз Маклиннің әкесі Уильям МакЛоклайнның 1690 жылы Бойн шайқасынан екі ай бұрын туған қыз бен ұлы болды" деп мәлімдейді. Осы ақпаратқа сүйенсек, Макклин қайтыс болғанда 107 жаста болған. Дегенмен, оның өзінің сөзіне сенсек, ол "өткен ғасырдың соңғы жылында" дүниеге келген, яғни 1699 жыл оның туған жылы. Шындығында, 1796 жылғы ақпан айында, өлімінен бір жыл бұрын жарық көрген "Майнсли мёрр" журналында былай делінген: "Макклиннің жасы жүз алтыға жуық болуы керек, бірақ ол шын мәнінде тоқсан жетіден аспайды". Уильям Арчердің айтуынша, "1690 жылы Ирландияда туылғандардың, қайтыс болғандардың және некелескендердің тіркелмесі сақталмаған". Осы мәліметтерді ескере отырып, біз тағы да Маклиннің өзінің сөзіне жүгінуіміз керек, ол "өткен ғасырдың соңғы жылында туылған" деді. Оның жас кезінде қандай адам болғаны әлі де құпия болып қалуы мүмкін, бірақ оның қайтыс болғандағы жасы белгілі. Оның отбасының тегі МакЛафлин болған, бірақ "ағылшын тілінде айтуға біршама қиындық тудыратындықтан" ол оны ағылшын сахнасы үшін өзгерткен. Ол Лондонда түрлі актерлік жұмыстар істеген, бірақ, көрінетін болса, оның Ольстер акценті табысқа кедергі келтірген және ол 1725 жылы Линкольн Инн Филдсіндегі Генри Филдингтің "Кофеханалық саясаткер" пьесасындағы шағын рөлде көзге түскенше тұрақты театр таппаған. Осы керемет өнер көрсетуінен кейін, оны қарапайым актерлер байқамай қалған, бірақ Дрюри Лейндегі Корольдік театр актер және актерлік менеджер ретінде қабылдап, Джеймс Куинмен бірге қызмет еткен. Олардың қарым-қатынасы кәсіби болған, бірақ жауыздыққа толы. Макклин өзінің естеліктерінің үлкен бөлігін Куинге арнап, олардың келіспеушіліктеріне мысалдар келтіреді. Макклин "тек қана іскерлік қажеттілік оларды бірге жұмыс істеуге мәжбүрлейтінін" мойындайды. Тіпті іскерлік қажеттілік те кейде жойылды; алайда, 1741-42 жылғы маусымда келісімшарт пен жалақы бойынша туындаған келіспеушіліктерден кейін Макклин және Дрюри Лейн труппасының көп бөлігі басқа жерде жұмыс іздеуге тырысты.
Шейлок және басқа рөлдер
Маклиннің ең маңызды рөлі, оны он сегізінші ғасырдағы Лондонда жұлдыздыққа жеткізген рөл, 1741 жылдың 14 ақпанында "Венеция саудагері" пьесасындағы Шилок рөлі болды. Ол таверна ашты, онда ол әр түн сайын лекция оқып, одан кейін пікір-таластар ұйымдастырды, оларды Маклин "Британдық инквизиция" деп атады. Маклин қайтадан сахнаға шықты, бірақ 1789 жылы Шилок рөлінің барлық мәтінін жатқа айта алмайтынын сезініп, зейнетке шықты. Ол тағы сегіз жыл өмір сүрді, "Әлем адамы" және "Лабиринттегі махаббат" атты ең жақсы екі пьесасының жазылымдық басылымынан түскен табыспен күш алды.
Драматург
Ол көптеген пьесалар жазды, соның ішінде «Love a la Mode» (1759). Брайан Фриль осы пьесаны 1992 жылы Дублинде қойылған «The London Vertigo» атты бір актілік пьесасының негізі ретінде пайдаланды.
Табиғи актерлік өнерді енгізу
Макклин 18-ғасырда актерлік өнерді табиғи стильге енгізе отырып, өзінің буынының ескі декламаторлық стильден алшақтаған алғашқы актері болды. Сөйлеуге баса назар аударғандықтан, репетиция уақыты қысқа болды, сахналық қимылдар стандартталды және актерлер көбінесе сахнадағы кейіпкерлерге емес, көрермендерге тікелей сөйлейтін. Уилсон мен Голдфарб былай дейді: "кейбір жаңашылдар "декламацияға, сахнадағы орындаушылардың қалыптық поздарына және өлеңді әнмен айтуға баса назар аударғанға қарсы болды; олар жеке тұлғаларды жасағысы келді және олар мұқият репетиция процедураларын қалады". Эпплтон қосады: "ол басты назарды анық және табиғи дикцияға аударса да, ойдың өзгеруін және идеялардың байланысын көрсету үшін түрлі дауыс ырғақтарын меңгерудің және үзіліс жасаудың маңыздылығын да баса көрсетті". Макклин студенттеріне үш негізгі үзіліс жасауды үйретті: орташа, ұзақ және маңызды. Әр түрлі үзіліс сахнаға байланысты маңызды функция атқарды. Макклин репетицияларды жүйеге келтіру қажеттігін алғашқылардың бірі болып атап өтті. Эпплтонның сөзіне қарағанда, "репертуарлық жүйеге сәйкес көптеген рөлдерді білуге міндетті актерлер, көбінесе өнер көрсету арқылы өту үшін қалыптық көзқарастарға, қимылдарға және интонацияларға сүйенді және осы тәртіпке ынтасы шамалы болды. Кейде олар репетицияға келмейтін. Көбінесе кешігіп келіп, сөздерін шатастырып, келіп кететін". Макклин жеке актерлер ғана емес, бүкіл қойылым туралы алаңдады, сондықтан әркім дайын және уақытында болу керек еді. Бұл сол кездегі басқа студенттерде кездеспейтін қатал тәртіпке әкелді. Өмірінің соңына дейін Макклин студенттерін осындай қарқынмен және құштарлықпен оқытып, олар арқылы ағылшын театрына маңызды үлес қосты.
Некелер
1730 жылдары Макклин ирланд актрисасымен қарым-қатынаста болды. Оның аты Энн Грейс немесе Энн Грейс Пурвор болған деп есептеледі. Энн 1758 жылдың 28 желтоқсанында қайтыс болды, содан кейін ол қызымен шамалас жастағы қызметшісі Элизабет Джонспен махаббатқа түсті. Олар 1778 жылдың 13 ақпанында үйленгенге дейін ұзақ уақыт бойы қарым-қатынаста болды.