19 ғасырдағы ирландиялық журналист және жазушы Уильям Магинн өмірі мен шығармалары

Кіріспе

XIX ғасырдағы ирланд журналисі және жазушысы Уильям Магинн (10 шілде 1794 – 21 тамыз 1842) – ирланд журналисі және жазушысы болған.

Туралы

Корк қаласында туған ол Blackwood's Magazine журналына үлес қосты. 1824 жылы Лондонға көшкеннен кейін, 1826 жылы бірнеше ай бойы The Representative газетінің Париждегі тілшісі болды. Газеттің қысқа ғұмыры аяқталған соң, ол 1827 жылы Дублин Тринити колледжінің түлегі Стэнли Лис Гиффардпен бірге ультра-тори Standard газетін құруға көмектесті; сонымен қатар, ол The Age атты сенсациялық жексенбілік газетке де жазды. 1830 жылы ол Фрейзер журналының бастамашыларының бірі болды. Замандас сыншылар жоғары бағалаған Гомер балладалары 1839 және 1842 жылдар аралығында Фрейзер журналында жарияланды. 1837 жылы Чарльз Диккенс редактор болған Bentley's Miscellany жарық көрді, ал Магинн пролог жазып, кейін бірнеше жыл бойы кейіпкерлерді күтпеген жағынан қарастыратын «Шекспир туралы жазбалар» сериясына үлес қосты (мысалы, Фальстафтың кілті – оның реніші). «Қоңыраудағы адам» (Blackwood's, 1821) мен «Welch Rabbits» (Bentley's, 1842) аралығында ол қысқа әңгімелер мен повестьтердің мерзім-мерзім жазатын, бірақ шеберлігімен көзге түсетін авторы болды. Оның жалғыз романы «Уайтхолл» (1827) 2227 жылы жазылған, 1820-ші жылдардағы Англияда өтетін тарихи роман болып суреттеледі; бұл тарихи романдарға және сол кездегі саяси ахуалға әжуалық келеме. Ол сондай-ақ «Әскери эскиздер кітабы: Шетелде және отандық жерде өткен он жеті жылдық қызмет туралы естеліктер», «Желдің офицері» (анонимді) деген атпен Генри Колбурнмен 1827 жылы екі томдық кітап ретінде жариялады. Кітаптың мазмұны Австралиядағы оқиғаларға және атақты «Бушрейнджерлер» тобының қолға түсірілуіне арналған. 1836 жылы ол парламент мүшесі Грантли Берклимен жекпе-жекке шықты. Үш рет оқ атылды, бірақ ешкім жарақаттанбады. Беркли журнал баспашысы Джеймс Фрейзерге Магинннің Берклидің «Беркли қамалы» романына жазған рецензиясынан кейін қатыгездікпен шабуыл жасады, ал Магинн оны жекпе-жекке шақырды. Заманының ең талантты мерзімдік жазушыларының бірі Магинн өзінен кейін ұзаққа сақталатын еңбектерді қалдырмады. 1842 жылы оның ерсіз мінезі оны борышкерлер түрмесіне қамады, ал төлем қабілетсіз борышкерлер туралы заңға сүйене отырып босатылғаннан кейін, ол туберкулездің соңғы сатысында болды. Ол өмірінің соңына дейін жазып тұрды, тіпті «Панч» журналының бірінші томында да жарияланды, бірақ 1842 жылдың тамызында Темза маңындағы Уолтон қаласында өте кедейлікте қайтыс болды. Одан әйелі Эллен, қыздары Энни мен Эллен және ұлы Джон қалды. Оның есту қабілеті нашар болған інісі Фрэнсис Магинн Британдық саңырау және сөйлеу қабілетінен айырылғандар қауымдастығының негізін қалаушылардың бірі болды, қазір ол Британдық саңыраулар қауымдастығы (BDA) деп аталады.

Born at Cork he became a contributor to Blackwood's Magazine, and after moving to London in 1824 became for a few months in 1826 the Paris correspondent to The Representative, a paper started by John Murray, the publisher. When its short career was run, he helped to found in 1827 the ultra Tory Standard, a newspaper that he edited along with a fellow graduate of Trinity College, Dublin, Stanley Lees Giffard; he also wrote for the more scandalous Sunday paper, The Age. In 1830 he instigated and became one of the leading supporters of Fraser's Magazine. His Homeric Ballads, much praised by contemporary critics, were published in Fraser's between 1839 and 1842. In 1837, Bentley's Miscellany was launched, with Charles Dickens as editor, and Maginn wrote the prologue and contributed over the next several years a series of "Shakespeare Papers" that examined characters in counter intuitive fashion (e. g., the key to Falstaff is his melancholy). From "The Man in the Bell" (Blackwood's, 1821) through "Welch Rabbits" (Bentley's, 1842) he was an occasional though skilful writer of short fiction and tales. His only novel, Whitehall (1827) pretends to be an historical novel set in 1820s England written in the year 2227; it is a droll spoof of the vogue for historical novels as well as the contemporary political scene. He also wrote The Military Sketch Book: Reminiscences of Seventeen Years Service Abroad and At Home, "By An Officer of the Line" (anonymously) published in two volumes by Henry Colburn in 1827. Partly set in Australia and involving the capture of a notorious gang of Bushrangers. In 1836, he fought a duel with Grantley Berkeley, a member of Parliament. Three rounds of shots were fired, but no one was struck. Berkeley had brutally assaulted magazine publisher James Fraser over a review Maginn wrote of Berkeley's novel Berkeley Castle, and Maginn had called him out. One of the most brilliant periodical writers of his time, Maginn left little permanent work behind him. In his later years, 1842, his intemperate habits landed him in debtor's prison, and when he emerged through the grace of the Insolvent Debtor's Act he was in an advanced stage of tuberculosis. He wrote until the end, including in the first volume of Punch, but he died in extreme poverty in Walton on Thames in August 1842, survived by his wife Ellen, and daughters Annie and Ellen, and son John. His nephew Francis Maginn, who was deaf, was a co founder of the British Deaf and Dumb Association, now called the British Deaf Association (BDA).