Жүлиус Ричмонд: Американдық дәрігер және қоғамдық денсаулық сақтау басшысы

Кіріспе

Джулиус Бенджамин Ричмонд (26 қыркүйек 1916 жыл - 27 шілде 2008 жыл) – американдық педиатр және қоғамдық денсаулық сақтау саласындағы басшы. Ол Америка Құрама Штаттарының Қоғамдық денсаулық сақтау қызметінің комиссияланған корпусында вице-адмирал болды және Картер әкімшілігі кезінде 1977 жылдан 1981 жылға дейін АҚШ-тың бас хирург қызметін атқарды, сондай-ақ денсаулық сақтау жөніндегі АҚШ-тың көмекші хатшысы болды. Ричмонд артықшылықтары шектеулі балаларға арналған Head Start бағдарламасын құрудағы рөлімен белгілі, ол осы бағдарламаның алғашқы ұлттық директоры болды.

Алғашқы жылдар

Ричмонд Чикаго қаласында дүниеге келді. Ол Ұлы депрессия кезеңінде білім алып, Иллинойс университетінің Урбана-Шампейн қаласындағы бөлімінде бакалавр дәрежесін алды, содан кейін физиологиядан магистр және 1939 жылы Иллинойс университетінің Медицина колледжінен медицина докторы ғылымын қорғады. Чикагодағы Кук округі ауруханасында 18 айлық ауыспалы интернатураны аяқтағаннан кейін Ричмонд екі педиатрия ординатурасына қабылданды, біріншісі Чикаго қалалық жұқпалы аурулар ауруханасында (1941–1942), екіншісі Кукта. АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы Ричмондтың аспирантуралық білімін үзіліске ұшыратты, себебі ол өз еркімен Армия Әуе корпусына 1942 жылдың ақпан айында қабылданды. 1946 жылға дейін Ричмонд Әуе күштерінің Ұшқыштарды даярлау басқармасында ұшқыш-хирург болып жұмыс істеді.

Мансап

Демобилизациядан кейін Ричмонд резидентурасын аяқтады және ғылыми зерттеулермен тығыз байланысқан мемлекеттік қызметтің маңызды бөлігі болған көрнекті академиялық мансабын бастады. Ол өзінің бітірген оқу орнында (альма-матері) педиатриядан профессор (1946–53) және медицина ғылымындағы Маркл қорының ғалымы (1948–53) ретінде жұмыс істеді, сондай-ақ коммерциялық емес балалар әл-ауқатын қамтамасыз ететін ұйымдарда және Чикагодағы психоанализ институтында белсенділік танытты. 1953 жылы ол Нью-Йорк штатының Сиракуз медицина колледжіне (қазіргі Upstate Medical Center) ауысты. Жоғарғы соттың «Браун против Білім беру кеңесі» (1954) ісі бойынша шешімі Ричмонд пен оның әріптесі Бетти Колдуэллді психиатрия элементтерін педиатриямен біріктіретін пәнаралық зерттеулерін саяси мақсаттарға бағыттауға шабыттандырды, олар кедейліктің жас балалардың психоәлеуметтік дамуына қалай қауіп төндіретінін анықтады. Олар баланың өмірінің алғашқы жылдары дамитын танымдық қабілеттерге назар аударды, себебі кедейлікпен байланысты функционалдық жетіспеушіліктер, мысалы, нашар тамақтану, оқуды қиындатуы мүмкін, нәтижесінде кедей балалар мектепте де, кейіннен экономикалық жағдайына қол жеткізуге тырысқанда да сәтсіздікке ұшырауы ықтимал. Ричмондтың Сиракуздағы жұмысын Кеннеди қорының басшысы Сержант Шрайверге байқатып жіберді. Президент Линдон Б. Джонсон Шрайверді жаңа тәуелсіз агенттік – Экономикалық мүмкіндіктер кеңсесінің (OEO) (1964) басшылығына тағайындағаннан кейін, Шрайвер Ричмондты қызметтен босатылып, оған қосылуға көндірді. OEO-да Ричмонд демонстрациялық гранттар механизмін пайдаланып, жергілікті топтарға тікелей көмек көрсетуді мақсат еткен, Денсаулық сақтау, білім беру және әл-ауқат департаментінің дәстүрлі серіктестері емес, екі маңызды жаңа қоғамдық денсаулық сақтау бағдарламасын құрды. 1965 жылы Ричмонд «Head Start» жобасын іске қосты, бұл әлеуметтік жағдайы нашар балаларға арналған дамыту бағдарламасы, оны қоғамдық ұйымдар ынтамен қарсы алды. «Head Start» жобасына жауап ретінде ұсынылған денсаулық сақтаумен байланысты ұсыныстарға сүйене отырып, 1966 жылы Ричмонд экономикалық дамуды және денсаулық сақтау қызметтерін жергілікті деңгейде бақылауды және оларға қатысуды біріктіретін бірнеше аудандық денсаулық сақтау орталықтарын демеушілік етті. 1967 жылы Ричмонд OEO-дан Сиракузға оралып, медицина факультетінің деканы қызметін атқарды. 1971 жылы ол Гарвард медицина мектебіне ауысты, онда екі кафедрада – Бала психиатриясы және адам дамуы (1971–73) және профилактикалық және әлеуметтік медицина (1971–79) – профессорлық қызмет атқарды, Бостондағы судья Бейкердің кеңес орталығын (1971–77) басқарды, Бостонның кәмелетке толмағандар соттарымен жұмыс істейтін коммерциялық емес психикалық денсаулық сақтау ұйымы, сондай-ақ Бостон балалар ауруханасының психиатрия бөлімінің бастығы болды.

After demobilization, Richmond completed his residency and began what would be a distinguished academic career in which public service was an integral part of scholarly research. He began as a professor in pediatrics at his alma mater (1946–53) and a Markle Foundation scholar in medical science (1948–53), and was active both in nonprofit children's welfare organizations and Chicago's Institute for Psychoanalysis. During 1953 he moved to the State University of New York at Syracuse College of Medicine (now known as the Upstate Medical Center). The Supreme Court's decision in Brown v. Board of Education (1954) inspired Richmond and his colleague, Betty Caldwell, to turn their interdisciplinary research, integrating elements of psychiatry into pediatrics, toward policy ends as they documented how poverty threatened the psychosocial development of young children. They focused on cognitive abilities developed during a child's first years, where functional deficits linked to poverty, for example, those caused by malnutrition, could make learning more difficult and as a result, put the children of the poor at risk of failing both at school and later on, in attempts to advance economically. Richmond's work at Syracuse caught the eye of Sargent Shriver, head of the Kennedy Foundation. After President Lyndon B. Johnson tapped Shriver to head a new independent agency, the Office of Economic Opportunity (OEO) (1964), Shriver convinced Richmond to take a leave of absence and join him. At OEO Richmond would use a demonstration grants mechanism to create two important new public health programs that incorporated OEO's mandate to aid local groups directly, rather than channeling resources through state health departments, the traditional partners of the Department of Health, Education, and Welfare's Public Health Service. During 1965, Richmond implemented Project Head Start, an enrichment program for disadvantaged pre school age children that was greeted eagerly by community groups. Building on health related proposals submitted in response to Head Start, in 1966 Richmond sponsored a series of Neighborhood Health Centers that united economic development and local oversight of, and participation in, health services delivery. In 1967, Richmond left OEO to return to Syracuse, to serve as Dean of the medical faculty. During 1971 he moved to Harvard Medical School, where he held professorships in two departments, Child Psychiatry and Human Development (1971–73) and Preventive & Social Medicine (1971–79), directed the Judge Baker Guidance Center in Boston (1971–77), a nonprofit mental health organization that works with Boston's juvenile courts, and also served as Chief of Psychiatry at the Children's Hospital Boston.

Бас дәрігер

Ричмонд OEO-дан кеткеннен кейін шамамен он жыл өткен соң, бұрынғы OEO қызметкері Джозеф Калифано, қазір президент Джимми Картердің DHEW хатшысы, оны 1977 жылдың шілдесінде денсаулық сақтау жөніндегі көмекші хатшы ретінде федералдық қызметке қайта оралуын сұрады. Ричмонд PHS-ке тікелей бағынысты көмекші хатшы лауазымын, қоғамдық денсаулық сақтау өкілі ретінде кеңінен танылған бас хирург лауазымымен біріктіру шартымен келісті. Калифано 1977 жылдың желтоқсанында PHS-тің басқару мүмкіндіктерін арттырып, оңайлатқан ішкі қайта ұйымдастыруға келісті, бұл денсаулық сақтау жөніндегі көмекші хатшының кеңсесі (OASH) арқылы жүзеге асырылды. Ричмонд президент Джонсонның «Ұлы қоғам» жобасын іске асырудағы бұрынғы жұмысына сәйкес келетін, денсаулыққа қолжетімділік пен теңдікке деген ұмтылысын әкелді. Алайда, 1970 жылдардың екінші жартысында ұлттық денсаулық сақтау саласында қысқару және денсаулық сақтаумен байланысты шығындарды шектеуге бағытталған күш-жігер болды. Экономикалық төмендеу елдің денсаулық сақтау бағдарламаларын одан әрі кеңейтуді қолдауға дайындығын сынады, ал 1974 жылдан кейін денсаулық сақтау қызметкерлеріне қатысты жалақы мен бағаны бақылаудың алынуы Medicare және Medicaid бағдарламалары үшін шығындардың күрт өсуіне әкелді. Көптеген адамдар бақылаудың ұлттық медициналық сақтандырудың кез келген түріне қажетті алғышарт екеніне сенді, ал бақылаудың түрі дау тудырды, мысалы, Конгресс Картер әкімшілігінің аурухана шығындарына назар аудару шешіміне қарсы болды. Осы қиын кезеңде Ричмондтың аудандық денсаулық сақтау орталықтары Конгресс тарапынан қолдауға ие болып, PHS бағдарламаларының көмегімен күтімге қолжетімділікті арттырды. 1970 жылдардың басында PHS юрисдикциясына берілген аудандық денсаулық сақтау орталықтары 1975 жылғы заңнамаға сәйкес «Қоғамдық денсаулық сақтау орталықтары» деп қайта аталды, қайта құрылды және ауылдық (1975) және қалалық (1977) аймақтарға бағытталды, Аппалачия аймағының тұрғындары, көшпенді жұмысшылар және PHS Ұлттық денсаулық сақтау қызметі корпусының клиенттері сияқты жаңа топтарды қамту үшін мүмкіндіктері шектелді. Ричмондтың қызмет ету кезеңінде Конгресс 1978 жылғы «Денсаулық сақтау қызметтері және орталықтар» заңын (PL95-626) қабылдады, ол қоғамдық денсаулық сақтау қызметтерінің, қоғамдық және көшпенділердің денсаулық сақтау орталықтарының, алғашқы медициналық көмек жобаларына гранттардың және қоғамдық денсаулық сақтау бағдарламаларын қолдауға арналған гранттардың кең ауқымын қайта бекітті, сондай-ақ 2,9 миллиард доллар көлемінде шығындарды бекітті. Балалар денсаулығы да басымдыққа ие болды. Жұқпалы аурулар орталығы (CDC) қызылша және кедейлерге ерекше зиян келтіретін басқа балалар ауруларына бағытталған, 1979 жылдың қазанына дейін кем дегенде 90 пайызға жуық балаларды вакцинациялау мақсатына жеткен сәтті вакцинация науқанын жүргізді. Сонымен қатар, алдын алуды жақсарту үшін қолданыстағы Medicaid бағдарламасының ерте және кезеңдік тексеру, диагноз қою және емдеу бағдарламасына қатысу шарттарын кеңейтуге бағытталған балалар денсаулығын қамтамасыз ету бағдарламасын құруға тырысты. PHS-де Ричмонд ең алдымен 1979 жылы жарық көрген «Дені сау адамдар: денсаулықты нығайту және аурулардың алдын алу жөніндегі бас хирургтың есебінде» жарияланған қоғамдық денсаулық сақтаудың сандық мақсаттарын әзірлеу және іске асырудағы көшбасшылығымен танымал. «Дені сау адамдар» PHS-ті денсаулық сақтау қызметтерін ұсынудағы теңсіздіктерді азайту үшін, журналистерге, денсаулық сақтау департаменттеріне және басқаларға жұқпалы емес аурулардан болатын өлім-жітімнің төмендеуіне байланысты қол жеткізілген жетістіктер туралы ақпарат тарату арқылы өзгерістерді ынталандыру үшін шектеулі мүмкіндіктерінен асып түсті. Ричмонд және хатшы Калифано бұрынғы бас хирург Лютер Терридің 1964 жылғы темекі шегу және денсаулық туралы есебінің үлгісіне сүйене отырып, PHS-тің күш-жігерінің басты бөлігіне профилактиканы енгізуге кәсіби және қоғамдық келісімді жасады. 1979 жылы құрылған Ауруларды алдын алу және денсаулықты нығайту жөніндегі жаңа кеңсе (бас хирургтың көмекшісі Майкл МакГиннис басқарады) 1990 жылға дейін қол жеткізілуге тиіс амбициялы денсаулық мақсаттарын баяндаған ресми жарияланымды дайындады, ал Медицина институты «Денсаулықты нығайту/Ауруларды алдын алу: Ұлт үшін мақсаттар» (1980) атты қосымша томды жасады, онда әр жас тобы үшін белгіленген санаттардағы нақты мақсаттар тізімі келтірілген. Бұл күш-жігердің басты мақсатының бірі - адамдарды өмір салтын дұрыс таңдау арқылы денсаулығына жауапкершілікпен қарауға үйрету. Ричмондтың «Дені сау адамдар» науқаны айтарлықтай табысқа жетті, әсіресе Конгресстегі және темекі индустриясындағы саяси дауылдарға қарамастан, хатшы Калифано темекі шегуді емдеуге болатын аурулардың басты себебі деп айқын сынаған кезде.

Nearly a decade later after Richmond stepped down from OEO, former OEO official Joseph Califano, now President Jimmy Carter’s Secretary of DHEW, asked him to return to Federal service as Assistant Secretary for Health (July 1977). Richmond accepted, on condition that his position as Assistant Secretary, with its line authority over PHS, be combined with that of Surgeon General, widely recognized as a spokesperson for public health. Califano obliged with a December 1977 inhouse reorganization that boosted and streamlined PHS's management capabilities through its Office of the Assistant Secretary for Health (OASH). Richmond brought a commitment to access and equity that reflected his earlier work implementing President Johnson's Great Society. In national health affairs, however, the latter half of the 1970s was a period of retrenchment and effort to curb health related expenditures. Economic downturns challenged the country's willingness to support a continued expansion of health care programs and after 1974, the removal of wage and price controls on health care providers meant dramatic cost increases for the Medicare and Medicaid programs. Many believed that controls were a necessary prerequisite to any form of national health insurance, and the type of controls became a point of contention, for example, with the Congress opposing the Carter Administration's decision to focus on hospital expenditures. Despite the times, Richmond's neighborhood health centers remained, championed by Congress and reinforced by an assortment of PHS programs to improve access to care. Transferred to PHS jurisdiction in the early 1970s, neighborhood health centers were renamed Community Health Centers, authorized under 1975 legislation, scaled down and revamped to focus on rural (1975) and urban (1977) areas, spread thin to include new constituencies like residents of Appalachia and migrant workers and those served by PHS's National Health Service Corps. During Richmond's tenure, Congress would pass the Health Services and Centers Act of 1978 (PL95 626), which reauthorized a broad array of public health services, community and migrant health centers, grants for primary care projects, and grants in aid to support public health programs and authorized $2.9 billion in expenditures. The health of children also remained a top priority. The Communicable Disease Center (CDC) carried out a successful immunization campaign that focused on measles and other childhood diseases that disproportionately affected the poor, meeting an initial goal of immunizing at least 90 percent of eligible children by October 1979. In addition, there were efforts to establish a Child Health Assurance Program to improve prevention by broadening eligibility for the existing Medicaid Early and Periodic Screening, Diagnosis and Treatment Program. At PHS Richmond remains best known for his leadership in devising and implementing quantitative goals for public health, first published in 1979 as Healthy People: The Surgeon General’s Report on Health Promotion and Disease Prevention. Healthy People moved PHS beyond its limited capabilities to lessen disparities in health services provision, to spur change by getting information out to journalists, health departments, and others about gains already made in reduced mortality from noninfectious causes. Richmond and Secretary Califano drew on the precedent of former Surgeon General Luther Terry's 1964 Report on Smoking and Health to build professional and public consensus toward making prevention key to PHS's efforts. A new Office of Disease Prevention and Health Promotion (1979) under Assistant Surgeon General Michael McGinnis prepared the formal publication, setting forth ambitious health goals to be achieved by 1990, and the Institute of Medicine drafted an accompanying volume, Promoting Health/Preventing Disease: Objectives For The Nation (1980), which included a series of specific targets within set categories for each age group. One of the major goals of this effort was to educate people on how they could take more personal responsibility for their health through wise lifestyle choices. Richmond's Healthy People campaign was a remarkable success, especially in light of the political firestorm in Congress and by the tobacco industry when Secretary Califano became an outspoken critic of cigarette smoking as a major contributor to preventable disease.

Кейінгі жылдар

Рейган әкімшілігі 1981 жылдың қаңтарында билікті қабылдағаннан кейін, Ричмонд екі қызметтен бірдей бас тартып, академиялық қызметке қайта оралды. Гарвардта Ричмонд денсаулық саясаты саласындағы профессор (1981–1988) және Джон Д. Макартур атындағы басқару профессоры, сонымен қатар денсаулық саясатын зерттеу және білім беру бөлімінің директоры (1987 жылдан бастап) қызметін атқарды. Ол сондай-ақ Ұлттық ғылым академиясының Балалар мен отбасылардың болашағы форумының басқару комитетін төрағалық етті (NAS). 1988 жылдан бастап Гарвард медицина мектебінің әлеуметтік медицина кафедрасында (DSM) зейнеткерлікке шықты, бұл кафедраны ол HMS дині Роберт Эбертпен бірге құрған болатын. Қазір бұл жаһандық денсаулық сақтау және әлеуметтік медицина кафедрасы деп аталады. Ричмонд 2008 жылдың 27 шілдесінде Бостон қаласына жақын, Массачусетс штатының Честнат-Хилл қаласында 91 жасында қатерлі ісіктен қайтыс болды. Оның еңбектерінің жинағы Мэриленд штатының Бетезда қаласындағы Ұлттық медицина кітапханасында сақтаулы.