Кіріспе
Неміс физигі Генрих Георг Бархаузен (2 желтоқсан 1881 – 20 ақпан 1956), Бременде дүниеге келген, неміс физигі болған. Бременнің әулеттік отбасында өскен ол ерте жасынан-ақ табиғатты зерттеуге қызығушылық танытқан. 1901 жылы Мюнхен техникалық университетінде, 1902 жылы Берлин техникалық университетінде, 1903 жылы Мюнхен және Берлин университеттерінде оқыған. 1907 жылы Геттинген университетінде докторлық диссертациясын қорғаған. Темір сияқты ферромагниттік материал арқылы магнит өрісі өзгеретін кезде, материалдың магниттелуі ұсақ, үзіліссіз секірулер сериясымен өзгереді, оларды темірдің айналасындағы сым орауышқа қосылған динамикте естілетін дыбыстар сериясы ретінде байқауға болады. Кейіннен осы секірулердің себебі темірдегі магниттік домендердің қозғалысы екені анықталды, себебі домен қабырғалары кристалл торындағы кемшіліктерден өтеді. Осы энергия жоғалту оқиғалары темір және басқа ферромагниттердің гистерезис қисығының пішініне жауап береді. Бұл эффект зерттеулерде және физика білімінде магниттік домендердің нақтылығын көрсету үшін қарапайым тәжірибе ретінде кеңінен қолданылады. 1920 жылы ол Бархаузен-Курц осцилляторын ойлап тапты. Бұл 300 МГц дейін ультра жоғары жиілікте жұмыс істей алатын алғашқы вакуумдық түтік осцилляторы болды және кейінірек микротолқынды транзиттік уақыт түтікшелеріне, мысалы, клистронға ықпал етті. 1921 жылы ол электр тізбектеріндегі тербелістерге қатысты алғашқы математикалық шарттарды шығарды, қазір бұл Бархаузен тұрақтылық критерийі деп аталады. Олар бүгінде электрондық осцилляторларды және жалпы кері байланыс күшейткіш тізбектерін жобалауда кеңінен қолданылады. 1933 жылы Бархаузен Адольф Гитлер мен Ұлттық-социалистік мемлекетке неміс профессорларының адалдық сертіне қол қойды.
Heinrich Georg Barkhausen (2 December 1881 – 20 February 1956), born in Bremen, was a German physicist. Growing up in a patrician Bremen family, he showed interest in natural sciences from an early age. He studied at the Technical University of Munich (1901), TU Berlin (1902) and University of Munich (1903) and Berlin before obtaining a doctorate at the University of Göttingen in 1907. When the magnetic field through a piece of ferromagnetic material like iron is changing, the magnetization of the material changes in a series of tiny discontinuous jumps, which can be heard as a series of clicks in a loudspeaker attached to a coil of wire around the iron. It was later determined that these jumps were caused by the movement of the magnetic domains in the iron, as the domain walls snap past defects in the crystal lattice. The energy lost in these dissipative events is responsible for the shape of the hysteresis curve of iron and other ferromagnets. This effect is widely used in research, and physics education as a simple experiment to demonstrate the reality of magnetic domains. In 1920, he invented the Barkhausen–Kurz oscillator, It was the first vacuum tube oscillator that could operate at ultrahigh frequency, up to 300 MHz, and inspired later microwave transit time tubes such as the klystron. In 1921 he derived the first mathematical conditions for oscillation in electrical circuits, now called the Barkhausen stability criterion. They are widely used today in the design of electronic oscillators and general feedback amplifier circuits. In 1933 Barkhausen signed the Loyalty Oath of German Professors to Adolf Hitler and the National Socialist State.
Жарияланымдар
Төрт томдық оқулық: "Электрондық құрылғылар, электрондық құрылғылар және олардың техникалық қолданылуы".