Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық әнші-әндер авторы
American singer songwriter
Марион Трай Слотхер (6 сәуір 1883 – 14 қыркүйек 1948), сахналық аты Вернон Далхарт ретінде әйгілі, американдық кантри музыкасының әншісі және әндер авторы. Оның "Wreck of the Old 97" классикалық балладасының жазбасы миллион дана сатылған алғашқы кантри әні деп есептеледі, алайда Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жазбалардың сатылым санын нақтылау қиын.
Marion Try Slaughter (April 6, 1883 – September 14, 1948), better known by his stage name Vernon Dalhart, was an American country music singer and songwriter. His recording of the classic ballad "Wreck of the Old 97" was the first country song reputed to have sold one million copies, although sales figures for pre World War Two recordings are difficult to verify.
Өмірбаян
Далхарт 1883 жылғы 6 сәуірде Джефферсон қаласында дүниеге келді. Ол сахналық есімін Техас штатындағы Вернон және Дальхарт қалаларының атынан алды, олардың арасында 1890-жылдары жасөспірім шағында мал өріп жүрген. Далхарттың әкесі Роберт Марион Слоттерді Вернон 10 жасқа толғанда, оның жекжаттысы Боб Каслберри өлтірді. Ол 1901 жылы Сейди Ли Мур Ливингстонға үйленді және екі балаға – ұл мен қызға ие болды. 1910 жылы ол отбасымен Нью-Йорк қаласына көшіп, фортепиано қоймасында жұмыс істеп, сонымен қатар әнші болып кездейсоқ жұмыс істеді.
Dalhart was born in Jefferson, Texas, on April 6, 1883. He took his stage name from two towns, Vernon and Dalhart in Texas, between which he punched cattle as a teenager in the 1890s. Dalhart's father, Robert Marion Slaughter, was killed by his brother in law, Bob Castleberry, when Vernon was age 10. He married Sadie Lee Moore Livingston in 1901 and had two children, a son and a daughter. In 1910, he moved the family to New York City, where he worked in a piano warehouse and took occasional singing jobs.
Музыкалық мансап
Далхарттың білімі классикалық музыкаға негізделген. Ол опера әншісі болуды армандады және 1913 жылы «Мадам Баттерфляй» мен «Х.М.С. Пинафор» операларында рольдер алды. 1920- және 1930-жылдары ол көптеген студиялар үшін 5000-нан астам сингл (78 айналымдық пластинка) жазды, 100-ден астам жасырын есімдерді пайдаланды, мысалы, Аль Кревер, Вернон Дейл, Фрэнк Эванс, Хью Латтимер, Сид Тернер, Джордж Уайт (алғашқы «Мемфис Бес» тобымен) және Боб Уайт.
Dalhart's education was rooted in classical music. He wanted to be an opera singer, and in 1913 he got parts in Madame Butterfly and H. M. S. Pinafore. In the 1920s and 1930s, he sang on more than 5000 singles (78s) for many labels, employing more than 100 pseudonyms, such as Al Craver, Vernon Dale, Frank Evans, Hugh Lattimer, Sid Turner, George White (with original Memphis Five) and Bob White.
Табыстар
Далхарт 1924 жылы "The Wreck of the Old 97" әнін жазды, ол 1903 жылы Вирджиния штатының Данвилл қаласының жанында Fast Mail No. 97 пойыздың апатқа ұшырауы туралы американдық балладаның классикалық үлгісі. Victor Talking Machine Company компаниясы үшін жазылған бұл ән, ұлттық жазба компанияларын кантри музыкасына зор нарық бар екеніне ескертті. Бұл ән ұлттық деңгейде сәтті болған алғашқы оңтүстік ән болды. "The Prisoner's Song" әнінің B жағы ретінде, бұл сингл жеті миллион данаға жуық сатылды, бұл 1920 жылдардағы жазбалар үшін үлкен көрсеткіш. Американың Жазу индустриясы қауымдастығы (RIAA) оған алтын диск сыйлады және ол жазылған музыканың алғашқы 70 жылындағы ең көп сатылған, мерекелік емес жазба болып табылды. Billboard журналының статистикашысы Джоэл Уитберн "The Prisoner's Song" әнінің 1925-26 жылдары он екі апта бойы No. 1 болғанын анықтады. Вернон Далхарттың ең танымал әндерінің бірі, әсіресе Ұлыбританияда, 1925 жылы жазылған "The Runaway Train" (Talking Machine Co., Camden, New Jersey, Victor 19685 A, Shellac) әні болып табылады. Бұл ән 1954-1982 жылдар аралығында BBC радиосының "Балалардың сүйікті әндері" бағдарламасында ойналды, тіпті қазір Ұлыбританиядағы балалар жазбаларының көптеген жинақтарында осы мәңгілік сүйікті ән бар. Синглдің табысын қайталауды көздеген Victor компаниясы 1927 жылы Бристоль сессиясын өткізу үшін Ралф Пирді оңтүстік тауларына жіберді. Бұл сессиялар әнші Джимми Роджерс және Картер отбасының танылуына әкелді, содан кейін Пирдің авторлық құқық моделі музыка индустриясының стандартына айналды.
Dalhart had a hit single with his 1924 recording of "The Wreck of the Old 97", a classic American ballad about the derailment of Fast Mail train No. 97 near Danville, Virginia, in 1903. Recorded for the Victor Talking Machine Company, the song alerted the national record companies to the existence of a sizable market for country music vocals. It became the first Southern song to become a national success. With "The Prisoner's Song" as the b side, the single eventually sold as many as seven million copies, a huge number for recording in the 1920s. It was awarded a gold disc by the Recording Industry Association of America (RIAA) and was the biggest selling, non holiday record in the first 70 years of recorded music. Joel Whitburn, a statistician for Billboard magazine, determined that "The Prisoner's Song" was No. 1 hit for twelve weeks in 1925–26. One of the recordings most associated with Vernon Dalhart, especially in the United Kingdom, is his 1925 track "The Runaway Train" (Talking Machine Co., Camden, New Jersey, Victor 19685 A, Shellac). This was played on BBC Radio's 'Children's Favourites' between 1954 and 1982, and even now almost every compilation of children's records in the UK includes this timeless favourite. Wanting to repeat the success of the single, the Victor Company sent Ralph Peer to the southern mountains in 1927 to facilitate the Bristol Sessions. These sessions led to the discovery of singer Jimmie Rodgers and the Carter Family, after which Peer's royalty model would become the standard of the music industry.
Кейінгі өмір және өлім
1930 жылдардың соңына қарай Дальхарттың танымалдылығы азайды және ол Ұлы депрессия кезінде кірісінің көп бөлігін жоғалтты. Соңынан Дальхарт зейнетке шығып, 1940 жылы Коннектикут штатының Бриджпорт қаласына көшті, онда ол «Hotel Barnum» қонақүйінде түнгі кезекші болып жұмыс істеді. 1948 жылдың 14 қыркүйегінде 65 жасында коронарлық окклюзиядан көз жұмды. Ол Бриджпорттағы Маунтин Гроув зиратында жерленген.
By the late 1930s, Dalhart's popularity declined and he had lost much of his income in the Great Depression. Dalhart eventually retired and relocated to Bridgeport, Connecticut in 1940 where he worked as a night clerk for the Hotel Barnum. He died on September 14, 1948 of a coronary occlusion at the age of 65. He is buried in Mountain Grove Cemetery in Bridgeport.