Кіріспе

Нью-Йорк қаласындағы мэр сайлауы

Нью-Йорк қаласының мэрі әр төрт жыл сайын қараша айының басында, АҚШ президенттік сайлауынан кейін келесі жылы сайланады және келесі жылдың басында қызметке кіріседі. Қала, өзінің бас атқарушысы ретінде мэрін сайлайды және 1898 жылдың 1 қаңтарында "Ұлы" Нью-Йорк құрамына біріктірілген бес ауданнан (Манхэттен, Бронкс, Бруклин, Квинс және Стейтен-Айленд) тұрады. Біріктірілген қаланың алғашқы мэрі Роберт А. Ван Уайк 1897 жылдың қараша айында басқа қалалық лауазымдармен бірге сайланды. Мэр сайлаулары бұрын 1834 жылдан бері Бруклин қаласы және кіші, біріктірілмеген Нью-Йорк қаласы (Манхэттен, кейін Бронкс кеңейтілді) тарапынан өткізіліп келген. Эрик Адамс 2022 жылдың 1 қаңтарында сағат 12:01-де жеке ант қабылдау рәсімінде, содан кейін күні бойына көпшілік алдындағы ресми шараларда қызметке кірді. Ол қала тарихындағы екінші афроамерикандық мэр. Ол 2013 және 2017 жылдары екінші мерзімге сайланған Билл де Блазиодан кейін келеді.

Мерзімдер мен мерзімдер (1834 жылдан бастап)

Нью-Йорк қаласының біріктірілмеген қала әкімінің тікелей сайлауы 1834 жылы бір жылдық мерзімге басталды, 1849 жылдан кейін екі жылға дейін ұзартылды. 1897 жылғы біріктірілген қаланың Жарғысында мэрдің төрт жылдық мерзімге сайлануы керектігі айтылған. 1901 жылы бұл мерзім екі жылға дейін қысқартылды, қайта сайлануға шектеу жоқ. 1905 жылы бұл мерзім тағы да төрт жылға ұзартылды. (Мэрлер Фиорелло Ла Гвардия, Роберт Ф. Вагнер кіші және Эд Кох кейінірек әрқайсысы он екі жыл қызмет ете алды.) 1993 жылы сайлаушылар екі мерзімге (8 жыл) шектеуді мақұлдады және бұл мәселе 1996 жылы референдумға берілген кезде осы шектеуді қайта растады. 2008 жылы Нью-Йорк қалалық кеңесі екі мерзімдік шектеуді үш мерзімге өзгерту туралы дауыс берді (мәселені сайлаушыларға ұсынбай). Алайда 2010 жылы тағы бір референдумда екі мерзімге шектеу қойылды.
Жыл Мерзім Мерзім шектеуі Әсер еткен жылдар Әкімдер 1 Біріктірілмеген қала 1834 1 жыл (шектеу жоқ) (шектеу жоқ) Корнелиус Ван Уайк Лоуренстен Калеб С. Вудхаллға дейін барлығы 1849 2 жыл (шектеу жоқ) (шектеу жоқ) Амброуз Кингслендтен Уильям Л. Стронгқа дейін барлығы 2 Үлкен Нью-Йорк (Бес аудан) 1897 4 жыл Роберт А. Ван Уайк 1901 2 жыл (шектеу жоқ) (шектеу жоқ) Сет Лоу және Джордж Б. Макклеллан кіші 3 1905 4 жыл (шектеу жоқ) (шектеу жоқ) Джордж Б. Макклеллан кіші.3 -ден Дэвид Динкинске дейін 4 1993 4 жыл Руди Джулиани 5 2008 4 жыл Майкл Блумберг 6 тек 7 2010 4 жыл Билл де Блазио және оның мұрагерлері 7
Негізгі дереккөз: Нью-Йорк қаласының энциклопедиясы (төмендегі дереккөздерді қараңыз), "Жарғы" және "мэрлік" жазбалары. Нью-Йорк қаласының әкімдерінің тізіміне қараңыз. 1894 жылы сайланған мэр Стронг 1896 жылы муниципалды сайлау өткізілмегендіктен, қосымша бір жыл қызмет етті. Джордж Б. Макклеллан кіші екі жылдық мерзімге (1904–1905) және төрт жылдық мерзімге (1906–1909) сайланды. Дэвид Динкинске 1993 жылы қабылданған мерзім шектеуі әсер етпеді, өйткені ол 1993 жылға дейін бір мерзім ғана қызмет етті және қайта сайлануды жеңе алмады. 11 қыркүйекте Манхэттендегі Дүниежүзілік сауда орталығына жасалған шабуылдар екінші және соңғы мерзімін аяқтаған мэр Джулианидің орнын алмастырушы сайлаудың алғашқы кезеңімен тұспа-тұс келді. Көптеген адамдар жағдайдың шұғыл екеніне және Джулианидің әрекетін қатты бағалап, оны 2001 жылдың 31 желтоқсанынан кейін де қызметте қалдыруды, я болмаса, оның қызмет ету мерзімін бірнеше айға ұзартуды қалады. Алайда, бұл екі жағдай да орын алмады, алғашқы сайлау (бірдей кандидаттармен) 25 қыркүйекте қайта өткізілді, жалпы сайлау жоспарланғандай 6 қарашада өтті, ал Майкл Блумберг 2002 жылдың 1 қаңтарында тұрақты тағайындалған күні қызметке кірісті. 2 қазан 2008 жылы Майкл Блумберг қала кеңесінен мэр, кеңес және басқа да лауазымды адамдардың мерзімдерін екі мерзімнен үш мерзімге дейін ұзартуды сұрайтынын және егер осындай ұзартылған шектеу басым болса, ол өзі мэр болып қайта сайлануға ұмтылатындығын мәлімдеді. 23 қазанда Нью-Йорк қалалық кеңесі екі мерзімдік шектеуді үш мерзімге дейін ұзарту үшін 29–22 дауыс берді. (Мәселені халықтық референдумға жіберу туралы ұсынысты сол күні бұрын 22–28 дауыспен, бір дауыс тартылған күйі қабылдамады.) 2010 жылдың қарашасында тағы бір халықтық референдум, мэрдің өкілеттігін екі мерзімге шектейтін, басым көпшілікпен қабылданды. Тамани көшбасшысы Джордж Вашингтон Планкиттің сөздері бойынша реформаторлар "таңда жақсы көрінетін, бірақ қысқа уақыт ішінде кеуіп қалатын, ал тұрақты машиналар мәңгі гүлденіп, жақсы ескі емендер сияқты" болды. Тамани Холлдан бөлек, республикашылар да, солшыл реформашыл партиялар да Нью-Йорк сайлаушыларының басым көпшілігі демократиялық симпатиялармен күресуге мәжбүр болды. Түрлі социалистік және еңбек партиялары да, республикашылар да басқа партиялар мен тәуелсіздердің қолдауысыз немесе кем дегенде жаулықсыз емес, қала әкімінің жалғыз сайлануына жеткілікті күшті болған жоқ.

Құрама, екінші сайлау желілері және үшінші тараптар

Таманиге қарсы бірнеше сайлау округтерін немесе қозғалыстарды біріктірудің жергілікті термині – «бірігу» болды, бұл әдетте республикашылдардың республикалық емес реформалық үміткермен бәсекелесуден бас тартуын қажет етті (мысалы, 1901 жылғы Сет Лоудың және 1913 жылғы Джон П. Митчелдің сайлауларында). Кейіннен Нью-Йорк үміткерлерінің бірнеше түрлі партиялардың дауыстарын біріктіруге (қосуға) ерекше қабілеті республикашылдар мен демократтарға үшінші партиялардың тізімі бойынша өз реформалық үміткерлерін ұсынуға мүмкіндік берді, мысалы «Бірігу», Американдық еңбекшілер, Либералдық, Консервативтік және Тәуелсіздік партиялары. Шындығында, ЛаГуардиядан бастап бұрынғы демократ Майкл Блумбергке дейін, кем дегенде бір маңызды партияның қолдауысыз ешбір республикашыл Біріктірілген Нью-Йорк қаласының мэрі болып сайланған емес. Тіпті үміткер басқа партияның қолдауын ала алмаса, ол тәуелсіз дауыс берушілерді қолдау үшін жеке тізім немесе партия атауын жасауды тиімді деп санады, мысалы «Қайта жаңғырту» (1933 жылы Джозеф В. Макки), «Коммунизмге қарсы» (1937 жылы Джеремия Т. Махони), «Тәжірибе» (1950 жылы Винсент Импеллиттери) немесе «Бауырластық» (1961 жылы Роберт Ф. Вагнер кіші). 1965 жылы Джон Линдсей (Р-Либерал) «Тәуелсіз азаматтар» тізімі бойынша дауыс алды, ал оның қарсыласы, бақылаушы Абе Биме (D) «Мемлекеттік қызметтің бірігуі» үшін қосымша дауыс алды. Бірақ, қолдау беру немесе одан бас тарту кішкентай партияға үміткердің саясаты мен іс-қимылдарына ықпал етудің тиімді құралы болғанымен, кейде бұл үміткерлердің тым дұрыс бағытта итермеленіп бара жатқанын сезінгендердің қарсылығына әкелуі мүмкін. Осының бірі 1962 жылы республикалық губернатор Нельсон А. Рокфеллердің және (кейін) Линдсейдің либерализміне наразы болған консерваторлардың Нью-Йорк консервативтік партиясын құруының басты себептерінің бірі болды, олар 1965 жылғы мэрлік сайлауға қарсы Уильям Ф. Бакли кішіні ұсынды. Соңғы кезде реформаторлар үшінші партиялар арқылы емес (мысалы, қазірде тоқтатылған либералдар), бірақ Реформалық демократиялық клубтар арқылы жұмыс істеуге бейімділік көрсетіп, 1989 жылғы Демократиялық алғашқы сайлау сияқты қызықты ішкі жарыстарға әкеліп соқты, онда Дэвид Динкинс бұрынғы мэр Эд Кохты жеңіп, ол өзінің саяси мансабын Реформалық демократиялық клубта бастаған еді. Алайда, наразы консерваторлар Республикалық партиядан тыс өздерінің жаңа партияларын құрды, мысалы Нью-Йорк штатының Өмірге құқық партиясы және Нью-Йорктің Тәуелсіздік партиясы.

2021 жыл

Бруклин округінің әкімі Эрик Адамс Демократиялық партиядан Guardian Angels ұйымының негізін қалаушы Кертис Сливаға қарсы жеңіске жетті. Кертис Слива Республикалық және тәуелсіз партиялар тізімі бойынша сайлауға түсіп, 441,416 дауыс айырмасымен, яғни 66,99% дауысқа қарсы 27,76% дауыс жинады. Басқа да көзге түсетін үшінші партия өкілдерінің арасында Социализм және Азаттық партиясынан келген мұғалім Кэти Рохас (2,49%/27,982 дауыс) және Консервативтік партияның зейнеткер полиция қызметкері Билл Пепитон (1,12%/12,575 дауыс) болды. Дегенмен, Нью-Йорк қаласының стандарттары бойынша бұл сайлаудың көп бөлігі партиялық сипатта өтті, сайлаушылардың 94% Демократиялық және Республикалық партиялар тізімі бойынша дауыс берді. Бұл, ең алдымен, Жұмысшылар отбасы партиясының сайлау бюллетенінде болмауымен және Консервативтік партияның жеке кандидат ретінде қатысуымен байланысты. Консервативтік партия әдетте Республикалық партияның үміткерін қолдап дауыс жинауға тырысады.

2017 жыл

Биль де Блазио, қазіргі мэр, Демократиялық және Жұмысшы отбасылар партиясы тізімі бойынша екінші мерзімге қайта сайланды. Оның қарсыластары – Николь Маллиотакис (Республикалық және Консервативті партия тізімі), Сал Албанезе (Реформалық партия тізімі), Аким Браудер (Жасыл партия тізімі), тәуелсіз кандидаттар Майк Толкин және Бо Дитль, сондай-ақ Либертариандық партиядан Аарон Коми.

2013 жыл

Басты үміткерлер – республикалық және консервативтік партиядан Джо Лхота, демократиялық және жұмысшы отбасы партиясынан Билл де Блазио, сондай-ақ кейбір тәуелсіз кандидаттар еді. Билл де Блазио сайлауда үлкен артықшылықпен жеңіске жетті.

2005 жыл

2005 жылы мэр Блумберг Бронкстың өзінен басқа барлық округтерде жеңіске жетті (оның демократтық қарсыласы – бұрынғы округ президенті). Бұл, 2001 жылғы алғашқы жеңісімен салыстырғанда, Блумберг Куинс пен Стейтен-Айлендті ғана жеңген кезден өзгеше болды. Демократиялық партияның біртілдік сайлаудағы бөлінуі осының себебі болды.

2005
Party
Manhattan
The Bronx
Brooklyn
Queens
Staten Island
Жалпы
%
Блумбергтің 2001-2005 жылдар аралығындағы жеңісінің өзгеруі
+ 98,973
– 19,634
+ 97,622
+ 48,125
– 10,705
+ 214,381
+ 17.0%
Блумбергтің Марк Гринге (2001) қарағанда жеңісі
– 22,777
– 21,683
– 28,182
+ 46,904
+ 61,227
+ 35,489
+ 2.4%
Блумбергтің Феррерге (2005) қарағанда жеңісі
+ 76,196
– 41,317
+ 69,440
+ 95,029
+ 50,522
+ 249,870
+ 19.4%
Михаил Блумберг
Республикалық/Либералды
171,593
69,577
189,581
184,426
63,267
678,444
52.6%
52.6%
35.3%
52.7%
57.9%
71.5%
Тәуелсіздік
25,416
6,840
20,141
17,689
4,559
74,645
5.8%
7.8%
3.5%
5.6%
5.6%
5.2%
Жалпы
197,010
76,417
209,723
202,116
67,827
753,089
58.4%
60.4%
38.8%
58.2%
63.5%
76.7%
Фернандо Феррер
Демократ
120,813
117,734
140,282
107,086
17,304
503,219
39.0%
37.0%
59.8%
39.0%
33.6%
19.6%
Томас В. Огнибен
Консерватор
1,729
1,185
3,573
5,645
2,498
14,630
1.1%
Энтони Гронович Грин
3,195
466
3,112
1,285
239
8,297
0.6%
Джимми Макмиллан
Жатақхананың бағасы тым жоғары
1,369
474
1,293
799
176
4,111
0.3%
Одри Силк
Либертарианец
991
234
841
617
205
2,888
0.2%
Мартин Коппель
Социалистік жұмысшылар
758
231
766
384
117
2,256
0.2%
Сет А. Блум
Білім
322
131
382
264
77
1,176
0.1%
Жазбалар
109
190
57
122
69
567
0.02%
ЖАЛПЫ
326,295
196,873
360,061
318,252
88,454
1,289,935

Источник: New York қаласындағы Сайлау кеңесі http://www.vote.nyc.ny.us/results.html

2001 жыл

2001 жылғы қала әкімі сайлауы 6 қарашада өтті. Республикалық Руди Джулиани өкілеттік мерзімінің аяқталуына байланысты қайтадан сайлауға түсе алмады. Қалада демократтар республикалықтардан 5 есе көп болғандықтан, көпшілік демократтың оның орнын басатынына сенімді болды. Алайда, өмір бойы демократ болған миллиардер Майкл Блумберг, сайлауда көп үміткердің болуын болдырмау үшін сайлауға бірнеше ай бұрын партиялық бағытын өзгертіп, республикалық партиядан кандидат болды. Демократтардың ішкі сайлауы 11 қыркүйекте өтуі тиіс еді, бірақ 11 қыркүйектегі теракттарға байланысты 25 қыркүйекке шегерілді. Ішкі сайлауда Бронкста туған пуэрторикалық Фернандо Феррер мен Феррердің діни лидер Ал Шарптонмен тығыз байланысы бар екенін сынаған, испаноязыл емес Марк Грин арасында қызыл тілдес бәсеке туды, бұл партияны нәсілдік негізде бөліп тастады. Блумберг сайлау науқанына 74 миллион доллар жұмсады, бұл сол кезде президенттік сайлау емес, басқа сайлау үшін рекордтық сома болды (2005 жылы Блумберг өзінің бұл рекордын жаңартты). Сонымен қатар, 11 қыркүйектегі теракттардан кейін беделі көтерілген Джулианидің де белсенді қолдауының арқасында Блумберг өте тартысты сайлауда жеңіске жетті.

2001 жылғы жалпы сайлау нәтижелері:

| Партия | Манхэттен | Бронкс | Бруклин | Квинс | Стейтен-Айленд | Барлығы | % |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Блумбергтің Гриннен басымдығы | – | – | – | +46,904 | +61,227 | +35,489 | +2.4% |
| Майкл Блумберг (Республикалық) | 162,096 | 72,551 | 174,053 | 196,241 | 80,725 | 685,666 | 46.3% |
| Тәуелсіздік | 17,701 | 8,046 | 14,987 | 14,191 | 4,166 | 59,091 | 4.0% |
| Барлығы | 179,797 | 80,597 | 189,040 | 210,432 | 84,891 | 744,757 | 50.3% |
| Марк Грин (Демократ) | 193,372 | 97,087 | 206,005 | 157,897 | 22,356 | 676,717 | 45.7% |
| Working Families | 9,202 | 5,193 | 11,217 | 5,631 | 1,308 | 32,551 | 2.2% |
| Барлығы | 202,574 | 102,280 | 217,222 | 163,528 | 23,664 | 709,268 | 47.9% |
| Алан Г. Хевеси (Либерал) | 2,684 | 847 | 2,124 | 1,886 | 486 | 8,027 | 0.5% |
| Better Schools | 416 | 772 | 628 | 407 | 812 | 2,304 | 0.2% |
| Барлығы | 3,100 | 1,619 | 2,752 | 2,293 | 567 | 10,331 | 0.7% |
| Джулия Виллебранд (Жасылдар) | 2,241 | 670 | 2,456 | 1,579 | 209 | 7,155 | 0.5% |
| Терренс М. Грей (Консерватор) | 507 | 642 | 844 | 1,219 | 365 | 3,577 | 0.2% |
| Томас К. Лейтон (Marijuana Reform) | 791 | 529 | 680 | 418 | 145 | 2,563 | 0.2% |
| Кенни Крамер (Либертарианец) | 368 | 296 | 338 | 306 | 100 | 1,408 | 0.1% |
| Бернхард Х. Гетц (Fusion) | 203 | 201 | 333 | 253 | 59 | 1,049 | 0.1% |
| Кеннет Б. Голдинг (American Dream) | 96 | 112 | 163 | 81 | 22 | 474 | 0.03% |
| Басқа дауыстар | 114 | 57 | 261 | 062 | 93 | 332 | 0.02% |
| **Барлық дауыстар** | **389,791** | **187,003** | **413,854** | **380,215** | **110,051** | **1,480,914** | **(100.0%)** |
| (Есепке алынбаған дауыстар) | 9,186 | 6,125 | 12,097 | 10,285 | 1,836 | 39,529 |
| **Барлық дауыстар** | **398,977** | **193,128** | **425,951** | **390,500** | **111,887** | **1,520,443** |

1981 жыл

Кох 738 288 демократиялық және 174 334 республикалық дауыс алды. Басқалары = 45 485. Джеронимо Домингуес «Өмір құқығы» партиясынан 32 790 дауыс (2,7%); Джудит Джонс «Либертариан» партиясынан 6 902 дауыс (0,6%); Уэллс Тодд «Социалистік жұмысшылар» партиясынан 5 793 дауыс (0,5%) жинады. Кох Демократиялық праймеризде 347 351 дауыспен (59,8%) жеңіске жетті, Барбаро 209 369 дауыс (36,0%) және Мелвин Кленетский 24 352 дауыс (4,2%) алды. Кох сондай-ақ Республикалық праймеризде де жеңіске жетті, Эспозитоны 44 724 дауысқа қарсы 22 354 дауыспен жеңді.

1977 жыл

2005 жылы жазған "Ladies and Gentlemen, The Bronx Is Burning" атты кітабында тарихшы Джонатан Малер 1977 жылы Нью-Йорк қаласында болған электр қуатының үзілісі және онымен бірге болған тәртіпсіздіктер 1977 жылғы сайлауда заң мен тәртіпті жақтаушы Эд Кохтың солшыл оппозициясын, оның ішінде қазіргі мэр Абе Бимені жеңуіне мүмкіндік берді деп мәлімдейді. Басқа дауыстар: Кеннет Ф. Ньюкомб – Коммунист – 5300; Катарино Гарза – Социалистік жұмысшылар – 3294; Вито Баттиста – Біріккен салық төлеушілер партиясы – 2119; Луис Вайн – Тәуелсіз – 1127; Уильям Лори – Емін-еркін либертариан – 1068; Илия Бойд – Еңбек – 873. Куомоның жалпы дауыс санына 522 942 либерал және 64 971 аудандық үкімет өкілдері кірді. Қорытынды дауыс: Кох – 433 002 (55,0%); Куомо – 354 833 (45,0%). Жалпы дауыс саны – 787 835. Манхэттен: Кох – 115 251 (65,2%); Куомо – 61 570 (34,8%). Бронкс: Кох – 69 612 (55,7%); Куомо – 55 355 (44,3%). Бруклин: Кох – 131 271 (53,8%); Куомо – 112 587 (46,2%). Квинс: Кох – 107 033 (50,4%); Куомо – 105 522 (49,6%). Стейтен-Айленд: Кох – 9835 (33,1%); Куомо – 19 799 (66,9%). Соңғы жеңімпаз, Эд Кох, алғашқы демократиялық іріктеу кезеңінде бес ауданның ешқайсысынан көпшілік дауыс ала алмады. Бела Абзуг Манхэттенді, мэр Абе Биме Бруклинді, Бронкс округінен Герман Бадильо, ал Нью-Йорк штатының хатшысы Марио Куомо Квинс пен Стейтен-Айлендті жеңіп алды. Куомомен болған демократиялық сайыста Кох Квинсті және тағы үш ауданды жеңіп алды, Куомоға тек Стейтен-Айленд қалды. Бас сайлауда Куомо Стейтен-Айлендті сақтап қалды және Квинсті қайта жеңіп алды, бірақ Манхэттен, Бруклин және Бронкс аудандарын Кохқа жоғалтты. Республикалық партияның іріктеу кезеңінде Нью-Йорк штатының сенаторы Рой М. Гудман радио комментаторы Барри Фарберді 41 131 дауысқа қарсы 31 078 дауыспен (57,0% - 43,0%) жеңді. Алайда Фарбер Нью-Йорк консервативтік партиясының ұсынуын жеңіп алды және бас сайлауда Гудманның республикалық кандидат ретінде алған дауысынан (58 606 немесе 4,1%) шамалы кем дауыс алды (57 437 немесе 4,0%).

1929 жылдан 1973 жылға дейін

Кейбір деректер мен әңгімелер Джеймс Трагердің «Нью-Йорк хронологиясы» (ХарперКоллинс: 2003) еңбегінен алынды. Басқа сандар 1943 жылғы (412-бет) және 1957 жылғы (299-бет) «The World Almanac and Book of Facts» кітабынан, бұл кітап бұрын «The New York World Telegram» (Scripps Howard) баспасынан шыққан, сондай-ақ «Нью-Йорк қаласы энциклопедиясынан» (төмендегі дереккөздерді қараңыз) алынған. 1975 жылға дейін қазіргі Стейтен-Айленд ауданы ресми түрде Ричмонд ауданы деп белгіленген.

1973 жыл

1973 жылғы жалпы сайлау Партия Манхэттен Бронкс Бруклин Квинс Ричмонд [Статен Айленд] Жалпы % Абрахам Биам Демократиялық Мемлекеттік қызмет және Бірігу 159,531 161,156 322,141 283,145 37,569 963,542 56.5% 49.8% 57.3% 63.6% 56.7% 47.1% Джон Марчи Республикалық Адалдық 44,200 37,287 73,328 90,860 28,377 274,052 16.1% 13.8% 13.3% 14.5% 18.2% 35.6% Альберт Х. Блюментал Либералды Жақсы Үкімет 99,816 32,305 59,417 66,056 5,006 262,600 15.4% 31.2% 11.5% 11.7% 13.2% 6.3% Марио Биаджи Консервативті Қауіпсіз Қала 16,662 50,440 51,391 59,691 8,793 186,977 11.0% 5.2% 17.9% 10.2% 11.9% 11.0% Барлығы 320,209 281,188 506,277 499,752 79,745 1,687,171 98.9% Басқалары 18,463 1.1% БАРИ 1,705,634

1973 жылғы Демократиялық алғашқы сайлау Манхэттен Бронкс Бруклин Квинс Ричмонд [Статен Айленд] Жалпы % Абрахам Биам 46,519 42,537 98,121 74,223 9,021 270,421 34% 26% 27% 41% 40% 42% Герман Бадильо 74,496 57,258 58,546 34,742 2,977 228,019 29% 41% 36% 25% 19% 14% Альберт Х. Блюментал 41,794 18,713 32,412 29,173 1,814 123,906 16% 23% 12% 14% 16% 8% Марио Биаджи 18,218 39,893 48,952 45,949 7,775 160,787 21% 10% 25% 21% 25% 36% [100%]

1973 жылғы Демократиялық қайта сайлау Манхэттен Бронкс Бруклин Квинс Ричмонд [Статен Айленд] Жалпы % Абрахам Биам 78,760 96,590 200,945 153,377 17,844 547,626 60.8% 41% 53% 69% 73% 79% Герман Бадильо 113,738 85,827 91,628 56,933 4,796 352,912 39.2% 59% 47% 32% 27% 21% БАРИ 192,598 182,417 292,573 210,310 22,640 900,538

1969 жыл

Ескерту: Үлкен Нью-Йорктің құрылуынан бергі ең ерекше алғашқы сайлау маусымдарының бірінде, қазіргі мэр (Линдсей) және бұрынғы мэр (Роберт Ф. Вагнер кіші) екеуі де өз партияларының ішкі сайлауларында жеңіліске ұшырады. Прокачино төрт қарсыласына қарсы 33%-дан аз дауыспен жеңіске жетті, бұл болашақ ішкі сайлауларда екінші тур өткізуге себеп болды. Жалпы сайлауда Линдсей Манхэттенді (республикалық ішкі сайлауда Марчиге 107 000-нан 113 000-ға дейін жеңілген жалғыз округ) 1965 жылғыдай жеңіп алды, бірақ Куинсте Прокачиноға бірінші орын беруден 4 000 дауысқа кем түсті. Сайлауға қатысу 1965 жылғы 2,6 миллионнан 2,4 миллионға дейін төмендеді. (Осы сайлауда Линдсейдің 1965 жылғы қарсыласы Абе Биме бұрынғы қызметіндегі бас контролер лауазымына оңай сайланды.) 1969 жылғы жалпы сайлау.
Партия|Манхэттен|Бронкс|Бруклин|Куинс|Ричмонд [Статен Айленд]|Жалпы|%
---|---|---|---|---|---|---|---
Джон Линдсей|Либерал|Тәуелсіз|328,564|161,953|256,046|249,330|16,740|1,012,633|42.4%
| | | |67.1%|40.1%|36.0%|36.3%|17.5%
Марио Прокачино|Демократ|Мемлекеттік қызмет бірігу|99,460|165,647|301,324|245,783|19,558|831,772|34.8%
| | | |20.3%|41.0%|42.4%|35.8%|20.5%
Джон Марчи|Республикалық|Консервативті|61,539|76,711|152,933|192,008|59,220|542,411|22.7%
| | | |12.6%|19.0%|21.5%|27.9%|62.0%
Қорытынды|489,563|404,311|710,303|687,121|95,518|2,386,816|99.8%
Рашид Стори|Коммунист|4,018|0.2%
Барлығы|2,390,834|100.0%

Линдсейге берілген дауыстардың 872,660-ы Либералдық партиядан (36.5%) және 139,973-і Тәуелсіз сайлаушылардан (5.9%) болды. Прокачиноға берілген дауыстардың 774,708-і Демократиялық партиядан (32.4%) және 57,064-і Мемлекеттік қызмет бірігуінен (2.4%) болды. Марчиге берілген дауыстардың 329,506-ы Республикалық партиядан (13.8%) және 212,905-і Консервативті партиядан (8.9%) болды. Демократиялық және Республикалық партиялардың тікелей дауыстары әкімдікке сайлаудағы дауыстардың 50%-дан азын құрады (1,104,214 немесе 46.2%), бірақ Линдсейге берілген дауыстардың жалпы санынан көп (1,012,633 немесе 42.4%). Прокачиноның жалпы сайлаудағы Демократиялық партия бойынша берілген дауыстары (774,708) Демократиялық ішкі сайлаудағы барлық кандидаттардың алған дауыстарынан (777,796) сәл кем болды. Линдсейдің жалпы сайлаудағы Либералдық партия бойынша берілген дауыстары (872,660) Прокачиноның барлық партиялар бойынша алған дауыстарынан (831,772) асып түсті.

1965 жыл

1965 жылғы жалпы сайлау Партия Манхэттен Бронкс Бруклин Квинс Ричмонд [Статен Айленд] Барлығы%John LindsayРеспубликалық Либералдық Тәуелсіз азаматтар291,326181,072308,398331,16237,1481,149,10645.0%55.8%39.5%40.0%47.1%45.8%Abraham BeameДемократиялық Мемлекеттік қызмет бірігуі193,230213,980365,360250,66223,4671,046,69941.0%37.0%46.6%47.4%35.6%28.9%William F. Buckley Jr. Консервативтік37,69463,85897,679121,54420,451341,22613.4%7.2%13.9%12.7%17.3%25.2%қорытынды522,250458,910771,437703,36881,0662,537,03199.4%басқалары 17,1680.6%БАРЛЫҒЫ 2,554,199

Линдсейдің дауысының шамамен төрттен бірі (281,796) Либералдық партияның тізімі бойынша, ал Бимнің 63,590 дауысы Азаматтық қызмет бірігуі тізімі бойынша берілді. Манхэттеннің жоғарғы жағындағы «Жібек шұлықтар» ауданынан республикалық конгрессмен Джон Линдсей Манхэттенді, Квинсті және дәстүрлі түрде республикалық Стейтен-Айлендті (Ричмондты) жеңіп алды, ал қалалық есептеуші Эйб Бим Бронксты және оның туған Бруклин облысын жеңіп алды, ол екеуін де демократиялық алға дауыс беруде жеңіп алған еді. Алайда, Бим алға дауыс беруде Квинсті де жеңіп алған болса, жалпы сайлауда Линдсейге жеңіліп қалды. (Бес жылдан кейін Билл Баклидің інісі Джеймс Л. Бакли 1970 жылы Нью-Йорк штатының сенаторы болып Консервативтік партияның бөлінген оппозицияға қарсы тізімі бойынша жеңіске жетті.) Басқа дауыстар: 11,104 Вито Баттиста – Біріккен салық төлеушілер партиясы; 3,977 Клифтон Деберри – Социалистік жұмысшылар; 2,087 Эрик Хаас – Социалистік еңбек.

1950 жыл

1950 жылғы партия Манхэттен Бронкста Бруклинде Квинсте Ричмондта [Статен Айленд] Барлығы % Винсент Импаллиттери Тәжірибелі 246,608 215,913 357,322 303,448 37,884 1,161,175 44.2% 40.4% 41.3% 40.5% 55.5% 60.0% Фердинанд Пекора Демократ 166,240 157,537 271,670 104,734 11,177 711,358 27.1% Либерал 48,370 59,717 90,576 24,489 841 223,993 8.5% Барлығы 214,610 217,254 362,246 129,223 12,018 935,351 35.6% 35.1% 41.6% 41.0% 23.6% 19.0% Эдвард Корси Республикалық 102,575 54,796 113,392 99,225 12,384 382,372 14.6% 16.8% 10.5% 12.8% 18.1% 19.6% Пол Росс Америкалық Еңбек партиясы 47,201 34,575 49,999 14,904 899 147,578 5.6% БАРИЛІГЫ 610,994 522,538 882,959 546,800 63,185 2,626,476

Винсент Импаллиттери, 1950 жылдың 31 тамызында Уильям О’Двайер кеткеннен кейін мерзімінен бұрын қала басшысы болған, осы арнайы сайлауда Манхэттен, Квинс және Стейтен Айлендтің жеңімпазы болды, ал Фердинанд Пекора (Либералдық партияның көмегімен) Бронкста және Бруклинде өте тар басымдықтарға ие болды. Бұл сайлауда либералдар Манхэттен мен Стейтен Айлендтен басқа барлық округтерде Америкалық Еңбек партиясынан айтарлықтай көп дауыс жинады, онда екі партияның дауыстары шамалы болды.

1949 жыл

1949 жылғы партия Манхэттен Бронксте Бруклинде Квинсте Ричмондта [Статен Айленд] Жалпы % Уильям О'Двайер Демократиялық 278,343 254,014 425,225 270,062 38,868 1,266,512 48.9% 44.8% 48.7% 48.8% 53.4% 64.5% Newbold Morris Республикалық Либералды Бірігу 219,430 185,248 332,433 200,552 18,406 956,069 36.9% 35.3% 35.5% 38.2% 39.7% 30.6% Вито Маркантонио Американдық Еңбек 123,128 82,386 113,478 34,677 2,957 356,626 13.8% 19.8% 15.8% 13.0% 6.9% 4.9% Қосалқы 620,901 521,648 871,136 505,291 60,231 2,579,207 99.6% Басқалар 12,477 0.4% БАҒЫ Т О Т А Л 2,591,684 Басқа дауыс бергендер: Эрик Хаас – Өнеркәсіптік үкімет 7,857; Джозеф Г. Гласс – Социалистік 3,396; Майкл Бартелл – Социалистік жұмысшылар 1,224. Моррис дауысы: 570,713 республикалық, 373,287 либералды және 12,069 бірігу.

1945 жыл

1945 жылғы партия Манхэттен Бронксте Бруклинде Квинсте Ричмондта [Статен Айленд] Жалпы % Уильям О'Двайер Демократиялық Американдық Еңбек партиясы 253,371 227,818 386,335 228,275 29,558 1,125,357 55.3% 55.8% 55.3% 56.8% 61.5% 66.3% Джона Ж. Голдштейн Республикалық Либералдық Біріккен партия 100,591 95,582 161,119 65,240 9,069 431,601 21.2% 22.2% 23.2% 23.6% 17.6% 21.8% Ньюболд Моррис «Жанжал жоқ» партиясы 100,064 88,404 136,262 77,687 5,931 408,348 20.6% 22.0% 21.5% 19.9% 20.9% 13.3% Қосалқы сома 454,026 411,804 683,716 371,202 44,558 1,965,306 99.1% Басқалары 17,055 0.9% БАҒЫТТАЛҒАН ЖАЛПЫ САН 1,982,361 О'Двайер 867,426 демократиялық дауыс алды және 257,929 Американдық Еңбек партиясы бойынша. Голдштейннің дауысы 301,144 республикалық, 122,316 либералдық және 8,141 қалалық бірігуден құралды. «Жанжал жоқ» партиясы (Крис МакНиклдің «Нью-Йорк энциклопедиясында» келтірілген мәліметтер бойынша) зейнеткерлікке шыққан республикашыл мэр Фиорелло Ла Гардия құрған, республикашылдардың дауыстарын Ньюболд Морриске бұрып, Ла Гардиямен дауласқан ресми республикалық партиядан алыстату мақсатында. «Жанжал жоқ» партиясы 1945 жылғы сайлаудан кейін көп ұзамай таратылды. Ньюболд Моррис – республикашыл, ал Джона Голдштейн – сайлауға дейін демократ болған. Басқа дауыстар: Джозеф Г. Гласс – Социалистік партиядан 9,304; Фаррелл Доббс – Троцкишіл Соғысқа қарсы партиядан 3,656; Эрик Хасс – Социалистік Еңбек партиясынан 3,465; Макс Шахтман – Жұмысшылар партиясынан 585; Шашыраңқы дауыстар 45.

1941 жыл

1937 жылғыдай, әр округте демократиялық партияның тізіміне басқа тізімдерге қарағанда көбірек сайлаушылар дауыс берді; бірақ бұл жолы (1937 жылдан ерекшелігі) демократтар Куинс және Стейтен-айленд округтерінде Ла Гвардиядан басып өтті, бұл қала әкімінің жалпы үлесін 20%-дан 6%-ға дейін төмендетті. 1937 жылғыдай, Ла Гвардияның жалпы жеңісі Американың Еңбек партиясына байланысты болды, ол Бронкста республикашылдардан көп дауыс алды. 1937 және 1941 жылдары жалпы және республикалық дауыстар шамамен бірдей болса да, ALP тізімі 47 000 дауыс (2,4%) жоғалтты, оның көп бөлігі Манхэттеннен (18 000) және Бруклинден (26 000) болды, ал Ла Гвардияның басқа тізімдерінен (Fusion, Progressive және United City) дауыс саны 187 000-нан (8,3%) 86 000-ға (3,7%) дейін төмендеді. Демократиялық партия Ла Гвардия жоғалтқан шамамен 160 000 дауысты (және жалпы дауыстың шамамен 7½%) қайтарып алды. Куинс және Ричмонд (Стейтен-айленд) округтерінде де өзгеріс одан да үлкен болды: Ла Гвардия 1937 жылдан бері жалпы дауыс санының 15%-дан астамын жоғалтты (ал демократтар 15%-дан астам алды), өйткені оның үстемесі шамамен 56%-дан 44%-ға дейін 39%-ға дейін 60%-қа дейін өзгерді. 1941 жылғы партия Манхэттен Бронкс Бруклин Куинс Ричмонд [Стейтен-айленд] Барлығы Ла Гвардияның жеңіс маржасындағы өзгерісі, 1937–1941 –21 481 –31 205 –116 061 –133 684 –19 160 –321 591 –14,5% Ла Гвардияның Жеремия Махониден (1937) артықшылығы +91 989 +105 517 +207 869 +40 966 +7 533 +453 874 +20,3% Ла Гвардияның О'Двайерден (1941) артықшылығы +70 508 +74 312 +91 808 –92 718 –11 627 +132 283 +5,8% Фиорелло Х. Ла Гвардия Республикалық 188 851 103 420 242 537 116 359 17 318 668 485 29,5% 35,6% 22,9% 30,5% 27,1% 30,7% Американың Еңбек партиясы 81 642 135 900 174 601 39 693 3 538 435 374 19,2% 15,4% 30,1% 21,9% 9,3% 6,3% Қалалық бірігу 21 642 14 719 17 024 8 759 1 223 63 367 2,8% Біріккен қала 6 090 5 568 5 694 1 770 170 19 292 0,9% Барлығы 298 225 259 607 439 856 166 581 22 249 1 186 518 52,4% 56,2% 57,6% 55,2% 38,8% 39,4% Уильям О'Двайер Демократ 227 717 185 295 348 048 259 299 33 876 1 054 235 46,6% 42,9% 41,1% 43,7% 60,5% 60,1% Джордж В. Хартманн Социалист 4 790 6 005 8 574 2 973 274 22 616 1,0% БАРЛЫҒЫ 530 732 450 907 796 478 428 853 56 399 2 263 369

1937 жыл

1937 Партия Манхэттен Бронкс Бруклин Квинс Ричмонд [Статен Айленд] Total% Ла Гвардияның Махониге қарағанда артықшылығы +91,989 +105,517 +207,869 +40,966 +7,533 +453,874 +20.3% Фиорелло Х. Ла Гвардия Республикалық 181,518 96,468 228,313 144,433 23,879 674,611 30.2% 32.1% 22.0% 29.2% 37.3% 38.4% Американдық Еңбек партиясы 99,735 138,756 200,783 40,153 3,363 482,790 21.6% 17.6% 31.6% 25.7% 10.4% 5.4% Біріккен партия 39,959 30,677 55,423 26,217 7,280 159,556 7.1% 7.1% 7.0% 7.1% 6.8% 11.7% Прогрессивтік 7,783 6,421 9,997 3,136 336 27,673 1.2% Total 328,995 272,322 494,516 213,939 34,858 1,344,630 60.2% 58.1% 62.0% 63.3% 55.3% 56.1% Джеремиа Т. Махони Демократ 233,120 163,856 282,137 171,002 27,100 877,215 39.2% 41.2% 37.3% 36.1% 44.2% 43.6% Сауда одағы 2,044 1,378 2,490 1,014 122 7,048 0.3% Коммунизмге қарсы 1,842 1,571 2,020 957 103 6,493 0.3% Total 237,006 166,805 286,647 172,973 27,325 890,756 39.8% 41.9% 38.0% 36.7% 44.7% 43.9% Б А Р Л Ы Ғ Ы 566,001 439,127 781,163 386,912 62,183 2,235,386 Республикалық партия желісі бойынша ғана сайлауға түскенде (1929 жылғы сайлаудағыдай жеңілген кезде), мэр Ла Гвардия барлық округтерде жеңіліске ұшырар еді, бірақ ол Американдық Еңбек партиясының желісі қосылғанда барлығында жеңіп шықты. АЛП Бронкста Республикалық партиядан жақсы көрсетті, бірақ Демократиялық партиядан нашар. Сонымен қатар, Эмиль Тейхертке Индустриалды үкімет бағытында 2,307 дауыс түсті.

1933 жыл

1933 жылы партия Манхэттен Бронксте Бруклинде Квинсте Ричмондта [Статен Айленд] Барлығы % Fiorello H. La Guardia Республикалық Fusion 203,479 151,669 331,920 154,369 27,085 868,522 40.4% 38.4% 38.8% 44.4% 39.3% 43.7% Joseph V. McKee Жаңару 123,707 131,280 194,558 141,296 18,212 609,053 28.3% 23.3% 33.6% 26.0% 36.0% 29.4% John P. O'Brien Демократ 192,649 93,403 194,335 90,501 15,784 586,672 27.3% 36.3% 23.9% 26.0% 23.0% 25.4% Charles Solomon Социалист 10,525 14,758 26,941 6,669 953 59,846 3.0% Robert Minor Коммунист 5,143 8,674 10,802 1,248 177 26,044 1.3% БАРЛЫҒЫ 536,100 400,297 759,399 394,393 62,316 2,152,505

Таммани Холл оппозиция жасағанмен, Макки Демократ Президенттің (бұрынғы Губернатор) Франклин Д. Рузвельттің қолдауын алды, ол өзінің жақтасы, мэр Ла Гвардия қайта сайлауға түскенде бейтараптық жариялады (төменде Эд Флинннің 1936 жылы Америка Еңбек партиясын құруға Рузвельттің қосқан үлесі туралы пікірлерін қараңыз). Майкл Томаскидің айтуынша, Ла Гвардия, Манхэттен округінің президенті Генри Курранға қарсы республикалық мэрлік алғашқы сайлаудан жеңілген, партияның кандидатурасын жеңіп алғанда, біріккен республикалық партияның қолдауына ие болған жоқ және жалпы сайлауда жеңілген, бірақ 1933 жылы республикалық ұйымдық қолдауды жеңе алды. 1933 жылғы Ла Гвардия дауысы 446 833 республикалық және 421 689 қалалық бірігуден құралды. О'Брайеннің дауысы 570 937 демократтық және 15 735 Джефферсондықтан болды. Сонымен қатар Генри Клейн Five Cent Fare & Taxpayers үшін 1778 дауыс, Аарон Оранж Социалистік Еңбек үшін 472 және Адольф Сильвер Тәуелсіз Одақ үшін 118 дауыс болды.

1929 жыл

1929 жылғы партия Манхэттен Бронкс Бруклин Квинс Ричмонд [Статен Айленд] Жалпы % Джимми Уокер Демократтық 232,370 159,948 283,432 166,188 25,584 867,522 60.7% 63.8% 62.9% 57.7% 61.7% 60.7% Фиорелло Х. Ла Гуардия Республикалық 91,944 52,646 132,095 75,911 15,079 367,675 25.7% 25.3% 20.7% 26.9% 28.2% 34.0% Норман Томас Социалист 37,316 39,181 71,145 24,897 3,248 175,697 12.3% 10.3% 15.4% 14.5% 9.2% 7.3% Олив М. Джонсон Социалистік Еңбекші 1,238 1,577 2,585 906 956 6,401 0.4% Ричард Эдвард Энрайт «Fair Deal» 1,121 845 2,361 1,354 284 5,965 0.4% Барлығы 363,989 254,197 491,618 269,256 44,290 1,423,350 99.6% Басқалары 6,125 0.4% БАРЛЫҒЫ 1,429,385

Сонымен қатар, Уильям Вейнстонға – 5,805 дауыс, ал Лоуренс Трейсиге – 320 дауыс берілді. 1929 жылғы 24-29 қазанда сайлау күніне екі апта қалғанда, Уолл-стриттегі үлкен қор нарығы құлдырады. Ричард Эдвард Энрайт 1918 жылдан 1925 жылға дейін Нью-Йорк қаласы полициясының комиссары болды.

1897 жылдан 1925 жылға дейін

1897 жылдан 1925 жылға дейінгі сайлаулардың негізгі сандары 1929 және 1943 жылғы «Әлемнің альманахы және фактілер кітабынан» алынған. Пайыздық көрсеткіштер және аудандық жиынтықтар тәуелсіз түрде есептелген. (Кейбір аномалиялар болғандықтан, барлық бағандар мен қатарлар нақты қосылмайды.) Есімдер мен ақпараттық сілтемелер Уикипедиядан және бірнеше сыртқы көздерден, соның ішінде «The New York Times» газетінің ашық қоғамдық мұрағатынан жиналды.

1925 жыл

Мэр Хайлан, газет баспагері Уильям Рэндолф Херсттің одақтасы, «Джентльмен» Джимми Уокерден демократиялық партияның қатыгез алғашқы сайлауында жеңіліске ұшырады. Уокер – Нью-Йорк штатының сенатындағы демократиялық партияның жетекшісі болған және Херсттің жаулысы, демократ губернатор Ал Смитпен Хайланға қарсы тұру үшін шақырылған еді. 1924 жылы Таммани Холлдың жетекшісі Чарльз Ф. Мерфи қайтыс болғаннан кейін, ресми демократиялық ұйымдар да қолдауларын бөлісті: Хайлан Бруклиндегі көшбасшы Джон Маккуиден, ал Уокер Бронкстағы Эд Флиннен қолдау алды. (Херст 1905 және 1909 жылдары үшінші партия тізімі бойынша мэрлікке кандидат болған, ал Ал Смит 1917 жылы демократиялық партиядан мэрлікке үміткерлікті ұтып ала алмаған, оның орнына Хайланның кандидаттығымен Нью-Йорк қалалық кеңесінің президенті болған.) 1925 жылғы жалпы сайлау Партия Манхэттен Бронкс Бруклин Квинс Ричмонд [Статен Айленд] Барлығы % Джимми Уокер Демократ 247 079 131 226 244 029 103 629 22 724 748 687 65,8% 69,4% 71,8% 60,9% 63,0% 67,3% Фрэнк Д. Уотерман Республикалық 98 617 39 615 139 060 58 478 10 794 346 564 30,5% 27,7% 21,7% 34,7% 35,6% 32,0% Норман Томас Социалист 9 482 11 133 16 809 1 943 207 39 574 3,5% Джозеф Брэндон Социалист Еңбекші 388 488 591 155 21 1 643 0,1% Уоррен Фишер Прогрессивті 387 262 528 284 37 1 498 0,1% БАРИ 355 953 182 724 401 017 164 489 33 783 1 137 966 1925 жылғы демократиялық алғашқы сайлау Манхэттен Бронкс Бруклин Квинс Ричмонд [Статен Айленд] Барлығы % Джимми Уокер 102 835 45 308 65 671 28 203 6 321 248 338 62% 79% 68% 52% 47% 34% Джон Фрэнсис Хайлан 27 802 21 228 60 814 32 163 12 197 154 204 38% 21% 32% 48% 53% 66% Қосалқы жиынтық (тек Уокер және Хайлан үшін) 130 637 66 536 126 485 60 366 18 518 402 542 [100%]

1921 жыл

1921 жылғы партия Манхэттен Бронксте Бруклинде Квинсте Ричмондта [Статен Айленд] Барлығы%John Francis HylanДемократтық261,452118,235260,14387,67622,741750,24764.2%62.9%67.6%62.1%69.0%70.8%Henry H. CurranРеспубликалық коалиция124,25334,919128,25936,4159,000332,84628.5%29.9%20.0%30.6%28.6%28.0%Jacob PankenСоциалист28,75621,25529,5802,74127582,6077.1%6.9%12.2%7.1%2.2%0.9%Jerome T. De HuntФермерлік еңбек32113339588711,0080.1%John P. QuinnСоциалистік еңбек316244346123201,0490.1%George K. HindsТыйым салу375120390111141,0100.1%БАРЛЫҒЫ415,473174,906419,113127,15432,1211,168,767

Генри Курран Манхэттеннің қалалық әкімі болды және қала әкімі лауазымына республикалық партиясының ішкі сайлауында альдермендер кеңесінің төрағасы Фиорелло Х. Ла Гуардияны қатты жеңді. Бірыңғай салық желісі бойынша Джозеф Миллерге 454 дауыс, ал Жұмысшылар лигасы желісі бойынша Бенджамин Гитлоуға 443 дауыс берілді.

1917 жыл

1917 жылғы партия Манхэттен Бронксте Бруклинде Квинсте Ричмондта [Статен Айленд] Жалпы % Джон Фрэнсис Хайлан Демократиялық 113,728 41,546 114,487 35,399 8,850 314,010 46,6% 46,4% 42,9% 46,5% 51,7% 58,2% Джон Пуррой Митчел Фьюжн 66,748 19,247 52,921 13,641 2,940 155,497 23,1% 27,3% 19,9% 21,5% 19,9% 19,4% Моррис Хиллквит Социалистік 51,176 30,374 48,880 13,477 1,425 145,332 21,6% 20,9% 31,4% 19,9% 19,7% 9,4% Уильям М. Беннетт Республикалық 13,230 5,576 29,748 5,916 1,968 56,438 8,4% 5,4% 5,8% 12,1% 8,6% 13,0% Барлығы 244,882 96,743 246,036 68,433 15,183 671,277 99,7% Дэвид Лей Колвин Тийым салу 897 0,1% Эдмунд Сейдел Социалистік Еңбек 858 0,1% Джордж Уоллес Жалғыз Салық 268 0,04% БАРИЛІК КӨРСЕТКІШТЕР 673,300 100,0%
Ескертулер: Жер құндылығына салынатын жалғыз салық – бұл Генри Джорджтың ұсынысы және платформасы, ол 1897 және 1886 жылдары қала әкіміне кандидат болған. Д. Лей Колвин кейіннен 1936 жылы АҚШ президенттік сайлауында Тийым салу партиясынан үміткер болды. 1917 жылғы күзгі сайлау бейбіт уақытта өткен болса да, қызықты болар еді. Қыркүйек айында қалада әкімдікке алғашқы праймериз сайлауы өтті. 1913 жылы Фьюжн кезінде республикалық қолдауды алған тәуелсіз әкім Джон П. Митчелл, қателіктер мен алаяқтықтар қайта санауға әкелгеннен кейін, Уильям Беннеттке қарсы республикалық праймеризде тартысты жеңіске жетті. Партиялар арасындағы келіссөздер сәтсіз аяқталған соң, Митчел Беннеттке қарсы Фьюжн кандидат ретінде жеке өтті, социалист Моррис Хиллквит және Таммани Холл мен Уильям Рэндольф Херст қолдаған демократ Джон Ф. Хайлан. Алайда, сайлау АҚШ 6 сәуірде соғыс жариялағаннан кейін өтті. Хиллквит пен Социалистік партия соғысқа қарсы тез және белсенді түрде шықты, ал Митчел оны ынтамен қолдады. Хиллквиттің соғысқа қарсы ұстанымы социалистерге қала әкімі сайлауында ең көп дауыс жинауға көмектесті, бірақ сонымен қатар көптеген адамдардың, соның ішінде The New York Times және бұрынғы президент Теодор Рузвельттің ашулы айыптауларына әкелді. Митчел мен Хиллквиттің әрқайсысы дауыстың төрттен бірінен азын алды, ал соғысқа қатысты мәселеде бейтарап болған Хайлан сайлауда жартысынан азырақ дауыспен жеңіске жетті. Алайда, 1897 жылғы жағдай сияқты, көрсеткіштер Таммани Холл тіпті біріккен оппозицияға қарсы жеңіске жеткен болуы мүмкін екенін көрсетеді.