Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық суретші (1956–1988)
Italian artist (1956–1988)
Андреа Пациенца (пацжанца; 23 мамыр 1956 – 16 маусым 1988) – итальяндық комикстер суретшісі және кескін суретшісі.
Andrea Pazienza (patˈtsjɛntsa; 23 May 1956 – 16 June 1988) was an Italian comics artist and painter.
Ерте өмір
Пациенца 1956 жылы Асколи Пикено провинциясының Сан-Бенедетто-дель-Тронто қаласында дүниеге келген. Әкесінің туған қаласы Апулиядағы Сан-Североде өскен ол 1974 жылы Болонья университетінің өнер, музыка және көңіл көтеру факультетіне қабылданды.
Pazienza was born in San Benedetto del Tronto, province of Ascoli Piceno, in 1956. Growing up in his father's town of San Severo in Apulia, he enrolled in 1974 at the Department of Arts, Music, and Entertainment of the University of Bologna.
Мансап
Ол 1977 жылдың көктемінде Alteralter журналында "Le straordinarie avventure di Pentothal" (Пентоталдың ерекше оқиғалары) атты алғашқы комиксімен дебют жасады – бұл седативтік препарат Пенттоталдың атымен аталған өзінің альтер эгосы туралы сюрреалистік және психоделикалық оқиға. Кейіннен ол "Каннибал", "Иль Мале" және "Фригидаир" сияқты редакциялық жобаларға қатысты, соның ішінде олардың негізін қалаушылардың бірі болды. Осы басылымдарда ол американдық андеграунд комикстері мен Уолт Диснейдің ықпалымен жүздеген комикстер жасады. Ол әсіресе Гуфи кейіпкерін жақсы көретін, оны 1970-ші жылдардағы итальяндық хиппилерді пародизациялаған "Perché Pippo sembra uno sballato" ("Неге Гуфи мас адам сияқты көрінеді") атты әзіл-қалжыңдық туындысы үшін пайдаланды, сондай-ақ, оның ескі досы Танино Либератореге сілтеме жасайтын "La leggenda di Italianino Liberatore" ("Итальяндық бостандықтың аңызы") атты аяқталмаған оқиға үшін де қолданды. Пациенца жекелеген туындыларын жасады, олар саяси мазмұнға толы ойын-қалжың комикстер мен әлдеқайда күрделі, қараңғы, мазасыздық тудыратын графикалық романдарды ауыстырып отырды, олар көбінесе есірткілер мен шектен тыс зорлық-зомбылық туралы айтатын, және олардың арасында қара юмор шашырап жатты. 1980 жылы ол Занарди кейіпкерін жасап, Corto Maltese және Comic Art журналдарымен ынтымақтастық жасады, сонымен қатар кино және театр плакаттарын, декорацияларды, пластинка мұқабаларын және жарнамалық материалдарды жасады. 1980-ші жылдарда ол жүздеген бір кадрлық карикатуралар мен Занарди төңірегіндегі ұзақ, күрделі оқиғаларды жазды. Оның соңғы графикалық романы – "Помпео", героинге тәуелді адамның (көбінесе автобиографиялық кейіпкер) өзін-өзі өлтіруге дейін біртіндеп құлдырауын бейнелейді, бұл оның шедеврі саналады; осы туындының соңғы сөзі Пациенца жаңа өмір бастауға тырысқанын және бір кездерде есірткіден бас тартқанын көрсетеді.
He made his debut in the spring of 1977 in the magazine Alteralter with his first comic story, "Le straordinarie avventure di Pentothal" (Pentothal's extraordinary adventures), the surrealistic and psychedelic story of an alter ego named after the sedative Penthothal. He later participated in such editorial experiences as Cannibale, Il Male, and Frigidaire, of which he was one of the founders. In these publications, he created hundreds of comics, influenced by American underground comics and Walt Disney. He was especially fond of the character Goofy, which he appropriated for a humorous spoof on Italian hippiedom of the 1970s entitled Perché Pippo sembra uno sballato ("Why Goofy Looks Like a Pothead"), and a later, unfinished story entitled La leggenda di Italianino Liberatore ("The Legend of Italianino Liberatore", referring to his old friend Tanino Liberatore). Pazienza developed a personal body of work, alternating between playful comic cartooning—at times politically charged–and much more elaborate, dark, disturbing graphic novels, often dealing with drugs and wanton violence, with a scattering of black humor throughout. In 1980, he created the character Zanardi and collaborated with the magazines Corto Maltese and Comic Art, while also producing movie and theatre posters, scene designs, record covers, and advertising. He was extremely prolific through the 1980s, penning hundreds of single panel cartoons as well as longer, intricate stories usually centred on Zanardi. Pompeo, his last graphic novel, which depicts the gradual downfall of a heroin addict (a largely autobiographical character) up to his eventual suicide, is generally considered his masterwork; the post face to this work testifies that Pazienza tried to start a new life and, for a while, quit drugs.
Өлім және мұра
Андреа Пациенца 32 жасында Монтепульчанода героиннің артық дозасынан көз жұмды. Оның құрметіне «Centro Fumetto Andrea Pazienza» коммерциялық емес ұйымы жас суретшілердің дағдыларын жетілдіруге көмектесу үшін құрылды. 2011 жылы Андреа Пациенца Италияның бірігуінің 150 жылдығына арналған елдің ең ықпалды 150 адамының тізімінде бірінші болып таңдалды.
Andrea Pazienza died at age 32 in Montepulciano, from a heroin overdose. The nonprofit association Centro Fumetto Andrea Pazienza was created in his honour to help young cartoonists develop their skills. In 2011, Andrea Pazienza was picked as the first of 150 Italians, a list of the country's most influential people, which was dedicated to the 150th anniversary of Italian unification.