Альберт Кабелл Ричи: Мэриленд штатының экс-губернаторы және саяхатшысы
Albert Ritchie
Альберт Кабелл Ричи: Мэриленд штатының 49-шы губернаторы (1920-1935). Демократ, консерватор саяхатшы, рекордтық төрт мерзім қызмет еткен. Саяси өмірдегі тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саясаткер (1876–1936)
American politician (1876 1936)
Альберт Кэбелл Ричи (29 тамыз 1876 – 24 ақпан 1936) – американдық заңгер және саясаткер. Демократ, ол 1920–1935 жылдар аралығында Мэриленд штатының 49-шы губернаторы болды. Ричи – консерватор, ол 1924 және 1932 жылдары президенттікке ұсынылым алу үшін күресті, бірақ жеңіске жете алмады. 2020 жылғы мәліметтер бойынша Ричи штаттың ең ұзақ қызмет еткен губернаторы болып табылады – оның қызмет мерзімі 15 жылға жуық (14 жыл, 11 ай және 27 күн), рекордтық төрт мерзімді қызмет еткен. Ричи АҚШ тарихында Конституция қабылданғаннан кейінгі кезеңдегі губернаторлық қызмет бойынша сегізінші орында тұр.
Albert Cabell Ritchie (August 29, 1876 – February 24, 1936) was an American lawyer and politician. A Democrat, he was the 49th governor of Maryland from 1920 to 1935. Ritchie was a conservative who campaigned for, but did not win, the presidential nomination in both 1924 and 1932. As of 2020, Ritchie is the state's longest serving governor, with almost 15 years of service (14 years, 11 months, and 27 days) and a record four terms. Ritchie has the eighth longest gubernatorial tenure in post Constitutional U. S. history at days.
Жас шағы мен отбасы
Альберт Ричи 1876 жылғы 29 тамызда Вирджиния штатының Ричмонд қаласында белгілі бір дәрежеде танымал ата-аналар отбасында дүниеге келді. Оның ортаңғы аты – Кэбелл, анасының әулетінен алынған. Әкесі Альберт 1867 жылы Мэриленд конституциялық конвенциясының мүшесі, Мэриленд университетінің заң профессоры, Мэриленд штатының Балтимор қаласының қалалық адвокаты және Балтимордың Жоғарғы сотының судьясы қызметтерін атқарды. Анасы, Элизабет Каски Кэбелл, Вирджинияның губернаторы Уильям Х. Кэбеллдің немересі және Томас Джефферсонның жақын серігі Джозеф Кэбеллдің шөбересі болды. Ричи туғаннан кейін көп ұзамай отбасымен Балтиморға көшіп келді және алғашқы білімін жеке мектептерде алды, соның ішінде кейіннен Boys' Latin School деп аталған Carey School for Boys мектебінде оқыды. 1896 жылы Джонс Хопкинс университетінен бакалавр, ал 1898 жылы Мэриленд университетінің заң факультетінен заңгер мамандығы бойынша диплом алды. 1900 жылы Steele, Semmes, Carey and Bond фирмасында жұмыс істей бастады, ал 1903 жылы Балтимор қаласының қалалық адвокатының көмекшісі болып тағайындалды. Сол жылы Стюарт С. Дженнимен бірге жеке заңгерлік практикасын ашты. Ричи 1910 жылға дейін адвокаттық қызметін жалғастырды және 1919 жылға дейін Дженнимен бірге заңгерлікпен айналысты. 1907 жылы Ричи Мэриленд университетінің заң мектебінде заң профессоры болып тағайындалды. 1907 жылы Ричи Мэриленд штатының Катонсвилл қаласынан Элизабет Кэтрин Бейкерге үйленді. Алайда 1916 жылғы маусымда Бейкер тастап кеткендігіне байланысты ажырасуға өтініш берді, себебі Ричи 1910 жылы анасымен бірге тұру үшін оны тастап кеткен еді. Ол оның талабына қарсы шықпады және ажырасу тез арада ресімделді. Ричи қайтадан үйленбеді және балалары болған жоқ.
Albert Ritchie was born on August 29, 1876, in Richmond, Virginia, to relatively distinguished parents. His middle name, Cabell, was from his mother's family. His father, Albert, had served as a member of the Maryland Constitutional Convention in 1867, as a professor of law at the University of Maryland, as city solicitor of Baltimore, Maryland, and as a judge for the Supreme Bench of Baltimore. His mother, Elizabeth Caskie Cabell, was a granddaughter of William H. Cabell, a governor of Virginia, and great niece of Joseph Cabell, a close associate of Thomas Jefferson. Ritchie moved to Baltimore with his family shortly after his birth and received his early education from private schools including the Carey School for Boys, which later became known as the Boys' Latin School. He received a bachelor's degree from Johns Hopkins University in 1896, and his law degree from the University of Maryland School of Law in 1898. He entered into practice with the firm of Steele, Semmes, Carey and Bond in 1900, and in 1903 was appointed assistant city solicitor of Baltimore. The same year, he formed his own law practice with Stuart S. Janney. Ritchie continued to serve as solicitor until 1910, and continued to practice law with Janney until 1919. In 1907, Ritchie was appointed as a professor of law at the University of Maryland School of Law. In 1907, Ritchie married Elizabeth Catherine Baker of Catonsville, Maryland. However, in June 1916, Baker filed for divorce under the charge of abandonment, since Ritchie had left her to live with his mother in 1910. He did not challenge her claim, and the divorce was finalized soon thereafter. Ritchie never remarried, nor did he have any children.
Мемлекеттік қызмет көрсету комиссиясы
1910 жылы 1 шілдеде Ричи Балтимор қалалық мемлекеттік қызмет комиссиясына халық кеңесшісі болып тағайындалды. Ол Балтимор тұрғындары үшін газ бен электр энергиясының бағасын төмендетуге күш салып, нәтижесінде жылдық 500 000 доллар үнемдеуге қол жеткізді. Ричи 1913 жылы 16 ақпанда заңгерлік тәжірибасына оралу үшін отставкаға кетті, онда ол сапасы нашар газ шығарған жергілікті коммуналдық компанияға қарсы сот ісін бастады. Мемлекеттік қызмет комиссиясы бұл мәселеде Ричиді қолдады, соның нәтижесінде Балтимор тұрғындары жыл сайын қосымша 200 000 доллар үнемдеді.
On July 1, 1910, Ritchie was appointed as people's counsel to the Public Service Commission of Baltimore. He garnered much attention for fighting to lower gas and electricity prices for the people of Baltimore that resulted in annual savings of $500,000. Ritchie resigned on February 16, 1913, to return to his law practice, where he took up a case against a local utility company for producing inferior quality gas. The Public Service Commission sided with Ritchie on the issue, and the result was further savings of $200,000 annually for the residents of Baltimore.
Мэриленд штатының бас прокуроры
Ричидің әрекеттері назарсыз қалмады, ол 1915 жылы Мэриленд штатының бас прокуроры лауазымына ұсынылды және 1915 жылдың 20 желтоқсанынан 1919 жылдың 20 желтоқсанына дейін осы лауазымда қызмет етті. Алғашқы сайлауда Ричи кейіннен губернаторлыққа таласқан Уильям Милнес Малойды 20 000 дауыспен жеңді. Басты сайлауда Ричи республикалық қарсыласы Альберт Дубты 25 000 дауыспен жеңді. Бас прокурор ретінде Ричи мемлекеттік заң департаментіне мемлекеттік қызмет комиссиясынан басқа барлық департаменттердің заңдық іс-әрекеттерін жүктеу арқылы штаттық үкіметтің шығындарын азайтты, соның салдарынан басқа департаменттердің сыртқы заңгерлерді жалдауының қажеттігі болмады. 1918 жылдың 3 маусымында Ричи соғыс индустриясы кеңесінде бас кеңесші ретінде қызмет ету үшін бас прокурор лауазымынан уақытша босады. Бірінші дүниежүзілік соғыстың нәтижесінде құрылған Соғыс индустриясы кеңесі, үкімет құрған соғыс уақытындағы ұйымдардың ең беделділерінің бірі болды. Кеңесте жұмыс істеген кезде Ричи кеңестің төрағасы Бернард Барухпен жақын дос болып, ол кейін Ричидің президенттік амбицияларын қолдаған адамға айналды. Кеңес 1918 жылдың желтоқсанында таратылды, ал Ричи бас прокурор лауазымына қайта оралды.
Ritchie's actions did not go unnoticed, and he was nominated to be Attorney General of Maryland in 1915, a position he served in from December 20, 1915, to December 20, 1919. In the primary election, Ritchie defeated challenger William Milnes Maloy, who would later challenge him for governor, by 20,000 votes. In the general election, Ritchie defeated his Republican rival, Albert Doub, by 25,000 votes. As attorney general, Ritchie economized the state government by having the state law department assume the legal activities of nearly every department, with the exception of the Public Service Commission, thus eliminating the need for other departments to hire outside legal counsel. On June 3, 1918, Ritchie took a leave of absence as attorney general to serve on the War Industries Board as general counsel. Established as a result of World War I, the War Industries Board was one of the most influential of all the wartime organizations established by the government. While on the board, Ritchie became a good friend of Bernard Baruch, the chairman of the board, and a man who would later support Ritchie's presidential aspirations. The board was dissolved in December 1918, and Ritchie returned to his position as attorney general.
Екінші мерзім
Мемлекет тарихында алғаш рет Ричи 1923 жылы губернаторлыққа екінші мерзімге ұсынылды. Ол бастапқы сайлауда бұрынғысын сияқты қарсылассыз болды, бірақ жалпы сайлауда оның ізбасары, бас прокурор Александр Армстронгпен күш сынасты. Ричи губернатор ретіндегі жетістіктері мен Он сегізінші түзетуге наразылығын баяндаған үгіт науқанында Армстронгты 43 000 дауыспен жеңіске жеткізді. Оның екінші мерзімі 1924 жылдың 9 қаңтарында басталды, бірақ Ричидің бірінші мерзімінде қабылданған сайлау заңы сайлау күнін өзгертіп, оның екінші мерзімі үш жылға ғана созылды.
For the first time in state history, Ritchie was nominated for a second term as governor in 1923. He was again unopposed in the primary, but during the general election faced Alexander Armstrong, his successor as attorney general. In a campaign which focused on his accomplishments as governor and defiance of the Eighteenth Amendment, Ritchie easily defeated Armstrong by a plurality of 43,000 votes. His second term began on January 9, 1924, but because of an election law that changed the date of election that passed during Ritchie's first term, his second term only lasted three years.
Үшінші мерзім
Ричи губернатор ретінде үшінші мерзімге үміткер болу ниетін ерте жариялаған еді, бірақ 1919 және 1923 жылдардағыдан өзгеше, 1926 жылғы алғашқы сайлауда қарсылыққа тап болды. Ричидің бұрынғы қарсыласы Уильям Милнес Малой, оны 1915 жылы бас прокурорлыққа үміткер ретінде жеңіп алған болатын, тағы да Ричиге демократиялық үміткерлік үшін қарсы шығуға бел буды. Ричи Малойды 81 500 дауыспен жеңіп, оңай ұсынылды. Бас сайлау кезінде Ричиге республикашыл Аддисон Мулликин қарсы шықты, ол Ричидің нашар басқарғанын айтқан Коновинго бөгетінің құрылыс жобасын мәселе етті. Дегенмен, Ричи 60 000-нан астам дауыспен сайлауды жеңіп алды және Балтимор мен штаттағы 23 округтің 14-інде жеңіске жетті. Ол 1927 жылдың 12 қаңтарында үшінші мерзімге қызметке кірісті. Үшінші мерзімінде Ричи жаңа тас жолдар мен көпірлер салуды, теміржолдарды жақсартуды талап етіп, штаттың көлік жүйесімен жұмысын жалғастырды. Ричи сондай-ақ Чесапик шығанағын сақтаудың алғашқы бағдарламаларының бірін іске қосты, қатаң аң ауру және балық аулау заңдарын қабылдады. Ричидің үшінші мерзімінің соңында штаттық жол комиссиясының қызметкерлерінің қатысуымен 376 000 доллар көлемінде ақша жымқыру фактісі бойынша сыбайлас жемқорлыққа қатысты дау пайда болды. Ұзақ тергеуден кейін және Ричи айыптауларды тексеру үшін комиссия құрғаннан кейін, кінәлілер ұсталды. Губернатор мен штаттық жол комиссиясы кінәдан босатылды.
Ritchie had announced early on his intentions to seek a third term as governor, but, unlike in 1919 and 1923, he faced opposition in the primary elections of 1926. Ritchie's old rival, William Milnes Maloy, whom Ritchie had defeated in 1915 for nomination for attorney general, again chose to challenge Ritchie for the Democratic nomination. Ritchie was easily nominated, having defeated Maloy by 81,500 votes. During the general election, Ritchie was challenged by Republican Addison Mullikin, who made issue of the Conowingo Dam construction project which he felt Ritchie had handled poorly. Nevertheless, Ritchie won the election by over 60,000 votes and won Baltimore and 14 of 23 counties in the state. He was sworn in for his third term on January 12, 1927. During his third term, Ritchie further worked with the state transportation system, calling for the construction of new highways and bridges, and for the improvement of the railways. Ritchie also pursued one of the earliest programs of conservation of the Chesapeake Bay, enacting strict game and fishing legislation. A corruption scandal emerged towards the end of Ritchie's third term involving employees of the State Roads Commission who were accused of embezzling $376,000. After a long investigation, and after Ritchie established a committee to investigate the allegations, those responsible were arrested. The Governor and the State Roads Commission were absolved from blame.
Төртінші мерзім
1930 жылдың қыркүйегінде Ричи төртінші мерзімге ұсынылды. Балтимор округының штат сенаторы Дэвид Макинтош бастапқыда губернаторлыққа кандидаттығын жариялаған еді, бірақ Ричи қайта сайлануға түсетінін мәлімдегеннен кейін үміткерліктен бас тартты. Ричи қайта сайлануды оңай жеңіп алды және жалпы сайлауда Балтимордың республикалық мэрі Уильям Брунингпен бақ сынасты. Ричи 66 770 дауыспен сол кезге дейінгі ең үлкен артықшылықпен қайта сайланды. 1931 жылдың басында жұмыссыздық 19,2% құрады. Губернатор Ричи жергілікті мәселелерге федералдық үкіметтің араласуына қатысты қарсылас болды және бизнес қауымдастығы демеушілік ететін бағдарламаларды қолдауға шақыруын жалғастырды. Штаттық қолдауға негізделген әлеуметтік қамқорлық мекемелері қызметтерін мүмкіндігінше кеңейтті, бірақ мемлекеттік жұмыс жобаларын іске асырудан басқа көп нәрсе жасалмады. Балтиморда Жұмыспен қамтуды тұрақтандыру комиссиясы құрылды, бірақ жұмыс іздегендердің тек бесіден бірі ғана жұмыс таба алды. Балтимордағы көмек көрсету ұйымдары тез арада жұмыстан шығып, мэр Хауард В. Джексонның сайлануы, Азаматтардың төтенше жағдайлар комитетіне муниципалдық қарыз беруге мүмкіндік бергенімен, жергілікті көмектің жеткіліксіз екенін көрсетті. Ричи Балтиморға көмек көрсету үшін штаттық облигациялар шығаруға келісті, бірақ 1933 жылдың ортасына дейін президент Герберт Гувердің жаңа Қайта құру қаржы корпорациясынан қарыз алмады, ал оның сәндік салық бағдарламасы жаңа темекі салығына қарсы болған округ өкілдерінен күшті қарсылыққа тап болды. Бастапқыда 8 миллион доллар көзделген Балтимор облигациясы штат экономикасы құлдырағандықтан 12 миллион долларға дейін өсті. Федералдық көмек тек соңғы сәтте, қарсылықпен қабылданды.
Ritchie was nominated for a fourth term in September 1930. State Senator David McIntosh of Baltimore County had initially announced his candidacy for governor, but withdrew upon Ritchie's announcement that he would seek renomination. Ritchie secured renomination easily, and faced William Broening, the Republican mayor of Baltimore, during the general election. Ritchie won re election by one of the largest majorities up to that time, having won by 66,770 votes. By early 1931 unemployment stood at 19.2%. Governor Ritchie was a stalwart opponent of federal intervention in local affairs, and continued to urge programs sponsored by the business community itself. Social welfare agencies based on state support expanded services as much as possible, but beyond pushing ahead with all feasible public works projects the state did little. Baltimore established a Commission on Employment Stabilization but found work for only one fifth of the job seekers. Baltimore relief agencies were soon overwhelmed and the election of Mayor Howard W. Jackson, although bringing about municipal loans to the Citizens' Emergency Relief Committee, showed that local aid was simply inadequate. Ritchie agreed to issue state bonds to aid Baltimore, but would not borrow from President Herbert Hoover's new Reconstruction Finance Corporation until mid 1933, and his luxury tax program met stiff opposition from county representatives opposed to new tobacco taxes. Originally planned for $8 million, the Baltimore bond issue had to be $12 million as the state economy floundered. Only reluctantly was federal assistance finally accepted.
1932 жылғы президенттік науқан
Ричи 1924 жылғы конвенцияда ұлттық деңгейде танымал болды және Демократиялық партияның консервативті қанаты оны "сулы" (Тиымды жоюды қолдайтын) деп құрметтеді, ол қалалық сайлаушыларға ұнады. 1932 жылғы Демократиялық партияның ұлттық съезінде ол Рузвельттің номинацияны жеңу үшін қажетті үштен екі көпшіліктің қолдауына ие бола алмайтынына көз жеткізді. Ричи 1932 жылы президенттікке басты үміткерлердің бірі саналды. Ол жақсы қабылданып, бірақ төртінші раундта Рузвельт ұсынылды. Ричи және губернатор Джордж Дерн сияқты тағы бірнеше адам вице-президенттікке ұсынылды, бірақ ақырында бұл лауазым Джон Нэнс Гарнерге берілді.
Ritchie had established a national reputation during the convention of 1924 and was admired by the conservative wing of the Democratic party as a "wet" (in favor of repealing Prohibition) who appealed to the urban vote. At the 1932 Democratic National Convention, he was convinced that Roosevelt would not get the necessary two thirds majority to win the nomination. Ritchie was considered a major contender for the Presidency in 1932. Ritchie was well received, but Roosevelt was nominated on the fourth ballot. Ritchie and several others including Governor George Dern were considered for the vice presidential nomination, which ultimately went to John Nance Garner.
Бесінші мерзімде жеңілді және мұра
Ричидің губернатор ретіндегі танымалдылығы төртінші мерзімінің алғашқы жылдарындағы ең жоғары деңгейіне жетті, бірақ оның ұзақ жылдар бойы губернатор болып қызмет еткенінен туындаған партия ішіндегі өршілдік пен Мэриленд штатының шығыс жағалауында болған екі линч (1931 жылы Солсбериде Мэтью Уильямс және 1933 жылы Принцесса Аннада Джордж Армвуд) салдарынан біртіндеп төмендеді. Ричидің бизнес тәрізді үкімет моделі Мэрилендті толыққанды жаңғыртқанмен, ол қарсыластары «машина» деп сынаған Демократиялық партия ұйымын құрды. 1934 жылы Ричи бесінші мерзімге үміткер болды және «Ричи мәңгілік» мүмкіндігі шындыққа жақын болды. Алайда, доктор Чарльз Конли Демократиялық партияның ішкі сайлауында Ричидің дауысын күрт азайтты, ал республикалық қарсыласы Гарри У. Найс губернатордың көмек бағдарламаларын сынап, консервативті Ричиден гөрі «жаңа мәмілеге» жақын болатынын уәделеді. Ричидің жеңісіне көп сенгенімен, Найс үш округтен басқа барлығын жеңгенде, сарапшылар губернатордың ұзақ қызмет етуі «және «тымы ұзақ» деген айыптаулар» негізгі себеп екеніне келісті, сонымен қатар Балтимордың қара халық пен жұмысшылардың қарсылығы да маңызды рөл атқарды. Жалпы сайлауда Найс Ричиді 253 813 дауысқа қарсы 247 644 дауыспен жеңді. Губернаторлық қызметінің 15 жылында Ричи бірнеше рет заң шығарушы органға арнайы сессия шақырды, оның ішінде 1920 жылы Мэрилендте әйелдерге сайлау құқығын беру үшін, ал 1933 жылы – 18-ші түзетуді жоюды ратификациялау үшін. Ол сондай-ақ Civitan International ұйымының мүшесі болды.
Ritchie's popularity as governor reached its peak during the early years of his fourth term, but gradually began to wane because of growing jealousy within the party as a result of his long tenure as governor, and because of two lynchings that had occurred on the Eastern Shore of Maryland (those of Matthew Williams in Salisbury in 1931, and George Armwood in Princess Anne in 1933). Although Ritchie's model, business like government had thoroughly modernized Maryland, he had forged a Democratic party organization which his opponents attacked as a "machine". In 1934 Ritchie was seeking his fifth term and "Ritchie forever" seemed a real possibility. However, Dr. Charles Conley cut heavily into the Ritchie vote in the Democratic primary, and Republican opponent Harry W. Nice attacked the governor's relief efforts and promised to be "more new Dealish" than the conservative Ritchie. While a Ritchie victory was widely predicted, when Nice took all but three counties the postmortems agreed that the governor's longevity "and the cry of 'too long'" was the fundamental explanation, but the opposition of Baltimore blacks and labor also seemed significant. In the general election, Nice defeated Ritchie 253,813 to 247,644. Throughout his 15 years as governor, Ritchie called the legislature into special session several times, including once in 1920 to vote on women's suffrage in Maryland, and again in 1933 to ratify the repeal of the Eighteenth Amendment in 1933. He was also a member of Civitan International.
Жеке өмір және өлім
Ричи үйленген, бірақ жұмысы отбасылық өміріне кедергі келтірді, нәтижесінде ол ажырасып кетті. Жеңіліске ұшырағаннан кейін Ричи Балтимордағы заңгерлік тәжірибесіне оралды. 1936 жылдың 24 ақпанында Ричи күтпеген жерден миға қан құйылу салдарынан қайтыс болды. Жекелеген жерлеу рәсімінен кейін Ричидің денесі бірнеше күн бойы көпшілікке қойылды және мыңдаған адамдар аза тұтты. Ол Гринмаунт зиратында әкесі мен анасының қасына жерленді.
Ritchie had been married, but his work got in the way of his marriage, and he ended up getting divorced. After his defeat, Ritchie returned to his law practice in Baltimore. On February 24, 1936, Ritchie died suddenly and unexpectedly of what was determined to be a cerebral hemorrhage. After a private funeral, Ritchie's body was placed on public display for several days and was viewed by thousands of mourners. He was interred at Greenmount Cemetery, where he was buried next to his father and mother.