Каспар бекінісінің тарихы: Орегон жолы мен Лакота-Шайен шайқастарынан музейге дейін

Кіріспе

Форт Каспар – қазіргі Вайоминг штатында орналасқан АҚШ армиясының әскери бекінісі. Ол 1865 жылы Лакота және Шайен тайпаларына қарсы Платт көпір стансасы шайқасында қаза тапқан АҚШ армиясының офицері, 2-ші лейтенант Каспар Коллинзтің құрметіне аталған. 1859 жылы Солтүстік Плат өзенінің жағасында Орегон жолындағы сауда бекеті және ақы төлемақы көпірі ретінде құрылған бұл бекініс кейіннен армия басып алып, Лакота және Шайендердің шабуылдарынан көшпенділерді және телеграф желісін қорғау мақсатымен Платт көпір станциясы деп атады. Каспер қаласындағы 13-ші көше мен Вайоминг бульварының қиылысында орналасқан форттың орны Уайоминг штатының тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген және қазір Каспер қаласының меншігінде болып, Форт Каспар мұражайы және тарихи ескерткіші ретінде жұмыс істейді.

Тарих

Платт Бридж Станциясы орналасқан аймақта форт немесе «станция» құрылғанға дейін бірнеше жыл бойы әртүрлі уақытша армия лагерьлері орналасқан. Форт Солтүстік Платтың оңтүстік жағында, қазіргі Каспердің батыс шетіне жақын, эмигранттар жолы өзеннің оңтүстік жағынан солтүстік жағына кешетін бірнеше жергілікті нүктелердің бірінде салынған. 1847 жылы қазіргі Юта штатына алғашқы мормондық керуен келе жатқанда, Бригам Янг кейіннен көшіп келетіндер үшін сол жерде паром жасауға бұйрық берді. Паром қамыс ағашынан ойылған қайықтардан және палуба үшін тақтайшалардан, екі ескек пен рульден тұрды. 19 маусымда Янг тоғыз адамды паромды іске қосу үшін тағайындады. 1847 мен 1852 жылдар аралығында мормондар тобы әр жазда паромды іске қосу үшін сол жерге қайта оралды. 1849 жылы паром Солтүстік Каспердегі Солтүстік Платта басқа жерге көшірілді. Кейіннен ол бес минутта өтуге мүмкіндік беретін арқан және шкив жүйесімен ауыстырылды. Келесі жылдары саудагер Джон Батист Ричард өзеннен бірнеше шақырым төмен сауда бекетін құрды. АҚШ армиясы бұл аймақта алғаш рет 1855 жылы Ричардтың сауда бекетіне жақын Форт Клейді салғанда орналасты. 1859 жылы, бұл жер Небраска территориясының бөлігі болған кезде, Луи Гинард сауда бекетінің жанында, ескі мормондық паром кесіп өткен жерде Платт Көпір Станциясы деп аталатын бәсекелес көпір салдырды. 1860-1861 жылдары Пони Экспресс осы жерде станция ұстады. 1860-шы жылдардың ортасына қарай аймақтағы эмигранттар мен басқа ақ қоныс салушылардың санының артуы Лакота және Шайендермен қарым-қатынастың нашарлауына әкелді. Жауап ретінде, және жаңа телеграф желісін қорғау мақсатында, армия 1861 жылы Гинардтың көпірін күзету үшін жасақ жіберу арқылы аймақтағы қатысуын арттыра бастады. Орегон жолы бойында «станциялар» желісін құрған бұл әскерлердің көпшілігі Азамат соғысы кезінде шақырылған әртүрлі штаттық бөлімшелерден шыққан. 1862 жылы армия Форт-Каспарды салғанда және басып алғанда Платт-Бридж станциясындағы ғимараттарды пайдаланды. Гинард, 1820 немесе 1821 жылы Квебекте туған, АҚШ азаматы, 1840 жылы Квебекте туған өзінің інісі Луи П. Гинарды осы көпірді салуға көмектесу үшін шақырды. Луи П. келді және үш жылдай ағасы үшін жұмыс істеді, 1863 жылы АҚШ азаматы болды. Ол көпірді салуға қатысты, сондай-ақ ағасының қаржылық жазбаларын жүргізді. Луи Гинард ағасы 1865 жылдың 6 маусымында көпірден құлап, суға батып қайтыс болды, мүлкін інісі Луи П. Гинарға қалдырды, ол 1865 жылдың 15 шілдесінде мүлікті иелігіне алды. 1866 жылы өсиет ашылды және Луи П. Гинардқа Ф. Ларамидегі майор Буллок оған кеңес бергенін, өсиет оны мүлкінің жалғыз иесі етіп белгілегенін және ол мүліктің иесі болып қалуға тиіс екенін айтты. АҚШ әскерлері Азамат соғысы кезінде Гинардтың ғимараттарын үш жыл бойы пайдаланды. Луи П. Гинард офицерлердің бірі оған аталған ғимараттарды пайдалану үшін 1000 доллар төлеймін деп уәде бергенін, бірақ ол ешқашан төлем алмағанын мәлімдеді. Көпір 1865 жылы әскерлер кеткен кезде үндістер тарапынан қиратылды, және өзеннің қарсы жағалауында жүздеген үндістер пайда болған кезде, Гинард өзін және отбасын қорғау үшін кетуден басқа амалы жоқ деп ойлады. Олар 4 немесе 5 мильдей жол жүрген соң, түтін бағаналарынан үндістердің барлығын өртеп жатқанын көрді. Гинард өсиетін майор Буллокқа Ларами фортында сақтауға қалдырған, сол кезде оны банкке сақтауға немесе заңды күшке енгізуге мүмкіндік болмады. Кейіннен ол үндістердің келтірген зияны үшін өтемақы талап етті, бірақ майор Буллок оған өсиет жоғалған немесе жойылған деді. Өсиетті ұсынбағандықтан, іс 25 жылдан астам сотта қарастырылды, содан соң тоқтатылды және Гинардқа ешқашан шығыны өтелмеді.

The area where Platte Bridge Station was located had been the site of various temporary Army encampments over a period of years before the establishment of the fort, or "station" itself. The fort was located on the south side of the North Platte, near the western edge of present day Casper, at one several local points where the Emigrant Trail crossed from the south side to the north side of the river. In 1847, during the first Mormon wagon train to present day Utah, Brigham Young commissioned a ferry at the site for later emigrants. The ferry consisted of cottonwood dugout canoes and planking for a deck, with two oars and a rudder. On June 19, Young named nine men to remain to operate the ferry while the remainder of the party continued the journey westward. A group of Mormons returned to the site each summer between 1847 and 1852 to operate the ferry. The ferry was moved to a different spot on the North Platte in North Casper in 1849. It was eventually replaced with a rope and pulley system that could make the crossing in five minutes. In following years, trader John Baptiste Richard established a trading post several miles downriver of the crossing. The U. S. Army established its first presence in the area in 1855, erecting Fort Clay near Richard's trading post. In 1859, when the site was part of the Nebraska Territory, Louis Guinard built a competing bridge at the trading post, called the Platte Bridge Station, at the site of the old Mormon Ferry crossing. From 1860 to 1861, the Pony Express operated a station at the site. By the middle 1860s, the increasing presence of emigrants and other white settlers in the region began to cause friction with the Lakota and Cheyenne. In response, and partly to protect the new telegraph line, the Army began increasing its presence in the region in 1861 by sending a detachment to guard Guinard's bridge. Many of these troops, who created a series of "stations" along the Oregon trail, were from various state units raised during the Civil War. In 1862 the Army used the buildings at Platte Bridge station while building and occupying Ft. Caspar. Guinard, a naturalized U. S. citizen, born in Quebec around 1820 or 1821 had hired his nephew of the same name Louis P. Guinard, also born in Quebec in 1840 to come and help build this bridge. Louis P. came and worked for his uncle about three years, becoming a naturalized U. S. citizen in 1863. He worked on the actual building of the bridge as well as keeping his uncle's financial records. Louis Guinard the uncle, fell from the bridge on June 6, 1865 and drowned, leaving the property to his nephew Louis P. Guinard, who took possession on July 15 of 1865. The will was discovered in 1866 and Louis P Guinard stated that he was advised by Major Bullock, sutler at Ft. Laramie, that the will left him as sole owner of the property and that he should remain and hold possession of it. The U. S. troops occupied Guinard's buildings for three years during the Civil War. Louis P. Guinard stated that one of the officers promised him $1000 for use of the said buildings but he never received any payment. The bridge was later destroyed by Indians when the troops left in 1865, and with hundreds of Indians appearing on the opposite bank of the river, Guinard felt he had no choice but to leave for the protection of himself and his family. They had gone no more than 4 or 5 miles before he could tell from the smoke columns that the Indians were burning everything. Guinard had left his will in the safekeeping of Major Bullock at Ft. Laramie, having no way at the time to get it probated or secured in a bank. He later filed claim to be compensated for Indian depredations but Major Bullock told him the will was lost or destroyed. Unable to produce the will, the case dragged on in the courts for more than 25 years before it was finally abandoned and Guinard was never compensated for his losses.

Платт көпір станциясының шайқасы

1865 жылдың шілдесінде, қарашада өткен Sand Creek қырғынынан аман қалғандармен бірге, бірнеше мың шайен және сиукстер тобы Солтүстіктен Платт көпір станциясына жақындады. Олар станцияда орналасқан сарбаздарға шабуыл жасап, 305 метрлік көпірді қиратуды жоспарлаған. Бұл аймақты бұрын барлап, сол себепті осы жерді таңдаған, себебі сарбаздар 14 фут биіктігіндегі қарағайдан жасалған кішкентай сауда бекетінде емес, тіккен шатырларда орналасқан. Алғашқыда әскерлерге тек шағын топ ғана көрінді, ал қалғандары жасырын қалды. Бірақ 25 шілде күні түстен кейін үлкен шабуыл жасаған топ бірнеше атты әскерді қуып, оларды көптеген оқ-дәрі жұмсауға мәжбүр еткенде, станцияда тұрақты құрылыстар пайда болды және 11-ші Огайо атқыш әскерінің таулық гаубицасы көпірге жақын жолдарды бақылауға алды. Сол түні, капитан Адам Смит Лейб басқаратын, 1-ші лейтенант Генри С. Бретни және 11-ші Огайо ерікті атқыш әскерінің G ротасынан алты (кейбір деректерде 10) сарбазы Суитвотер станциясынан Форт Ларамиге жабдықтар мен ұзақ күткен жалақы алу үшін келді. Олар станцияны 50% күзетте және оқтарды дайындауда тапты. Лейб станция командирі, 11-ші Канзас кавалериясының майоры Мартин Андерсонға, ол бұрын Суитвотерден Ларамиге қайтып келе жатқан бес бос арбадан тұратын кішкентай колоннаны, 11 жауынгердің күзетімен өткенін айтты. Пойыздың келесі күні таңертең келетінін білген станциядағы офицерлер шайендер мен лакота жауынгерлерін қуып, вагондар қауіпсіз кіре алуы үшін көмекші күштерді жіберуді талқылады. Лейб және Бретни дереу шеру жасауды ұсынды, бірақ Андерсон таң атқанша күтуге шешім қабылдады. 13 ақпанда G ротасының командирі Леви М. Ринехарт, арақ ішкен сарбазбен болған қақтығыста қаза тапқаннан кейін, Бретни команданы алған және Андерсонмен жақсы қарым-қатынаста болған жоқ. 16 шілдеде Платт көпіріне келген Канзас штатының өкілі Бретниді пост командирі ретінде алмастырып, G ротасына Суитвотер станциясына көшіп, сол жерден қайтып келе жатқан вагондарды күзетуге бұйрық берді. Таң атқанда, станцияны бақылап тұрған күзетшілер төбелерде көптеген үндістерді байқады. Сағат 7:00-де үлкен күш станцияның шығысындағы өзенді кесіп өтіп, мылтықтанғаннан кейін гарнизонды мазақтады. Коллинз және 11-ші Канзас полкінің 25 адамынан тұратын шағын жасақ Платт көпірінен жаяу өтіп, төрт адамнан тұратын колоннаға жиналып, кез келген жаушыл үндістерді қуып шығу үшін солтүстік жағалаумен батысқа қарай жүгірді. Оның артында 3-ші U.S.V.I. және 11-ші Огайо ерікті атқыш әскерінің эскорты Коллинзді қолдау үшін жаяу өтіп, бірнеше жүз шайендердің құмды төбелерден және олар мен Коллинз арасындағы шатқалдардан шығатынын байқағанда, шайқас шегіне жиналды. Үндістер көпiрге жақын және төбелерде үлкен жауынгерлер тобын жасырып қойған, олардың саны мыңға жуық лакота, шайен және арапахо болуы мүмкін. Ұрыс бірнеше минутқа созылды, Бент Лакота мен Шайеннің аз ғана зардап шеккенін мәлімдеді. Сержант Амос Дж. Кастард басқаратын вагондар колоннасына шамамен батысқа қарай бес миль қашықтықта, станциядан көрінетін жерде, сағат 11:00-де шабуыл жасалды. Үндістердің айтуынша, шайқас жарты сағатқа созылды, бір адам қашып кетті, бір жүк таситын адам, 22 сарбаз 8 үнді жауынгерімен бірге қаза тапты. Көптеген үнді жауынгерлері жараланды. Үндістер өздерінің әдет-ғұрыптары бойынша тұтқынға алмады. Алайда Армия есептері бойынша, вагондар төрт сағат бойы ұсталған ойысқа мәжбүрленді, Спенсер мылтықтарынан отты пайдалану шабуылдарды теріске шығару үшін, үлкен топ жаяу жақындағанша және қорғаушыларды басып, бәрін өлтірді. Вагондар шамамен сағат 15:00-де өртелді. Кастардтың гаубица атысының дыбысын тексеру үшін барлаушы ретінде жіберген капрал Джеймс А. Шредер мен төрт сарбаздың жолын соққыдан айырып, оны Романның ағасы, Сол қол басқарған жүз шайен қуып кетті. Ақырында Шрэдр екі жігітімен бірге аяқпен станцияға кірді. Екі шошондық барлаушыларға көмек сұраған хабарды шығыстағы келесі телеграф станциясына жеткізу үшін ақы төленді, бірақ шабуылдаушы күш көмекке жетуден бұрын тарап кетті. Бұл шайқас Платт көпір стансасының шайқасы деп аталды. Вагон пойызының шайқасы Қызыл құйрық шайқасы деп те аталды, бірақ бұл орын батысқа қарай он шақырым қашықтықта болды. Екі операцияда да 27 адам қаза тапты. Олар 11-ші Канзас кавалериясы мен лейтенант Коллинздің адамдары, кем дегенде он адам ауыр жарақат алды. Тарихшы Роберт Утли Платт көпір станциясы маңындағы шілде айындағы барлық шабуылдардағы үнділердің жалпы шығынын 60 қаза тапқан және 130 жараланған деп бағалады. Армия ресми түрде постты Коллинз құрметіне Форт Каспар деп атады, оның есімін Колорадодағы Коллинстің әкесінің құрметіне аталған қазіргі форттан ажырату үшін пайдаланды.

In July 1865, accompanied by survivors of the Sand Creek Massacre which occurred the previous November as part of the Colorado War, a party of several thousand Cheyenne and Sioux approached Platte Bridge Station from the north intending to attack the soldiers camped there and destroy the 1,000 feet (305 m) bridge. They had previously scouted the area and selected it because the soldiers there were not in the small trading post stockade of 14 foot pine logs but camped in tents. Initially only a small party of Indians showed themselves to the troops, the remainder of the Indians remaining concealed. By the afternoon of July 25, however, when a large raiding party had driven off a number of horses and forced the pursuing cavalry troopers to expend much ammunition, the station had permanent structures and a mountain howitzer of the 11th Ohio Cavalry covered the approaches to the bridge. Late that night a detachment of 14 men of Company I, 3rd U. S. Volunteer Infantry led by Capt. Adam Smith Leib, escorted by 1st Lt. Henry C. Bretney and six (some accounts say 10) troopers of Company G, 11th Ohio Volunteer Cavalry, arrived from Sweetwater Station en route to Fort Laramie for supplies and a long overdue payroll. They found the station on 50% guard duty and molding bullets. Leib advised the station commander, Major Martin Anderson of the 11th Kansas Cavalry, that he had earlier passed a small train of five empty mule drawn wagons returning from Sweetwater to Laramie, 14 teamsters escorted by 11 enlisted men of the 11th Kansas. Knowing that the train was due to come in the next morning, the officers at the post discussed sending out a relief force to drive off the Cheyenne and Lakota warriors, so that the wagon train could come safely in. Leib and Bretney suggested an immediate march but Anderson decided to wait for daylight. Bretney, who had succeeded to command of Company G on February 13 when its captain, Levi M. Rinehart, had been accidentally killed by a drunken trooper during a skirmish, was not on good terms with Anderson. On his arrival at Platte Bridge on July 16, the Kansan had replaced Bretney as post commander and ordered Company G to relocate to Sweetwater Station, escorting the same wagon train now returning from there. At dawn numerous Indians were observed by sentinels on the surrounding hills observing the station. At 7:00 a. m. a larger force forded the river east of the station and rode just out of rifle range, taunting the garrison. Collins and a small detachment of 25 men of the 11th Kansas crossed the Platte Bridge at a walk, then formed into a column of fours and rode west along the north bank at a trot to drive off any hostile Indians. Behind him, the contingent of the 3rd U. S. V. I. and its 11th Ohio Volunteer Cavalry escort crossed the bridge on foot as a support force for Collins, forming a skirmish line when they observed several hundred Cheyenne emerge from the sand hills and gulleys between themselves and Collins. The Indians had concealed large bands of warriors near the bridge and over the crest of the hills, possibly as many as a thousand Lakota, Cheyenne and Arapaho. The battle lasted only a few minutes, with Bent claiming that the Lakota and Cheyenne suffered only a few casualties. The wagon train, commanded by Sergeant Amos J. Custard, was attacked approximately five miles to the west, within sight of the station, at around 11:00 a. m. According to the Indians the battle lasted about half an hour with one person escaping, a teamster, 22 troopers killed along with 8 Indian warriors. Many Indian warriors were wounded. The Indians, as was their custom, took no prisoners. However Army accounts state that the wagons were forced into a hollow where they held out for four hours, using fire from Spencer rifles to repel assaults until a large group closed on foot and overwhelmed the defenders, killing all. The wagons were burned at approximately 3:00 p. m. Corporal James A. Shrader and four troopers, sent as scouts by Custard to investigate the sound of the howitzer firing, were cut off and pursued by a hundred Cheyenne led by the brother of Roman Nose, Left Hand, who was killed in the running fight. Eventually Shrader and two men made their way on foot into the station. Two Shoshone scouts were paid to take a message requesting reinforcements to the next telegraph station east, but the attacking force broke up before relief arrived. The battle became known as the Battle of Platte Bridge Station. The battle of the wagon train also became known as the Battle of Red Buttes, although that location was ten miles further to the west. Army fatalities in both actions numbered 27 men of the 11th Kansas Cavalry and Lt. Collins, with at least ten seriously wounded. Historian Robert Utley placed combined Indian casualties in all the July forays around Platte Bridge Station as 60 killed and 130 wounded. The Army officially renamed the post Fort Caspar to honor Collins, using his given name to differentiate the post from an existing fort in Colorado named after Collins' father.

Тастауы

Форт екі жыл өткен соң 1867 жылдың тамызында тасталып, гарнизон Вайоминг штатындағы Дуглас қаласындағы Форт Феттерманға көшірілді.

Қайта қалпына келтіру және мұражай

Форт Каспар 1936 жылы лейтенант Коллинздің 1863 жылы салған суреттерінің негізінде ішінара қайта жаңартылды. Форттың өзі пайдаланылған кезеңде көп өзгерістерге ұшырады, ал қазіргі қалпы 1863-1865 жылдардағы бекіністі көрсетеді. Каспер қаласы қазір осы орында мұражайды басқарады, онда қайта құрылған ағаш үйлер, оның ішінде ағаш қоршау бар. Сонымен қатар, 1847-1849 жылдары осы жерде жұмыс істеген мормондық паромның көшірмесі және кейіннен паромның орнына салынған көпірдің бір бөлігі де бар. Желтоқсан айының басында 3-ші АҚШ әскерінің ротасын сомдайтын тарихи қайта жаңарту тобы мұражайда тарихи оқиғаны қайта жасайды.