Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Thursday Afternoon – Браян Иноның оныншы жеке студиялық альбомы, 1985 жылдың қазанында EG Records лейблы арқылы жарық көрген. 60 минуттық бір атаулы композициядан тұратын бұл альбом, 1984 жылы түсірілген, сол аттас 80 минуттық видеотуындының қайта өңделген саундтрегі.
Thursday Afternoon is the tenth solo studio album by Brian Eno, released in October 1985 on EG Records. Consisting of one 60 minute eponymous composition, it is the rearranged soundtrack to an 80 minute video production of the same title made in 1984.
Өмірбаян
1975 жылы «Discreet Music» жазғаннан бері Ино музыканы тікелей орындауға емес, оның ойналатын кеңістіктің атмосферасына әсер ететін музыка жасауға қызығушылық танытты. «Thursday Afternoon» бейнесі жеті «видеосуреттер» сериясы ретінде жоспарланған, оларды көрерменнің толық назарын бұрмаламай, кездейсоқ қарауға болады. Әрбір бөлімде қарапайым кескіндер бейнеленген, олар визуалды эффекттермен өңделген, дәл осылай Иноның музыкасы көбінесе қарапайым аспаптық орындаулардан тұрады, олар дыбыстық эффекттермен өңделеді. Бұл жұмыс бейсенбі күні түстен кейін түсірілді және осылай аталды. «Thursday Afternoon» фортепиано мен электронды текстуралардың бірнеше өңделген жолдарынан тұрады. Композицияның қабаттары осылай кезеңдеп орналасқан, олардың бір-бірімен байланысы оның бұрынғы «Discreet Music» туындысына ұқсас түрде үнемі өзгеріп отырады. Альбом сондай-ақ компакт-диск форматының (сол кездегі жаңалық) ұзартылған уақытын пайдаланған алғашқы туындылардың бірі болды, онда тек бір 60 минуттық трек бар.
Since recording Discreet Music in 1975, Eno had shown a strong interest in creating music that can influence the atmosphere of the space in which it is played, rather than be focused on directly. The Thursday Afternoon video was conceived as a series of seven "video paintings" which can be looked at in passing without demanding full attention from the viewer. Each of the segments depicts simple imagery that has been treated with visual effects, much in the same way as Eno's music is often made up of simple instrumental performances that have been treated with audio effects. The work was filmed on a Thursday afternoon and named as such. Thursday Afternoon consists of multiple tracks of processed piano and electronic textures. The layers of the composition are phased so that their relationships to each other are constantly changing in a way similar to his previous Discreet Music piece. The album was also one of the first to take advantage of the (then new) extended running time of the compact disc format, containing only one 60 min track.
Музыка
Тек бір 60 минуттық трек, музыка амбиент: ырғағы жоқ, ағып тұратын және көктегідей. Саундтректі CD форматына бейімдеп, ремикстеп, қайта құрастырып, Эно былай деді: "Музыка цифрлық жазба емес. Ол 24 тректі аналогтық машинада жазылды, содан кейін цифрлық түрде өңделді". Акустикалық пианино синтезаторлардың қосымшасында әртүрлі ноталар мен қарапайым аккордтар орындайды, олар ақырында бүкіл дыбыс кеңістігін басып алады. Композиция "тұрақсыз" сезілсе де, оның ұзындығы бір жазық "кесек" дыбыс сияқты болғанымен, оның тоналығы мен дыбыс деңгейі өзгеріп отыратын көптеген тұрақсыз элементтерге ие.
At just one track lasting 60 minutes, the music is ambient: beatless, flowing and ethereal. Remixing and rearranging from the soundtrack to suit the CD medium, Eno stated: " the music wasn't recorded digitally. It was recorded on a 24 track analogue machine, and then digitally mastered." An acoustic piano plays a series of notes and simple chords against a background of synths, which eventually dominate the entire soundscape. Though the composition sounds "static", in the sense that its length makes it seem like a solid "lump" of sound, it features many unstable elements that change in both timbre and volume over its entirety.
Видео
Американың Sony корпорациясының тапсырысымен түсіріліп, жарияланған түпнұсқа видео 1984 жылдың сәуірінде Сан-Францискода түсірілді және Токиодағы Sony-де өңделіп, монтаждалды. Брайан Ино мен Дэниел Лануаның продюсерлігімен актриса және фотограф Кристин Алисиноның жеті "видеосуреті" ұсынылған. Ол "тік форматта" түсірілді, бұл көрерменге бүйіріне жатып алуды немесе теледидарды бүйірге бұруды қажет етті, көптеген көрермендер үшін бұл ыңғайсыз болды және бұл сурет түтігінің түс тазалығын реттеуге әсер етті. DVD-нің қайта шығарылымы оны портреттік және ландшафттық форматтарда ұсынады, сондықтан мұндай қажеттілік жойылды. Саундтрек Канададағы Лануа студиясында жазылған, ол ұзағырақ, өзгеше микс болып табылады. Мазмұны – біраз уақыт бойы қозғалмай тұратын, содан кейін баяу жылжып, жиі тоқтап тұратын суреттер тізбегі. Видео мен жалаңаш бейнелерді өзгеше түсіндіру үшін бейне кері байланысы сияқты түрлі видео техникалар қолданылды. Ено өзі де жасаған жұмысының жаңашылдығын сезінген. "Мен бейнелерді қолданудың басқа жолын тапқаныма қуандым, себебі енді бұл суреттен алынған бейне. Мен оларды "видеосуреттер" деймін, себебі адамдарға "Мен бейнелер түсіремін" десеңіз, олар Стингтің жаңа рок-видеосын немесе өте жаман, лас "Видео-өнерді" ойлайды. Бұл "Мен жылдам қозғалмайтын бейнелер түсіремін" дегенді білдіреді."
The original video, made at the request of and released by the Sony Corporation of America, was filmed in San Francisco in April 1984 and treated and assembled at Sony in Tokyo. Produced by Brian Eno and Daniel Lanois, it features seven "video paintings" of actress and photographer Christine Alicino, a friend of Eno's, and has a running time of 82 minutes. It was filmed in "vertical format," which necessitated the viewer either lie on their side or turn the television on its side, which often proved impractical for many viewers, and it most affected the picture tube's color purity adjustments. The DVD reissue presents it in both portrait and landscape formats so that this is no longer necessary. The soundtrack was recorded at Lanois's studio in Canada and is a longer, different mix. The content is a series of images that stay static for some time and then slowly move forward, often to pause again. Various video techniques were implemented, such as image feedback, to create a very different interpretation of video and the nude. Eno himself was aware of the newness of what he was doing. "I was delighted to find this other way of using video because at last here's video which draws from another source, which is painting I call them "video paintings" because if you say to people "I make videos", they think of Sting's new rock video or some really boring, grimy "Video Art". It's just a way of saying "I make videos that don't move very fast"."
DVD дискісі
Бұл видео Еноның 47 минуттық "Ортағасырлық Манхэттеннің қате естеліктері" (1981) амбиент видеосымен 14 Видео Сурет ретінде қайта жарыққа шығарылды (Hannibal Records, 2005/2006, HNDVD 1508) (Region 1 NTSC, Region 2 PAL).
The video has been repackaged with Eno's 47 minute ambient video "Mistaken Memories of Mediaeval Manhattan" (1981) as 14 Video Paintings (Hannibal Records, 2005/2006, HNDVD 1508) (Region 1 NTSC, Region 2 PAL).
Музыка
Ел Атау Каталог нөмірі Медиа Шығарылған күні Ұлыбритания E. G. Records EGCD 64 CD 1985 Германия E. G. Records 827,494 2 CD 1985 Ұлыбритания Virgin ENOCD11 CD 2005 Жапония EMI 68746 CD 2005 Ұлыбритания Polydor 827,494 2 АҚШ Caroline 1518 2
Country Label Cat. no. Media Release date UK E. G. Records EGCD 64 CD 1985 Germany E. G. Records 827,494 2 CD 1985 UK Virgin ENOCD11 CD 2005 Japan EMI 68746 CD 2005 UK Polydor 827,494 2 USA Caroline 1518 2