Альберт Оливер: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы (туған 1946)

Альберт Оливер-кіші (туған 14 қазан 1946) – американдық бұрынғы кәсіби бейсболшы. Ол МЛБ-да аутфильдер және бірінші базалық ойыншы ретінде ойнады. Ең көп танылғаны – Питтсбург Пиратс командасының құрамында, ол алты жылдың ішінде бес рет Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында жеңіске жетті және 1979 жылы Әлем сериясінде жеңіске қол жеткізді. Жеті рет «Барлық Жұлдыз» құрамына енген Оливер Монреаль Экспоз командасының құрамында Ұлттық лиганың үздік соққышы және ең көп ұпай жинаған ойыншысы атанды. Ол сондай-ақ үш рет «Күміс Соққы» сыйлығының иегері болды. Пираттар үшін ойнағаннан кейін, ол 18 жылдық MLB мансабында Техас Рейнджерс (), Монреаль Экспоз (), Сан-Франциско Гиантс, Филадельфия Филлиз, Лос-Анджелес Доджерс және Торонто Блю Джейс командаларында ойнады. "Скуп" деген лақап атымен танылған Оливер сол қолымен соқты және лақтырды.

Питтсбург теңізшілері

Оливер Огайо штатының Портсмут қаласында Портсмут орта мектебінде оқыды, онда ол болашақ бас лига ойыншысы Ларри Хислмен бірге ойнады. Оливер жұлдызды баскетболшы болды және колледж баскетбол командасында ойнауға стипендия алды. Алайда, 1964 жылы колледжге түсу алдында ол Филадельфия Филлис және Вирджиния штатының Салем қаласында Питтсбург Пирейтс командаларының құрамына ілігуге тырысты. Әкесі оның колледжге түсуін қалағандықтан, 17 жасында «Пирейтс» клубымен 5000 долларға келісімшарт жасады. 1968 жылдың 14 қыркүйегінде ол бас лигаға жол алды, сол күні оның әкесі Ал Оливер аға қайтыс болды. Ол сол маусымда 4 ойында қатысты. Өзінің ресми жаңашыл маусымында Оливер 17 хоумран соқты, 70 ұпай жинап, Ұлттық лиганың «Жыл жаңашылы» сайлауында екінші орын алды. Келесі маусымда, 1970 жылы, Оливер .270-ті соқты және жеті құрбандық соққысымен лигада бесінші орынға ие болды. Сондай-ақ, ол 14 рет доппен соғылды (алдыңғы жылы 12 рет соғылған, лигада төртінші орын). «Пирейтс» 1960 жылы Әлем сериясын жеңгеннен бері алғаш рет постсезонға жолдама алды. Алайда, олар 1970 жылғы Ұлттық лига чемпионатында Цинциннати Редс командасынан жеңілді. 1 қыркүйекте «Пирейтс» лига тарихында тұңғыш рет толық қара түсті құрамды көрсетті. Оливер бірінші базада ойнады, екінші базалық Ренни Стенетт, орталық алаңдағы Джин Клайнс, оң жақтағы Роберто Клементе, сол жақтағы Вилли Старгелл, қақпашы Мэнни Сангуиллен, үшінші базалық Дэйв Кэш, шортстоп Джеки Эрнандес және питчер Док Эллис бастапқы құрамға кірді. Оливер маусымды .282 орташа көрсеткішпен аяқтады, оның ішінде 31 қос (Ұлттық лигада 8-ші орын), жеті үштік (10-шы орын), 10 құрбандық соққысы (2-ші орын) және бес доппен соғылу (лигада 9-шы орын). 1971 жылғы Ұлттық лига чемпионатында Сан-Франциско Гиантс командасын жеңгеннен кейін «Пирейтс» Балтимор Ориолс командасын жеті ойында жеңіп, Әлем сериясын жеңді. Ол .312-ге дейін орташа көрсеткішін көтерді, бұл лигада 6-шы орынға ие болды. Ол 12 хоумран соқты және 89 ұпай жинады (Ұлттық лигада 10-шы орын). Ол 88 ұпай жинады (лигада 8-ші орын) және 176 соққы жинады, бұл да Ұлттық лигада 8-ші орын. Оливер алғашқы «All Star» ойынына шақырылды және Ұлттық лиганың ең құнды ойыншысы дауыс беруінде 7-ші орынды иеленді. 1973 жылы Оливер 20 хоумран соқты және 99 ұпай жинады (Ұлттық лигада 7-ші орын), ал орташа көрсеткіші .292 болды. Ол тағы да лиганың жетекшілерінің қатарында болды (191 соққы, Ұлттық лигада 5-ші орын), жалпы базалар (303, Ұлттық лигада 5-ші орын), қос (38, Ұлттық лигада 2-ші орын), үштік (7, Ұлттық лигада 8-ші орын), құрбандық соққылары (тоғыз, Ұлттық лигада 3-ші орын) және 65 қосымша базалық соққылар, бұл оны лиганың осы санаттағы алғашқы ондыққа енгізді. «Пирейтс» Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында үшінші рет жеңіске жетті, алайда «NLCS» турнирінде «Редс» командасынан 3:2 есебімен жеңілді. «Пирейтс» шабуылы Ұлттық лигада .274 орташа көрсеткішпен және 1505 соққымен жетекке шықты. 1974 жылы Оливер .321 орташа көрсеткішпен 198 соққы берді, бұл Ұлттық лигада тиісінше 2-ші және 4-ші орындарды иеленді. Сондай-ақ, ол 38 қос және 12 үштік соқты, бұл екеуі де Ұлттық лигада екінші орында тұрды. Оливер үш жылдың ішінде екінші рет Ұлттық лиганың ең құнды ойыншысы дауыс беруінде 7-ші орын алды. Оливер туралы Вилли Старгелл былай деді: «Соққы беруге келгенде, ол тек допты ұрып-соғумен айналысты. Ал үшінші нөмірдегі ойыншы болуға лайық, өйткені ол соққы беретінін білдің». 1974 жылы ол 23 ойын қатары соққы берді және тағы 21 ойын қатары кем дегенде бір соққы берді. «Пирейтс» Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында жеңіске жетті, бірақ «NLCS» турнирінде «Доджерс» командасынан 3:1 есебімен жеңілді. «Питтсбург ағаш компаниясы» деп аталған «Пирейтс» шабуылы 1560 соққымен және .274 командалық орташа көрсеткішпен Ұлттық лиганы жетекке шығарды. 1975 жылы Оливердің 90 ұпайы Ұлттық лигада 10-шы орында болды, өйткені ол .280 орташа көрсеткішпен 18 хоумран соқты және 84 ұпай жинады, сондай-ақ екінші рет «All Star» ойынында ойнады. Ол 65 қосымша базалық соққымен жеке басының рекордтық көрсеткішіне теңесті, бұл Ұлттық лигада 5-ші орынға ие болды, оның 39-ы қос, бұл оны осы санатта Ұлттық лигада үшінші орынға қойды. Ол «The Sporting News» журналының 1975 жылғы Ұлттық лига «All Star» командасының аутфилдері қатарына енді. «Пирейтс» тағы да Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында жеңіске жетті, бірақ «NLCS» турнирінде «Цинциннати Редс» командасынан 3:0 есебімен жеңілді. 1976 жылы Оливер .323 орташа көрсеткішпен ойнады, бұл оның қатарынан тоғыз маусымды .300-ден жоғары көрсеткішпен аяқтауының біріншісі болды. Ол тағы да «All Star» ойынында ойнады, үзілісте .360 орташа көрсеткішпен ойнады, бірақ ішкі құлақтың инфекциясы оны екінші жартысында шеттетіп, соққы көрсеткіштері бойынша алдыңғы 10-ға кіруіне кедергі келтірді. Ол маусым айының Ұлттық лигасының ең құнды ойыншысы болып танылды. 1977 жылы «Питтсбург ағаш компаниясы» құрамында Оливер .308 орташа көрсеткішпен (Ұлттық лигада 10-шы орын), 19 хоумран және 82 ұпай жинады. Оның 175 соққысы Ұлттық лигада 10-шы орынды иеленді. Сонымен қатар, ол 16 рет ұсталғанмен, 13 база ұрлады. Оның 8 құрбандық соққысы лигада 5-ші орынға ие болды.

Oliver attended Portsmouth High School in Portsmouth, Ohio where he was teammates with future Major Leaguer Larry Hisle. Oliver was a star basketball player and earned a scholarship to play college basketball for the Kent State Golden Flashes men's basketball team. However, before beginning college in 1964, he attended a tryout camp for the Philadelphia Phillies and one for the Pittsburgh Pirates in Salem, Virginia. His father, who wanted him to attend college, allowed him to sign with the Pirates at 17 years old for $5,000. He was promoted to the Major Leagues on September 14, 1968, which was the day his father, Al Oliver Sr., died. He appeared in 4 games that season. In his official rookie season, Oliver batted .285 with 17 home runs and drove in 70 runs, placing second in the National League Rookie of the Year voting. The following season, 1970, Oliver hit .270 and was fifth in the NL with seven sacrifice flies. He also finished second in the league with the 14 times he was hit by a pitch (the previous year he was plunked 12 times, fourth in the league). The Pirates won the National League East title for their first trip to the postseason since winning the 1960 World Series. However, they lost to the Cincinnati Reds in the 1970 National League Championship Series. On September 1, , the Pirates fielded what is believed to be the first all black lineup in the history of the league. Oliver played first base, joining second baseman Rennie Stennett, center fielder Gene Clines, right fielder Roberto Clemente, left fielder Willie Stargell, catcher Manny Sanguillén, third baseman Dave Cash, shortstop Jackie Hernández and pitcher Dock Ellis in the starting lineup. Oliver ended the season with a .282 average, including 31 doubles (8th in the NL), seven triples (10th), 10 sacrifice flies (2nd), and five hit by pitches (good for 9th in the league). After beating the San Francisco Giants in the 1971 National League Championship Series, the Pirates won the World Series, beating the Baltimore Orioles in seven games with Oliver as their regular center fielder. In , Oliver raised his batting average to .312, good for sixth in the league. He hit 12 home runs with 89 RBI (10th in the NL). He scored 88 runs (8th in the league) and totalled 176 hits, which was also 8th in the NL. Oliver was named to his first All Star game while finishing seventh in the NL MVP voting. In 1973, Oliver hit 20 home runs and drove in 99 runs (7th in the NL) while batting .292. Again he was among the league leaders in hits (191, fifth in the NL), total bases (303, fifth in NL), doubles (38, second in NL), triples (7, eighth in NL), sacrifice flies (nine, 3rd in NL) and extra base hits with 65, which put him in the top ten for the first of his five times in the league's top ten in that category. The Pirates won their third consecutive NL East title, however, they lost to the Reds 3 games to 2 in the NLCS. The Pirates offense led the National League in batting average with a .274 average and led the NL with 1505 hits. In , Oliver hit .321 with 198 hits, which were second and fourth in the National League respectively. He also hit 38 doubles and 12 triples, which were both second best in the NL. Oliver was seventh in NL MVP voting for the second time in three years. About Oliver, Willie Stargell said, "When it came to hitting all he ever did was crush the ball. Al was the perfect number three hitter because you knew he was going to make contact". He had a 23 game hitting streak in 1974 and another streak of 21 games where he got at least one hit. The Pirates won the NL East but lost to the Dodgers 3 games to 1 in the NLCS. The Pirates offense, known as the "Pittsburgh Lumber Company" again led the NL in hitting with 1560 hits and a .274 team batting average. Oliver's 90 runs in 1975 was tenth in the NL as he hit .280 with 18 home runs and 84 RBI and played in the All Star game for the second time. He tied a personal mark with 65 extra base hits, which was good for 5th in the NL, 39 of which were doubles, which put him third in the NL in that category. He was named as an outfielder on The Sporting News 1975 NL All Star Team. The Pirates won the NL East again, but were swept by the Cincinnati Reds 3 games to none in the NLCS. In Oliver hit .323; this was his first of nine straight .300+ seasons. He played in the All Star game once again, batting .360 at the break, but an inner ear infection sidelined him in the second half, and prevented him from finishing in the top 10 in batting categories. He was voted the National League Player of the Month for June. In 1977, as part of the so called "Pittsburgh Lumber Company", Oliver hit .308 (tenth in the NL) with 19 home runs and 82 RBI. His 175 hits were 10th in the NL. He also stole a career high 13 bases, although he was thrown out 16 times along the way. His 8 sacrifice flies were fifth in the league as well.

Техас рейнджерлері

Оливер 1977 жылғы 8 желтоқсанда «Пиратс» командасынан «Рейнджерс» командасына, Нельсон Норманмен бірге, тарихындағы алғашқы төрт команданы қамтыған ауқымды алмасуға қатысты. Бұл алмасуға «Атланта Брейвс», «Нью-Йорк Метс» командалары мен барлығы он бір ойыншы қатысты. «Рейнджерс» сондай-ақ «Метс» командасынан Джон Матлакты алды. «Пиратс» «Рейнджерс» командасынан Берт Блайлевенді және «Метс» командасынан Джон Милнерді алды. «Рейнджерс» командасынан «Брейвс» командасына Адриан Девайн, Томми Боггс және Эдди Миллер ауысты. «Метс» командасы «Брейвс» командасынан Уилли Монтанезді, ал «Рейнджерс» командасынан Том Грив пен Кен Хендерсонды алды. Кен Хендерсон үш айдан кейін, 1978 жылғы 15 наурызда Нью-Йоркке транзакцияны аяқтау үшін жіберілді. 1978 жылы Оливер .324 орташа көрсеткішпен лигада екінші орын алды, ал 170 соққысы лигада сегізінші орынға, ал 35 қос соққысы лигада алтыншы орынға жетті. Келесі маусымда, 1979 жылы Оливер .323 орташа көрсеткішпен соқты, бұл лигада бесінші орынға жетті (лигадағы ең жақсы ондыққа кіргені үшін бесінші рет). Формасында 0 нөмірін тағып (осылай істеген алғашқы ойыншы), Оливер Техас штатының 163 ойынының барлығында ойнады және карьерасындағы ең жоғары көрсеткіштерге қол жеткізді: 209 соққы (Американ лигасында төртінші орын), 43 қос соққы (Американ лигасында екінші орын) және 117 ұпай (Американ лигасында төртінші орын), .319 орташа көрсеткішпен, бұл Американ лигасында сегізінші орынды иеленді. Ол алғаш рет Американ лигасының «All-Star» командасына шақырылды. Оливер 1980 жылғы «The Sporting News» Американ лигасының «Silver Slugger» командасының ойыншысы атанды. 17 тамызда «Tiger Stadium» стадионында ол қос ойында 21 жалпы базаны (төрт хоум-ран, бір қос және бір үштік соққы) жинап, Американ лигасының рекордын орнатты. 1979 жылғы 23 мамырда және 1980 жылғы 17 тамызда Оливер әр ойында 3 хоум-ран соқты, біріншісі «Minnesota Twins» командасына қарсы 7–2 есебімен жеңіске жетті, ал бір жылдан кейін «Detroit Tigers» командасына қарсы қос ойынның екінші ойынында 12–6 есебімен жеңіске жетті. (Ол бірінші ойында тағы бір хоум-ран соқты, нәтижесінде қос ойында 4 хоум-ран соқты. Ойындар арасында «Tigers» командасы Ал Калиннің #6 формасын зейнеткерлікке шығарды).

1981 жылы Оливер Американ лигасында .309 орташа көрсеткішпен тоғызыншы, 130 соққысымен алтыншы және 29 қос соққысымен екінші орынды иеленді, сонымен қатар «All-Star» ойынында ойнады (бесінші рет). Ол сондай-ақ өзінің позициясындағы ең жақсы соққышы ретінде екінші рет «Silver Slugger» сыйлығын жеңіп алды, ол 1981 жылы designated hitter болды. Ол екі түрлі позицияда «Silver Slugger» сыйлығын жеңіп алған алғашқы ойыншы атанды. Ол сонымен қатар «Рейнджерс» командасының барлық уақыттағы ең жақсы соққышы (.319 орташа көрсеткіш) атанды және клубтың барлық шабуылдық көрсеткіштерінде үздік ондыққа кірді.

Монреаль экспоздері

Оливер келісімшартты ұзартуды қалады, оған жылына 320 000 доллар төленеді және келісімшартының мерзіміне тағы төрт жыл қалған еді, бірақ «Рейнджерс» басшылығы оның келісімді қайта жаңарту туралы өтінішін қабылдамағаннан кейін ауысуды сұрады. 1982 жылғы ресми маусым басталар алдында оны Оскар Гэмбл, Боб Уотсон және Майк Морган үшін «Нью-Йорк Янкис» клубына беруге келісім болған. Бірақ Гэмблдің келісімшартында «Рейнджерс» клубы жоқ, оған сауда жасауға болатын сегіз команданың тізімі болды, ол осы келісімді тоқтатты. Оның орнына, 1982 жылдың 31 наурызында Оливер Ларри Пэриш және Дейв Хостеллер үшін «Монреаль Экспос» клубына жіберілді. Ол «Экспос» клубының негізгі бірінші нөмірлі ойыншысы болды. 1982 жылы «Экспос» сапында Оливер мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – .331 соққы орташасымен ойнап, Ұлттық лигадағы соққылар бойынша жеңімпаз атанды. Ол сонымен қатар соққыдан (204), қос соққыдан (43), қосымша базадан (67) және барлық базадан (317) Ұлттық лигада көш бастады, ал RBI көрсеткіші бойынша Дейл Мерфимен бірдей – 109 ұпай жинады. Оның 43 қос соққысы 1980 жылғы мансабындағы ең жоғары көрсеткішімен теңесті, ал 67 қосымша базалық соққысы да мансабындағы рекордты жаңартты, сондай-ақ ол 22 рет үйден соғып, 1973 жылғы жеке рекордты бұзды. Ол алтыншы «Жұлдыздар» ойынына қатысып, Ұлттық лиганың ең құнды ойыншысы (MVP) дауыс беруде үшінші орын алды және үшінші рет «Күміс соққы» сыйлығын жеңіп алды, бұл жолы бірінші нөмірлі ойыншы ретінде. Ол «The Sporting News» журналының Ұлттық лига «Жұлдыздар» командасының бірінші нөмірлі ойыншысы болып танылды. Маусым соңында ол «Монреаль Экспос» клубының жылдың үздік ойыншысы деп танылды. 1983 жылы Оливер 38 қос соққысымен Ұлттық лигада көш бастады және 184 соққысымен лигада төртінші орын алды. Ол тағы да .300 соққы орташасымен ойнады және 2500-ге жуық соққы деңгейін басып өтті (1983 жылдың 10 тамызында «Метс» клубының ойыншысы Карлос Диасқа қарсы). Оливер жетінші рет «Жұлдыздар» ойынына қатысты, 1983 жылғы «Классик» турнирінде бірінші нөмірлі ойыншы ретінде бастады.

Гиганттар, Филлиздер, Доджерлер және Блю Джейлер (1984-85)

1984 жылғы 27 ақпанда Оливер Фред Брейнинг пен Макс Венаблдың орнына Сан-Франциско Гиантс клубына ауыстырылды. Кейін Сан-Франциско Гиантс сауданы аяқтау үшін Энди МакГаффиганды Монреаль Экспоз клубына жіберді. Сол жылы, 1984 жылғы 20 тамызда, ол тағы да саудаға салынды, бұл жолы Рени Мартинмен бірге Филадельфия Филлиз клубына Келли Даунс пен Джордж Райлидің орнына. Маусым соңында Филлиз клубы Оливерді Пэт Закри үшін Лос-Анджелес Доджерс клубына сатты. 1985 жылғы 9 шілдеде Лос-Анджелес Доджерс клубы оны Лен Матушек үшін Торонто Блю Джейс клубына ауыстырды. Блю Джейс сапында Оливер 1985 жылғы Американ лигасының чемпионат сериясының алғашқы төрт ойынында екі рет жеңіске жетті, бұл ойындар Канзас-Сити клубына қарсы өтті. Алайда, Роялс соңғы үш ойында жеңіске жетіп, қарсылық көрсетті. Жеңіліс-жеңіліс ойынында, сол жақтан тастайтын Оливер оң жақтан тастайтын Бретт Сэберхагенге қарсы DH ретінде бастады. Бірақ үш голсыз иннинг өткізгеннен кейін Сэберхаген сол жақтан тастайтын Чарли Лейбрандттың пайдасына ойынды тоқтатты, осылайша Роялс клубына позициялық басымдық берді. Оң жақтан соққы беретін Клифф Джонсон Оливердің орнына шығып, соққыдан кейін құлады, Блю Джейс клубының шабуылына нүкте қойды. Оливер телекамераларға ашуланып қараған күйде түсірілді, оның түні – және, әрине, маусымы мен мансабы аяқталғанын сезінді. Оливер серияда .375 көрсеткішті көрсетті. Ол Канаданың екі ірі лигалық командасы – Торонто Блю Джейс және Монреаль Экспоз командаларында ойнаған сирек ойыншылардың бірі. Оливер келісімнің нәтижесінде зейнетке шығуға мәжбүр болғанын мәлімдеді. Сот 1980-жылдардың ортасында бейсбол иелері арасында келісім болғанын растады, бұл келісімге Оливер (және тағы тоғыз ойыншы) кірді, судья 1995 жылы оған 680 031,05 доллар төлеуге құқылы екенін шешті. "Келісім" туралы сот шешіміне байланысты бірнеше ойыншыға, соның ішінде Кирк Гибсонға, екінші рет еркін агенттікке өтініш беруге рұқсат берілді. Оливер өзінің тағы 4-5 жыл ойнай алатынына сенімді. Андре Доусон: "Ал, 18 маусымдық тәжірибесінен кейін өмір бойы .300-дік соққы соққан ойыншы Бейсбол Даңқы залына кіруге лайық деп санаймын. Ол ойыннан мәжбүрлеп шығарылмағанда, 3000 соққы жасауға толыққанды мүмкіндік берілгенде, ол оны іске асырар еді. Ол әлі де .300-дік соққы соққанда ойыннан шығарылды. Мен оның бүгінгі бейсболда лайықты орын алуға құқылы екенін айтамын."

On February 27, 1984, Oliver was traded to the San Francisco Giants for Fred Breining and Max Venable. The San Francisco Giants later sent Andy McGaffigan to the Montreal Expos to complete the trade. Later that same year, on August 20, 1984, he was again traded, this time with Renie Martin to the Philadelphia Phillies for Kelly Downs and George Riley. In the offseason, Oliver was traded by the Phillies to the Los Angeles Dodgers for Pat Zachry. Then, on July 9, 1985, he was traded by the Los Angeles Dodgers to the Toronto Blue Jays for Len Matuszek. With the Blue Jays, Oliver delivered two game winning hits in the first four games of the 1985 American League Championship Series against Kansas City. However, the Royals rallied to win the last three games. In the seventh and deciding game, the lefty Oliver started as the DH against right hander Bret Saberhagen. But after pitching three scoreless innings, Saberhagen departed the game in favor of lefty Charlie Leibrandt, thus giving the Royals the platoon advantage. Right handed batter Cliff Johnson pinch hit for Oliver, and struck out, ending a Blue Jays rally. Oliver was caught by TV cameras angrily scowling in the dugout, knowing his night—and as it turned out, his season and career—were over. Oliver batted .375 for the series. He is one of the few players to play both major league Canadian teams, the Toronto Blue Jays and the Montreal Expos. Oliver claims that he was forced to retire due to collusion. Courts ruled that there was collusion among baseball owners in the mid 1980s, which included Oliver (and nine others) when a judge ruled that he was entitled to $680,031.05 in 1995. Several players, including Kirk Gibson, were allowed to file for free agency a second time because of the court order based on the "collusion" finding. Oliver himself believes that he could have played four or five more years. Andre Dawson said, "Al, as a lifetime .300 hitter after 18 seasons, I feel is deserving of induction into the Baseball Hall of Fame. There is no question in my mind had he not been forced out of the game by collusion, had he been given an all out honest attempt to achieve 3,000 hits, he would have done it. He was pushed out of the game when he was still a .300 hitter. I feel he deserves a place in baseball today."

Карьералық статистика

Ойын-PAABRunsHits2B3BHRRBISBBBSOAvg. (Ойын-PAABRunsHits2B3BHRRBISBBBSOAvg.) көрсетіледі. Оливердің көрсеткіші 300 және одан жоғары 11 рет болды. Оның 2743 соққысы барлық кездердегі тізімде 58-орынды иеленеді. Сондай-ақ, ол барлық кездердегі ең үздік 50 ойыншының қатарында (2368 ойын), жалпы база (4083), RBI (1326) және қосымша базалық соққылар (825) бойынша да топталады. Ол тоғыз рет қос соққы бойынша лиганың үздік ондығына, тоғыз рет соққы бойынша лиганың үздік ондығына және тоғыз рет соққы беру орташа көрсеткіші бойынша үздік ондықты аяқтады. Бес рет ол жалпы база бойынша лиганың алғашқы ондығына, ал төрт рет RBI бойынша үздік ондығына кірді. Осы жетістіктерінің арқасында оның есімі Бейсбол Даңқы залына үміткер ретінде бірнеше рет айтылды. Оливер Форбс Филд стадионындағы соңғы голды соқты. Оның соққысы Милт Паппасқа қарсы стадиондағы соңғы ойынның алтыншы иннингінде, 1970 жылғы 28 маусымда Чикаго Кабс командасына қарсы өткен қос ойынның екінші ойынында келді. Ол сондай-ақ Үш өзен стадионындағы бірінші ұпайды соқты. Оның алғашқы иннингтегі қос соққысы сол 1970 жылғы маусымның 16 шілдесінде Ричи Хебнерге қарсы осы стадиондағы алғашқы ойында болды. Алайда, Цинциннати Редс Пираттарды 3–2 есебімен жеңіске жетті.

Жеке өмір

Оның ұлы, Аарон Оливер, 1998 жылы Big 12 Конференциясының чемпионы атанған Техас A&M Университетінің футбол командасында ойнады. Төрт жыл қатарынан команда құрамында болған және үш жыл негізгі құрамда ойнаған Аарон, Big 12 тарихындағы алғашқы тачдаунды қабылдаған ойыншы. 2013 жылдың 22 сәуірінде Портсмут қалалық кеңесі бірауыздан қаулы қабылдап, Аль Оливерді Портсмут қаласының «Елшісі» ретінде мойындап, тағайындады, оның қала және Огайо штатының оңтүстігі үшін жасаған түрлі еңбектерін ескере отырып. Оливер Портсмут, Огайо қаласындағы Floodwall су бұғауының қабырғасындағы суреттердің бірінде бейнеленген, ол жергілікті Бейсбол лигасының ойыншыларын, скауттарды және төрешілерді құрметтейді. 2014 жылдың қыркүйегінде Оливер өзінің екінші кітабын шығарды, ол «Life is a Hit, Don't Strike Out» деп аталып, оның өмірі мен мансабын баяндады.