Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жеңіске қол жеткізгеннен кейін апатты әскери қимыл
Disastrous military action after victory
Жеңіс ауруы – әскери тарихта жеңіске немесе бірнеше жеңіске жеткеннен кейін туындайтын масаттану немесе өршілдік салдарынан қолбасшы мен оның әскерлері үшін жағдайдың апатты аяқталуы. Қолбасшы жауды жеңілсін деп санап, өзінің жеңіске жете алмайтынына сене келе, әскерін апатқа душады. Ондай қолбасшы бұрынғы шайқастарда немесе маневрлерде тиімді болған стратегияларды қолдануы мүмкін, бірақ олар жаңа немесе епті жауға қарсы қиындық тудыруы мүмкін. "Жеңіс ауруына" шалдыққан қолбасшы жаңа жаудың бұрынғы жаулардан өзгеше тактика қолдануы мүмкін екенін де ескермеуі мүмкін. Өзін-өзіне сенім артық қолбасшы жаңа тактиканың қажеттігін түсінуге көмектесетін әскери ақпаратты назарға алмауы мүмкін. "Жеңіс ауруы" міндетті түрде жеңіліске алып келе бермейді, бірақ көбінесе одан бұрын пайда болады. Бұл термин сондай-ақ психология, бизнес немесе маркетинг сияқты әскери саладан тыс жерлерде де қолданылады.
Victory disease occurs in military history when complacency or arrogance, brought on by a victory or a series of victories, makes an engagement end disastrously for a commander and his forces. A commander may disdain the enemy, and believe his own invincibility, leading his troops to disaster. That commander may employ strategies that, if effective in earlier combats or maneuvers, prove catastrophic against a new or smarter enemy. The commander afflicted by "victory disease" may also fail to anticipate that a new enemy may use tactics different from those of old enemies. An overconfident commander may disregard military intelligence that would enable the commander to realize that new tactics are needed. Though "victory disease" does not inevitably foretell defeat, it often precedes it. The term is also applied outside the military world in areas such as psychology, business, or marketing.
Шығу тегі
Терминнің шығу тегі (戦勝病, жапон тілінде) Жапонияның Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхитындағы әрекеттерімен байланысты. 1941 жылы Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін Жапония Оңтүстік-Шығыс Азия мен Тынық мұхитында одақтастарға қарсы үзіліссіз жеңістер тізбесін жеңді. Жапонияның мақтандығының көп бөлігі адмирал Матоме Угакидің іс-әрекеттерімен байланысты. Угакидің тактикасы, Тынық мұхитындағы соғыстың өрбуін елемеуден бастап, шешімдерді жоққа шығаруға дейін, Мидуэй операциясына дейін басқа жапон әскери қызметкерлерінде күдік пен алағайлық тудырды. Жапондықтар периметр құрып, қорғанысқа көшуді жоспарлағанмен, жеңістер оларды логистикалық және теңіз күштеріне салмақ түсіретіндей кеңейуді жалғастыруға итермеледі. Бұл 1942 жылы Мидуэй шайқасында жапондық флоттың күйреуіне әкелді. Қатысқан төрт жапондық ұшақ тасымалдағыш кемесінің барлығы батып, осыған дейін тоқтатылмаған жапондық шабуылға тоқталды.
The origin of the term (戦勝病, in Japanese) is associated with the Japanese advance in the Pacific Theater of World War II, where, after attacking Pearl Harbor in 1941, Japan won a series of nearly uninterrupted victories against the Allies in Southeast Asia and the Pacific. Much of Japan's arrogance is attributed to the performance of Admiral Matome Ugaki. From overriding decisions to ignoring the evolving conflict in the Pacific, Ugaki's tactics incited tension and doubt in other Japanese military personnel before the Midway operation. Although the Japanese had planned to establish a perimeter and go on the defensive, victories encouraged them to continue expanding to an extent that strained logistics and the navy. This culminated in the Battle of Midway in 1942, a catastrophic defeat of the Japanese navy. All four Japanese aircraft carriers involved were sunk, and the hitherto unstoppable Japanese advance was blunted.
Қазіргі заманға дейінгі
Ксеркс I-нің мақтандығы б.з.д. 480 жылы Саламис шайқасында Ахеменид империясының күйреуіне алып келді. Бұл грек-парсы соғыстарының шешуші нүктесі болды және парсыларға қарсы тұрған ежелгі гректер соңында жеңіске жетті. Ежелгі грек драматургы Эсхил осы шайқаста қатысты; ол Саламис шайқасын оқиғасы ретінде бейнелейтін "Персиялықтар" пьесасын жазды. 1415 жылы Аженкур шайқасында ағылшындар француз рыцарларынан үш-бес есе кем болды, бірақ француз рыцарларының нашар ұйымдасқандығы және ұзақ қанатты садақтың жоғары сапасы ағылшындардың үстемдікке қол жеткізіп, француздарды талқандауына себеп болды. Артық сенімділік пен дайындықсыздық Эдуард II басқарған ағылшын әскерінің Роберт Брюс басқарған шотландтарға қарсы Баннокберн шайқасындағы апатты жеңілісіне әкелді. 1588 жылы Англияға жасалған испандық теңіз шабуылы испандық "Армаданың" жеңілісімен аяқталды. Сол сияқты, ағылшындардың келесі жылы болған артық сенімділігі ағылшын "Армадасының" апатына соқты.
The hubris of Xerxes I led to a catastrophic defeat of the Achaemenid Empire in the Battle of Salamis, which occurred in 480 BC. This was the turning point of the Greco Persian Wars and the ancient Greeks, who the Persians were opposing, eventually won. The ancient Greek playwright Aeschylus fought in the battle; he wrote the play The Persians in which the Battle of Salamis is a setting. In 1415, at the Battle of Agincourt, the English were outnumbered between three and five to one, but the disorganization of French knights, as well as superb quality longbows, were the underlying circumstances which led to the English overcoming the odds and annihilating the French. The overconfidence and lack of preparation led to the disastrous defeat of the English, led by Edward II at the Battle of Bannockburn to the Scots, led by Robert the Bruce. The Spanish naval assault on England in 1588 suffered the defeat of the Spanish Armada. Similarly, English overconfidence the following year led to the disaster of the English Armada.
19 ғасыр
Наполеонның 1812 жылы Ресейді басып алу туралы қате шешімі бастапқыда 610 000 француз әскері жіберілген кезде, тек 10 000-ға жуық француз әскерінің қайтуына әкелді. Наполеонның Орталық Еуропадағы үнемі жеңістері оны Ресейдің бірнеше жеңісті шайқастан кейін қарсы тұруын тоқтатарына сендірді және Ресейде ұзақ соғыс немесе оккупацияға қатысты ешқандай жоспар жасаған жоқ. Франко-прусс соғысының алғашқы алты аптасында, Крым соғысы мен Италияны біріктіру соғыстарындағы француз жеңістерінен кейін өзінің басымдығына сенімді француз әскерлері, пруссиялықтарды қару-жарақтары мен тактикасымен оңай жеңе алады деп ойлап, Пруссиямен соғысқа кірісті. Алайда, пруссиялықтардың тактикасы жақсырақ болды, нәтижесінде Седан мен Метс шайқастарында француз әскері ауыр жеңіліске ұшырады. Мексика мен американдық үндістерге қарсы АҚШ-тың жеңістері Одақ әскерлерін Азамат соғысына тым сенімді күйде кіргізді. Олар жаңа технологияға, мысалы, мылтықтардың ойыстырылуына және оқ-дәрі ретінде Минье шарларының қолданылуына сәйкес тактиканы жаңарта алмады, олардың көп саны тез жеңіске жеткізеді деп ойлады және қайталанған жеңілістерден кейін ғана ұзақ соғыс жоспарларын елемеді. Конфедерацияның Геттисбург шайқасындағы жеңілісіне дейін және одан кейін, Чанселлерсвилл шайқасындағы бес есе көп күшпен жеңіске жеткеннен кейін, сондай-ақ Америка Азамат соғысының Шығыс театрындағы бұрынғы шайқастардағы шешімдері. Американың үнді соғыстары кезінде капитан және лейтенант-полковник Уильям Дж. Феттерман, егер "80 адам" болса, ол "сиу ұлтын аралап өте алады" деп мақтанды. Ол сиулардың жауынгерлік қабілетіне немқұрайлы қарады және өзінің әскери шеберлігіне артық сенімді болды. 1866 жылы, Қызыл бұлт соғысы кезінде, ол және оның дәл 80 адамнан тұратын әскері (ішінде екі ерікті азамат бар) Лакота, Солтүстік Шайен және Арапахоның біріккен күштерімен соңғы адамға дейін қырғынға ұшырады. Бұл, мүмкін, Ұлы жазықтардағы ең ауыр жеңіліс болды, он жылдан кейін Кіші Бигхорндағы апатқа дейін. 1876 жылғы Кіші Бигхорн шайқасында лакоталар мен Солтүстік Шайендер подполковник Джордж Армстронг Кастердің 7-ші кавалериясының бес ротасын жойды және тағы алты ротаны ауыр жарақаттады. Вашита өзені шайқасының қайталануын күткен Кастер, кері ақпаратты елемеді немесе іздемеді. 1879 жылғы Исандлуана шайқасында, ағылшын-зулу соғысы кезінде, зулу әскері сол дәуірдің ең озық қару-жарақтарымен және тактикасымен жабдықталған британ әскерін талқандады. Исандлуанадағы бұл жеңіс, ханзада Дабуламанзи каМпанде басшылығындағы, бұрын қатыспаған зулу бөлімі, Унди корпусын, Рорке дрифт шайқасында британдықтарды қатыгездікпен және үлкен күшпен оңай жеңе алады деп сендірді және патша Сетшвайо каМпандеден келген бұйрықтарды бұза отырып, сол жерге шабуыл жасады. Бірақ британдықтар, ақылға қонымды тактиканы қолданып, отын қуатын барынша шоғырландырды, шайқаста жеңіске жетіп, 351 расталған зулу сарбазын өлтірді және тағы 500-ін жарақаттады.
The calamitous decision by Napoleon to invade Russia in 1812 led to the return of only 10,000 French soldiers when 610,000 had initially been sent out. Napoleon's repeated victories in Central Europe led him to believe that Russia would surrender after a few won battles, and made no plans for a sustained campaign or occupation in Russia. The first six weeks of the Franco Prussian War saw French armies, convinced of their superiority following French victories in the Crimean War and the wars of Italian unification, enter a war with Prussia believing that their weapons and tactics would easily defeat the Prussians. However, the Prussians had better tactics and this led to catastrophic French defeats at Sedan and Metz. United States victories against Mexico and American Indians led Union forces to be overconfident going into the Civil War. Failing to update their tactics to match new technology, such as rifling of firearms and the use of the Minie ball as ammunition, they assumed that superior numbers would give them rapid victories, and ignored plans for an extended war until after repeated defeats. Confederate decisions made at and before their loss at the Battle of Gettysburg, after their outnumbered five to two victory at the Battle of Chancellorsville and previous battles before then in the Eastern Theater of the American Civil War. Captain and Brevet Lt. Col. William J. Fetterman boasted during America's Indian Wars that, given "80 men," he would "ride through the Sioux nation". He had contempt for the Sioux's fighting ability and overconfidence in his own military prowess. In 1866, during Red Cloud's War, he and his army of exactly 80 men (including two volunteering civilians) were massacred to the last man by a combined force of Lakota, Northern Cheyenne, and Arapaho. It was possibly the worst army defeat on the Great Plains until eclipsed by the disaster at Little Bighorn ten years later. The 1876 Battle of the Little Bighorn, in which the Lakota and Northern Cheyenne annihilated five companies of the 7th Cavalry under Lt. Col. George Armstrong Custer and severely mauled six others. Expecting a repeat of the Battle of Washita River, Custer ignored contrary intelligence or did not seek it out. In the 1879 Battle of Isandlwana, during the Anglo Zulu War, a Zulu army wiped out a British army equipped with the most advanced weapons and tactics of the age. This victory at Isandlwana led a previously unengaged Zulus unit, Undi Corps under Prince Dabulamanzi kaMpande, to believe they would easily wipe out the British defenders in the Battle of Rorke's Drift with ferocity and sheer numbers and so attacked the location in violation of orders from King Cetshwayo kaMpande. Instead, the British, who used sensible tactics and concentrated their firepower as much as possible, won the battle and killed 351 confirmed Zulu men, with another 500 wounded.
20 ғасыр
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Серб және Колубара шайқастары Австро-Венгрия монархиясы үшін апатты жеңіліс болып саналды. Олардың артық сенімділігі және серб армиясын төмен бағалауы Сербия кампаниясын екі жылға кешіктірді. Екінші Қытай-Жапон соғысында Пинсинггуан шайқасы болды. Жапондықтар қарсыластарына қарсы бірқатар жеңіске жеткеннен кейін, артық сенімділікке беріліп, қарапайым сақтық шараларын қабыланбады. Италияның Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы (1940) Ливияда (1922-1932), Эфиопияда (1935-1936), Испанияда (1936-1939) және Албанияда (1939) жеңіске жеткеннен кейін болды. Бұл фашистік режимге Ұлыбританияға қарсы жаһандық соғыста жеңіске жете алатыны туралы иллюзия берді. 1941 жылы Гитлердің Кеңес Одағына шабуыл жасау туралы шешімі – апатты қадам болды. Ол кеңес әскерінің қарсы тұру қабілетін бағаламады және Польшаға шабуыл мен Франция шайқасында қолданылған тактиканың сәттілігіне сенеді. Жеңіске сенімді немістер қысқы жағдайға немесе распутицаға (балшық маусымына) тап болатынын ескермеді. Нәтижесінде, 1941 жылдың 5 желтоқсанында кеңес территориясындағы неміс шабуылы тоқтатылды. Жапонияның 1941 жылдың 7 желтоқсанында Перл-Харборға шабуыл жасау туралы шешімі. Бұл Бірінші Қытай-Жапон соғысында, Рус-Жапон соғысында және Бірінші дүниежүзілік соғыста жеңіске жеткеннен кейін, сондай-ақ Екінші Қытай-Жапон соғысындағы алғашқы жеңістерден соң жасалды. Шындығында, шабуыл тактикалық тұрғыдан сәтті болғандай көрінді, бірақ стратегиялық тұрғыдан апатты болды. АҚШ Тынық мұхиты флоты салыстырмалы түрде аз зақымдалды, ал әскери кемелер теңізде болды. Шабуыл кезінде отын қоймасы сияқты маңызды жағалау базалық объектілерге назар аударылмады, олардың жойылуы флот операцияларын бірнеше айға тоқтатуы мүмкін еді. Ең бастысы, жапондық дипломатиялық хабарлама американдық үкіметке шабуыл басталғаннан кейін ғана жеткізілді. Американдықтарды әлсірету мақсатымен жасалған шабуыл, керісінше, жапондарды жеңіске жеткізетін ашулы қарсы шабуылға ұшырады. Мысыр президенті Гамал Абдель Насер Суэц дағдарысы кезінде Мысыр қарулы күштері Израиль, Ұлыбритания және Франция күштерін жеңді деп сенді, бірақ шындығында, шешуші фактор АҚШ-тың қысымы болды. Бұл Насерге өз күштерінің күшін арттырып көрсетті, сондықтан алты күндік соғыс басталғанда, Мысыр Израильдің шабуылына қарсы тұра алады деп сенді. Алайда, бұл артық сенімділік, сондай-ақ Иордания мен Сирияны соғысқа тартқан жалған «жеңіс» туралы хабарлар, Израиль араб күштерін жеңіп, олардың аумағын басып алғандықтан, оның құлдырауына себеп болды.
The battles of Cer and Kolubara during the First World War were considered disastrous defeats for the Austro Hungarian Monarchy, whose overconfidence and underestimation of the Serbian Army eventually led to a two year delay in the Serbian Campaign. The Battle of Pingxingguan during the Second Sino Japanese War between Japan and China. After a series of easy victories against their opponents, the overconfident Japanese failed to take elementary precautions. Italy's entry in WW2 (1940) followed a series of victories in Libya (1922 1932), Ethiopia (1935 1936), Spain (1936 1939), and Albania (1939), which gave the Fascist regime the illusion of being able to win a global war against Britain. The catastrophic decision by Hitler to invade the Soviet Union in 1941 underestimated Soviet military resilience and counted on the success of the tactics used in previous campaigns, such as the Invasion of Poland and the Battle of France. Confident of victory, the Germans did not count on getting caught in a Russian winter or rasputitsa (mud season). As a result, the German offensive in the Soviet Union was halted on December 5, 1941. Japan's decision to attack Pearl Harbor on December 7, 1941. This followed wins in the First Sino Japanese War, the Russo Japanese War and the First World War, and early victories during the Second Sino Japanese War. As it turned out, the attack appeared tactically successful, but was strategically disastrous with the US Pacific Fleet damaged to a relatively superficial degree, with its carrier groups out at sea while vital shore base facilities were ignored in the attack such as its fuel storage, whose destruction could have crippled fleet operations for months by itself. More significantly, with the corresponding Japanese diplomatic communication being too slow to process and present to the American government until after the attack began, the attack, intended in part to demoralize the Americans, provoked instead an infuriated retaliation that would ultimately defeat Japan. Gamal Abdel Nasser, President of Egypt, believed that during the Suez Crisis, the Egyptian Armed forces had defeated the combined forces of Israel, the United Kingdom and France, when in reality it was the pressure from the United States which was the decisive factor. This gave Nasser an inflated view of the strength of his forces, so when the Six Day War started, he believed that Egypt would be able to defend itself against Israel's advance. However, this overconfidence, as well as false "victory" reports which brought Jordan and Syria into the war, proved to be its downfall as Israel managed to defeat the Arab forces and conquered their territory as well.