Кіріспе
Лондон метрополитенінде жүретін жолаушылар пойыздары – Лондон метрополитенінің құрамына кіретін электрлі бірнеше бірлік пойыздар. Олар екі түрде болады: кішкентай, терең деңгейдегі түтік тәрізді пойыздар және британдық магистральдық пойыздармен шамалас үлкен, жер астындағы пойыздар. Екеуі де стандартты рельстермен жүреді. Жаңа пойыздар мүмкіндігінше көп тұрақты жолаушыға арналған және вагондарға жылдам қол жеткізуге ыңғайлы етіп жасалған. Алғашқы жер асты жолаушылар тасымалы 1863 жылы Метрополитен темір жолының бу локомотивтерімен газбен жарықтандырылған ағаш вагондарды тартуымен басталды, бұл вагондар күзетшінің бөлімшесінен тежелді. 1890 жылы Сити және Оңтүстік Лондон темір жолы әлемдегі алғашқы терең деңгейлі түтік тәрізді темір жолын ашты, онда кішкентай терезелері бар вагондарды тартқан электр локомотивтері пайдаланылды, олар "жабық бөлмелер" деп аталды. 20 ғасырдың басында ашылған басқа түтік тәрізді темір жолдар "қақпалы құрам" деп белгіленген электрлі бірнеше бірлік пойыздарды пайдаланды, себебі вагондардың әр шетіндегі торлы қақпалар арқылы оларға кіруге болады. Бұрынғы темір жолдар 1907 жылға дейін өз желілерінің жер асты бөлімдерін электрлендірді. Пневматикалық жылжымалы есіктер 1919 жылы түтік тәрізді пойыздарда, ал 1930 жылдардың соңында жер асты пойыздарында қолданысқа енгізілді. 1960 жылдардың басына дейін Метрополитен желілерінде Рикмансворттан тыс аймақтарда электр локомотивтері бу локомотивтерімен алмастырылды. Виктория желісі 1960 жылдардың соңында автоматты пойыз жүргізу (ATO) жүйесімен ашылды, ал күзетшісі бар соңғы пойыздар 2000 жылы жүріп өтті. 2013 жылдан бастап Орталық, Юбилей және Солтүстік желілері де ATO түрлерін пайдаланады, соңғы екеуі TBTC (таратуға негізделген пойызды басқару) деп аталатын жүйені қолданады. Ескі жер асты пойыздары 2010 және 2017 жылдар аралығында жаңа кондиционерленген S құрамымен ауыстырылды, ал қазіргі уақытта Bakerloo және Piccadilly желілерінде 1972 және 1973 жылғы құрамдарды ауыстыру мәселесі қарастырылуда. Оларды "Лондонға жаңа түтік" (New Tube for London) алмастырады.
London Underground rolling stock includes the electric multiple unit trains used on the London Underground. These come in two sizes, smaller deep level tube trains and larger sub surface trains of a similar size to those on British main lines, both running on standard gauge tracks. New trains are designed for the maximum number of standing passengers and for speed of access to the cars. The first underground passenger services started in 1863 when the Metropolitan Railway opened using steam locomotives hauling gas lit wooden carriages, braked from a guards' compartment. In 1890, the City and South London Railway opened the world's first deep level tube railway, using electric locomotives pulling carriages with small windows, nicknamed "padded cells". Other tube railways opened in the early 20th century using electric multiple units known as 'gate stock', as access to them was via lattice gates at each end of the car. The earlier railways had electrified the underground sections of their lines by 1907. Pneumatic sliding doors were introduced on tube trains in 1919 and sub surface trains in the late 1930s. Until the early 1960s an electric locomotive was exchanged for a steam locomotive on Metropolitan line services beyond Rickmansworth. The Victoria line opened in the late 1960s using automatic train operation (ATO), and the last trains ran with a guard in 2000. as of 2013, the Central, Jubilee, and Northern lines also use forms of ATO, the latter two using a system called TBTC (transmission based train control). The older sub surface trains were replaced between 2010 and 2017 by new air conditioned S Stock, and the replacement of the 1972 Stock and the 1973 Stock on the Bakerloo and Piccadilly lines respectively is currently under consideration. They will be replaced by the New Tube for London.
Аудандық темір жол
Алғашқы қызметтерді Метрополитен темір жолы жүргізді. 1871 жылы Аудандық теміржол өз қызметтерін Метрополитендік А класты локомотивтермен, олар бұрыннан қолданыста болған, ұқсас локомотивтермен бастады. Алғашында 20 локомотив жеткізілді, ал 1905 жылы Аудандық теміржолда 54 локомотив болды. 1907 жылы теміржол электрленгеннен кейін, барлық булы локомотивтердің алтауынан басқасы сатылды. 1925 жылы екі локомотив ведомстволық пайдалану үшін қалдырылды.
Метрополитен темір жолы
Туннельдегі түтін мен бу туралы алаңдаушылық желі ашылғанға дейін "қызыл кірпіш" деп аталған тәжірибелік локомотивпен сынақтарға әкелді, оған Fowler's Ghost деген лақап ат қойылған. Бұл сәтсіз аяқталды, ал алғашқы қоғамдық пойыздар кең табанды GWR Metropolitan Class конденсациялық 2-4-0 танк локомотивтерімен тасымалданды, оларды Дэниел Гуч жасаған. Олардан кейін стандартты табанды Great Northern Railway локомотивтері, сосын Metropolitan Railway-дің өзінің стандартты табанды локомотивтері келді. Барлық локомотивтер танк типтес болды және әліпбидің әріптерімен жіктемеленді. Алғашында 1864 жылы он сегіз А класты (4-4-0) тапсырыс берілді. 1870 жылға қарай барлығы қырық төрт локомотив салынды. 1885 жылы жақсартылған үлгісі тапсырылды және жиырма екі B класты локомотив жасалды. 1891 жылдан бастап Бейкер-стриттен елге қарайғы желіде жұмыс істеу үшін көбірек локомотивтер қажет болды. 1891 жылы төрт C класты (0-4-4) және 1894 жылы алты D класты (2-4-0) алды. 1896 жылдан 1901 жылға дейін осы желіде А класын ауыстыру үшін жеті E класты (0-4-4) локомотив салынды. 1901 жылы Met сонымен қатар төрт F класты (0-6-2) алды, бұл E класының жүк тасымалына арналған нұсқасы. Бұл жаңа локомотивтердің барлығында Финчли-роудтың оңтүстігінде жұмыс істеуге қажетті конденсациялық жабдықтар болмады. Көбірек қуатты локомотивтердің қажеттігіне байланысты 1915 жылы төрт G класты (0-6-4) локомотив келді, олар Metropolitan Railway тарихымен байланысты адамдар мен жерлердің аттарымен аталады. 1920 жылы экспресс жолаушылар тасымалы үшін сегіз H класты (4-4-4) локомотив салынды, олар C және D кластарын алмастырды. 1925 жылы алты жүк K класты (2-6-4) локомотив келді. Бұл локомотивтер Финчли-роудтың оңтүстігінде жүруге жарамсыз болды.
Лондон жолаушылар көлігі басқармасы
1937 жылдың қарашасында Метрополитен темір жолының G, H және K класындағы бу локомотивтері Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолына (LNER) берілді. LNER барлық жүк тасымалын өз мойнына алды және Рикмансворттан солтүстікке қарай жолаушылар пойыздарын бу локомотивтерімен тартуға жауапкершілік алды. 1940 жылдардың басында олар бұрынғы Ұлы Орталық темір жолы локомотивтерімен, енді LNER A5 класына жатқызылған, ауыстырылды. 1948 жылы олар LNER L1 локомотивтерімен алмастырылды. Тағы он жыл өткен соң, L1 локомотивтері British Railways-тің Лондон Мидленд аймағына бірлескен желінің берілуіне байланысты, бұрынғы LMS локомотивтерімен ауыстырылды. Электрлендіру және А-Сток электрлік пойыз құрамының енгізілуінен кейін 1961 жылы жолаушылар пойыздарында бумен жұмыс тоқтатылды.
Электрлік локомотивтер
1890 жылы Сити және Оңтүстік Лондон темір жолы ашылды, онда вагондарды электр локомотивтері сүйреп жүрді. Бастапқыда локомотив орташа есеппен үш вагонды тарта алатын, пойыздар ауа тежегіштерімен жабдықталған, олардың резервуарлары Стоквеллде толықтырылды. Алғашқыда 14 локомотив салынды, жақын арада олардың саны көбейтілді. 1900 жылы темір жол кеңейтілгенде, жақсартылған үлгідегі тағы 30 локомотив салынды, ал бірінші буынның 10 локомотиві қайта жаңартылды. 1923 жылы темір жол қайта құру және туннельді кеңейту үшін жабылды, ал желі жаңадан салынған Стандарттық модельдегі электрлік көп бірліктерді пайдалана отырып қайта ашылды. 1900 жылы Лондонның Орталық темір жолы ашылғанда вагондарды электр локомотивтері тартты. Дегенмен, 44 тонналық локомотивтердің 34 тонналық серпімді салмағы жоғары болды, бұл жер бетінде сезілетін шу мен дірілдерге себеп болды. 1902–03 жылдары вагондар Чикагодағы Франк Спраг әзірлеген басқару жүйесін пайдалана отырып, көп бірліктерге айналдырылды. Аудандық темір жол электрленген жер асты желілерінде электр локомотивтерін пайдаланды, олар электрленбеген учаскелерде бу локомотивтерімен ауыстырылды. 1905 жылы он локомотив салынды, олар жұптармен жұмыс істеді, бастапқыда Эрлс-Корт пен Мэншн-Хаус арасындағы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының жолаушылар пойыздарын сыртқы шеңбер маршрутында тасымалдау үшін қолданылды. 1910 жылдан бастап Лондон, Тилбери және Саутхенд темір жолының пойыздары Ауданға дейін ұзартылды, бу локомотивтері Баркингте электр локомотивтерімен ауыстырылды. Бұл локомотивтер 1939 жылы қызметтен алынғаннан кейін жойылды. Сол сияқты, Метрополитен темір жолының электр локомотивтері дәстүрлі вагон паркімен бірге пайдаланылды. Сыртқы қалалық маршруттарда Бейкер-стрит басында электр локомотиві пайдаланылды, ол маршрут бойында бу локомотивімен ауыстырылды. Алғашқы он локомотивтің орталық кабинасы болды және олар «түйе мүйізділер» деп аталды, олар 1906 жылы пайдалануға берілді. Бір жылдан кейін екі басында жүргізуші орынды және қорап тәрізді дизайны бар тағы он локомотив келді. 1920 жылдардың басында олардың орнына қуаттырақ бірліктер орнатылды. Локомотивтер 1961 жылы Амершемге электрленгеннен кейін жолаушылар қызметінен алынды, бірақ үш локомотив маневрлік локомотив ретінде сақталды.
Көлік
1863 жылы Метрополитен темір жолы газбен жарықтандырылған ағаш вагондармен ашылды. Жарықтандыру газ арқылы жасалды – бірінші сыныптағы вагондарда екі шам, екінші және үшінші сыныптарда бір шам болды. Бастапқыда вагондарды пойыздың алдыңғы және артқы бөлігіндегі күзетшілердің бөлімшелерінен басқарылатын ағаш төсектермен тежеді, бұл ерекше иіс шығарды. Метрополитен және Округтік темір жолдары 20-ғасырдың басында электрленгенге дейін локомотивтермен тартылатын вагондарды ғана пайдаланды. Округтік темір жолы барлық вагондарын электрлік көп бірліктермен ауыстырды. Метрополитен сыртқы қалалық бағыттарда локомотивтермен тартылатын вагондарды пайдалана берді, онда Бейкер-стрит соңындағы электр локомотиві жол бойында бу локомотивімен ауыстырылды. 19-ғасырдың соңында жақсы серпілумен, бумен жылытылатын, автоматты вакуумды тежегіштермен, электр жарығымен және барлық сыныптардағы жұмсақ орындықтармен жабдықталған вагондар пайда болды. 1890 жылы ашылған Сити және Оңтүстік Лондон темір жолының электр локомотивтері үш вагонды тартты. Бастапқыда кішкентай терезелермен жабдықталған оларға тез арада "жабық бөлме" деген лақап ат қойылды. 1923 жылы желі қайта жаңартылғанда олар стандартты құбырлы вагондармен ауыстырылды. Орталық Лондон темір жолы 1900 жылы ашылғанда қысқа мерзімге вагондарды пайдаланды, бірақ 1902-1903 жылдары олар көп бірліктерге айналдырылды. 1910 жылы Метрополитен магистраліне "Дредноуттар" деген лақап атпен жаңа вагондар енгізілді. Екі топтамаға қосымша ақы төлеу арқылы қызмет көрсететін Пуллман вагоны қосылды. Оларда әбдетхана және бумен жылыту жүйесі болды. 1925 жылы электрлік жылыту орнатылды. Лондон метросындағы барлық вагондар 1960 жылдардың басында А-типті көп бірліктермен ауыстырылды.
Жер асты электрлік көпқабатты агрегаттары
1933 жылға дейін жер асты желілерін екі компания басқарды: District Railway және Metropolitan Railway. Circle желісі екеуінің бірігіп жұмыс істеуімен пайдаланылды, алайда 1926 жылдан бастап Metropolitan көбінесе қызметтерді атқарды.
Аудандық темір жол
1903 жылы округ Елинг пен Саут-Харроу арасындағы ашылмаған желіде әртүрлі басқару және тежеу жүйелерімен жабдықталған екі жеті вагондық пойызды сынақтан өткізді. Вагонға кіру үшін аяғында торлы қақпалары бар платформалар және вагон қабырғаларында қолмен ашылатын жылжымалы есіктер болды. Кейіннен кейбір прицептік вагонға басқару құралдары орнатылды, ал екі және үш вагондық пойыздар Милл Хилл Паркінен (қазіргі Актон Таун) Хаунслоу Тауны мен Саут-Харроуға, содан кейін Уксбриджге дейін 1925 жылға дейін жүріп тұрды. 1903 жылы округтік темір жолы 60 × 7 вагондық электр пойыздарына тапсырыс берді. Көлік құралдарының үштен бірі Англияда, ал қалғаны Бельгия мен Францияда жасалды, ал электр жабдықтары Элинг Коммуналдық Шеберханасына келгеннен кейін орнатылды. Вагонға кіру жылжымалы есіктер арқылы жүзеге асырылды, ортасында екі есік және әр жағында бір есік болды. Бірінші және үшінші класс жолдары электр жарығы бар ашық залдарда ұйымдастырылды. Үшінші класс орындықтары ратанмен, ал бірінші класс орындықтары плюшпен қапталған. 1906 жылдан бастап стандартты құрам алты вагонды құрады, моторлық және прицептік вагонның саны тең болды және екі немесе төрт вагондық құрамда пик сағаттан тыс уақытта жүрді. 1910 жылға қарай округқа қосымша жылжымалы құрам қажет болды және көбінесе болаттан жасалған вагонға тапсырыс берілді. Алғашқы партия 1911 жылы келді, содан кейін 1912 жылы басқа өндірушіден, бірақ ұқсас дизайнмен. 1914 жылы бұрынғы үлгілердегі клерсторидің орнына эллипстік шатыры бар вагон келді. 1920 жылы округке қазіргі автопаркпен үйлеспейтін, әр жағында үш қолмен ашылатын екі жақты жылжымалы есігі бар жаңа вагон жеткізілді. 1923 жылы 1904–1905 жылдардағы кейбір вагонды жарамсыз деп тану үшін елу моторлық вагонға тапсырыс берілді. 1926 жылы округтік темір жолы жылжымалы құрамын әліпби әріптерін пайдаланып жіктеді, алғашқы прототип А тобы, өндірістік вагон B тобы және т.б. деп белгіленді. Сол жылы екі вагон тобы құрылды. Басты пойыз 101 жаңа вагоннан, 1910–14 және 1923 жылдары салынған болаттан жасалған вагоннан қайта жабдықталған вагоннан және ағаштан жасалған вагоннан өзгертілген прицептерден тұрды. Актон Таунынан Оңтүстік Актонға, Оңтүстік Харроуға және Хаунслоуға шаттл қатынасын қамтамасыз ететін өзгертілмеген "жергілікті вагонның" шағын тобы болды.
Метрополитен темір жолы
Электрлік көпқұрамды пойызға алғашқы тапсырыс 1902 жылы Metropolitan Amalgamated компаниясына 50 тіркеме және 20 моторлық вагонға, Westinghouse жабдықтарымен берілді, олар 6 вагондық пойыз ретінде жүріп тұрды. Бірінші және үшінші сыныпты орындықтар ашық салонды вагондарда болды, ал екінші сынып Met компаниясынан алынып тасталды. Кіру ашық торлы қақпалар арқылы жасалды және пойыз бірліктері шың сағаттарда 3 вагондық құрамда жүруге бейімделді. Hammersmith & City желісіндегі бірлескен қызмет үшін Met және Great Western Railway компаниялары Thomson Houston жабдықтарымен жиырма алты вагондық пойыз сатып алды. 1904 жылы Met компаниясы тағы 36 моторлық вагон және 62 тіркемеге тапсырыс берді, сондай-ақ тағы 20 моторлық вагон мен 40 тіркеме алу опциясын да қарастырды. Westinghouse жабдықтарындағы мәселелер опцияны пайдаланғанда Thomson Houston жабдықтарын таңдауға және қуаттырақ моторларды орнатуға әкелді. 1918 жылға дейін күшті қозғалтқыштары бар моторлық вагондар үш тіркемемен бірге дөңгелек бағыттарында пайдаланылды. Жер үстінде жұмыс істегенде ашық торлы қақпалар қиындық тудырды, сондықтан 1907 жылға дейін барлық вагондарда қақпалар вестибюльдермен ауыстырылды. Екі соңғы есіктен ғана кіруге болатындықтан, қысқа дөңгелек бағыттарында қиындықтар туды, сондықтан 1911 жылдан бастап орталыққа жылғатын есіктер орнатылды. 1906 жылдан бастап, Ashbury богилерінің бір бөлігі кабиналар, басқару жабдықтары және моторларды орнату арқылы көпқұрамды бірліктерге айналдырылды. 1910 жылы екі моторлық вагонның екі басында да жүргізуші кабиналары болды. Олар Uxbridge South Harrow шатлында жұмыс істеуді бастады, ал 1918 жылы Addison Road шатлына ауыстырылды. 1925 жылдан 1934 жылға дейін бұл көліктер Watford және Rickmansworth арасында пайдаланылды. 1913 жылы 23 моторлық вагон және 20 тіркемеге, соңы мен ортасында жылғатын есіктері бар салонды вагондарға тапсырыс берілді. Олар дөңгелек бағыттарында, соның ішінде East London желісі арқылы New Cross қаласына жаңа электрлік бағытта жұмыс істеуді бастады. 1921 жылы 20 моторлық вагон, 33 тіркеме және 6 бірінші сыныпты басқару тіркемелері қабылданды, олардың әр жағында үш жұп қос жылғатын есіктер болды. Бұл жүйелер дөңгелек бағыттарына енгізілді. 1927 және 1933 жылдар арасында Metropolitan Carriage & Wagon және Birmingham Railway Carriage & Wagon компаниялары Baker Street және City қалаларынан Watford және Rickmansworth қалаларына электрлік бағыттарда пайдаланылатын көпқұрамды бірліктерді партиялар бойынша жасады. Алғашқы тапсырыс тек моторлық вагондарға арналған болды; жартысы Westinghouse тежегіштерімен, Metropolitan Vickers басқару жүйелерімен және төрт MV153 моторларымен жабдықталған, олар богилі тіркемелермен жұмыс істейтін моторлық вагондарды ауыстырды. Қалған моторлық вагондар да сондай-ақ моторлық жабдықтармен жабдықталған, бірақ вакуумдық тежегіштерді пайдаланды және 1920/23 жылғы Dreadnought вагондарын түрлендіріп "MV" бірліктерін құрды. 1929 жылы "MW" құрамына "MV" машиналарына ұқсас 30 моторлық вагон және 25 тіркеме тапсырыс берілді, бірақ Westinghouse тежегіштерімен. 1931 жылы "MW" құрамының тағы бір партиясына тапсырыс берілді, бұл жолы Birmingham Railway Carriage & Wagon Co компаниясынан. Бұл 8 вагондық 7 пойыз жасауға мүмкіндік берді және бұрынғы "MV" пойыздарының ұзындығын 8 вагонға дейін ұлғайту үшін қосымша тіркемелерді қамтыды. Бұл вагондар GEC WT545 моторларымен жабдықталған, және MV153 моторларымен бірге жұмыс істеуге арналған болса да, тәжірибеде жақсы нәтиже бермеді.
Лондон жолаушылар көлігі басқармасы
1933 жылы Метрополитен және округтік теміржолдары басқа жер асты теміржолдарымен, трамвай компанияларымен және автобус операторларымен біріктіріліп, Лондон жолаушылар көлігі кеңесін (LTPB) құрды. 1934 жылы тоқсан бұрынғы Метрополитен теміржолы вагондары Circle Stock құрастыру үшін жаңартылды. Олардың көбі 1921 жылы жасалса да, кейбіреулері ескірек болды. Моторлары ауыстырылды және вагондар қызыл және кремі түске боялды. Метрополитен магистральдық желісінде 1927–33 жылдары салынған бірнеше бөлімді құрамның үш үйлесімсіз түрі болды, және олар Вестингхаус тежегіштері орнатылғаннан кейін 9 × 8 вагондық және 10 × 6 вагондық пойыздарға құрастырылды. Кейбір вагондар қайта өңделді. LTPB, аудандық теміржолдың бірнеше рет жіктеу жүйесін жалғастыра отырып, оларды T Stock деп белгіледі. 1932 жылы Апминстерге дейінгі аудандық теміржол электрлендіріліп, жаңа көліктер сатып алынды. Осыған ұқсас вагондар Метрополитен желісін Баркингке дейін кеңейтуге және тез нашарлап бара жатқан алғашқы ағаш тіркемелердің кейбірін ауыстыруға тапсырыс берілді. 1935–40 жылдардағы жаңа жұмыстар бағдарламасы бойынша аудан желісінің көпшілігіне электропневматикалық тежегіштер мен ауамен жұмыс істейтін есіктер орнатылды, олар Q Stock аталды және қалған ағаш вагондарды жоюға мүмкіндік берді. Қайта құруға жарамсыз автокөліктердің бірнешеуі өздерінің қолмен жұмыс істеген есіктерін сақтады, олар H Stock деп аталды және 1957 жылға дейін жұмыс істеді. 1905 жылдан бастап Хаммерсмит және Сити желісінде Мет пен GWR бірлескен акциясы бастапқыда 4 және 6 вагондық формацияларда жұмыс істейтін O Stock-ымен ауыстырылды, ол 1937 жылдан бастап қызметке кірісті. Алайда, пойыз толығымен автокөліктерден жасалды, бұл электрмен қамтамасыз ету мәселесін тудырды, сондықтан 1938 жылдан бастап тіркемелі вагондар қосылды. P Stock компаниясына барлық қалған Метрополитенді бірнеше бірліктерді ауыстыруға бұйрық берілді. 1939 жылдың шілдесінен бастап алты және сегіз вагондардан тұратын пойыздарда жүретін 3 вагондар мен 2 вагондардан тұратын пойыздар жеткізілді. Сегіз вагондық құрамға екі тіркеме кірді, бірақ олар электрмен жабдықтауды жақсартқаннан кейін кейінірек автокөліктерге айналдыруға мүмкіндік береді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін R Stock, жаңа вагондардан және 1938 жылы салынған Q Stock тіркемелерінен құралды, District желісінде қалған пойыздарды қолмен жұмыс істейтін жылжымалы есіктермен алмастырды. Жаңа пойыздар 1949–1959 жылдар аралығында салынды, ал 1952 жылдан кейін пойыздар салмақты үнемдеу үшін алюминийден жасалды. Бір пойыз эксперимент ретінде боялмаған және сәтті деп саналды, сондықтан 1963–68 жылдар аралығында пойыздар боялмаған немесе сәйкес келетін ақ немесе сұр боялған. Бұрынғы аудандық теміржолдың F Stock-ының бірқатары Метрополитен желісінде пайдалануға берілді. Бұл негізінен жартылай жылдам Харроу және Уксбридж қызметтерін орындады, бірақ олар Шығыс Лондон желісінде төрт вагондық жиынтық ретінде өзгертілді. Бұл трансферт Circle Stock-тың орнын O және P Stock-тың 5 вагонымен ауыстыруға мүмкіндік берді. 1955 жылдан кейін бұл пойыздарда сүйреуді басқару жабдығы ауыстырылды және вагондар CO және CP Stock деп тиісті түрде қайта белгіленді. 1959 жылы Амершам электрлендіру жобасы басталғанда Лондон көлігі 248 вагондарға тапсырыс берді, T Stock-ты және қалған локомотивпен тартылған пойыздарды ауыстыру үшін A60 Stock. 1962–63 жылдары Uxbridge қызметінде F және P Stock пойыздарын ауыстыру үшін A62 Stock-тың тағы жиырма жеті пойызы салынды. Олар 4 вагондардан тұратын пойыздар ретінде орналастырылды, олар төрт немесе сегіз вагондық пойыздар ретінде жұмыс істей алатын. Төрт вагондық бөлімше Чешем шаттлында және 1977 жылдан бастап Шығыс Лондон желісінде жұмыс істеді. 1960 жылдардың басында Метрополитеннен Округ желісіне CO/CP Stock-ты беру Q Stock-тың бір бөлігін жоюға мүмкіндік берді. 1968 жылы Хэммерсмит және Сити және Circle желілерінде CO/CP Stock-ты ауыстыру үшін 35 алты вагондық пойыздарға тапсырыс берілді. Олар екі бөлімшеден тұрды, бір шетінде ғана жүргізуші кабинасы бар және әдетте үш жұп болып жұмыс істейді. Бұл пойыздар C69 Stock деп аталды. District желісіндегі қалған CO/CP және R Stock 1970 жылдардың соңында жаңа пойыздармен ауыстырылды. Эджвар Роуд тармағында платформа ұзындығына байланысты қысқа пойыз қажет болды, сондықтан C Stock бірліктерінің көбірек саны қолданылды. District желісінің қалған бөлігі ұзын пойыздарды пайдалана алатындықтан, 1979–1983 жылдар аралығында жаңа D Stock пойыздары енгізілді.
Ертедегі пойыздар
Бірінші түтік темір жолы, Сити және Оңтүстік Лондон темір жолы, 1890 жылы вагондарды тартатын электр локомотивтерімен ашылды. 1898 жылы Ватерлоо және Сити темір жолы электрлік көп бірліктерді пайдалана отырып, жұртшылыққа ашылды. Әрбір төрт вагонды пойыздың екі тіркеме вагоны және екі моторлы вагоны болды, оларды екі вагоннан тікелей басқаруға болатын. Төрт вагонды пойыз 204 орындыққа ие болды, кіру вагон шеттеріндегі жылжымалы есіктер арқылы жасалып, қақпамен қоршалған платформаға алып шықты. 1900 жылы Лондонның Орталық темір жолы ашылғанда вагондарды ауыр электр локомотивтері тартты, бұл жер бетінде сезілетін діріл тудырды. 1903 жылы 64 моторлы вагон жеткізілді және вагондар Чикагодағы Франк Спраг әзірлеген басқару жүйесін қолдана отырып, көп бірліктерге қайта құрылды. Бастапқыда 168 вагон болды, әрқайсысының ұзындығы 45 фут (14 м), олар Ватерлоо және Сити темір жолындағыдай, жылжымалы есіктер арқылы қақпалы платформаға кіре алатын. 48 жолаушыға арналған орындықтар негізінен бойлық орналасқан, ал тұрғандар үшін белдіктер қарастырылған. Ұлы Солтүстік және қалалық темір жолы Ұлы Солтүстік темір жолынан (GNR) Финсбери паркінен қалаға, Мургейттегі аялдамаға дейін бағытталған негізгі желілік пойыздарды қабылдау үшін салынған. Алайда GNR пойыздарға Финсбери паркі станциясын пайдалануға рұқсат бермеді, сондықтан станцияның астында платформалар салынды. Желідегі қоғамдық қызмет 1904 жылы британдық Thomson Houston ұсынған басқару жабдығы бар үлкен электрлік көп бірліктерді пайдалана отырып басталды. Лондонның Жер асты Электр Темір Жолдары Компаниясы 1902 жылдың сәуір айында америкалық Чарльз Йеркс құрған, үш лондондық түзілген желіні салу және басқару үшін құрылған: Чарринг-Кросс, Эустон және Хэмпстед темір жолы (қазіргі Солтүстік желісінің бөлігі), Бейкер-Стрит және Ватерлоо темір жолы (Бейкерлу желісі) және Ұлы Солтүстік, Пикадилли және Бромптон темір жолы (Пикадилли желісі). Бұл түтік желілерін қуатпен қамтамасыз ету үшін Лотс-роудқа, Челси ағысының жанына электр станциясы салынды. Үш желіге ұқсас электрлік көп бірліктер Америкадан, Франциядан және Венгриядан, әрі "Gate Stock" деп аталды, себебі вагондарға кіру әр шеттегі торлы қақпалар арқылы жасалатын. Моторлы вагондар, тіркемелер және басқару тіркемелері екіден алты вагонға дейін пойыз құрады, моторлы вагондар сыртқы шеттерінде орналастырылған. Олардың ішінде жүргізушінің артында толық көлемде басқару бөлімшелері болды, ал тіркеме вагондарда 50-ге жуық адам отыратын. Қақпашылар бұрандалы тұтқамен қақпаларды ашып, пойыз жақындаған сайын әр станцияны жариялап тұрды. Арғы қақпашы барлық қақпалар жабылғанда қоңырау шалып, әр қақпашы пойыз бойымен дауысты жеткізді, ал алдыңғы қақпашы жүргізушіге жолға шығуға рұқсат бергенше соңғысы да соңырады. 1914 жылы Бейкерлу желісін Паддингтонға дейін ұзарту үшін тағы бірнеше пойыз сатып алынды. Осы вагондарға тез кіру үшін қақпашылар бақылайтын ішкі аула есіктері болды. 1915 жылдан бастап Бейкерлу Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолымен (LNWR) Квинс Парктегі түйісуге дейін ұзартылды, ал Бірінші дүниежүзілік соғыстың қиындықтарына байланысты вагондар Пикадилли желісінен ауыстырылды. 1917 жылдан бастап түтік пойыздары Лондонның Орталық темір жолының моторлы вагондарын пайдаланды, олар Элингке аяқталмаған ұзарту үшін салынған. Бұл 1920 жылы ұзарту ашылғанда және LNWR-ге екі үшін үш бөлігі тиесілі Watford Joint Stock келгенде қайта оралды. Төрт және алты вагонды пойыздар құрылды, бақылау бөлімшесі арқылы апаттық өту жолы болғандықтан, түтік пойызының ортасында моторлы вагонға рұқсат берілді. Вагонның екі жағында да үш кіреберіс есік болды. 1919 жылы Пикадилли желісі үшін пневматикалық жылжымалы есіктері бар вагондар тапсырылды. Қақпашылар қажет болмады, ал бұл пойыздарды жүргізуші мен екі күзетші басқаратын. Ашық есік алғашқыда семафорлы қолмен көрсетілді, бірақ олар оңай зақымдалды, ал 1923 жылы есіктердің жабық екенін растайтын кілтілер енгізілді.
Стандартты қор
1920 жылдары City & South London және Hampstead желілері кеңейтілді. City & South London темір жолының туннельдері басқа желілердің диаметріне келтіріліп қайта жаңартылды, солтүстікке қарай Камден Таунда Hampstead желісімен, ал оңтүстікке Морденге дейін созылды. Hampstead желісі Эджварға және оңтүстікке Кеннингтонда City & South London желісімен қосылатын жерге дейін кеңейтілді, бұл 1926 жылы ашылды. Жаңадан салынған City & South London және кеңейтулерде пайдалану үшін жаңа пойыз құрамы қажет болды, сондықтан 1922 жылы бес өндірушіден алты прототиптік вагондарға тапсырыс берілді. Шуды азайтуға назар аударылып, әр жағында 1 метрлік пневматикалық есіктер орнатылды. Осы жұмыстардың нәтижесінде 1923 және 1934 жылдар аралығында алты өндіруші 18 партияға бөліп, барлығы 1460 Standard Stock вагонын жасады. Сериялық өндіріс 1923 жылы басталды. Hampstead желісі осы вагондардың алғашқыларын 1923 жылдың соңында алды. Моторлы вагондарда қозғалмалы доңғалақты (bogie) бөлігінің үстінен орталық дәлізбен жабдықталған басқару бөлімі және 30 орын болды. Прицепті вагондарда 48, ал басқару прицептерінде 44 орын бар, олар көлденең және бойлық орындықтармен жабдықталған. Бастапқыда пойыз экипажы үш адамнан – жүргізушіден және екі күзетшіден тұрды. 1928 жылы ауамен жұмыс істейтін есіктердің тиімділігі дәлелденгеннен кейін, пойызды екі адамнан тұратын экипажпен басқаруға мүмкіндік беретін өзгерістер енгізілді. 1926 және 1928 жылдар аралығында Central London вагондары ауа есіктеріне ауыстырылды және Piccadilly және Bakerloo желілеріндегі Gate Stock вагондарын ауыстыру жоспарланды. Жаңа вагон жасаудың құны ескі вагонды жаңартудан сәл ғана қымбат болғандықтан, жаңа вагондарға тапсырыс берілді. 1929 және 1930 жылдары жеткізілген бұл вагондар Piccadilly желісінен 1929 жылдың маусымында Gate Stock вагондарын толығымен алып тастауға мүмкіндік берді. Соңғы Gate Stock пойзы 1930 жылдың 1 қаңтарында жүрді. 1929 жылдан кейін дизайн сәл өзгертілді, вагондардың ұзындығы артты, есіктер кеңейтілді, прицептерге қосымша бір жапырақты есіктер және электропневматикалық тежегіштер қосылды. Осы үлгідегі пойыздар 1931 және 1934 жылдары Piccadilly желісін Оңтүстік Харроу, Уксбридж, Хаунслоу және Кокфостерге дейін кеңейту үшін сатып алынды.
Лондон жолаушылар көлігі басқармасы
Лондон метрополитенінің, трамвай компаниялары мен автобус операторларының бірігуі Лондон жолаушылар көлігі кеңесін (LTPB) құруға және 1935–40 жылдардағы Жаңа жұмыстар бағдарламасын іске қосуға әкелді, ол Бейкерлу, Орталық және Солтүстік желілерін кеңейтуді қамтыды. Жаңа пойыз қажет болды, сондықтан төрт прототиптік алты вагонды пойыз салынды, олардың үшінің кабиналары оңтайландырылды. Электр жабдықтары еден астына орнатылды, моторлы вагондарда басқару бөліміне қажеттілік туғызбай, отыратын орындардың санын 40-қа дейін арттырды. 1938 жылғы модель, кабинасы оңтайландырылмаған, 1938 жылдың маусымында Солтүстік желісінде пайдалануға берілді. Жеті вагонды пойыз екі тіркемелі вагон мен бес моторлы вагондан тұрды, олардың біреуінде кабина болмады, ал қуатының артуы үдеуді жақсартты. Барлығы 1121 вагон салынды. 1938 жылға қарай Орталық желі бастапқы 3 рельстік жүйеден 4 рельстік жүйеге ауыстырылды, туннельдер кеңейтілді және платформалар 8 вагонды пойызға сай келу үшін ұзартылды, бұл бұрынғы Стандарттық модель пойыздарын ығыстырды. Соңғы Central London Railway пойзы 1939 жылы жүріп өтті. Сол жылы Стандарттық модель пойыздары оқшауланған Солтүстік Сити желісінде 1904 жылғы Gate Stock пойыздарын алмастырды. Бейкерлу желісі 1938 жылғы модель пойыздарын алды, олар Стандарттық модельдің кейбір қайта жаңартылған тіркемелерімен бірге жүрді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Орталық желінің кеңейтілуі тоқтатылды және көптеген Стандарттық модель пойыздары сақтауға алынды. Соғыстан кейін бұл пойыздар нашар күйде болды, кеңейту аяқталғаннан кейін кең ауқымды жөндеу қажет болды. Соғыстан кейін тағы да пойыздар қажет болды. Ресурстар шектеулі болғандықтан, 1938 жылғы модельге ұқсас 89 вагонға (1949 жылғы модель) тапсырыс берілді және соғысқа дейінгі оңтайландырылған прототиптер қайта жаңартылды. Олар Пикадилли желісінде пайдалануға берілді, Орталық желідегі пойыздарды кеңейту үшін Стандарттық модель пойыздарының бір бөлігін босатты. 1956 жылы алюминийден жасалған жеті вагонды үш прототиптік пойызға тапсырыс берілді, содан кейін 1959 жылғы 76 × 7 вагонды пойыз салынды. Бұл пойыздар Пикадилли желісінде пайдалануға берілетін болып жоспарланған, бұл кейінірек Стандарттық модель пойыздарының Орталық желіге көшірілуіне мүмкіндік береді. Алайда, Орталық желідегі Стандарттық модель пойыздары қиындықтар тудырды, сондықтан пойыздар қосымша вагондармен толықтырылып, оларды ауыстыру үшін бағытталды. 1962 жылғы тапсырыс бойынша, ол белгілі болғандай, Орталық желіде пайдалануға берілді, ал Пикадилли желісі үшін 1959 жылғы модель пойыздары шығарылды. Стандарттық модель пойыздары 1963 жылы Орталық желіден, ал 1964 жылы Пикадилли желісінен алынып тасталды. 1949 жылы Виктория желісін салу туралы баяндама жасалды, өйткені ол басқа желілердегі тығынды азайтуға мүмкіндік береді. Жаңа желіге жаңа пойыздар қажет болды, сондықтан екі қозғалтқыш моторы бар екі төрт вагонды бөлімнен тұратын сегіз вагонды пойыз 1964 жылы тапсырыс берілді. Автоматты пойызды басқару (ATO) жүйесін сынау 1962–63 жылдары District желісінде жүргізілді, содан кейін Уудфорд пен Хейнолт арасындағы шаттл қызметінде Орталық желісінде ұзақ мерзімді пайдалану жүргізілді. Желіге 1967 жылғы модель пойыздары енгізілді. Жаңа пойыздар келгеннен кейін, олар үш апта Вудфорд пен Хейнолт арасында жұмыс істеді. Желі 1968–69 жылдары Викторияға дейін сатылап ашылды және 1971 жылы Брикстонға дейін кеңейтілді. 1970 жылдары Пикадилли желісі Хитроу әуежайына дейін ұзартылды. Jubilee желісі Лондонның орталығынан Bakerloo желісінің Бейкер көшесіндегі Стэнмор тармағын басып алып салынды. Солтүстік Сити желісі Финсбери Парктегі қала маңы темір жолымен байланысты. Стандарттық модель пойыздары 1966 жылы 1938 жылғы модель пойыздарымен ауыстырылды, олар соңғы рет 1975 жылы туннельдерде жүрді. А арқылы негізгі желі қызметі 1976 жылы басталды және желі Британдық темір жолына берілді. Пикадилли желісі үшін жаңа пойыз паркі салынуы керек еді, ал оның 1956–59 жылғы модельдері 1938 жылғы модель пойыздарын жүйедегі басқа жерлерде ауыстыруға тиіс еді. Алайда, 1970 жылы Солтүстік желідегі қызмет нашар болды, күніне 40 қызмет тоқтатылды, себебі оның ескі 1938 жылғы модель пойыздары және сол кездегі Актон жұмысындағы нашар өнеркәсіптік қатынастар. Солтүстік желісіне жаңа пойыздар шұғыл түрде қажет болды және Пикадилли желісінен 30-ға артық пойыздар қажет болды. 1972 жылғы Mk I модельдің бірінші партиясы осы жетіспеушілікті толтыру үшін тапсырыс берілді. Жылдам жасалған, бұл 1967 жылғы модельдің дизайны, жүргізуші мен күзетшімен жұмыс істеуге бейімделген, ол 1972 және 1973 жылдар аралығында Солтүстік желісінде пайдалануға берілді. Jubilee желісіне 33 пойыз қажет болды және 1972 жылғы Mk II деп аталатын екінші партияға тапсырыс берілді. 1973 және 1974 жылдары Солтүстік желісінде пайдалануға берілген бұл Mk I модельдерінен айырмашылығы, өйткені желіні ATO жүйесіне ауыстыру жоспарланған. Бұл пойыздар 1977 жылы Бейкерлу желісіне ауыстырылды. 1979 жылы ашылған Jubilee желісі 1972 жылғы Mk II модельдерін пайдаланды, ал Bakerloo желісінде 1938 жылғы модельдің 36 қайта жаңартылған пойызы болды. Пикадилли желісіне тапсырыс берілген 1973 жылғы модель жаңа дизайн болды. Жеті вагонның орнына, пойыздар алты вагоннан тұрды, олардың әрқайсысы 1959 жылғы модель вагондарынан шамамен 6 фут (2 метр) ұзын болды. Бұл аз вагондар мен тележкалары бар симметриялы пойызға мүмкіндік берді. Хитроу әуежайындағы рейстерімен байланысатын жолаушылардың багажына арналған орын есіктердің жанында қалдырылды, әр вагонға 44 орын қалдырылды. 1938 жылғы модель пойыздарын 1984 жылға дейін ауыстыру қажет екенін ескере отырып, 1979 жылы Лондон көлігі Jubilee желісі үшін 33 пойыз салуды ұсынды, бұл пойыздарды жүйедегі басқа жерлерде пайдалануға мүмкіндік береді. Біраз келіссөздерден кейін 15 пойызға тапсырыс берілді, тағы 13 пойыздан тұратын опция қарастырылды. Нәтижесінде 1983 жылғы модель 1973 жылғы модельдің дамуы болды, ол 58 фут (18 метр) ұзындығындағы алты ұзын вагоннан тұрды, бірақ District желісінде енгізілген D модельіне ұқсас бір жапырақты есіктермен жабдықталды. Пойыздар 1983 және 1985 жылдар аралығында пайдалануға берілді, әр жаңа жеткізілім 1972 жылғы Mk II модельін Солтүстік желісіне ауыстырып, 1959 жылғы модельді Бейкерлу желісіне көшірді, бұл 1938 жылғы модель пойызын жоюға мүмкіндік берді. 1986 жылы жолаушылар саны артып, 1983 жылғы модельдің тағы да пойыздарына тапсырыс берілді. Олар 1987–88 жылдары пайдалануға берілді. Бір адамдық басқару (OPO) туралы келісім 1983 жылы кәсіби одақтармен қол жеткізілгеннен кейін, пойыздар мен желілерді қайта жаңарту жұмыстары басталды. 1972 жылғы Mk II, 1973 және 1983 жылғы модельдерді қайта жаңартуға болады, ал күзетшілер 1987 жылы Пикадилли желісіндегі, 1988 жылы Jubilee желісіндегі және 1989 жылы Бейкерлу желісіндегі пойыздардан алынып тасталды. 1983 жылғы модельдің екінші партиясы және OPO бойынша қайта жаңарту аяқталғаннан кейін Jubilee желісінің паркі 1983 жылғы модель пойыздарынан, ал Бейкерлу желісі 1972 жылғы Mk II модель пойыздарынан тұрды. Кейбір 1972 жылғы Mk I модель вагондары Виктория желісінің паркін толықтыру үшін қайта жаңартылды, сегіз вагонды пойыздардың ортасында жүрді. 1980 жылдардың соңында Орталық желідегі сигналдау жүйесін ауыстыру қажет болды. 1959 жылғы модель пойыздарымен шамамен бір уақытта ауыстырылуға тиіс 1962 жылғы модельді ауыстыруға шешім қабылданды. Сигналдау жүйесі Виктория желісінде қолданылатын ATO жүйесінің жаңартылған нұсқасымен ауыстырылды, желінің тартымдылығы күшейтілді және жаңа пойыздар салынды. Прототиптік пойыздар пойыздан тысқары орналасқан екі қос есік және екі жалғыз есікпен, сондай-ақ регенеративті және реостаттық тежегіштерді қамтамасыз ететін электрондық тартымды жабдықтармен салынды. 1992 жылғы модельдің бірінші 8 ұзын вагоны 1993 жылы пайдалануға берілді. 1991 жылдың шілде айында Кингс Кросс өртін және граффитимен күресу үшін жаңа Өрт қауіпсіздігі Кодексіне байланысты пойызды жаңарту жобасы басталды. Ұзындығы аз Waterloo & City желісі негізгі теміржолдармен басқарылды, ал бастапқы паркі 1940 жылы ауыстырылды. Бұл парк үнемі сенімсіз болды, желі наурыз айында екі аптаға және қайтадан 1991 жылдың мамыр айында жабылды. Британдық теміржолы 1992 жылғы модельдің бес төрт вагонды пойызына тапсырыс берді, олар 1993 жылы пайдалануға берілді. Лондон метрополитені 1994 жылы желіні өз қарамағына алды. Jubilee желісін Stratfordқа дейін ұзарту үшін 1992 жылы жаңа пойыздар паркіне тапсырыс берілді, бұл ескі пойыздарды жаңа пойыздармен пайдалану құны ескі пойыздарды жаңарту құнымен бірдей болғандықтан ауыстыруға тиіс болды. Рес...
Көлік арасындағы кедергілер
Лондон метросының барлық пойыз құрамы жақында вагондар арасындағы қауіпсіздік кедергілерімен жабдықтау үшін өзгертілді. Бұл кедергілер алғаш рет 1997 жылдың соңында D78 және 1973 жылғы пойыз құрамына орнатылды, мақсаты – жолаушылардың вагондар арасынан пойызға түсуіне және мас адамдардың вагондар арасына құлап, ауыр жарақат алуына жол бермеу болды. 2000 жылы қалған пойыз құрамына да орнатылды. Алайда, бұл C-кабиналарының алдыңғы бөліктеріне, сондай-ақ екі басты А-кабина, D-кабина, 1967 жылғы және 1973 жылғы кабиналарға қосымша бөлшектер орнатуды талап етті, егер кабиналар пойыздың ортасында біріктірілген болса. Бұған қоса, бұл құрылғылар техникалық қызмет көрсетуде қиындық туғызды және вагондарды біріктіру мен ажырату кезінде операциялық қолайсыздықтарға себеп болды.
Өрт сөндіргіштер
Барлық вагондар бастапқыда вагондардың екі шетінде орналасқан өрт сөндіру құралдарымен жабдықталған. 1999 және 2001 жылдар аралығында барлық метро вагондарынан зорлық-зомбылық пен вандализмнің күшеюіне байланысты өрт сөндіру құралдары алынып тасталды. Өрт сөндіру құралдары жиі жолаушылар мен қызметкерлерге шабуыл жасау үшін қару ретінде қолданылып, қызметтердің тоқтауына және құралдарды ауыстыруға көп қаржы жұмсалуына себеп болды. Оларды алып тастау 1987 жылғы Кингс-Кросс өртінен кейін сынап тасталды. 1990 жылдардағы пойызды жаңарту бағдарламасынан кейін вагондарда өрт шығару қиын болғандықтан, ұрланған немесе зақымдалған өрт сөндіру құралдарын ауыстырудың экономикалық тиімділігі болмады. Оларды алып тастау 1999 жылы Орталық желіде басталды және 2001 жылы аяқталды. Өрт сөндіру құралдарының орнына олар локомотив кабиналарына және станция платформаларына орнатылды, ал вагондардан алынып тасталды.
Мұралық көліктер
Екі бу локомотивтері сақталды, біреуі А класы №23 (LT L45) Лондон көлік мұражайында, ал Е класы №1 (LT L44) Букингемшир теміржол орталығында. Блюбелл темір жолында 1898–1900 жылдарға жасалған төрт күймелі вагон жұмыс істеп тұр, ал бесіншісі Лондон көлік мұражайында тұрақты көрме ретінде қойылған. Сондай-ақ Лондон көлік мұражайында Метрополитен электр локомотиві №5 "Джон Хэмпден", қалалық және оңтүстік электр локомотивтері, "жұмсақ қуыс" вагоны, аудандық теміржол E/Q23 көп бірлік вагоны және 1938 жылғы метро вагоны бар. Кент және Шығыс Суссекс теміржолындағы сақталған вагонды алғаш аудандық теміржолдың бірінші класы деп есептеген, бірақ қазір Метрополитен теміржолының сегіз дөңгелекті вагоны деп санайды. Vintage Carriages Trust қоры үш Dreadnought вагонын сақтап қалды. Spa Valley теміржолында T Stock вагондарының екеуі бар. Метрополитен теміржолының ашылуының 150 жылдығын тойлау үшін 2013 жылдың қаңтар айында қалпына келтірілген 1892 жылғы "Юбилей" вагоны, 1898–1900 жылдарғы күймелі вагон, №1 бу локомотиві және "Сара Сидонс" электр локомотивімен арнайы рейстер жасалды. 2013 жылы №1 локомотив, "Сара Сидонс" және Юбилей вагоны үшін қосымша шаралар жоспарланған, соның ішінде мамыр айында Метрополитенде бу локомотивін іске қосу. Аудандық теміржолдың 150 жылдығын тойлау үшін Лондон көлік мұражайы 2018 жылы арнайы рейстер үшін Аудандық желісінде жүретін үш вагонды Q Stock пойзын қалпына келтіруде.
Бу локомотивтері
1907 жылы аудандық темір жол электрлендірілгеннен кейін, ол локомотивтерінің көп бөлігін сатты. 1925 жылы екі локомотив (No. 33 және No 34) ведомстволық қолдану үшін қалды. 1926 жылы No. 33 локомотивін бұзып, оның орнына Метрополитен темір жолының А классының No. 22 локомотиві қойылды, ол аудандық No. 35 болып өзгертілді. Бұл локомотивтер 1931 жылы Hunslet Engine Company компаниясынан сатып алынған екі 0-6-0T жүк локомотивімен ауыстырылды. 1933 жылы Лондон көлігіне өткен кезде олар L.30 және L.31 болып нөмірленді. Олар 1963 жылы пайдаланудан алынып тасталды. 1933 жылы Метрополитен темір жолы жолаушылар пойыздарында бу локомотивтерін пайдалануын жалғастырды. 1937 жылы LNER бумен жұмыс істеу жауапкершілігін өз мойнына алды, ал Лондон көлігі ведомстволық жұмыс үшін он бір локомотивті сақтап қалды. 1956 жылдан бастап олар бұрынғы GWR 0-6-0PT танкілік локомотивтерімен ауыстырылды, ал 1971 жылы дизельді-гидравликалық локомотивтермен алмастырылды. 1899 жылы Орталық Лондон темір жолында жер астында мұнаймен, ал жер үстінде көмірмен жұмыс істейтін екі құбырлы бу локомотиві болды. Олар 1921 жылға дейін сатылды.
Электр батареясы бар локомотивтер
37 аккумуляторлық электр локомотивтерден тұратын парк жұмыс істейді, олар электрленген рельстерден немесе бортындағы аккумулятordan қуат ала алады.
Дизельді локомотивтер
Желіде жұмыс істеуге болатын орындарға қатысты шектеулердің артуына байланысты, қазіргі уақытта 4 дизельдік локомотивтен тұратын топ Руислип депосында маневрлік локомотивтер ретінде қолданылуда.