Кіріспе

Стандарттық акциялар аталымы 1923 және 1934 жылдар аралығында салынған түрлі түтікше пойыздарға қолданылды, олардың барлығы бірдей негізгі сипаттамаларға ие болды, бірақ кейбір егжей-тегжейлі айырмашылықтармен. Бұл дизайн кейде 1923 Tube Stock, 1923 Stock немесе 1938 жылға дейінгі акциялар деп аталады. Стандарттық акциялардың көпшілігі "Гейт-Сток" түтікше пойыздарының бірінші буынын ауыстыру үшін немесе 1920-шы және 1930-шы жылдардың басында салынған желілерді кеңейту үшін қосымша пойыздарды қамтамасыз ету мақсатында салынған. Стандарттық акциялар вагондары моторлы вагондардан, жүргізуші кабинасынан, одан кейін вагон ұзындығының шамамен үштен бір бөлігін алып жатқан "коммутациялық бөлімшеден", сондай-ақ прицептік вагондардан және моторсыз, бірақ жүргізуші кабинасы бар "бақылау вагондарынан" тұрды. Барлық вагондар пневматикалық сырғыма есіктермен жабдықталған. Алдыңғы пойыздардағы күзетшінің есігі қолмен ашылатын, ішке қарай ашылатын есік болды.

1922 жылғы автокөлік үлгілері

Бағалау мақсатында, келесі бірнеше жылда салынатын көптеген вагондарды ескере отырып, алты тәжірибелік вагон тапсырыс берілді және 1923 жылдың ақпанына дейін жеткізілді. Олардың бесi – тіркеме вагондар, ал біреуі – басқару тіркемесі болды, олар француздық "Gate Stock" жүргізуші вагондары арасында қосылды. 1923 жылдың ақпан айында Пикадилли желісінде баспасөз үшін демонстрация өтті, содан кейін жаңа вагондар мен француздық вагондар тамызда қызметке кірісіп, Хэмпстед желісіне көшірілді. Француздық вагондар ауамен басқарылатын есіктермен қайта жабдықталған 20 вагоннан тұратын партияның бір бөлігі болды, бұл оларға ауа есіктерімен жабдықталған алғашқы партия – 1920 жылғы вагондармен жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Тіркеме вагондар мен француздық вагондар 1923 жылдың 19 қарашасында ашылған Хэмпстед желісінің Голдерс Гриннен Хендонға дейінгі учаскесіндегі алғашқы пойызды құрады. Вагон құрылысшыларына ішінара техникалық тапсырма берілді, ол әр вагонның 48 орындық болуын және әр жағында екі жұп ауамен басқарылатын екі жақты есіктерді, ені 1 метр болатын ашылуды қамтамасыз етті. Осы негізгі талаптардан басқа, әр құрылысшыға сыртқы түрі ұқсас болса да, өз дизайны бойынша тіркеме вагон жасауға рұқсат берілді. Басқару тіркемесін Underground Electric Railways компаниясы жобалады. Бұл вагон паркі 1922 жылғы вагон паркі немесе Бәсекелестік вагон паркі деп аталды және Стандартты вагон паркінің құрамына кірді.

Өндірістік қор

Ең алғашқы Стандарттық вагондар 1923 жылы Хэмпстед метросының желісінде пайдалануға арналды, ол Голдерс Гриннен Эджварға және Клэпхэм Коммоннан Морденге дейін созылды, сондай-ақ үлкен туннельдермен қайта жабдықталған Сити және Оңтүстік Лондон темір жолын қамтыды. 1923 жылы үш өндірушіден 191 вагонға тапсырыс берілді, олар бес вагондық пойызға біріктірілді. Сити және Оңтүстік Лондон темір жолының туннельдерінің диаметрі тек 3 метр болатын, ал 1923 жылы қайта құру үшін жабылатынға дейін, вагондарды тарту үшін кішкентай электр локомотивтері қолданылды. Қайта құру 1925 жылы аяқталды, олардың 69 жаңа вагоны оларға тиесілі болды, ал қалғаны Лондон электр темір жол компаниясына тиесілі болды. Бұрынғы тәжірибеден айырмашылығы, барлық жетекті басқару жабдықтарын British Thomson Houston (BTH) жеткізген болатын, бұл партияның көп бөлігі Metropolitan Vickers жабдықтарымен жабдықталды, ол пойыздың үдеуін автоматты түрде басқаруға арналған электромагниттік контакторлардан тұрды, ал моторларды тізбектей және параллель қосылымға ауыстыру оларды ашық тізбекке түсірмей, көпір арқылы жүзеге асырылды. Екі вагонда General Electric Co (GEC) жабдықтары болды, олар ұқсас жұмыс істеді және Metropolitan Vickers жабдықтарымен бірге жұмыс істеуі керек болды. Барлық вагондар C типіндегі есік операторын қолданды, ол нашар конструкция болып шықты. 1924 жылы тағы 127 вагонға тапсырыс берілді, олардың көпшілігі және кейбір басқару вагондары GEC жабдықтарын пайдаланды. GEC басқаруы бар вагондар WT54 моторларын қолданды. Metropolitan Vickers жабдықтары барлар MV152 моторларын қолданды, және теория бойынша олар алмастырылатын болғанымен, практикада олар әрқашан жұптарда сақталды. 1924 жылғы вагондар D типіндегі есік операторымен жабдықталды. Шағын түзетулер енгізілгеннен кейін ол DL типіне қайта жіктелді. Ол бұрынғы C типінен әлдеқайда сенімді болып шықты және 1931 жылға дейін барлық Стандарттық вагондарда қолданылды. Вагондарды жеткізу оңай болған жоқ, өйткені Хэмпстед желісінің басқа желілермен тікелей теміржол байланысы болмады. Вагон корпустары мен шассилер автомобильмен жеткізілді, ал Морден және Голдерс Грин деполарында екі үлкен портал орнатылды. Трактор қозғалтқышы вагон корпусын жеткізіп, порталдардың астына орналастыратын. Содан соң дөңгелектерді алып тастау үшін вагон көтеріліп, бу крандары шассилерді рельстерге орналастыратын. Вагон корпусы мен шассилер біріктірілгеннен кейін, булы қозғалтқыш толық вагонды алып кететін, ал келесісі құрастырылатын. 1925 жылы Кеннингтондағы бұрылыстың ашылуына және пойыздардың ұзартылуына байланысты тағы 120 вагонға тапсырыс берілді, ал 1926 жылдан бастап – жеті вагонға дейін. Моторлы вагондарда 30 жолаушыға арналған орын болды, ал тіркеме вагондарда 48 орын болды. Басқару вагондарында бір жағында кабина болды, бірақ коммутациялық бөлімшесі болмағандықтан 44 орынға арналған. Пойыздардың бастапқы экипажы үш адамнан тұрды: машинист, алдыңғы кондуктор және артқы күзетші. Күзетші кондукторға пойыздың жүруге дайын екенін хабарлап, кондуктор машинистке сигнал берді. Ауамен жұмыс істейтін есіктердің табыстылығын көрсеткеннен кейін, экипажты екі адамға дейін азайтуға мүмкіндік беретін өзгерістер енгізілді. Бұл өзгерістерге күзетші мен машинист байланыса алатын телефон орнату, барлық есіктердің жабылуын қамтамасыз ететін құлыптар және бастапқы сигналды кондуктордың алдынан күзетшінің артына жылдыру кірді. Бұл өзгерістер 1927 жылы аяқталды, бұл пойыз экипажының санын азайтуға мүмкіндік берді.

1926 және 1927 жылдардағы құрылыс

Жаңа пойыздың артықшылықтары көптеген қақпалы вагондарды ауа есіктерімен жаңғырту жоспарларының кемшіліктерін көрсетті, соның салдарынан бұл жоспарлар тоқтатылды. 1926 жылы Metropolitan Carriage Wagon and Finance компаниясынан тағы 112 вагонға тапсырыс берілді. 1927 жылы 170 вагонға қосымша тапсырыс жасалды. Бұл пойыз құрамын жеті вагонға дейін ұзартуға және пойыз қатынайтын бағыттарды көбейтуге мүмкіндік берді. 1927 жылы MCWF компаниясына тағы 136 вагонға тапсырыс берілді. Тракцияны басқару жабдығын British Thomson Houston компаниясы жеткізді. Олардың жабдықтары сенімдірек болып шықты, сондықтан бұрынғы Standard Stock вагондарының негізгі контакторлары BTH жабдықтарымен ауыстырылды. BTH келесі 35 жыл бойы осы жабдықтың басым жеткізушісі болды. Metropolitan Vickers өздерінің электрмоторларын жеткізді. Басқа өндірушілер жасаған Standard Stock вагондарында GEC электрмоторлары қолданылды. Тракцияны басқарудың үш түрімен жабдықталған және бірнеше өндірушілердің вагондарының өзара үйлесімділігі оларды Standard Stock деп атауға себеп болды. 1927 жылғы вагондарда бұрынғы "Y" доңғалағының орнына "Z" доңғалағы қолданылды, оның доңғалақтарының диаметрі өзгеше болды. Бұл GEC компаниясы жеткізген WT54 электрмоторларын өзгертуді қажет етті, олар WT54A электрмоторлары деп белгіленді. Вагон доңғалақтарының кез келген мөлшерімен үйлесімділікті сақтау үшін редукторлар өзгертілді. Осы вагондарда күзетші мен машинист байланыса алатын "loudaphone" жүйесімен сынақтар жүргізілді, нәтижесінде бұл жүйе бұрынғы вагондарға да орнатылды. Осы кезеңде Орталық желідегі көптеген қақпалы вагондар Union Construction Co. компаниясымен ауа есіктеріне жаңартылды, бұл компания Фелтамда орналасқан. Piccadilly және Bakerloo желілеріндегі қақпалы вагондарды жаңарту жоспарлары қысқа мерзімге қарастырылды, бірақ талдау көрсеткендей, жаңа вагон жасаудың құны ескі вагонды жаңарту құнынан аздап жоғары болды. Сондықтан 182 жаңа вагонға тапсырыс берілді. Олар 1927 жылғы Фелтам вагондары деп аталды. Вагон есіктерінде 1928 жыл деп көрсетілген, бірақ олар 1929 және 1930 жылдары ғана жеткізілді. Жеңіл конструкция кейінірек орындықтардың тіректері мен вагон корпусының тіреулерінде сынықтар пайда болғанда мәселе тудырды. MCWF компаниясы құрастырған және BTH жабдықтарымен жабдықталған вагон партиясының арқасында 1929 жылдың маусым айында Piccadilly желісінен, ал 1930 жылдың 1 қаңтарында Bakerloo желісінен қақпалы вагондар алынып тасталды.

1929 және 1930 жылдардағы құрылыс

1929 жылы Union Construction Co. компаниясынан тағы 53 вагонға тапсырыс берілді. Бұл, ауа есіктері болғанымен, Пикадилли желісінің ашық учаскелерінде жұмыс істеуге толыққанды жарамсыз болған қалған 1920 жылғы вагондарды Бейкерлу желісіне ауыстыруға мүмкіндік берді. 1930 жылы бірнеше жаңа мүмкіндіктерді сынау үшін екі моторлы вагон мен төрт тіркемеден тұратын қосымша пойызға тапсырыс берілді. Бұл Union Construction Co. компаниясының салып шығарған соңғы вагондары болды, себебі 1932 жылы саяси қысым салдарынан компания жабылды. Жаңа моторлы вагондардың ұзындығы 0 метрге, ал тіркемелердің ұзындығы 1 метрге ұзартылды. Бұл, қисықтарда құрылымдық габаритке тиюін болдырмау үшін, вагондардың бір немесе екі ұшын конус тәрізді етіп жасау арқылы қол жеткізілді. Екі тіркемедегі орталық есік ашылған жері 1 метрден 2 метрге дейін кеңейтілді. Ал қалған екеуінде орталық есіктердің ені өзгертілмеді, бірақ вагондағы отыратын орын саны 48-ден 40-қа дейін азайтылды. Бұл, вагондардың екі шетінде қосымша бір жапырақты есік орнатуға мүмкіндік берді. Күзетшінің есік басқару панелінің орны өзгертілді, бірақ бұл қанағаттанарлық болмады және кейінгі модельдерде бұл өзгерістен бас тартылды. Пикадилли желісінің жоғарыда орналасқан учаскелерінде жылытқыштар орнатылды. Оның құрылысында британдық материалдарды пайдалану индустриялық дағдарыс кезінде жарнамалық мақсатта қолданылды. Бұл пойыз "Толығымен британдық" деп танылды және Пикадилли және Солтүстік желілерінде жүріп тұрды. 1927 жылы Кингс-Кросс станциясындағы бұрылыс құрылысы екі желі арасындағы қатынасты жеңілдетті. Солтүстік желісі жаңа мүмкіндіктердің тиімділігін бағалау үшін көбірек жолаушылар трафигін ұсынды. Бейкерлу желісіне жеткізілуі үшін Metropolitan Cammell компаниясынан 62 вагонға тапсырыс берілді. Бұл компания Metropolitan Carriage Wagon and Finance Co. және Cammell Laird компанияларының бірігуінен құрылған болатын. Олар салыстырмалы түрде жаңа болған Уотфорд акциялық қоғамын алмастырды. Оларға үлкен экипаж қажет болды және вагондардың айналмалы есіктерінің салдарынан станцияларда ұзақ тоқтауға мәжбүр болды. Айналмалы есіктермен байланысты мәселелер жолаушының есікке ілігіп, қаза тапқан оқиғамен айқын болды, бірақ есік құлыптағысы бұл жағдайды анықтамады. Бұл модель бастапқыда басқа модельдермен үйлесімсіз болды, себебі ол Westinghouse ауа тежегішімен қатар электропневматикалық тежегіш жүйесімен жабдықталған. Бұл жүйені басқару үшін қосымша 10 сымды басқару джамперы орнатылды. Standard Stock вагондарының бұрынғы модельдері біртіндеп қосымша сымдармен жабдықталды, бұл процесс 1936 жылға қарай толығымен аяқталды. Бейкерлу желісінде Cammell Laird 1920 жылғы вагондарымен бірге жүретін Standard Stock моторлы вагондары 1938 жылы тіркемелер алынғанға дейін электропневматикалық тежегіш сымдарымен жабдықталмады.

1931 және 1934 жылғы құрылыс

1929 жылы мемлекеттік көмек Пикадилли желісін солтүстікке қарай Кокфостерге және батысқа қарай Хаммерсмиттен Акттон қаласына дейін, аудандық желіге параллель, бірақ онымен ортақ емес рельстермен кеңейту жоспарларын іске асыруға мүмкіндік берді. Желінің ұзындығы 14 километрден 64 километрге дейін ұлғайды, сондықтан көбірек пойыз қажет болды. 1930 жылғы жаңартулардың жасалған өзгерістері дизайнға енгізілді, сондай-ақ бірнеше жаңа мүмкіндіктер қосылды. 145 моторлық вагон Метрополитен Камелден тапсырылды, ал 130 тіркеме вагоны екі құрылысшы арасында бөлісті. Барлық тіркеме вагондарында 12 есік болды, олардың әр жағында екі жұп екі есік және бір жапырақты есік орналасқан. Электр-пневматикалық тежегіштер және әлсіз өрісті басқару жүйесі орнатылды, бұл жоғары жылдамдықта жүруге мүмкіндік берді және 1930 жылғы құрастыруда сынақтан өткен. Солтүстік желісінде қолданылуы, төрт пойызға азайтылған кезде де бірдей қызмет ету аралығын сақтауға болатынын көрсетті. Стандарттық құрамның соңғы партиясы – 1934 жылы Лондон жолаушылар тасымалы кеңесі құрылғаннан кейін Метрополитен Камелден тапсырылған 26 моторлық вагоннан тұратын шағын партия. Пикадилли желісі Оңтүстік Хароудан Уксбриджге дейін ұзартылды, бұл үшін қосымша сегіз жеті вагондық пойыз қажет болды. Бұл жаңа моторлық вагондар мен басқа желілер арасындағы вагондардың қайта бөлуінен құрастырылды. 1931 жылғы партияға өте ұқсас болғанымен, кейбір шағын айырмашылықтар болды. 1931 жылғы партияда алғаш рет роликті подшипниктері бар моторлар қолданылды, ал жаңа моторлық вагондардың ондауы ақ металл подшипниктерімен техникалық қызмет көрсетуді азайту үшін роликті осьтік қораптармен жабдықталды. 1934 жылғы құрастыру аяқталғаннан кейін, Стандарттық құрам вагондарының жалпы саны 645 моторлық вагон, 551 тіркеме және 270 басқару тіркемесін құрады.

Бөлшек

Соңғы вагондар жеткізілген кезде стандартты вагондар Солтүстік, Пикадилли және Бейкерлу желілерінде пайдалануға берілді. Солтүстік желінде 724 вагон болды, оның ішінде 336 моторлы вагон, 243 тіркеме және 145 басқару тіркемесі. Бұл топқа 1923, 1924, 1925 және 1926 жылдары жасалған барлық вагондар, сондай-ақ Metropolitan компаниясының 1927 жылғы өндірісінің 62 пайызы және Feltham компаниясының 1927 жылғы өндірісінің 13 вагоны кірді. Пикадилли желісінде 509 вагон болды, олардың ішінде 1927 жылғы Metropolitan және Feltham партияларының бір бөлігі, 1929 жылғы Feltham вагондарының көп бөлігі, тәжірибелік 1930 жылғы Feltham пойзы және 1931 және 1934 жылғы вагондар бар. Бейкерлу желісінде де 1927 жылғы Metropolitan және Feltham партияларының бір бөлігі, 1929 жылғы Feltham өндірісінен төрт вагон және 1930 жылғы Metropolitan вагондары болды. Бұл барлығы 198 вагонды құрады, оның ішінде 82 моторлы вагон, 62 тіркеме және 54 басқару тіркемесі. Пойыздардың санын толықтыру үшін тағы 20 тіркеме және 20 басқару тіркемесі қажет болды, олар 1920 жылғы Cammell Laird әуе есікті вагондарынан құралды. 1935-1940 жылдар аралығында Лондон метрополитені 40 миллион фунт стерлингтік «Жаңа жұмыстар бағдарламасынан» үлкен пайда көрді. Бұл бағдарламаға Солтүстік және Орталық желілерді кеңейту, сондай-ақ 1938 жылғы вагондарды 1938 жылдың мамыр айынан бастап жеткізу кірді. Мақсаты жаңа вагондарды Солтүстік желісінде пайдалану және 1900-1903 жылдары салынған вагондарды Орталық желісіне ауыстыру болды. Бұрынғы вагондардың бір бөлігі Moorgate – Finsbury Park «Highbury Branch» желісінде, сондай-ақ Солтүстік қалалық желісінде пайдаланылатын болады, ал қалғандары Бейкерлу желісіндегі пойыздардың ұзындығын жеті вагонға дейін ұзарту үшін қолданылатын болады. 82 басқару тіркемесі тіркеме вагондарына айналдырылды, ал 21 жүргізуші моторлы вагоны «А» типінен «D» типіне өзгертілді, себебі Бейкерлу және Орталық желілеріндегі жеті вагондық пойыздардың үш вагондық бөлігі Солтүстік желісіндегідей емес, кері орналасқан. Солтүстік қалалық желісі бұрын жер үстіндегі вагондармен қызмет көрсетілді және стандартты вагондарға бейімделу үшін өзгерту қажет болды. Сонымен қатар, вагондарға қуат беруге арналған үшінші және төртінші рельстердің стандартты емес орналасуына ие болды, олар қайта жаңарту кезінде Солтүстік желісіндегідей конфигурацияға өзгертілді. 1930 жылдары қысқа пойыздардың бір шетінде басқару тіркемелерін пайдалану, қызмет көрсетудің тоқырауына байланысты дерлік тоқтатылды. Үш вагондық пойыз жүргізуші моторлы вагоннан, тіркемеден және басқару тіркемесінен (DM-T-CT) тұрады және моторлы вагонда тек бір компрессор болды. Егер ол істен шықса, пойыз тоқтап, кешіктіруге себеп болар еді, ал төрт вагондық қысқа пойызда екі моторлы вагон (DM-T-T-DM) және екі компрессор болды. Біреуінің істен шығуы пойыздың жалғасуына кедергі келтірмеді. Басқару тіркемелерін пайдаланудан ерекшелік Солтүстік қалалық желісіндегі ең аз сұраныс кезіндегі пойыздар болды, олар жүргізуші моторлы вагоннан және басқару тіркемесінен тұрды, және бұл екі вагондық пойыздар 1964 жылдың қазанына дейін жүріп тұрды.

Орталық желі

Орталық желіде Стандартты вагондар 1938 жылдың күзінде 1900/1903 жылғы вагондарды алмастыра бастады, және бұл шара 1939 жылдың ортасына дейін аяқталды. Орталық желі үш рельсті жүйені пайдаланды, орталық тоқ өткізгіш рельс қуатпен қамтамасыз етті және 1940 жылдың мамырына дейін төрт рельсті жүйеге ауыстырылмады. Сондықтан барлық пойыздар үш рельсті жүйемен жұмыс істеу үшін уақытша шара ретінде ауыстырылды, содан кейін жол өзгертілгеннен кейін төрт рельсті жүйеге қайта ауыстырылды. Сол кезде Батыс Руислип, Эппинг және Хейнолтқа дейін желіні кеңейту жобасы жүргізіліп жатты, бұл көбірек пойыз қажеттілігін тудыратын еді, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін кеңейту жобасы кейінге шегерілді. Шамамен 200 вагон жартылай салынған Хейнолт депосында сақталды, бірақ ол АҚШ Армиясының Көлік корпусы тарапынан алынып, вагон ашық тұрақтарға көшірілді. Басқалары Эджуэр, Голдерс Грин, Хайгейт, Морден, Нидсен және Стэнмордағы тұрақтарда, сондай-ақ бос орын бар деполарда сақталды. Кейбір моторлы вагондар сұр түске боялып, инженерлік жұмыстар үшін пайдаланылды. Кейбір пойыздар «Тюб жеңілдетілген тағамдары» ретінде пайдаланылды, олар жер асты платформаларындағы әуе шабуылынан паналаған адамдарға тамақ және сусынмен қамтамасыз етті. Соғыс аяқталғаннан кейін Орталық желінің кеңейтулері ашылды, 1946 жылдың желтоқсанында Стратфордқа, 1947 жылдың желтоқсанында Ньюбери Парк пен Вудфордқа, 1948 жылдың қарашасында Батыс Руислип, Лаугтон және Хейнолтқа, ал 1949 жылдың қыркүйегінде Эппингке жетті. Стандартты вагондарды алты жылдан астам ашық ауада сақтаудың салдары ауыр болды, сондықтан күрделі жөндеу бағдарламасы басталды, ол бүлінген терезе жақтауларын ауыстыруды, қажет болған жағдайда тот басқан жабдықты жаңалауды және көп жағдайда толық қайта сымдауды қамтыды. Соғысқа дейін станциялар 8 вагонды қабылдау үшін ұзартылды, бірақ пойыздар White City депосы өзгертілгенге дейін 6 вагонмен шектелді. 1947 жылдың қарашасынан бастап 7 вагонды, ал келесі жылдың қаңтарынан бастап 8 вагонды пойыздар жұмыс істей бастады. Жөнделген вагондардың сенімділігі нашар болды, және 1959 жылғы вагондар жеткізілгеннен кейін басқа желілерден қосымша вагондар келгенге дейін 8 вагонды толық қызмет көрсетуге қол жеткізілмеді. Бұл жетістік ұзаққа солмады, өйткені барлық Стандартты вагондар үш жылдан кейін Орталық желінен алынып тасталды. 8 вагонды пойыз екі 4 вагонды бөлімнен тұрды, әр бөлімі екі басқаратын моторлы вагон мен екі тіркемелі вагоннан (DM T T DM) құралды. Бұл құрылым тығыз сағаттарда тиімді болмады, себебі басқару кабиналарының артындағы коммутациялық бөлімдердің салдарынан пойыздың ортасында шамамен 50 фут (15 метр) бойында жолаушылар есіктері болмады. Бұл мәселені шешу үшін төрт вагондық бөлімнің бірі екіге бөлініп, екі вагон екінші бөлімнің екі шетіне орналастырылды. 1961 жылдан бастап құрылым DM T x DM T T DM x T DM түріне келді, бұл ең көп жүктеме кезінде жүктеу уақытын қысқартты.