Хайдн Бантон: Австралиялық футбол шебері мен жаттықтырушысы
Haydn Bunton Jr.
Хейдн Бантон – австралиялық футболшы, жаттықтырушы (1937 ж.т.). SANFL және WANFL лигаларында өнер көрсетті. Атасының жолын жалғап, футбол әлеміндегі легенда атанды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1937 жылы туған австралиялық футболшы
Australian rules footballer, born 1937
Хайдн Остин Бунтон (5 сәуірде 1937 жылы туған) – бұрынғы австралиялық футболшы және жаттықтырушы. Аңызға айналған Хайдн Бунтон әкесінің ұлы, Бунтон кіші Оңтүстік Австралия Ұлттық Футбол Лигасында (SANFL), сондай-ақ Батыс Австралия Ұлттық Футбол Лигасында (WANFL) ойнаған. Бунтон Оңтүстік Австралияда да, Батыс Австралияда да қатал және шебер ойыншы ретінде танылды, бірақ ол жаттықтырушы ретінде әкесімен бірге австралиялық футболдың ең көрнекті тұлғаларының бірі ретінде өзінің атын шығарды. Бунтон 1996 жылы Австралия Футбол Даңқы залының жаттықтырушылар бөліміне, 2003 жылы Батыс Австралия Спорт Институтының Чемпиондар залына енгізілді, сондай-ақ 2004 жылы Батыс Австралия Футбол Даңқы залының және 2002 жылы Оңтүстік Австралия Футбол Даңқы залының алғашқы мүшесі атанды.
Haydn Austin Bunton (born 5 April 1937) is a former Australian rules footballer and coach. The son of the legendary Haydn Bunton Sr., Bunton Jr. played for and in the South Australian National Football League (SANFL), as well as and in the Western Australian National Football League (WANFL). Bunton was regarded as a tough and skilful player in both South Australia and Western Australia, but it was as a coach that he cemented a reputation alongside his father as one of Australian football's greatest identities. Bunton was inducted into the coaches section of the Australian Football Hall of Fame in 1996, as well as the Western Australian Institute of Sport Hall of Champions in 2003 and was made an inaugural member of the WA Football Hall of Fame in 2004 and the SA Football Hall of Fame in 2002.
Ойын мансабы
Виктория штатының Каулфилд қаласында туған Бунтон кішісі әкесімен бірге алдымен Батыс Австралияға, содан кейін Оңтүстік Австралияға көшіп барды. Бунтон үш жасынан бастап екі жыл бойы жамбас сүйегінің сынығы және жамбасында Пертес ауруы болғандықтан ауруханада жатты. Ол он жасқа дейін аяғына тірек киіп, таяқпен жүрді. Хайдн Бунтон-младший 17 жасында тұңғыш рет алаңға шықты, ал екі маусымнан кейін «Барлық Австралиялық» ойыншы атанды. 1955 жылы аға Бунтон автокөлік апатында қаза тапты, бірақ келесі жылы кіші Бунтон өзінің шеберлігін көрсетіп, Дейв Бойдтан Магарей медалі үшін күресте екінші орын алды. Келесі жылы Хайдн трансфер мәселесіне байланысты «көрінді», себебі Солтүстік Аделаида оны жібергісі келмеді, бірақ таңқаларлықтай, 1958 жылдан 1960 жылға дейін, 1959 жылы Тасманияда болған жол апатынан алған ауыр тізе жарақатына қарамастан, Норвуд сапында ойнады. Бунтон 1961 жылы тағы да жарқын ойын көрсетті, ол Батыс Австралия Футбол Лигасында (WAFL) «Суон Дистриктс» командасының капитаны-жаттықтырушысы болып тағайындалды. Сол кезде «Суон Дистриктс» WAFL-дың «күлтегін» командасы саналды, 1946 жылдан бері бір маусымда жетіден астам ойын жеңген емес және көбінесе «аянышпен немесе жек көрумен» қарастырылатын. «Суон Дистриктс» 1960 жылы соңғы он алты ойында жеңіліске ұшырады, бірақ Бунтонның жаттықтырушылығымен бірден жақсарды. Олар жиырма бір матчтың он екісін жеңіп, екеуін тең түйістіріп, екінші орынға ие болды, бірақ екінші жартылай финалда премьерлікке үміткер «Ист Перт» командасына жеңілгеннен кейін олар күшті қарсылас ретінде қарастырылмады. Алайда, алдын ала матчта «Субиаконы» жеңгеннен кейін Бунтон «Роялс» командасының жұлдызы Полли Фармерге қарсы тұру үшін Кит Слейтер мен Фред Кастлдинді бірдей пайдаланатын тапқыр тактика ойлап тапты. Бұл амал техникалық тұрғыдан заңсыз болғанымен, төрешілер оны қабылдады, ал «Суон Дистриктс» 24 ұпаймен жеңіске жетіп, тұңғыш WAFL чемпиондығын жеңіп алды. Бірақ 1966 және 1967 жылдары команданың көрсеткіштері төмендеп, он команданың ішінде жетінші орынға түсті.
Born in Caulfield, Victoria, Bunton Jr. moved with his father first to Western Australia and then to South Australia. Bunton was hospitalised for two years from the age of three due to a fractured pelvis and Perthes disease in his hip. He wore leg braces and used crutches until he was aged ten. Haydn Bunton junior made his debut for at the age of 17, and two years seasons later was named an All Australian player. In 1955, Bunton senior was killed in a car crash, but the following year, the younger Bunton showed his class as a player by finishing runner up for the Magarey Medal to Dave Boyd. The following year, Haydn "stood out" as a player due to a transfer dispute with North Adelaide, who would not clear him, but amazingly served as a non playing coach of From 1958 to 1960, he played for Norwood, in spite of a serious knee injury sustained in a car accident in Tasmania in 1959. Bunton had another strong year in 1961, when he was recruited by Swan Districts in the West Australian Football League (WAFL) as captain coach. At the time Swan Districts were the Cinderella side of the WAFL, having never won more than seven games in a season since 1946, and were generally regarded with "pity or scorn". Swan Districts had lost their last sixteen games of 1960, but improved immediately under Bunton's coaching. They won twelve and drew two of twenty one matches to finish second, but after a loss to raging hot premiership favourite East Perth in the second semi final they were not considered a serious threat. However, after overcoming Subiaco in the preliminary, Bunton developed an ingenious tactic to counter Royals' champion Polly Farmer by using both Keith Slater and Fred Castledine in the ruck contests. Though this ploy was technically illegal, it was accepted by the umpires, and Swan Districts won by 24 points for their first WAFL premiership. but they slowly declined in 1966 and 1967 finishing seventh of ten teams.
Жаттықтырушылық мансап
1967 жылдан кейін Бунтон тағы бір маңызды сынаққа бет бұрды – Subiaco командасының ойыншы-жаттықтырушысы қызметін қабылдады. Оның әкесі осы команда үшін үш Sandover медалін жеңіп алған, бірақ соңғы тридцать жылда Subiaco көбінесе турнир кестесінің төменгі жағында болған. 1937 мен 1967 жылдар аралығында Subiaco тек төрт рет жоғары лига финалдық турнирлеріне қатысып, барлығы 577 ойында 186 жеңіс және 4 тең нәтижеге қол жеткізді, бұл көрсеткіш 32,58 пайызды құрайды.
After 1967, Bunton accepted another major challenge when he accepted an appointment as playing coach of Subiaco, for whom his father had won three Sandover Medals, but which had been almost continuously a cellar dweller for thirty years. Between 1937 and 1967, Subiaco had played in only four senior finals series and overall managed just 186 wins and four draws from 577 senior games for a success rate of 32.58 per cent.
Субиако, 1968 жылдан 1972 жылға дейін
1967 жылы Субиако 21 ойынның тек үшеуін жеңіп, төрт ойынмен соңғы орында болды, бірақ толық шабуылшы Остин Робертсонның керемет маусымының арқасында 1968 жылы он екі ойын жеңіп, төртінші орынға көтерілді. Алайда, VFL/AFL, SANFL немесе WANFL тарихындағы ең теңсіз маусым болған шақта Перт, Шығыс Перт және Батыс Перт командаларын жеңе алмады. Бунтон тағы екі маусым ойнады, оның барысында Субиако қайтадан жартылай финалда жеңілді (бірақ бұл 1935 және 1936 жылдардан бергі финалға қатарынан өткен алғашқы маусымдары еді), содан кейін 1971 және 1972 жылдары ойыншы емес жаттықтырушы болып қалды. Осы екі маусымда Субиако 42 ойынның тек он сегізін жеңіп, сегіз командадан тұратын турнирде бесінші және алтыншы орындарға ие болды. Дегенмен, Субиако жаңа жаттықтырушы Росс Смит басшылығымен 1924 жылдан бері алғаш рет чемпион атанғанда, Бунтонның 1967 мен 1973 жылдар арасындағы алты маусымда команданы соңғы орыннан чемпиондыққа жеткізуде маңызды рөл атқарғаны баршаға мәлім болды. Осы кезеңде ол футболдан допты аяқпен тепкілеу әдісін толыққанды жоюға белсенді түрде атсалысты.
In 1967, Subiaco had won only three of 21 games to be four games clear on the bottom, but, aided by an amazing season from full forward Austin Robertson junior, they won twelve games in 1968 to finish fourth, but did not beat top three teams Perth, East Perth and West Perth during perhaps the most uneven season in any of the VFL/AFL, SANFL or WANFL. Bunton played for two more seasons during which Subiaco again lost the first semi final (though it was their first consecutive seasons in the finals since 1935 and 1936), but stayed on as non playing coach during 1971 and 1972. During these two seasons, Subiaco disappointed, winning only eighteen of forty two games and finishing fifth and sixth in an eight team competition. However, when Subiaco won its first premiership since 1924 under new coach Ross Smith, it was generally acknowledged that Bunton had played a critical role in raising the team from last to first over the six seasons between 1967 and 1973. During this time, he played a leading role in completely banishing the drop kick from football.
Оңтүстік Аделаида, 1975 жылдан 1982 жылға дейін
Екі жылдық үзілістен кейін Бунтон 1975 жылы Оңтүстік Аделаида клубын жаттықтыруға оралды. Субиако сияқты, «Пантерлер» де Екінші дүниежүзілік соғыстан бері қиындыққа тап болды, тек Нил Керли капитан-жаттықтырушы болып тұрған үш жылдың ішінде ғана финалдық турнирлерге қатысты. Субиакодан ерекшелігі, Оңтүстік Аделаида Бунтонның жылдам әрі шебер футболға негізделген әдістерінің арқасында біртіндеп жақсарды. 1977 жылы «Пантерлер» он бір жылдан кейін алғаш рет негізгі кезеңге қатысты, ал екі жылдан соң соғыстан бері екінші рет, және 2023 жылға дейін соңғы рет ірі финалға шықты. Алайда, лайлы жер мен қатты желдің арасында Порт клубының тәжірибесі мен жеребе тартудағы сәттілігі шешуші болды. «Magpies» желдің көмегімен бес гол соқты, ал Оңтүстік командасы желге қарсы ешбір гол соға алмады. Соңғы төртінші ширекке қарай Оңтүстік командасының күші таусылып, 3:14 (32) есебімен 9:9 (63) нәтижесімен жеңіліске ұшырады. Дегенмен, «Пантерлер» 1978 және 1979 жылдары VFA және WAFL клубтарымен бірге NFL түнгі сериясында жеңіске жетті. Бұл Кевин Хиггинс пен Стивен Триггтің 1990-1992 жылдар аралығында 64 ойында тек жеті жеңіске жеткізгеннен кейін болды. 1980 жылдардың басында «Sturt» клубы ардагер жаттықтырушы Джек Оэйтиң орнын іздеген кезде Бунтонға қызығушылық танытты, бірақ 1982 жылдың соңында шешім қабылдау кезінде қызығушылықтарын жоғалтты. Бунтон нашар бастады, «Double Blues» командасы алғашқы жеңісіне дейін жиырма ойынды қатарынан ұтылды. Алайда, олар соңғы сегіз ойынның төртеуінде жеңіске жетті, бірақ бес рет подряд «ағаш қасықтан» (соңғы орын) құтылу үшін жеткіліксіз болды. 1994 жылы жағдай үміттендіргіш болды, екі жеңіс және чемпион «Eagles» клубына қарсы шамадан тыс жақын ойыннан кейін «Sturt» клубы бұрынғы жағдайына оралып, соңғы он жеті ойынның тек екеуінде жеңіске жетіп, алтыншы рет подряд «ағаш қасыққа» ие болды. Бунтон 1994 жылдың соңында отставкаға кетті, оның орнына Фил Карман келді, ол келесі жылы Австралияның ірі лигасындағы ең нашар маусымнан кейін клубты жаңғыртты. Бунтонның «Sturt» клубындағы жұмысы, әдетте, оның жаттықтырушылық мансабындағы жалғыз сәтсіздік деп есептеледі, бірақ ол оған ұнағанын, «Sturt» ауданының «бұрынғыдай өнімді емес» екенін және SANFL аудандарын қайта бөлу клубқа зиян келтіргенін мойындады.
After a two year sabbatical, Bunton returned to coach South Adelaide in 1975. As with Subiaco, the Panthers had struggled severely ever since World War II, playing in the finals only during the three years of Neil Kerley's tenure as captain coach. Unlike Subiaco, South Adelaide's improvement under Bunton's patented methods of fast, skilful football was gradual, but the Panthers played in the major round for the first time in eleven years in 1977 and two years later played in only their second grand final since the war and last to date as of 2023. However, on a muddy ground and extremely windy if dry day Port's experience and luck with the toss told: the Magpies' five goals with the breeze was more than South could manage for a day when not one goal was kicked against the wind and by the last quarter South had little left in them, losing by the score of 3 14 (32) to 9 9 (63). The Panthers did, however, win the NFL night series with VFA and WAFL clubs plus representative teams from "developing" football states in both 1978 and 1979. after Kevin Higgins and Steven Trigg had guided them to only seven wins from 64 games between 1990 and 1992. Sturt had actually possessed interest in Bunton during the early 1980s when they were seeking a replacement for veteran coach Jack Oatey, but lost interest when a decision had to be made at the end of 1982. Bunton started very badly, with the Double Blues having lost as many as twenty consecutive games before their first win in July. However, they managed to win four of their last eight games but narrowly failed on percentage to avoid a fifth successive wooden spoon. In 1994, things started promisingly with two wins and a near miss against reigning premiers the Eagles before Sturt fell back to its old ways and won only two of its last seventeen games for a sixth wooden spoon on end. Bunton resigned at the end of 1994 to be replaced by Phil Carman, who resurrected the club after on paper the worst modern season in a major Australian rules league the following year. Bunton's stint at Sturt is generally regarded as his only failure as a coach, though he admitted he enjoyed it, that the Sturt district was "not as productive as it used to be" and that SANFL redistricting had hurt the club.