Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық футболшы (1952 жылы туған) 2004 жылы қаныпешене өлтірілген 21 жастағы Оңтүстік Африка студенті.
Australian rules footballer (born 1952)
the 21 year old South African student murdered in 2004
Ли Раймонд Мэтьюс (1 наурыз 1952 жылы туған) – бұрынғы австралиялық футболшы және жаттықтырушы. Ол Виктория футбол лигасының (VFL) «Хоторн» клубында ойнады және VFL-де, содан кейін Австралия футбол лигасы (AFL) болып қайта аталғанда жаттықтырды. Қысқа бойлы, денелі және мықты құрылысты болғандықтан, Мэтьюс физикалық күшімен де, шебер ойынымен де ерекшеленгендіктен «Қатігез Ли» деген атаққа ие болды. AFL бойынша ол ресми түрде «20 ғасырдың үздік ойыншысы» деп танылды, Австралия футбол залының «Аңызы» атағын алды, «Хоторн» және AFL ғасыр командаларының құрамына енді, және барлық уақыттағы ең табысты AFL жаттықтырушыларының бірі болып саналады. Мэттьюс қазір «Seven Network» телеарнасында және «3AW» радиосында AFL комментаторы болып жұмыс істейді.
Leigh Raymond Matthews (born 1 March 1952) is a former Australian rules footballer and coach. He played for Hawthorn in the Victorian Football League (VFL) and coached and the in the VFL and renamed Australian Football League (AFL). Squat, short legged and barrel chested, Matthews earned the iconic nickname "Lethal Leigh" due to his physical as well as skillful style of play. He is officially recognised as the "best player of the 20th century" according to the AFL, is a 'Legend' in the Australian Football Hall of Fame, named in the Hawthorn and AFL teams of the century, and is one of the most successful AFL coaches of all time. Matthews is now an AFL commentator on television with the Seven Network and on radio with 3AW.
Ерте өмір
Мэтьюс Челси футбол клубының жастар құрамасында өнер көрсетті. Ол футболшы отбасынан шыққан: Мэтьюстің ағасы Келвин Хоторн және Джилонг клубтарында 155 матч өткізген. Мэтьюс 18 жасында үйленді және тұңғыш баласы дүниеге келді.
Matthews played his junior football at the Chelsea Football Club. He was part of a footballing family: Matthews' brother Kelvin played 155 games at Hawthorn and Geelong. Matthews was married and had his first child at 18.
1960 жылдар
Мэтьюс 1969 жылғы қаңтарда 16 жасында «Хоторн» клубына қосылды, бұған дейін қалалық командаларында өнер көрсеткен. Ол 1969 жылғы маусымның 16-шы турында «Мельбурнға» қарсы «Хоукс» сапындағы алғашқы ойынын өткізді, шабуыл шебінде «Хоторнның» үздік ойыншысы Питер Хадсонның жанында допты ұстап, гол соқты. Мэтьюс алғашқы тепкісімен бірден гол соқты және сол жылы өткізген бес ойынының әрқайсысында кем дегенде бір гол соқты, соның нәтижесінде клубтың «Жылдың жас ойыншысы» сыйлығын жеңіп алды. 1970 жылдың ортасына қарай Мэтьюс командадағы тұрақты ойыншы ретінде бекінді, алға қарай жылжып ойнады. Ол бірден көзге түсті, маусымда 16 ойында 20 гол соқты.
Matthews joined Hawthorn in January 1969, aged sixteen and having already played senior suburban football. He made his senior debut for the Hawks in Round 16 of the 1969 season against Melbourne as a forward pocket, crumbing around the feet of Hawthorn's champion full forward, Peter Hudson. Matthews kicked a goal with his first kick and went on to kick at least one goal in each of his five games that year, winning the club's Best First Year Player award. By midway through 1970, Matthews had earned a regular place in the team as a rover rotating forward. He was immediately impressive, kicking 20 goals from 16 games for the season.
1970 жылдар
1971 жылы әлі жасөспірім болса да, Мэтьюз Хоторн командасының ең маңызды ойыншыларының біріне айналды. Ол, әсіресе, голға жақын жердегі тартыстарда жеңіске жету үшін ерекше қабілет көрсетті. 1971 жылы ол 1.9 орташа есеппен 43 гол соқты және 14 Викториялық жейдесінің біріншісін, Хоторнның ең үздік және адал ойыншысының сегізінші сыйлығының біріншісін және төрт премьер-лига медалінің біріншісін алды. 1971 жылдың 17 шілдесінде Мэтьюз ойынның ең әділ және ең жақсы роверлерінің бірі – Барри Кейблдің басын шынтақпен соқты. Бұл Мэтьюздің жарқын мансабын бұзған және ақырында 1985 жылы алаңдағы оқиғадан туындаған қылмыстық шабуылға кінәлі деп табылған бірнеше рет жасалған алғашқы қастандық болды. 1972 жылғы 2-раундта Мэтьюз өзінің ойыншылық карьерасында көп рет болатын Солтүстік Мельбурнға қарсы алғашқы жеңісін одіс етті. Ол Хадсонның (бұрынғы аптада тізе жарақатынан кейін маусымды аяқтаған) болмауы кезінде 8 гол соқты. Мэтьюз 18-раундта Оңтүстік Мельбурнға қарсы тағы алты гол соқты және 2.1 есебімен 45 голмен маусымды аяқтады; сонымен қатар, ол екінші клубтық үздік және адал ойыншысы атанды. Мэтьюз 1973 жылы 3-раундта Эссендонға қарсы 11 гол соқты, сондай-ақ сол ойында 42 рет допқа ие болды. Оның қалған маусымдары салыстырмалы түрде тыныш болды; алайда, 19 ойында 51 гол соққандығы әсерлі көрсеткіш болды, өйткені ол орта алаңда көбірек уақыт өткізді. 1974 жылы Мэтьюз ойынның ең мықты және зиянды ойыншыларының біріне айналды. Күшті, жылдам және оны ұстап алу мүмкін емес, Мэтьюз үздік жеке күштерімен матчтарды үнемі өзгертіп отырды. Коллингвудқа қарсы жартылай финалда Мэтьюз 24 доптан 7 гол соқты және шешуші рөл атқарды. Ол 21.8 орташа есеппен және 52 гол соққанда үшінші үздік және адал ойыншысы атанды. Алты маусым VFL-де өткеннен кейін, Мэтьюз 1975 жылы жарыстың супержұлдызы ретінде танылды, ол 67 гол (финалдарды қоса алғанда 68 гол) соқты және лиганың ең көп гол соққан ойыншысы ретінде Кольман медалін жеңіп алды, сонымен қатар ойынға орташа есеппен 22.9 рет қатысты. 67 голдың саны ерекше төмен болғанымен, бұл толыққанды шабуылшы емес ойыншы үшін сирек нәтиже болды. Ол маусымды алғашқы 12 ойында 47 голмен, соның ішінде 5 немесе одан да көп гол соққан 5 ойынмен тамаша бастады. Оның 9-раундта Футскрейге қарсы 28 доптан 6 голы ерекше көзге түсті. Ол маусымның екінші жартысында осы қарқынды ұстай алмады және соңғы 11 ойында тек 21 гол соқты. Хоторн ірі финалға шықты, бірақ Солтүстік Мельбурнға есе жіберді, ал Мэтьюз сол күні гол соқпады. 1976 жылы тағы бір керемет маусым Мэтьюзді ойынның ең үздік ойыншыларының бірі ретінде бекітті. Ол көптеген шабуылшылардан көбірек гол соқты, сонымен қатар ойынның ең тиімді допты ұтып алушыларының бірі болды. Маусымда Мэтьюз 3.2 орташа есеппен 71 гол соқты және 22.5 допты ұтып алды, төртінші үздік және адал ойыншысы атанды. Оның жылдың ең жақсы ойыны сол жылы Норт-Мельбурнға қарсы өткен іріктеу финалда болды, онда ол 31 допқа ие болды және 13 мүмкіндіктен 7 гол соқты. Бұл қиын жеңісте көрсетілген үлкен жетістік болды. Хоторн тағы да Норт командасымен финалда ойнады, және бұл жолы Мэтьюз үздіктер қатарында болмағанымен, оның екінші премьерлік медалі керемет маусымның лайықты сыйлығы болды. 1977 жылғы маусымда Мэтьюз лиганың ең үздік ойыншыларының бірінен ойын тарихындағы ең үздік ойыншылардың біріне айналды, бұл кез-келген ойыншының тарихтағы ең үздік жеке маусымдарының бірі болды. Мэтьюз соққы, ұпай, қолмен және гол бойынша карьералық рекордтарды жаңартты, ойынға орташа есеппен 27.1 допты ұтып алды және 3.8 орташа есеппен 91 гол соқты. Ол Мельбурнға қарсы 10-раундта 41 допқа ие болды, бірақ Мэтьюздің формасының шыңы үйде және қонақта өткен маусымның соңғы сегіз ойынында болды, онда ол 29.8 допты ұтып алды және 5.1 гол соқты. Ол жеті аптада үш рет 30-дан астам допты ұтып алып, 7 гол соқты және маусымды 22-раундта Эссендонға қарсы 30 допты ұтып алып, 6 гол соқты. Ол бесінші рет Хоторнның ең үздік және адал ойыншысы атанды. Мэтьюз сол жылы 91 гол соқты, бұл 1990 жылы Коллингвудтың Питер Дайкосы (Мэтьюз сол кезде жаттықтырушы болған) бұзғанға дейін толыққанды шабуылшы емес ойыншының гол соққан рекорды болды. 1978 жылғы Мэтьюздің өнері оның ойынның бірінші ойыншысы мәртебесін одан әрі растады, өйткені ол өзінің мансабында тағы 71 гол қосып, 25.5 допты ұтып алды және 6.4 ұпайға ие болды, бұл оның алтыншы үздік және адал ойыншысы атанған және үшінші премьерлік медалін жеңіп алған жылы болды. Хоукс қайтадан 1978 жылғы VFL Grand Final-да Норт-Мельбурнмен ойнады, бірақ бұл жолы Мэтьюздің 28 допты ұтып алып, 4 гол соққан үздік ойыны Хоторнның жеңісін қамтамасыз етті. 1979 жылы Мэтьюз жарақат алғаннан кейін жылдың соңғы 10 ойынының екеуінен басқасында ойнауға мәжбүр болды. 5-раундта Ричмондқа қарсы 7 гол соққан ойыншы гол қақпасының алдындағы уақытын аз, ал орта алаңда көбірек...
Though still a teenager, Matthews became one of the most important players in a dominant Hawthorn team in 1971. He developed an uncanny ability to win contests, especially near the goals. He kicked 43 goals at an average of 1.9 in 1971 and earned his first of fourteen Victorian guernseys, his first of eight Hawthorn best and fairest awards, and his first of four playing premiership medallions. On 17 July 1971, Matthews notoriously felled one of the game's fairest and best rovers, Barry Cable, with an elbow to the head. This was the first in a series of occasional violent lapses that punctuated, and ultimately soiled, Matthews' stellar career, culminating in his conviction for criminal assault arising out of an on field incident in 1985. In Round 2 of 1972, Matthews destroyed North Melbourne for the first of what would end up being many times during his playing career. He kicked 8 goals in the absence of Hudson (who suffered a season ending knee injury the previous week). Matthews kicked another six goals against South Melbourne in Round 18 and finished the season with 45 goals at 2.1 per game; additionally, he won his second club best and fairest—all this before his 21st birthday. Matthews made his presence felt early again in 1973 with an amazing 11 goal haul against Essendon in Round 3, also amassing 42 possessions in the same game. The rest of his season was comparatively quiet; however, his total of 51 goals from 19 games was an impressive figure given the increased time he spent in the midfield. By 1974, Matthews had become one of the toughest and most damaging players in the game. Strong, quick and almost impossible to tackle, Matthews regularly turned matches with brilliant solo efforts. Against Collingwood in a semi final, Matthews proved the difference with 7 goals from 24 disposals. He went on to win his third best and fairest, averaging 21.8 disposals and kicking 52 goals for the season. After six seasons in the VFL, Matthews established himself as a superstar of the competition in 1975, winning the Coleman Medal as the League's leading goal kicker, with 67 goals (68 including finals), while averaging 22.9 disposals per game. While 67 goals was an unusually low tally, it was a rare result for a non full forward to lead the competition. He started the season brilliantly with 47 goals in the first 12 games, including five bags of 5 or more. His 6 goals from 28 kicks in Round 9 against Footscray was a highlight. He was unable to maintain this pace in the second half of the season and could manage only 21 goals in his last 11 appearances. Hawthorn made the grand final; however, they fell to North Melbourne, with Matthews going goalless on the day. Another brilliant season in 1976 confirmed Matthews as one of the best players in the game. He kicked more goals than most full forwards, while also being one of the most effective ball winners in the game. For the season, Matthews kicked 71 goals at 3.2 per game and averaged 22.5 disposals, winning his fourth best and fairest. His best game for the year came in a qualifying final against North Melbourne, when he had 31 kicks and kicked 7 goals from 13 scoring shots. It was an immense performance in a hard fought win. Hawthorn again played North in the grand final, and although Matthews was not amongst the best this time, his second premiership medal was just reward for a brilliant season. In the 1977 season, Matthews went from being from one of the best players in the league to one of the best of all time, with what was among the greatest individual seasons by any player in history. Matthews posted career highs in kicks, marks, handballs and goals, averaging 27.1 disposals per game and kicking 91 goals at 3.8 per game. He had 41 disposals in Round 10 against Melbourne, but the peak of Matthews' form came during the last eight games of the home and away season, during which he averaged 29.8 disposals and 5.1 goals. He kicked 7 goals and had 30 plus disposals three times in seven weeks and finished the season with another 30 disposals and 6 goals against Essendon in Round 22. He won Hawthorn's best and fairest for the fifth time. Matthews' 91 goals that year was a record for goals kicked by a non full forward until it was broken in 1990 by Collingwood's Peter Daicos (whom Matthews was then coaching). Matthews' performances in 1978 further confirmed his status as the game's number one player, as he added another 71 goals to his career tally and averaged 25.5 disposals and a career high 6.4 marks in a year that saw him win his sixth best and fairest and his third premiership medallion. The Hawks again played North Melbourne in the 1978 VFL Grand Final, but this time a best afield display of 28 disposals and 4 goals by Matthews ensured the win for Hawthorn. Matthews was on track for another stellar season in 1979 before injury forced him out of all but two of the last 10 games of the year. A 7 goal performance against Richmond in Round 5 was a highlight in a season that saw him spend less time in front of goals and more in the midfield.
1980 жылдар
1980 жылы Мэтьюс «Хоторн» клубының капитаны болды және 1985 жылы зейнетке шыққанға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Ол сондай-ақ, мансабындағы жалғыз рет Виктория штатының құрама командасының капитаны болып тағайындалды және жетінші рет клубтың үздік ойыншысы атанды. Осы жылы Мэтьюс шабуыл шебінде бұрынғыдан аз уақыт өткізді. 1971 жылдан бері алғаш рет ол бір ойында екі голдан да аз соқты, бірақ 26,9 доптамасы лигада екінші орында тұрды. Жарақаттар мен тұрақсыз формадан өткен үш маусымнан кейін, Мэтьюс 1982 жылы қайтадан өзінің ең жақсы деңгейіне жетіп, Ойыншылар Ассоциациясының ең құнды ойыншысы сыйлығын жеңіп алды (кейін Мэтьюстің құрметіне Лей Мэтьюс кубогы деп аталды). Ол 16-шы турда «Норт Мельбурнға» қарсы 7 гол соқты, екі аптадан кейін «Коллингвудқа» қарсы тағы 8 гол соқты және 25 доптама жасады. Мэтьюс осы жылы ойын басына 22,5 доптама және 3,4 голдың орташа көрсеткішін көрсетті және сегізінші рет «Хоторнның» үздік ойыншысы атанды. Мэтьюс өте қатал тәртіптің шебері болғандықтан «Қатігез» деген лақап атын алды, және 1982 жылы «Уинди Хиллде» қақпа тірегіне соқтығысып, оны сындырған оқиғасы оның аңызын одан әрі күшейтті. Мэтьюс тіректің негізіне шабуылдағанда, шамамен бір метрлік бөлігі сынды да, төрешіге тиді. VFL директивасына сәйкес, «Уинди Хиллдегі» стадион қызметкерлері қақпа тірегінің үстіне қосымша бөлік жалғап, оны Мэтьюс соқтығысқаннан кейін босап қалған деген болжам бар. Осы кезде комментатор Лу Ричардс оның үлкен дене бітімі мен күшіне байланысты оны «Нағыз ер адам» деп атады. 1983 жылы VFL-дегі он бесінші маусымына кіріскен Мэтьюс өзінің қарқынын бәсеңдетпеді. Алғашқы он екі ойында ол 22,3 доптама және 2,9 голдың орташа көрсеткішін көрсетті. 15-ші турда ол толық шабуылшыға ауысып, маусымның қалған бөлігінде сол позицияда ойнады. Ол жыл соңындағы соңғы 10 ойында әрқайсысында кем дегенде үш гол соқты, соның ішінде финалда 6 гол және 5 соққысыз гол соқты, бұл оның төртінші чемпиондық титулы болды. Маусым ішінде ол ойын басына 20,1 доптама және 3,6 голдың орташа көрсеткішін көрсетті. Мен жаттықтырған ең жақсы екі «Хоторн» ойыншысы кімдер? Олар екеуі бар, мен оларды ешқашан бөліп қарамаймын. Олар – Грэм Артур және Лей Мэтьюс.
In 1980, Matthews became the captain of Hawthorn, a position he held until his retirement in 1985. He was also selected as captain of the Victorian State of Origin team for the only time in his career, and he won his seventh club best and fairest. This year, Matthews spent less time in the forward line, and while it was the first time since 1971 that he averaged fewer than two goals per game, his 26.9 disposals per game was the second highest in the league. After three seasons interrupted by injury and inconsistent form, Matthews returned to his best in 1982, winning the inaugural Players' Association Most Valuable Player award (which was later renamed, in Matthews' honour, to the Leigh Matthews Trophy). He kicked 7 goals in Round 16 against North Melbourne and two weeks later against Collingwood kicked 8 more and had 25 disposals. Matthews averaged 22.5 disposals and 3.4 goals per game for the year and won his eighth Hawthorn best and fairest award. Matthews earned the nickname "Lethal" for his reputation for giving (and taking) very hard bumps, and in 1982 this reputation was enhanced to the point of legend when he famously collided with a behind post at Windy Hill and broke it. A piece of the post (measuring about one metre) broke off, hitting the boundary umpire, after Matthews ran into its base. It is believed that, to comply with a VFL directive, groundsmen at Windy Hill had glued an extension to the top of the post which broke loose after Matthews collided with it. At the time, commentator Lou Richards called him a "He Man" due to his large size and strength. Going into his fifteenth season in the VFL, Matthews showed no signs of slowing down in 1983. He averaged 22.3 disposals and 2.9 goals in his first twelve games before, in Round 15, he made the move to full forward and remained there for the rest of the season. He went on to kick at least three goals in each of the last 10 games of the year, including the grand final, in which he kicked 6 goals and 5 behinds in his fourth premiership win. For the season, he averaged 20.1 disposals and 3.6 goals per game. The two best Hawthorn players I've ever coached? There are two, and I wouldn't separate them. They were Graham Arthur and Leigh Matthews.
Зейнеткерлік
1985 жылғы маусым Мэттьюс үшін ойыншы ретінде соңғысы болды. Көптеген төбелес пен есептермен толы болған қызықты ойын кезінде Мэттьюс қарсыласы Невилл Брансты доптан тыс жағдайда ұрып, оның жақ сүйегін сындырды. «Гелонгтың» Стив Хокинг дереу жазасын алып, Мэттьюстің мұрнын сындырды, содан кейін жалпы төбелес басталды. Төрешілер Мэттьюске қарсы есеп берген жоқ. Дегенмен, «ойыннан тыс» болған оқиға камераға түсірілді. Көптеген елдің наразылығынан кейін VFL тергеу бастады және оның нәтижесінде Мэттьюс төрт аптаға дисквалификацияланды. Оған сондай-ақ шабуыл жасады деген айып тағылып, 1000 доллар айыппұл салынды. Кейіннен оның үкімі апелляциялық шағым бойынша жойылды. Бұл айыптама – алаңдағы оқиға үшін жоғары деңгейдегі ойыншыға тағылған жалғыз жағдай. Мэттьюстің 332-ші және соңғы ойыны 1985 жылғы «Эссендонға» қарсы өткен финалдағы жеңіліс болды. Қызметтен кеткен кезде Мэттьюс 915 гол соқты, бұл VFL/AFL тарихында толыққанды шабуылшы емес ойыншының ең жоғары көрсеткіші болып қала береді. Ол зейнетке шыққан кезде бұл көрсеткіш барлық ойыншылардың арасында төртінші орында тұрды; қазір ол барлық уақыт тізімінде тоғызыншы орында. Мэттьюс мансабында 202 «Браунлоу» медаліне дауыс жинады, қазіргі уақытта ол барлық уақыт бойынша ондыққа кіреді. Оның көрсеткіші марапатты жеңіп алмаған ойыншылардың арасында үшінші орында, Скотт Пендлбери мен Джоэл Селвудтан кейін.
The 1985 season was Matthews' last as a player. During a wild game versus which was marred by numerous brawls and reports, Matthews struck his opponent Neville Bruns in an off the ball incident, breaking Bruns' jaw. Geelong's Steve Hocking exacted swift retribution, breaking Matthews' nose, and an all in melee ensued. No report was laid by umpires against Matthews. However, the 'behind play' incident had been captured on camera. After much public outcry, the VFL launched an investigation and subsequently deregistered Matthews for four weeks. He was also charged with assault and fined $1,000. His conviction was later overturned on appeal. The charge remains the only time a top level player has been charged for an on field incident. Matthews' 332nd and final game was the 1985 grand final loss to Essendon. Upon retirement, Matthews had scored 915 goals, which remains the highest VFL/AFL tally by a non full forward. At the time of his retirement, it was the fourth highest tally by any player; he is now ninth in the all time list. Matthews also accrued 202 Brownlow Medal votes in his career, currently the tenth most of all time. His tally is the third most by a player who has not won the award, behind Scott Pendlebury and Joel Selwood.
Колингуд
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Мэттьюс жаттықтырушылыққа көшті, алдымен Коллингвуд футбол клубында көмекші жаттықтырушы болып жұмыс істеді. 1986 жылы үш турдан соң ол Боб Роузден аға жаттықтырушы лауазымын иеленді. Мэттьюс Коллингвудты 1986 жылғы маусымды он екінші жеңіс және он жеңіліспен алтыншы орында аяқтады, бірақ финалға қатыса алмады. 1987 жылы Мэттьюстің басшылығымен Коллингвуд жеті жеңіс пен он бес жеңіліспен он екінші орынға түсті. 1991 жылғы маусымда Мэттьюстің командасы финалға өте алмай, турнир кестесінде жетінші орынды иеленді. 1999 жылы Мэттьюс Брисбен клубының аға жаттықтырушысы болды, ол Джон Нортидің 1998 жылдың ортасында жұмыстан босатылғаннан кейін, оның орнына келген Роджер Мерретті алмастырды. Мэттьюс "Арыстандарға" бірден әсер етті, команданы 1999 жылы төменгі сатыдан үшінші орынға көтерді және финалға шықты. Алайда, олар алдын ала финалда "Кенгурулар" командасынан жеңілді. "Арыстандар" 2000 жылы да финалға өтті, бірақ жартылай финалда 82 ұпаймен "Карлтоннан" жеңілді. Бұл жеңістер Мэттьюске ойыншы немесе жаттықтырушы ретінде жалпы сегіз чемпиондық медалін сыйлады. Оның мансабы осы кезде өрге жұқты. 2006 жылы "Арыстандар" жақсы нәтиже көрсетпеді, формасы нашарлап, жеті жеңіс және он бес жеңіліспен турнир кестесінде он үшінші (соңғы үшінші) орынды иеленді. 2007 жылы Мэттьюстің командасы тоғыз жеңіс, екі тең және он бір жеңіліспен турнир кестесінде оныншы орынға шықты. Сол жылы Мэттьюс клубпен 200-ші ойынын өткізді, бұл оны үш клубпен 200 ойын өткізген немесе жаттықтырған алғашқы адам етті. 2008 жылы "Арыстандар" екінші жыл қатарынан турнир кестесінде оныншы орынды иеленді, бұл жолы он жеңіс және он екі жеңіліспен. Мэттьюс 2008 жылғы маусымның соңында 1 қыркүйекте Брисбен Лайнз аға жаттықтырушысы лауазымынан кетті, себебі "уақыт жеткенін сезінді". Оның орнына Майкл Восс Брисбен Лайнз аға жаттықтырушысы болды. Мэттьюс Брисбен Лайнз командасын 237 ойынға жаттықтырып, 142 жеңіс, 92 жеңіліс және 3 тең нәтижеге қол жеткізді, бұл 60% жеңіс көрсеткіші. Мэттьюстің "Арыстандардағы" жаттықтыру стилі өте қатаң болғаны, бірақ нәтижелі болғаны хабарланды. Төрт чемпиондық титулына қарамастан, Мэттьюс ешқашан команданы кішігірім чемпиондыққа жеткізбеді, бірақ Коллингвудпен екі рет және Брисбенмен үш рет екінші орынды иеленді.
Following his retirement, Matthews turned to coaching, becoming assistant coach at the Collingwood Football Club before taking over the head coaching role as senior coach from Bob Rose after three rounds in 1986. Matthews guided Collingwood to finish sixth at the end of the 1986 season, just missing out on the finals with twelve wins and ten losses. In the 1987 season, Collingwood under Matthews did not fare much better, where they finished twelfth at the end of the season with seven wins and fifteen losses. In the 1991 season, Collingwood under Matthews just missed out on the finals, where they finished seventh on the ladder. Matthews became the senior coach of Brisbane for the 1999 season, when he replaced caretaker senior coach Roger Merrett, who replaced John Northey after Northey was sacked in the middle of the 1998 season. Matthews' impact at the Lions was immediate, lifting the team from bottom to third on the ladder in 1999 and making the finals, but they were eliminated by eventual premiers the Kangaroos in the preliminary final. The Lions made the finals again in 2000, before being eliminated by Carlton in the semi final by 82 points. These wins gave Matthews a total of eight premiership medallions as a player or coach. His tenure crested at this point. In the 2006 season, the Lions did not fare much better, when their form dropped further as they finished thirteenth (third last) on the ladder with seven wins and fifteen losses. In the 2007 season, the Lions under Matthews finished tenth on the ladder with nine wins, two draws and eleven losses. That year, Matthews coached his 200th game with the club, making him the first person to play or coach 200 games with three clubs. In the 2008 season, the Lions finished tenth on the ladder again for the second straight year in a row, this time with ten wins and twelve losses. Matthews resigned from his position as Brisbane Lions senior coach on 1 September 2008, at the end of the 2008 season, stating that he "felt the time was right". Matthews was then replaced by Michael Voss as Brisbane Lions senior coach. Matthews coached Brisbane Lions to a total of 237 games with 142 wins, 92 losses and 3 draws with a winning percentage of 60 percent. Matthews' coaching style at the Lions was reportedly incredibly strict, although obviously successful. Despite his four premierships as a coach, Matthews never coached a team to the minor premiership—though he did finish second with Collingwood twice and second with Brisbane three times.
Team Year Home and Away Season FinalsWonLostDrewWin %Finish Won Lost Drew Win % ResultCOLL198612706th out of 12—————COLL1987715012th out of 14—————COLL198815612nd out of 14020.000 Lost to Melbourne in Semi FinalCOLL198913905th out of 14010.000Lost to Melbourne in Elimination FinalCOLL199016602nd out of 15301Defeated Essendon in Grand FinalCOLL199112917th out of 15—————COLL199216603rd out of 15010.000Lost to St Kilda in Elimination FinalCOLL199311908th out of 15—————COLL1994121008th out of 15010.000Lost to West Coast in Elimination FinalCOLL1995812210th out of 16—————COLL total122894 351 BRI199916603rd out of 16210.667Lost to North Melbourne in Preliminary FinalBRI2000121006th out of 16110.599Lost to Carlton in Semi FinalBRI200117502nd out of 163001.000Defeated Essendon in Grand FinalBRI200217502nd out of 163001.000Defeated Collingwood in Grand FinalBRI200314713rd out of 16310Defeated Collingwood in Grand FinalBRI200416602nd out of 16110.599Lost to Port Adelaide in Grand FinalBRI20051011011th out of 16—————BRI2006715113th out of 16—————BRI2007911210th out of 16—————BRI20081012010th out of 16—————BRI total128883 1440 2501777 1791
Еңбек жолын аяқтағаннан кейінгі марапаттар
Мэтьюс "Ғасырдың ойыншысы" атанып, Австралия футбол даңқы залының алғашқы ресми аңызы ретінде қабылданды, бұл футбол саласындағы тұлғаға берілетін ең жоғары жеке құрмет. Ол сонымен қатар ғасырдың AFL және Hawthorn командаларының құрамына енді, AFL командасында шабуылдың қанатын (forward pocket) қорғады, ал Hawthorn командасында ровер ретінде танылды. 2002 жылы AFLPA MVP сыйлығы, алғаш рет Мэтьюске берілген, Лей Мэтьюс кубогы деп атауға ие болды. Мэтьюс – Рон Барасси, Тед Уиттен және Боб Скилтонмен бірге Спорт Австралиясының Даңқ залында Австралия спортының аңызы мәртебесіне ие болған төрт австралиялық футболшының бірі.
Matthews was named "Player of the Century" and inducted as an inaugural official Legend of the Australian Football Hall of Fame, the highest individual honour that can be bestowed upon a football personality. He was also named in both the AFL and Hawthorn teams of the century, in the forward pocket for the AFL and as rover for Hawthorn. In 2002, the AFLPA MVP award, of which Matthews was the inaugural recipient, was renamed the Leigh Matthews Trophy. Matthews is one of only four Australian rules footballers recognised as a Legend of Australian Sport in the Sport Australia Hall of Fame, alongside Ron Barassi, Ted Whitten and Bob Skilton.
Сырттағы футбол
Брисбен Лайонс командасын жаттықтырушы болғанға дейін Ли Мэтьюс қонақ комментатор ретінде бірнеше рет БАҚ-та пайда болды. Кейін ол Seven Network телеарнасында AFL матчтарына арнайы түсіндірмелер жасауға қайта оралды. Мэттьюс 2008 жылғы финалдық сериясының және 2008 жылғы бас финалдың комментарийлерін жүргізді. Ол сондай-ақ 3AW радиосында ойын комментаторы және Herald Sun газеті үшін мақала жазушы және комментатор болып жұмыс істейді.
Before coaching the Brisbane Lions, Leigh Matthews made several media appearances as guest commentator. He since returned to perform special commentary of AFL matches on the Seven Network. Matthews commentated throughout the 2008 finals series as well as in the 2008 grand Final. He is also a commentator of the game for 3AW and a feature writer and commentator for the Herald Sun.