Бимал Рой: Үнді кино режиссерінің өмірі мен шығармашылығы
Bimal Roy
Биммал Рой – үнді кинорежиссері (1909-1966). Реализм мен социализмді көркем бейнелеген «До Бигха Замин», «Девас» сияқты фильмдерімен танымал. Үнді киносының маңызды тұлғасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үнді кинорежиссері (1909–1966)
кинорежиссер
Indian film director (1909–1966)
the movie director
Бимал Рой (12 шілде 1909 – 7 қаңтар 1966) – үнді кинорежиссері. Ол «До Бигха Замин», «Паринета», «Бирадж Баху», «Девдас», «Мадумати», «Сужата», «Парах» және «Бандини» сияқты реалистік және социалистік фильмдерімен ерекше танымал, осы арқылы ол хинди киносының маңызды режиссеріне айналды. Италиялық неореалистік кинодан шабыт алып, Витторио Де Сиканың «Велосипед ұрылары» (1948) фильмін көргеннен кейін «До Бигха Замин» фильмін түсірді. Оның туындылары реализмді бейнелеу үшін қолданған мизансценасымен ерекше көзге түседі. Ол бенгал және хинди тілдерінде көптеген фильмдер өндірді.
Bimal Roy (12 July 1909 – 7 January 1966) was an Indian film director. He is particularly noted for his realistic and socialistic films such as Do Bigha Zamin, Parineeta, Biraj Bahu, Devdas, Madhumati, Sujata, Parakh and Bandini, making him an important director of Hindi cinema. Inspired by Italian neo realistic cinema, he made Do Bigha Zamin after watching Vittorio De Sica's Bicycle Thieves (1948). His work is particularly known for his mise en scène which he employed to portray realism. He produced many movies in Bengali and Hindi.
Мансап
Бимал Рой Калькуттаға көшіп келіп, New Theatres Pvt. Ltd. компаниясында камера ассистенты ретінде кино әлеміне қадам басты. Осы кезеңде ол режиссер П. С. Баруаға К. Л. Сайгалдың басты рөлде ойнаған, 1935 жылғы «Девдас» фильміне жарнамалық фотограф ретінде көмектесті. 1940-1950 жылдары Рой соғыстан кейінгі Үндістандағы параллель кино қозғалысының қатысушысы болды. Ол «Жаңа театрлардың» соңғы маңызды туындыларының бірі – «Анджангарх» (1948) фильмінде жұмыс істеді, алайда Калькуттадағы киноиндустрия құлдырағандықтан, 1950 жылы ол Хришикеш Мукерджи (монтажшы), Набенду Гош (сценарист), Асит Сен (режиссердің ассистенты), Камал Бос (оператор) және кейін Салил Чаудхури (композитор) кіретін командасымен бірге Бомбейге (қазіргі Мумбай) көшті. 1952 жылға қарай ол «Бомбей Толкис» үшін «Маа» (1952) фильмімен карьерасының екінші кезеңін қайта бастады. Ол маңызды әлеуметтік мәселелерді көтеріп, көңіл көтеретін романтикалық реалистік мелодрамаларымен танымал болды. Ол адамның күшті және әлсіз жақтарын терең түсіне білген режиссер еді. 1959 жылы ол 1-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінің қазылар алқасының мүшесі болды. 1966 жылдың 7 қаңтарында 56 жасында рактан қайтыс болды. Оның төрт баласы қалды: қыздары Ринки Бхаттачарья, Яшодара Рой және Апаражита Синха, сондай-ақ жалғыз ұлы Джой Рой. Оның үлкен қызы Ринки Бхаттачарья екі отбасының қарсылығына қарамастан режиссер Басу Бхаттачарьяға тұрмысқа шықты. Неке бірнеше жылдан кейін ажырасып, актер және сценарист Адитя Бхаттачарьяның дүниеге келуіне себеп болды. Қазір Ринки Бхаттачарья Бимал Рой ескерткіш комитетіне жетекшілік етеді, ал оның шөбересі Дриша Ачарья Қаран Деолға үйленді.
Bimal Roy moved to Calcutta and entered the field of cinema as a camera assistant with New Theatres Pvt. Ltd. During this time, he assisted director P. C. Barua as Publicity Photographer, on the hit 1935 film Devdas, starring K. L. Saigal. In the 1940s and 1950s Roy was part of the parallel cinema movement in post war India. He collaborated on Anjangarh (1948), one of the last major films of the New Theatres, however, the Kolkata based film industry was now on the decline, thus Roy shifted his base to Bombay (now Mumbai), along with his team in 1950, which included Hrishikesh Mukherjee (editor), Nabendu Ghosh (screenwriter), Asit Sen (assistant director), Kamal Bose (cinematographer) and later, Salil Chaudhury (music director), and by 1952 he had restarted the second phase of his career with Maa (1952), for Bombay Talkies. He was famous for his romantic realist melodramas that took on important social issues while still being entertaining. He was a filmmaker of great and in depth understanding of human strengths and weaknesses. In 1959, he was a member of the jury at the 1st Moscow International Film Festival. He died of cancer on 7 January 1966 at the age of 56. He was survived by four children: daughters Rinki Bhattacharya, Yashodhara Roy and Aparajita Sinha, and his only son, Joy Roy. His eldest daughter, Rinki Bhattacharya, married the director Basu Bhattacharya against the wishes of both their families. The marriage collapsed within a few years, but resulted in the birth of a son, the actor and screenplay writer Aditya Bhattacharya. Rinki Bhattacharya now heads the Bimal Roy Memorial Committee. and his great granddaughter Drisha Acharya married Karan Deol
Мұра
Бимал Ройдың ықпалы үнді және әлемдік кинода кеңінен таралды. Үнді киносында оның ықпалы коммерциялық хинди киносына да, жаңадан пайда болған параллель киноға да тиді. Оның «До Бигха Замин» (1953) фильмі өнер мен коммерциялық киноны сәтті біріктірген тұңғыш фильм болды. Бұл фильм коммерциялық және сын тұрғысынан табысқа ие болды, 1954 жылы Канн кинофестивалінде Халықаралық жүлдені жеңіп алды. Осының нәтижесінде фильмнің сәттілігі үнді киносының жаңа толқынына жол ашты. Коммерциялық кинода оның ең ықпалды фильмі – «Мадумати» (1958) болды, ол Ритвик Гатакпен (сценарий авторы) жасаған алғашқы және жалғыз ынтымақтастығы, сонымен қатар қайта туу тақырыбын қамтыған алғашқы фильмдердің бірі. Бұл фильм үнді киносында, теледидарда және әлемдік кинода қайта туу тақырыбындағы көптеген кейінгі туындыларға шабыт берген деп саналады. Ол «Питер Праудтың қайта тууы» (1975) американдық фильміне және «Карз» (1980) хинди фильміне идея берген болуы мүмкін, екеуі де қайта туу тақырыбын көтеріп, өзінің мәдениеттеріне әсер етті. «Карз» бірнеше рет қайта түсірілді: каннада тіліндегі «Юга Пуруша» (1989), тамил тіліндегі «Енаккул Оруван» (1984) және соңғы кезде Болливудтың «Карззз» (2008) фильмдері. «Карз» американдық «Chances Are» (1989) фильміне де шабыт берген болуы мүмкін. Бимал Ройдың фильмдері Үндістан, Еуропа және Солтүстік Америкадағы ірі ұлттық және халықаралық кинофестивальдерде көрсетіле береді. Оның фильмдері Пунадағы Үндістанның Ұлттық кино мұрағатында (NFAI) қалпына келтіріліп, цифрлық форматқа көшірілуде. 2014 жылдың шілдесінде Мумбайдағы Уэльс принці мұражайында оның балаларымен бірлесіп ұйымдастырылған «Бимал Рой: Өмір және заман» атты көрме өтті. Көрмеге фильмдердің көрсетілімі, фильмдердің плакаттары, костюмдер мен естелік заттар, соның ішінде «Девдас» және «Сужата» фильмдерін түсіруге пайдаланылған Arriflex камерасы қойылды. Бимал Рой атындағы естелік жүлде 1997 жылдан бері жыл сайын Бимал Рой естелік қоры мен кино қоғамының ұйымдастыруымен үнді кино өнеркәсібінің тәжірибелі өнерпаздары мен басқа да үлес қосушыларын, сондай-ақ жаңа және болашақ жас кинорежиссерлерді марапаттау үшін табыс етіледі. 2007 жылдың 8 қаңтарында оның суреті бар пошта маркасы Индия почтасы тарапынан шығарылды.
Bimal Roy's influence was far reaching, both in Indian cinema and world cinema. In Indian cinema, his influence extended to both mainstream commercial Hindi cinema and the emerging Parallel Cinema. His film Do Bigha Zamin (1953) was the first film to successfully straddle art and commercial cinema. It was a commercial and critical success, winning the International Prize at the 1954 Cannes Film Festival. As a result, the film's success paved the way for the Indian New Wave. In commercial cinema, the most influential film he directed was perhaps Madhumati (1958), his first and only collaboration with Ritwik Ghatak (who wrote the screenplay), and one of the earliest films to deal with reincarnation. It is believed to have been the source of inspiration for many later works dealing with the theme of reincarnation in Indian cinema, Indian television, and perhaps world cinema. It may have been the source of inspiration for the American film The Reincarnation of Peter Proud (1975) and the Hindi film Karz (1980), both of which dealt with reincarnation and have been influential in their respective cultures. Karz in particular was remade several times: as the Kannada film Yuga Purusha (1989), the Tamil film Enakkul Oruvan (1984), and more recently the Bollywood film Karzzzz (2008). Karz may have also inspired the American film Chances Are (1989). Bimal Roy's films continue to be screened at major national and international film festivals in India, Europe and North America. His films are being restored and digitised by the National Film Archive of India (NFAI) at Pune. In July 2014, Prince of Wales Museum, Mumbai hosted an exhibition; Bimal Roy: Life & Times, organised in collaboration with his children. The exhibits included screening of the films; Madhumati, Sujata and Bandini, besides film posters, costumes and memorabilia, including an Arriflex camera used to shoot Devdas and Sujata. The Bimal Roy Memorial Trophy has been awarded every year since 1997, by the Bimal Roy Memorial & Film Society to honor both experienced artists and other contributors from the Indian film industry as well as new and upcoming outstanding young filmmakers. A postage stamp, bearing his face, was released by India Post to honour him on 8 January 2007.