Кіріспе
Бұл ағылшынның орталық аймағында орналасқан Уорвикшир графтығының тарихы туралы. Тарихи тұрғыдан алғанда, солтүстік-батысында Стаффордширмен, солтүстік-шығысында Лестерширмен, шығысында Нортгемптонширмен, батысында Вустерширмен, оңтүстігінде Оксфордширмен және оңтүстік-батысында Глостерширмен шектеседі. Уорвикширдің тарихи құрамына кіретін аудандарға Ковентри, Солихалл, Саттон Колдфилд және орталық Бирмингемнің көп бөлігі, соның ішінде Астон және Эджбастон кіреді. 1972 жылғы Жергілікті басқару туралы заң қабылданғаннан кейін 1974 жылы жергілікті басқаруды қайта ұйымдастыру нәтижесінде олар Вест-Мидлендс метрополиялық графтығының құрамына кірді (Саттон Колдфилд Бирмингемге қосылды). Солтүстік-батыс Уорвикширдің көп бөлігі, қазіргі Ковентри, Солихалл және Бирмингем аумақтарын қамтитын аймақ, ежелгі Арден орманымен жабылған болатын, ол «Домсдей кітабы» кезінде де сақталған, бірақ кейін индустрияландыру үшін отын алу мақсатында оның көп бөлігі кесілді. Сондықтан Уорвикширдің солтүстік-батыс бөлігіндегі көптеген елді мекендердің аттарында ежелгі ағылшын тіліндегі «ley» немесе «leah» сөздері кездеседі, бұл ормандағы кеңістік немесе кейінірек «in Arden» тіркесін білдіреді, мысалы, Хенли-ин-Арден, Хэмптон-ин-Арден және Танворт-ин-Арден. «Домсдей кітабы» кезінде орманды аймақтың графтықтың жалпы аумағының төрттен бірі немесе солтүстік бөлігінің жартысы, яғни «Арден» деп есептеген. Орманға жатпаған қалған оңтүстік аймақ Фельден (fielden) деп аталды. Тарихи тұрғыдан алғанда, графтықта екі қала ерекше көзге түседі: Уорвик, графтық орталығы және Ковентри – маңызды ортағасырлық қала.
This is about the history of the county Warwickshire situated in the English Midlands. Historically, bounded to the north west by Staffordshire, by Leicestershire to the north east, Northamptonshire to the east, Worcestershire to the west, Oxfordshire to the south and Gloucestershire to the south west. Areas historically part of Warwickshire include Coventry, Solihull, Sutton Coldfield and much of central Birmingham including Aston and Edgbaston. These became part of the metropolitan county of West Midlands (Sutton Coldfield becoming part of Birmingham) following local government re organisation in 1974 after the passage of the Local Government Act 1972. Much of northwestern Warwickshire, including that area now forming part of Coventry, Solihull and Birmingham, was covered by the ancient Forest of Arden which was still the case at the time of the Domesday Book but much of which was later cut down to provide fuel for industrialisation. Thus the names of a number of places in the northwestern part of Warwickshire end with either the Old English "ley" or "leah" meaning a clearing in a forest or latterly the phrase " in Arden", such as Henley in Arden, Hampton in Arden and Tanworth in Arden. Even at the time of the Domesday Book the forested area has been calculated to be a quarter of the whole county or half of the northern area, the "Arden". The remaining southern area, not part of the forest, was called the Felden – from fielden. Historically, two towns dominate the county, Warwick, the county town and Coventry an important medieval city.
Тарихқа дейінгі
Уорвикшир аймағында, әрине, тарихқа дейінгі дәуірден бері адамдар қоныстанған, алғашқы адамдар жарты миллион жыл бұрын палеолит немесе ескі тас дәуірінде келген. Кішкентай отбасылық топтар қалың орманды аймайда азық іздеп, қол балта мен сырғыштар сияқты қарапайым тас құралдарды пайдаланды. Сол кезде аймақта бар болғаны 40 адам болған болуы мүмкін. Лимингтон Спа маңындағы Уэверли Вуд Ферм Питте уақытша лагерь болғандығының куәлігі бар, ал Уорвикширдің солтүстігінде, әсіресе, көптеген қол балғалары табылған, бұл олардың қайта-қайта келгенін көрсетеді. Бұл алғашқы кезең мұз дәуірінің басталуымен аяқталды, сол кезде Уорвикширде адамның болғанына ешқандай дәлел жоқ. Адамдар шамамен 10 500 жыл бұрын мезолит немесе орта тас дәуірінің басында бұл аймаққа оралды. Климат жылынып, мұздықтар шегінуімен, орта өзгерді және орман қайтадан жанданды. Бұл адамдар садақ-жебе қолданып, аң аулауға көмектесетін үйрек иттері болған аңшы-жинақшылар еді. Бұл кезең микролиттермен сипатталады – жебелерге орнатылатын кішкентай, мұқият өңделген ұштар. Ағаш пен сүйекті өңдеуге, теріні тазалауға арналған басқа кремний құралдары да қолданылды. Уорвикширде 20 шамасында белгілі орын бар, олардың ең маңыздысы Уорвикке жақын орналасқан Блэклоу Хилл. Мұндағы қазба жұмыстары құрал жасау орталығын ашты. Авон өзенінің жағалауында да басқа орындар белгілі, ал Нюнетон маңындағы жантық зерттеулер көптеген табылған заттар мен бірнеше қоныстардың дәлелдерін берді. Шамамен 6000 жыл бұрын аңшы-жинақшы өмір салты бірте-бірте қарапайым шаруашылықпен алмастырылды, бұл олардың мекендеу ортасын одан әрі өзгертті. Бұл неолит немесе жаңа тас дәуіріндегі адамдар қой, шошқа және ірі қара мал өсіріп, дәнді дақылдар екті. Олар орманды ағаштарды ағашпен ойып, ағаштан балтамен ағаштарды ағаштан ағашпен ойып, содан соң егістіктер мен егін шаруашылығына жарамды жерлер жасады. Вулстоннан осы кезеңге жататын кремнийден жасалған жебе ұшы табылды. Қола дәуірі – өзгерістердің кезеңі, шашыраңқы шаруа қожалықтары күшті басшылары бар тайпалық топтарға бірікті. Енді металл қолданылып, мыс пен қоладан заттар жасалатын болды. Уорвикширде қоладан құйылған семсерлер мен найза ұштары сияқты көптеген қару-жарақтар табылған. Сондай-ақ, адамдар сыртқы түріне қамқорлық жасағанына куәлік ететін Оңтүстік Уорвикширде жақында табылған екі қола бритва бар. Уорвикширдің бай шаруашылық аймағы болғандықтан, егіншілік кеңейе берді және 1500 жылға дейін орманның көп бөлігі тазартылып, қоныстанды. Темір дәуірінде бұл аймақта Уорвикке жақын Уаспертон қонысы сияқты шағын шаруа қожалықтары болды. Негізгі ғимарат – сабанмен жабылған дөңгелек үй, онда отбасы мен малдың бір бөлігі тұратын, ал оның айналасында шеберханалар, қоймалар мен мал қоралары орналасқан. Бүкіл қоныс жабайы жануарларды ұстап тұратын терең ормен қоршалған. Қиын жағдайларда халық Мион Хилл (Стратфордқа жақын) немесе Олдбери (Нюнетонға жақын) сияқты төбе бекіністерінің біріне паналаған болуы мүмкін. Уорвикшир аймағында темір дәуіріне жататын он екі төбе бекінісінің қалдықтары табылды.
Рим дәуірі
43 жылы Британияға римдіктердің басып кіргенінен кейінгі алғашқы онжылдықтарда Уорвикшир аймағы римдік биліктің шекарасында болды. Уотлинг көшесі мен Фосс жолы римдік жолдары салынды, Фосс жолы бірнеше онжылдық бойы Британиядағы римдік биліктің батыс шекарасын белгіледі. Бұл аймақ осы кезеңде күшті бекініске ие болды және жолдарды қорғау үшін бірнеше әскери бекіністер құрылды. Рикнильд көшесі Уорвикшир ауданында салынды және қазіргі Бірмингемдегі Королева Елизавета ауруханасының аумағында бекініс орнатылды. Бұл бекініс шамамен 48 жылы рим армиясымен Бірмингем аймағын жаулап алу үшін базалық лагерь ретінде, сондай-ақ жолдармен байланыстырылған Мидлендс аймағындағы бекіністер желісінің бір бөлігі ретінде салынды. Ол Бирмингемнің ең көне белгілі жол торабында, Икнильд көшесі Дройтвич пен Пенкриджден келетін римдік жолдармен кездесетін жерде орналасқан еді. Суэтоний қазіргі Мансеттерде сипатталған күшті қорғаныс позициясында шайқасқа шақырды. Аймақта 14-ші легионға қатысты қару-жарақ пен әскери монеталар табылды, Тацит жазғандай, бұл Суэтоний армиясының бір бөлігі болды. Ковентриге жақын Багинтонның Лунт деген жерінде үлкен жабдықтау базасы құрылды, онда аттарды баптау үшін дөңгелек арена немесе гирус болды, және бұл шайқастан кейін Ицени аттарының жиналу орталығы болуы мүмкін. Басқа маңызды римдік қоныстарға Рэгбиге жақын Трипонтий және Атерстонға жақын Мандуседум кірді. Мандуседум айналасындағы аймақта кең көлемді керамика өнеркәсібі болғандығы белгілі, ол қазіргі Нюнеатонға дейін созылған, бұл аймақта отызға дейін керамика пештерінің қалдықтары табылған.
Англосаксон кезеңі
Бұл кітап Рим империясының құлдырауынан бастап 1066 жылғы нормандық шабуылға дейінгі кезеңді қамтиды. V ғасырда римдіктер Британиядан кеткеннен кейін Уорвикшир аймағын англосаксон тайпалары қоныстанды, олар Мерция патшалығының бір бөлігіне айналды. Оның алғашқы шекаралары ешқашан белгілі болмайтынына қарамастан, тайпалық хидажда "Мерсиялардың алғашқысы" деп аталатын аумақ оңтүстік Дербиширдің, Лестерширдің, Ноттингемширдің, Стаффордширдің және Солтүстік Уорвикширдің көп бөлігін қамтығандығы туралы жалпы келісім бар. 9 ғасырдың басында Мерсия патшалығының құлдырауынан кейін, Уорвикширдің шығысындағы Мерсияның үлкен бөліктері 878 жылы Даниялық (викинг) басқыншыларына Дания басшысы Гутхруммен король Альфредтің Ведмор келісімшарты бойынша берілді. Уотлинг көшесі, Уорвикширдің солтүстік-шығыс шетінде, шығыста Данелау (даниялықтардың патшалығы) мен батыста Мерсияның арасындағы шекараға айналды. Сонымен қатар, оңтүстікке қарай Уэссекс патшалығымен шекара болды. Орналасқан жерінің ерекшелігінен, қазіргі Уорвикширге даниялықтардың шабуылына қарсы қорғаныс құру қажет болды. 911 және 918 жылдар аралығында бұл міндетті король Альфредтің қызы, "Мерсиялықтардың ханым" Этельфледа атқарып, 914 жылы Тамвортта даниялықтарға қарсы қорғаныс ұйымдастырды (Tamworth Castle-ге қараңыз) және 916 жылы Уорвик қамалының алғашқы бөліктерін салды. Даниялықтар мен саксондықтар арасында 11 ғасырға дейін үнемі шайқастар болып тұрды. Этельфледаның 914 жылы бурх құруы және Уорвиктің кейіннен графтық қала мәртебесіне ие болуы экономикалық дамуға серпін берген болуы мүмкін. Қала, әйтеке шексіз, Уорвикширде құрылған екі патшалық монетахананың біріне (екіншісі Тамвортта) ие болды. Монеталар алғаш рет Ательстан тұсында (925-39) шығарылғаны белгілі. 11 ғасырдың басында Мерция патшалығының ішкі шекаралары қайта тартылып, Уорвикшир Уорвиктен басқарылатын жерлер ретінде қалыптасты. Округ бастапқыда он жүзге бөлінді, олардың аттары Domesday Book-та көрсетілгендей, 'Berricestone', 'Bomelau', 'Coleshelle', 'Fernecumbe', 'Fexhole', 'Honesberie', 'Meretone', 'Patelau', 'Stanlei' және 'Tremelau' болды, кейіннен олар төрт 'sipesochae' — Уорвикширде ғана қолданылатын ерте термин — қысқартылды. Олар Барлихвей, Хемлингфорд, Кинтон немесе Кингтон және Найтлоу деп аталды. Уорвикшир атауы алғаш рет 1001 жылы қолданылған, ол Уорвиктен (мәнісі "жағадағы үйлер") алынған. Уорвикшир 1016 жылы Рождество мезгілінде Кнуттың Этельредке және оның ұлы Эдмунд Айронсайдқа қарсы сәтті шабуылының бөлігі ретінде басып алынды.
Орта ғасырлар
1066 жылғы нормандық шабуылдан 1485 жылғы Босворт шайқасына дейін. 1066 жылғы нормандық жаулау әскери архитектураның ең белсенді және көзге түсетін кезеңін бастады, нәтижесінде Уорвик қамалының көп бөлігі, сондай-ақ Кенилворт, Максток және Тамворттағы басқа да нысандар салынды. Аллесли, Ансли, Астон Кантлоу, Багинтон, Бодезерт, Бикенхилл, Бирмингем, Брэндон, Бринклоу, Викендегі Калудон, Касл Бромвич, Коулшилл, Ковентри, Филлонгли, Фулбрук, Хартсхилл, Рагби және Студлиде де нысаylar болған, бірақ қазіргі таңда көбінесе тек қоршаулар ғана көрініс тапқан. Уорвикширдің көптеген маңызды елді мекендері орта ғасырларда базар қалалары ретінде пайда болды, олардың ішінде Бирмингем, Бедворт, Нунетон, Рагби және Стратфорд-апон-Авон бар. Орта ғасырлар бойына графтық округтің үстемдігі Ковентриге тиесілі болды, ол Англияның ең маңызды қалаларының біріне және жүн мен тоқыма саудасының ірі орталығына айналды. Қала 11 ғасырдың басында граф Леофрик тұсында епископтық орын мәртебесін алды, бұл оның және оның әйелі Годиваның 1043 жылы құрған монастырынан туындады. Генрих VI және оның әйелі Анжулық Маргарет Ковентриге бірнеше рет сапар шекті, ал 1451 жылы Ковентри және оған жақын ауылдар мен поселкелер жеке графтық округ – Ковентри қаласының графтығы болып құрылды, ал қала басшылары шерифтер дәрежесіне көтерілді. 1459 жылы Ковентриде өткен Parliamentum Diabolicum Розалар соғысының жаңа кезеңінің бастапқы сатысында Йорк герцогы мен басқа йорктік ақсүйектерге қарсы айыптау туралы заңдарды қабылдады. Қала тұрғындары Генрихке және Ланкастерлік иемділікке адал болды, ол Эдуард IV-пен күрескен кезде, ал Эдуард 1470 жылы қалаға келгенде қақпалар оның алдынан жабылды. Бірақ Эдуард таққа отырғаннан кейін қаланың артықшылықтарын жойды, оларды 500 марка айып төленгеннен кейін ғана қайта қалпына келтірді.
Тюдор мен Стюарт
1485 жылы Генрих VII таққа отырғаннан бастап 1714 жылы Георг I тұсында Ганновер әулетінің таққа отыруына дейін. Шотландия королевасы Мэри 1566 жылы Ковентриде тұтқынға алынды, ол мэр үйінде орналасты, және 1569 жылы қайтадан Булл Иннінде қамалды. 1605 жылғы оқ-дәрі заговоры – Уорвикширде жасалған қастандық. Қастандық жасаушылардың басты мақсаты король Джеймсті өлтіру еді, бірақ тағы бір маңызды міндет – корольдің қызы, мұрагерлік тізбегі бойынша үшінші болып табылатын Елизавета ханшайымды ұрлау болды. Ковентриге жақын орналасқан Кумбе аббаттығында тұрған ханшайым Уорвикке солтүстікке қарай он шақырым жерде тұрды, бұл қастандық жасаушыларға ыңғайлы болды, олардың көп бөлігі Мидлендс аймағында тұрды. Король мен оның Парламенті қайтыс болғаннан кейін, қастандық жасаушылар Елизаветаны Англия тағына номиналды королева ретінде отырғызуды жоспарлады. Роберт Кэйтсби, қастандықтың басты қозғаушы күші, Уорвикширлік, шамасы Лапвортқа жақын Бушвудта туған, ал Джон Грант, оның Нортбруктағы үйі, Сниттерфилд, қастандық жасаушылардың бас қосып, оқ-дәрі сақтаған орны болды, ол округтің ақсүйектерінен еді. Басқа қастандық жасаушылар да көршілес үйлерді жалға алды, Амброз Рокууд Стратфордқа жақын Клоптон үйін жалға алды, Эверард Дигбиге Мидлендс католик ақсүйектерін қоздыру міндеті жүктелді, ол Трокморттондардың үйін – Котон Кортты «аң ауы» деген сылтаумен жалға алды. Райттар Лапвортқа көшті, ал Лондондағы бөлмелерді Томас Перси Генри Феррерден жалға алды, оның Бэдсли Клинтон үйі өз кезегінде Кэйтсбидің туыстары Вокс әпкелеріне жалға берілді. Қастандықтың ашылуы және Гай Фокстың тұтқындалуы белгілі болғаннан кейін, қастандық жасаушылар Лондоннан Уорвикширге аттанып, Дунчерчтегі Қызыл Арландықта Дигбидің аңшылар тобымен кездесіп, жоспарларын талқылады. Чарльз II 1651 жылы Ворчестер шайқасында жеңілгеннен кейін қашуға Джейн Лейн көмектесті, ол корольді өзінің қызметшісі ретінде жамылып, оны округ арқылы, Вуттон-Уэвен, Стратфорд-апон-Эйвон және Лонг-Марстон қалаларынан өткізіп әкелді. Монарх жолы деп аталатын жаяу жол осы оқиғаларды еске түсіреді және қазіргі ландшафтқа қарай оның қашу жолына жақындауға мүмкіндік береді.
Қазіргі заман
Георг I патшалыққа келгеннен бастап қазіргі күнге дейін. 18-19 ғасырларда Уорвикшир Ұлыбританияның маңызды өнеркәсіптік округтерінің біріне айналды. Солтүстік Уорвикширдегі көмір кен орындары елдегі ең өнімділерінің қатарында болды және Ковентри мен Бирмингемнің өнеркәсіптік дамуына үлкен үлес қосты. Бір ерекше жағдай – Леамингтон Спа қаласы, ол 19 ғасырда шағын ауылдан орташа қалаға дейін өсті, бұл сол кездегі танымал шипалы су туризмінің арқасында мүмкін болды. Уорвикшир ұлттық канал жүйесінің орталығына айналды, округ арқылы Оксфорд каналы, Ковентри каналы және кейіннен қазіргі Гранд Юнион каналы сияқты маңызды магистральдық каналдар салынды. Алғашқы қалааралық теміржолдардың бірі – Лондон мен Бирмингем теміржолы Уорвикширден өтті. 19 ғасырдың барысында округте тығыз теміржол желісі қалыптасты. Нюнетон, Бедворт және Рагби сияқты қалалар да өнеркәсіптік орталықтарға айналды. Рагбидің өнеркәсіптік өсуіне қаладағы маңызды теміржол түйінінің орналасуы ықпал етті. 19 ғасырдың соңына қарай Бирмингем мен Ковентри өздерінің ірі өнеркәсіптік қалаларына айналды, сондықтан әкімшілік шекараларды өзгерту қажет болды. 1889 жылы Уорвикшир әкімшілік округі құрылды, Ковентри мен Бирмингем округтік қалалар мәртебесін алды, бұл оларды Уорвикширдің қалған бөлігінен әкімшілік тұрғысынан бөліп тұрды. Солихалл кейіннен округтік қала ретінде қосылды. Бұл қалалар Уорвикширдің рәсімдік округінің құрамында қалды, ол Бирмингемнің айналасындағы ауылдарды қосып алғандықтан Уорчестершир мен Стаффордширге дейін кеңейді. Бұл жағдай 1974 жылға дейін сақталды, одан кейін екі қала және Солихалл Уорвикширден толығымен алынып, Стаффордшир мен Уорчестерширдің бөліктерімен бірге жаңа Батыс Мидлендс метрополиялық округінің құрамына кірді. 1974 жылдан кейін қалған Уорвикшир округі ерекше пішінде қалды, Ковентри, Солихалл және Бирмингем болған жерде үлкен бөлігі жұлынғандай көрінеді.