Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бостон қаласының орталық бөлігіндегі бұрынғы қоғамдық алаң, Массачусетс штаты.
Former public square in downtown Boston, Massachusetts
Сколлей алаңы (шамамен 1838–1962 жж.) – Массачусетс штатының Бостон қаласының орталық бөлігіндегі өте қарқынды қала алаңы болған. Ол белгілі жергілікті құрылысшы және милиция офицері Уильям Сколлейдің есімімен аталыпты, ол 1795 жылы Кембридж және Корт көшелерінің қиылысындағы төрт қабатты сауда ғимаратын сатып алған. Жергілікті тұрғындар бұл қиылысты Сколлей алаңы деп атай бастады, ал 1838 жылы қала бұл қиылысты ресми түрде Сколлей алаңы деп атады. Бастапқыда бұл аймақ қарқынды сауда орталығы болды, оның ішінде дагеротипист (фотограф) Джозиа Джонсон Хоуз (1808–1901) және эфирді анестезия ретінде алғаш рет қолданған стоматолог доктор Уильям Томас Грин Мортон жұмыс істеген. 1950 жылдардың өзінде қала басшылары алаңды толығымен бұзып, ауданды қайта жаңарту жоспарларын қарастырған. Нәтижесінде 1000-нан астам ғимарат бұзылып, 20000 тұрғын жайсыз жағдайға түсті. 40 миллион долларлық федералдық қаржымен қала мүлдем жаңа құрылыс, Үкімет орталығын салды.
Scollay Square (c. 1838–1962) was a vibrant city square in downtown Boston, Massachusetts. It was named for William Scollay, a prominent local developer and militia officer who bought a landmark four story merchant building at the intersection of the Cambridge and Court Streets in the year 1795. Local citizens began to refer to this intersection as Scollay's Square, and, in 1838, the city officially memorialized the intersection as the Scollay Square. Early on, the area was a busy center of commerce, including daguerreotypist (photographer) Josiah Johnson Hawes (1808–1901) and Dr. William Thomas Green Morton, the first dentist to use ether as an anaesthetic. As early as the 1950s city officials had been mulling plans to completely tear the Square down and redevelop the area. Eventually more than 1,000 buildings were demolished and 20,000 residents were displaced. With $40 million in federal funds, the city built an entirely new development there, Government Center.
Тарих
Сколлей алаңы "Тремонт және Корт көшелерінің, Корнхилл мен Тремонт қатарының қиылысында" орналасқан. Бастапқыда қала оны Пембертон алаңы деп атады, бірақ Филипс алаңы өзінің атын "Пембертон алаңы" деп өзгерткенде, оны "Сколлей алаңы" деп өзгертті. Аймаққа атын берген ғимарат – Сколлей ғимараты, бұрынғы үлкен ғимараттар тобының соңғы қалдығы еді: "бір кезде Корнхиллдің басынан Ганновер көшесінің басына қарама-қарсы созылған үшбұрышты ағаш ғимараттар қатары, Тремонт қатарын Сот көшесінен бөліп тұрды (Боннердің 1722 жылғы картасын қараңыз); оңтүстік-шығыс жағында қаладағы екінші мектеп ғимараты 1683-84 жылдары салынды; әр түрлі уақытта осы ғимараттардың бөліктері алынып тасталды, нәтижесінде тек Сколлейдің кірпіш ғимараты қалды, оны 1795 жылы иеленген Патрик Джеффри салған деп есептеледі; 1870 жылы бұрынғы дәріханашы Уильям Сколлейдің құрметіне аталған".
Scollay Square was located "at the junction of Tremont and Court streets, Cornhill and Tremont Row". Initially the city designated it Pemberton Square, but changed the name to "Scollay Square" when Phillips Square changed its own name to "Pemberton Square". The building that gave the area its name, Scollay's Building, was the last remnant of a once larger group of buildings: "at one time a wedge shaped row of wooden buildings, extending from the head of Cornhill to opposite the head of Hanover street, separated Tremont row from Court street (see Bonner's map, 1722); at the southeasterly end the second schoolhouse in the town was erected, 1683 84; at various times portions of these buildings were removed, leaving only the Scollay brick building, supposed to have been built by Patrick Jeffrey, who came into possession in 1795; named for William Scollay, an apothecary removed about 1870."
Аболиционизм
Сколлей алаңы ертедегі құлдырауға қарсы қозғалыстың да өрт сөздер айтылған орыны болды. Автор Уильям Ллойд Гаррисон 1831 жылы жариялана бастаған құлдыққа қарсы "Азат етуші" газетін басып шығарғаны үшін ашулы халықтан екі рет шабуыл көрді. Сара Паркер Ремондтың азаматтық наразылықтың алғашқы әрекеті 1853 жылы Олд-Ховардта болды, ол сатып алған орнынан бас тартылып, оның орнына "қараларға" арналған бөлімге отырғызылды. Сколлей алаңындағы және оның төңірегіндегі көптеген ғимараттарда құлдары қашқандарды жасыруға арналған жасырын бөлмелер болды, бұл Жер асты жолының бір бөлігі еді.
Scollay Square was also a flashpoint for the early abolition movement. Author William Lloyd Garrison was twice attacked by an angry mob for printing his anti slavery newspaper The Liberator, which began publication in 1831. Sarah Parker Remond's first act of civil disobedience occurred in 1853 at the Old Howard when she was refused the seat she had purchased but was instead seated in the 'black' section. Many of the buildings in the area in and around Scollay Square had hidden spaces where escaped slaves were hidden, as part of the Underground Railroad.
Жою және қайта құру
Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай Сколлей алаңы шатырлар қалашығы мен қызыл шамдар ауданына айналды. "Олд Говард" көбінесе арзан-қарсылыққа толы, әдепсіз бір орынға айналды. 1950 жылдардың өзінде қала басшылары Сколлей алаңының аумағын толығымен бұзып, қайта дамыту жоспарларын қарастырды, мақсаты – ескірген және нашар ауданнан төмен кірісті тұрғындар мен қиын жағдайдағы бизнестерді шығарып тастау. Театр өртеніп кеткеннен кейін, оның бұрынғы артистері "Олд Говардты" қайта ашуға тырысқан соңғы күш-жігер болды; алайда, қалалық бұзушылар тобы аймақтағы 1000-нан астам ғимаратты бұзу жобасын бастады, нәтижесінде 20 000 тұрғын қоныс-жайсыз қалды. Қалалық әкімдік бұзылған материалдарды, егер біреу толық жүк көлігіне тиеп алып кете алса, тегін беруге ұсыныс жасады. Материалдардың ішінде көше төсеу тастары (Квинсиде қазылған бельгиялық тастар), гранит, арқалықтар және кірпіштер болды. 40 миллион долларлық федералды қаражатпен қала ескі Сколлей алаңының орнына толығымен жаңа құрылыс салды, ауданды Үкімет орталығы деп атады және оны қалалық, штаттық және федералдық үкімет ғимараттарымен толықтырды: Бостон қалалық әкімдігі, Қалалық алаң, Үкіметтік қызметтер орталығы және Эдвард В. Брук сот үйі.
By the end of World War II, Scollay Square had deteriorated into a shanty town and a red light district. The Old Howard had become an increasingly tawdry burlesque establishment. As early as the 1950s, city officials had been mulling plans to completely tear down and redevelop the Scollay Square area, in order to remove lower income residents and troubled businesses from the aging and seedy district. Attempts to reopen the sullied Old Howard by its old performers had been one of the last efforts against redevelopment; but with the theater gutted by fire, a city wrecking ball began the project of demolishing more than 1,000 buildings in the area; 20,000 residents were displaced. The city offered to give any demolished materials to anyone who could load and take away a full dump truck load. The materials included street paving blocks (Belgian blocks quarried in Quincy), granite, lintels, and bricks. With $40 million in federal funds, the city built an entirely new development on top of old Scollay Square, renaming the area Government Center, and peppering it with city, state, and federal government buildings: Boston City Hall, City Hall Plaza, Government Service Center, and the Edward W. Brooke Courthouse.
Халықтық мәдениеттегі сілтемелер
Перл Шифтің 1952 жылы ең көп сатылған романы "Сколлей сквері" жас әйелдің Сколлей скверіндегі тавернада кездескен теңізшімен болған махаббаты туралы айтады. Ол кезде бұл кітапты үятты деп санаған. Джек Керуактың 1957 жылғы "Жолда" романы басты кейіпкер Сал Парадайстың Сколлей скверіндегі тавернада ішімдікке тойып өткізген түнінің оқиғасын баяндайды. "The Kingston Trio" тобының "M. T. A." әнінде Шарлидің әйелі жиі Сколлей сквері станциясына барып, жолға шығып кеткен күйеуіне сэндвич әкеледі. Осы көрініс "Dropkick Murphys" тобының "Skinhead on the MBTA" әнінде де бейнеленген. Сэм Савидждің 2006 жылғы "Фирмин" романы, сауатты егеуқұйрықтың керемет реалистік хикаясы, Сколлей скверінің бұзылған кезінде орын алады. "Fallout 4" ойынындағы қалалардың бірі Сколлей сквері үлгісінде жасалған және Мэри Гуднеighbor атымен "Goodneighbor" деп аталған, ол 1953 жылы жергілікті билік органдарымен "Old Howard Theatre" театрында стриптиз билеген. "Fallout" ойыны басқа уақыт желісінде болғандықтан, Сколлей скверінің 1960-шы жылдары өзгертілмегендігін болжауға болады. Кейт Куинннің "Аңшы" романында бірнеше тараулар Сколлей скверінің жанындағы отбасылық үйде өтеді.
Pearl Schiff's best selling 1952 novel, Scollay Square, tells the story of a young woman's affair with a sailor she met in a Scollay Square tavern. The book was considered scandalous at the time. Jack Kerouac's 1957 novel, On the Road, tells the story of protagonist Sal Paradise's booze fueled night at a Scollay Square tavern. In The Kingston Trio song "M. T. A. ", Charlie's wife regularly goes to the Scollay Square station to hand her stranded husband a sandwich. The scene is mirrored in the Dropkick Murphys song "Skinhead on the MBTA". Sam Savage's 2006 novel Firmin, a magical realist account of a literate rat, takes place in Scollay Square at the time of its destruction. In the game Fallout 4, one of the towns the player can visit is modeled after Scollay Square, named Goodneighbor after Mary Goodneighbor, who was filmed by local authorities in 1953 doing a striptease at the Old Howard Theatre. Since Fallout is set in an alternate timeline, it can be assumed that Scollay Square was not altered during the 1960s. In The Huntress, a novel by Kate Quinn, several chapters are set in a family home just off of Scollay Square.