Кіріспе
Американдық революция кезінде британдық билікке қарсы шыққан отаршылар. Патриоттар, сондай-ақ Революционерлер, Континентальдықтар, Бүлікшілер немесе Вигтер деп те аталатын бұл топ, отаршылдық дәуірінде Ұлыбритания Корольдігінің билігі мен басқаруына қарсы шыққан және Америка тәуелсіздігін орнатуға көмектескен Америка революциясын қолдаған Он үш колонияның отаршылары еді. Патриот саясаткерлер американдық колонияларға қатысты британдық саясатқа қарсылық көрсетті, нәтижесінде 1776 жылдың 4 шілдесінде Екінші Континенттік Конгресс бірауыздан қабылдаған Тәуелсіздік декларациясын қабылдауға қолдау көрсетті. Америка революциясы бір жыл бұрын, 1775 жылы басталғаннан кейін, көптеген патриоттар Джордж Вашингтон басқаратын Континенттік армияға қосылды, ол британдықтарға қарсы жеңіске жетті, бұл британдықтарды колониялардың тәуелсіздігін мойындауға мәжбүр етті. Бұл Париж шартында көрсетілді және 1783 жылы АҚШ құрылуына әкелді. Патриоттар Англия мен Америка республикалық идеологиясынан шабыттанды, бұл Ағарту дәуірінің бір бөлігі болды, және монархия мен аристократияны қабылдамай, жеке бостандық, табиғи және заңды құқықтарды қолдады. Томас Джефферсон, Джон Адамс және Томас Пейн сияқты көрнекті патриот саяси теоретиктері Америка ағартушылығының бастамасын берді, ол өз кезегінде Франсис Бэкон, Джон Локк және Жан Жак Руссо сияқты еуропалық ойшылдардан әсер алды. Америка революциясына дейін барлық он үш колонияда құлдық болғанмен, бұл мәселе патриоттарды екіге бөліп, кейбіреулері оны жоюды жақтаса, ал басқалары құлдықты қолдады. Патриоттар колониялардағы барлық әлеуметтік және этникалық топтардың өкілдерін қамтыды, бірақ патриоттардың ісіне қолдау Жаңа Англия колонияларында ең күшті, ал Оңтүстік колонияларында ең әлсіз болды. Америка революциясы отаршыл халықты үш топқа бөлді: британдық биліктің аяқталуын қолдаған патриоттар, Ұлыбританияның колонияларға билік етуін жалғастыруды қолдаған лоялистер және бейтарап қалғандар. Патриоттарды қолдаған афроамерикандықтар "Қара патриоттар" деп аталды, ал британдық жақтасқандар "Қара лоялистер" деп аталды.
Patriots, also known as Revolutionaries, Continentals, Rebels, or Whigs, were colonists in the Thirteen Colonies who opposed the Kingdom of Great Britain's control and governance during the colonial era, and supported and helped launch the American Revolution that ultimately established American independence. Patriot politicians led colonial opposition to British policies regarding the American colonies, eventually building support for the adoption of the Declaration of Independence, which was adopted unanimously by the Second Continental Congress on July 4, 1776. After the American Revolutionary War began the year before, in 1775, many patriots assimilated into the Continental Army, which was commanded by George Washington and which secured victory against the British, leading the British to acknowledge the sovereign independence of the colonies, reflected in the Treaty of Paris, which led to the establishment of the United States in 1783. The patriots were inspired by English and American republican ideology that was part of the Age of Enlightenment, and rejected monarchy and aristocracy and supported individual liberty and natural rights and legal rights. Prominent patriot political theorists such as Thomas Jefferson, John Adams and Thomas Paine spearheaded the American Enlightenment, which was in turn inspired by European thinkers such as Francis Bacon, John Locke, and Jean Jacques Rousseau. Though slavery existed in all of the Thirteen Colonies prior to the American Revolution, the issue divided patriots, with some supporting its abolition while others espoused proslavery thought. The patriots included members of every social and ethnic group in the colonies, though support for the patriot cause was strongest in the New England Colonies and weakest in the Southern Colonies. The American Revolution divided the colonial population into three groups: patriots, who supported the end of British rule, loyalists, who supported Britain's continued control over the colonies, and those who remained neutral. African Americans who supported the patriots were known as Black Patriots, with their counterparts on the British side being referred to as Black Loyalists.
Уигтер немесе патриоттар
Британдықтардың Оң үш колонияға қатысты саясатын сынағандар 1768 жылдан кейін өздерін "вигтер" деп атады, бұл олардың ұқсас колониялық саясатты қолдаған британдық виг партиясының мүшелерімен байланысын көрсетеді. Сэмюэл Джонсон сол кезде "патриот" сөзінің жағымсыз мәнге ие болғанын және "үкіметке қарсы болатын, қырқысқан" деген мағынада айтылғанын жазды.
"Тори" немесе "Роялистер"
Революцияға дейін британдық билікті қолдаған отаршылар өздерін торилер немесе роялистер деп атады, олардың саяси философиясы Ұлыбританияда қалыптасқан дәстүрлі консерватизммен байланысты болды. Америка революциясы кезінде бұл адамдар көбінесе лоялистер деп танылды. Содан кейін лоялистердің шамамен 15%-ы солтүстікке, Канададағы британдық қалған аумақтарға көшті. Олар өздерін Біріккен Империяның лоялистері деп атады. Лоялистердің 85%-ы жаңа Америка Құрама Штаттарында қалуды жөн көрді және оларға американдық азаматтық берілді.
Құрамы
Америка революциясының ресми басталуына дейін көптеген патриоттар түрлі топтарда, оның ішінде "Бостандық ұлдары" тобында белсенділік танытты. Ең танымал патриот көшбасшылары бүгінде "Құрылтайшы әкелер" деп аталады, олар негізінен Филадельфиядағы Екінші Континенттік Конгресске делегат ретінде келген және Тәуелсіздік Декларациясына қол қойған 56 адамнан тұрады. Патриоттардың қатарында Он үш колонияның халқының әртүрлі топтары мен әртүрлі әлеуметтік топтарынан шыққан адамдар болды. Он үш колониядағы ақ халықтың шамамен 40-45 пайызы патриоттардың мақсатын қолдады, 15-20 пайызы лоялистерді қолдады, ал қалғаны бейтарап қалды немесе өз адалдығын жасырды. Лоялистердің көп бөлігі Америка революциясы кезінде Он үш колонияда қалды, бірақ аз бөлігі Канадаға, Ұлыбританияға, Флоридаға немесе Батыс Индияға қашып кетті.
Патриоттық және лоялистік айырмашылықтар
Тарихшылар адамдардың қай жаққа тартылғанына түрткіс болған себептерді зерттеді. Йель университетінің тарихшысы Леонард Вудс Лабари екі жақтағы белгілі тұлғалардың жарияланған және жарияланбаған жазбалары мен хаттарын пайдаланып, олардың жеке басының таңдауына қалай әсер еткенін анықтауға тырысты. Ол екі топты ажырататын сегіз қасиетті анықтады. Лоялистер көбінесе үлкен, жақсы орныққан және патриоттарға қарағанда жаңалықтарға қарсы тұруға бейім болды. Лоялистер тәжді заңды үкімет деп есептеді және оған қарсылық көрсету моральдық жағынан қате деп санады, ал патриоттар британ үкіметі ағылшын халқының конституциялық құқықтарын бұзғандықтан моральдық тұрғыдан өз жағында екенін сезінді. Корольдік шенеуніктерге жасалған физикалық шабуылдардан ашуланғандар лоялистердің позициясын қабылдады, ал Бостон шай кемесіне жасалған сияқты әрекеттерге британдықтардың жауабынан ашуланғандар патриоттарға қосылды. Порт қалаларындағы саудагерлер, Ұлыбританиямен ұзақ жылдар бойы берік қаржылық байланыста болғандықтан, адалдығын сақтады, ал патриоттар осы жүйеге осы деңгейде енбеді. Лабаридің сөзіне сүйенсек, кейбір лоялистер тәуелсіздікке жетілетініне сенген, бірақ «уақытты кейінге жылдыруды» қалаған «кешіктірушілер» болды, ал патриоттар «уақытты пайдалануды» көздеді. Лоялистер сақ болды және халықтың билігінен туындауы мүмкін анархия мен тирандықтың қорқынышын сезінді; патриоттар британ үкіметіне қарсы тұру үшін жүйелі күш-жігер жұмсады. Соңында, Лабари лоялистердің патриоттардың тәуелсіздікке жететініне сенімді болмаған пессимистер болғанын айтады.
Патриоттар мен салықтар
Патриоттар салық төлеушінің өкілдігі жоқ заң шығарушы органдар таңған салықтарды қабылдамады. "Өкілдіксіз салық салуға болмайды" деген олардың ұраны, ол Британ Парламентінде өкілдік болмауына қатысты еді. Британдықтар барлық парламент мүшелері Британ империясының барлық азаматтарының мүдделерін білдіретінін айтып, "жасырын өкілдік" бар екенін жауап ретінде келтірді. Кейбір патриоттар патшаға адал екендерін мәлімдеді, бірақ өз істерін өздері басқаруға құқылы екенін талап етті. Шындығында, олар француз және үнді соғысына дейінгі "ыңғайлы бейжайлық" кезеңінен бері өз істерін өзі басқарып келді. Кейбір радикалды патриоттар салық жинаушылар мен кеден қызметкерлерін қаралап, қауырсынмен жапты, бұл лауазымдарды қауіпті етіп жіберді; Бенджамин Ирвиннің сөзіне қарағанда, мұндай жағдай Бостонда, көптеген патриоттар тұратын жерде жиі кездесетін.