Сейсмикалық үзіліс аймақтары және болашақ жер сілкініштерінің болжамы
Seismic gap
Сейсмикалық аймақтар – үлкен жер сілкінісіне бейім, бірақ ұзақ уақыт бойы белсенді болмаған жер қырлары. Жер сілкінісін болжауда маңызды роль атқарады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сейсмикалық саңылау – бір белсенді жарылымның бөлігі, ол басқа бөліктерімен салыстырғанда тым ұзақ уақыттан бері жылжымаған, бірақ ірі жер сілкінісін тудыруға қабілетті. Бар болған гипотеза немесе теория бойынша, ұзақ мерзімде жарылымның кез келген бөлігіндегі орын ауыстыру, жарылымның барлық басқа бөліктеріндегідей болуға тиіс. Сондықтан, үлкен әрі ұзаққа созылған саңылаулар болашақта жер сілкінісіне ұшырау ықтималдығы жоғары деп есептеледі. Дегенмен, кейбір сейсмологтар осы тәсілдің дұрыстығын сынаған, алайда кейбір жер сілкіністері бұрын анықталған сейсмикалық саңылауларда болған.
A seismic gap is a segment of an active fault known to produce significant earthquakes that has not slipped in an unusually long time, compared with other segments along the same structure. There is a hypothesis or theory that states that over long periods, the displacement on any segment must be equal to that experienced by all the other parts of the fault. Any large and longstanding gap is, therefore, considered to be the fault segment most likely to suffer future earthquakes. The applicability of this approach has been criticised by some seismologists, although earthquakes sometimes have occurred in previously identified seismic gaps.
Лома-Прита сейсмикалық ойығы, Калифорния
1989 жылғы Лома-Приета жер сілкінісіне дейін (=6.9), Сан-Андреас жарылысы жүйесінің осы бөлігі, жарылыстың басқа бөліктерімен салыстырғанда, әлдеқайда аз сейсмикалық активтілікті көрсетті. 1989 жылғы оқиғаның жер сілкінісі мен кейінгі сілкіністер бұрынғы сейсмикалық үзілісте орын алды.
Prior to the 1989 Loma Prieta earthquake( = 6.9), that segment of the San Andreas fault system recorded much less seismic activity than other parts of the fault. The main shock and aftershocks of the 1989 event occurred within the previous seismic gap.
Орталық Курил ойысы, Ресей
2004 жылғы Үнді мұхитындағы жер сілкінісінен кейін, Тынық мұхиты төңірегіндегі сейсмикалық аймақтардың сейсмикалық үзіліс талдауы Курил-Камчатка мұхитының субдукциялық аймағының Орталық Курил бөлігін үлкен жер сілкінісіне себеп болуы мүмкін ең ықтимал аймақ деп көрсетті. 500 км-ге созылған бұл аймақта 1780 жылдан бері күшті жер сілкінісі болған жоқ, бірақ солтүстік және оңтүстік жағында соңғы 100 жылда қозғалған бөліктермен шектелген. 2006 жылғы 15 қарашадағы Mw = 8,3 және 2007 жылғы 13 қаңтардағы = 8,2 магнитудалы жер сілкінісі осы анықталған үзіліс ішінде орын алды.
Immediately following the 2004 Indian Ocean earthquake, a seismic gap analysis of the seismic zones around the Pacific Ocean identified the Central Kuril segment of the Kuril–Kamchatka Trench subduction zone as the most likely to give rise to a major earthquake. This zone, 500 km in length, at that time had experienced no major earthquake since 1780, but was bounded to north and south by segments that had moved within the last 100 years. The Mw = 8.3 earthquake of 15 November 2006 and the = 8.2 earthquake of 13 January 2007 occurred within the defined gap.
Орталық Гималай алқабы, Үндістан
1905 жылы батыста (Делиге жақын) және 1934 жылы шығыста (Непал-Бихар жер сілкінісі) жер сілкінісі болғанмен, 1505 жылдан бері жарылмаған 600 километрлік Гималайдың орталық аймағы болды. 2015 жылдың сәуірінде осы аймақтың ортасында 7.8 магнитудалы Непал жер сілкінісі болды.
Although there had been earthquakes to the west (near Delhi) in 1905, and to the east (Nepal–Bihar earthquake) in 1934, there was a 600 kilometer long region of the central Himalayan that had not ruptured since 1505. In April 2015, the 7.8 April 2015 Nepal earthquake occurred near the center of this region.
Каскадия, АҚШ- Канада
1700 жылғы Каскадия жер сілкінісінен бері Каскадия субдукциялық аймағында болған, зиян келтірген жалғыз белгілі жер сілкіністері – 1946 жылғы Ванкувер аралындағы жер сілкінісі және 2001 жылғы Нисквали жер сілкінісі.
The only known damaging earthquakes to have occurred in the Cascadia subduction zone since the 1700 Cascadia earthquake are the 1946 Vancouver Island earthquake and 2001 Nisqually earthquake.